ΒΙΣΑΛΤΕΣ Ὁ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΥΜΟΝΑ

ΒΙΣΑΛΤΕΣ

ΒΙΣΑΛΤΕΣ: Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ

ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ:

• ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΒΙΣΑΛΤΩΝ: Ἀνήρ ἐπιβλητικός, πιστὸς στὶς παραδόσεις.

• ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ: Εὐγενὴς ἀλλὰ ὑπερόπτης.

• ΟΙ ΕΞΙ ΥΙΟΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ: Νέοι πολεμισταί, ἀνυπόμονοι γιὰ δόξα.

• ΙΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ: Μυστικιστικὴ φιγούρα.

 ΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΗΣ ΒΙΣΑΛΤΙΑΣ – ΝΥΞ

*(Φῶς δάδων. Καπνὸς ἀπὸ θυμίαμα. Η Ἱέρεια χορεύει γύρω ἀπὸ μία φωτιά. Ὁ Βασιλεὺς στέκεται σιωπηλός.)*

**ΙΕΡΕΙΑ:**

(Κραυγάζουσα)

Ἔρχονται! Τὸ χῶμα τῆς Βισαλτίας θὰ στενάξῃ ὑπὸ τὸ βάρος μυριάδων ποδῶν. Ὁ χρυσὸς τοῦ Μεγάλου Βασιλέως θὰ πνίξῃ τὰ ποτάμια μας!

**ΒΑΣΙΛΕΥΣ:**

Θὰ σκύψῃ ὁ λαός μου τὸν αὐχένα, γυναῖκα; Ἢ θὰ παραμείνῃ ἐλεύθερος ὅπως οἱ κορυφὲς τοῦ Κερδυλίου;

**ΙΕΡΕΙΑ:**

Οἱ θεοὶ δὲν ὁρίζουν τὴν ὑποταγή. Τὴν ὁρίζει ἡ καρδία. Ἀλλὰ πρόσεχε, Ῥῆγα... ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι μόνον ἔξωθεν. Εἶναι στὸ αἷμα σου.

### ΣΚΗΝΗ 2: Η ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΤΙΟΥ – ΗΜΕΡΑ

*(Ὁ Πρεσβευτὴς τῶν Περσῶν καταφθάνει μὲ πλούσια δῶρα. Οἱ ἕξι υἱοὶ τοῦ Βασιλέως κοιτάζουν μὲ θαυμασμὸ τὰ μεταξωτὰ καὶ τὰ χρυσὰ κοσμήματα.)*

**ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ:**

Ὁ Ξέρξης, ὁ Κύριος τῶν Ἐθνῶν, δὲν ζητεῖ τὸν θάνατό σας. Ζητεῖ μόνον «γῆν καὶ ὕδωρ». Σὲ ἀντάλλαγμα, οἱ υἱοί σου θὰ ἡγηθοῦν στρατιῶν καὶ θὰ πλουτίσουν πέρα ἀπὸ κάθε φαντασία.

**ΒΑΣΙΛΕΥΣ:**

(Αὐστηρῶς)

Οἱ Βισάλτες δὲν πωλοῦν τὸ ὕδωρ τοῦ Στρυμόνος, οὔτε τὸ χῶμα ποὺ θάψαμε τοὺς προγόνους μας. Φύγε καὶ πὲς στὸν κύριόν σου ὅτι ἐγὼ θὰ ἀποσυρθῶ στὰ ὄρη. Δὲν θὰ γίνω δοῦλος στὴν ἐκστρατεία σου κατὰ τῶν Ἑλλήνων.  

### ΣΚΗΝΗ 3: ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΥΙΩΝ – ΝΥΞ

*(Οἱ ἕξι υἱοὶ συνεδριάζουν κρυφά. Ὁ μεγαλύτερος, ὁ Ἀρχέλαος, μιλᾶ μὲ πάθος.)*

**ΑΡΧΕΛΑΟΣ:**

Ὁ πατέρας μας γέρασε. Φοβᾶται τὴν σκιὰ τῶν βουνῶν. Γιατί νὰ κρυφτοῦμε στὰ χιόνια τοῦ Ῥοδόπης, ἐνῷ μποροῦμε νὰ εἴμαστε νικηταὶ στὸ πλευρὸ τοῦ Ξέρξη;

**ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΥΙΟΣ:**

Ἀλλὰ ὁ ὅρκος μας; Ὁ πατέρας ἀπαγόρευσε τὴν συμμετοχή.

**ΑΡΧΕΛΑΟΣ:**

Ὁ ὅρκος στὴ δόξα εἶναι ἰσχυρότερος. Αὔριο, πρὶν τὴν αὐγή, φεύγουμε γιὰ τὸ στρατόπεδο τῶν Περσῶν.

### ΣΚΗΝΗ 4: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ – ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ

*(Μῆνες ἀργότερα. Τὸ σκηνικὸ εἶναι ρημαγμένο. Οἱ ἕξι υἱοὶ ἐπιστρέφουν ῥακένδυτοι, νικημένοι, τρέμοντες. Ὁ Βασιλεὺς τοὺς περιμένει καθισμένος σὲ ἕναν πέτρινο θρόνο.)*

**ΒΑΣΙΛΕΥΣ:**

(Φωνὴ βαρεῖα)

Ἐπιστρέψατε λοιπόν. Εἴδατε τὴν δόξα ποὺ ζητήσατε; Εἴδατε πῶς ὁ χρυσὸς γίνεται σίδερο καὶ ὁ φόβος θάνατος;

**ΑΡΧΕΛΑΟΣ:**

Πατέρα, σφάλλομεν... Ἡ δύναμις τοῦ Ξέρξη ἦτο ἀκατανίκητος, ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες...

**ΒΑΣΙΛΕΥΣ:**

Δὲν μὲ μέλει γιὰ τοὺς Πέρσες. Με μέλει γιὰ τὴν παρακοή. Μοῦ στερήσατε τὴν τιμή μου. Παραβήκατε τὴν ἐντολή μου νὰ μείνετε μακρυὰ ἀπὸ αὐτὸν τὸν πόλεμο.

### ΣΚΗΝΗ 5: Η ΤΙΜΩΡΙΑ – ΚΟΡΥΦΩΣΙΣ

*(Ὁ Βασιλεὺς σηκώνεται. Οἱ στρατιῶτες περικυκλώνουν τοὺς νέους.)*

**ΒΑΣΙΛΕΥΣ:**

Εἴπατε ὅτι θέλατε νὰ «δῆτε» τὸν κόσμο. Νὰ δῆτε πλούτη καὶ αὐτοκρατορίες. Ἀφοῦ, λοιπόν, τὰ μάτια σας σᾶς ὁδήγησαν στὴν προδοσία, δὲν σᾶς εἶναι πλέον χρήσιμα.

**ΑΡΧΕΛΑΟΣ:**

(Τρομοκρατημένος)

Πατέρα, ἔλεος!

**ΒΑΣΙΛΕΥΣ:**

(Πρὸς τοὺς δημίους)

Ἐξορύξατε τοὺς ὀφθαλμούς τους. Ἂς ζήσουν τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς τους στὸ σκοτάδι, ἐνθυμούμενοι τὴν λαμπρότητα τοῦ βουνοῦ ποὺ ἀπαρνήθηκαν.

*(Κραυγαὶ ἀκούγονται καθὼς ἡ σκηνὴ σκοτεινιάζει.)*

### ΣΚΗΝΗ 6: ΕΠΙΛΟΓΟΣ

*(Ὁ Βασιλεὺς στέκεται μόνος στὴν κορυφὴ ἑνὸς λόφου, κοιτάζοντας τὴν κοιλάδα τοῦ Στρυμόνος. Ἡ Ἱέρεια πλησιάζει.)*

**ΙΕΡΕΙΑ:**

Ἔσωσες τὴν ἐλευθερία τῆς Βισαλτίας, ἀλλὰ ἔχασες τὸ μέλλον σου.

**ΒΑΣΙΛΕΥΣ:**

Τὸ μέλλον μιᾶς πατρίδος δὲν οἰκοδομεῖται ἐπὶ προδοτῶν, ἀκόμη κι ἂν εἶναι σπλάχνα μου. Ἡ ἱστορία θὰ θυμᾶται ὅτι ἐδῶ, σὲ αὐτὴν τὴν γῆ, κανεὶς δὲν ὑποτάχθηκε δίχως τίμημα.

ΒΙΣΑΛΤΕΣ

Ὁ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΥΜΟΝΑ

 — ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ

Ἀπὸ τὰ νερὰ τοῦ Στρυμόνα...

ἀνάμεσα στὰ βουνὰ καὶ τὶς πεδιάδες τῆς ἀνατολικῆς Μακεδονίας...

ἔζησε κάποτε ἕνας λαός, ποὺ σήμερα εἶναι σχεδὸν ξεχασμένος.

Οἱ Βισάλτες.

Ἕνας λαὸς θρακικῆς καταγωγῆς...

μὲ δική του χώρα...

δικούς του ἄρχοντες...

καὶ ἰσχυρὴ παρουσία στὴν περιοχὴ τοῦ Στρυμόνα.

Ἀλλὰ ἡ ἱστορία τους κρύβει κάτι πολὺ περισσότερο.

στὴν καταγωγή. Εἶχαν ἀνεπτυγμένη την θρησκευτικότητα, δημιούργησαν θρησκευτικές ἰδέες καὶ ἦταν ἐργατικοί, πρᾶγμα ποὺ μαρτυρεῖται ἀπὸ τον πλοῦτο ποὺ ἀπέκτησαν. 

Εἶχαν, ἐπίσης, ἀνεπτυγμένη την ἀγάπη τους πρὸς τὴ πατρίδα. 

Παρόλα αὐτὰ, ἦταν εἰρηνικός λαός.

  

Γιατί οἱ Βισάλτες δὲν ἐμφανίζονται μόνο στὶς σελίδες τοῦ Ἡροδότου.

«Ὁ Ἡρόδοτος ἀναφέρει γιὰ τὴν περιοχή: “Εἴη δὲ Παιονίη ἐπὶ τῷ Στρυμόνι ποταμῷ πεπολισσμένη”» 

Τὸ ὄνομά τους περνᾷ μέσα ἀπὸ τὸν Θουκυδίδη...

τὸν Διόδωρο...

τὸν Πλίνιο...

τὸν Πλούταρχο...

καὶ ἄλλες ἀρχαῖες παραδόσεις.

Καὶ ὑπάρχει μία ἱστορία ποὺ ξεχωρίζει ἀπὸ ὅλες.

Μία ἱστορία γιὰ ἕναν βασιλιᾶ...

γιὰ ἕξι γιούς...

καὶ γιὰ μία τιμωρία τόσο σκληρή...

ὥστε ὁ Ἡρόδοτος νὰ τὴ χαρακτηρίσει ἔργο φρικτό.

Ποιοὶ ἦταν, λοιπόν, οἱ Βισάλτες;

Καὶ γιατί ἡ μνήμη τους ἔφτασε μέχρι ἐμᾶς μέσα ἀπὸ τὴν ἱστορία... καὶ τὸν μῦθο;

Ὅμως, 

  ὅπως ὅλοι οἱ Θρᾶκες, δὲν εἶχαν συναίσθηση  

της κοινωνικότητας καὶ της κρατικῆς ἑνότητας, ἔτσι ὥστε το κράτος τους νὰ ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ ἀντισταθεῖ στοὺς ποικίλους ἐχθρούς 

   

καὶ κυρίως τους Μακεδόνες. 

 

Το πολίτευμα της περιοχῆς ἦταν ἡ Βασιλεία. 

καὶ ὁ βασιλιάς ἦταν ὁ ἀπόλυτος δεσπότης. 

Οἱ βασιλεῖς ἦταν φορεῖς της ὑπέρτατης ἐξουσίας 

 καὶ συμπεριφέρονταν πρὸς τους ὑπηκόους τους χωρίς νὰ δίνουν σε κανένα συλλογικό ὄργανο λόγο

των πράξεων τους καὶ μάλιστα, οἱ πράξεις τους εἶχαν τὴ σφραγῖδα της ἀγριότητας. 

 

---

 — Η ΓΗ ΤΩΝ ΒΙΣΑΛΤΩΝ

Ἡ χώρα τῶν Βισαλτῶν βρισκόταν στὴν περιοχή τοῦ κάτω Στρυμόνα.

Ὁ Στρυμόνας    ποὺ λατρευόταν ὡς θεός, θεωροῦνταν θεϊκό δῶρο  καὶ το λίκνο  των Μαινάδων 

 το Παγγαίω,    ἀποτελεῖ το κέντρο της αἰνιγματικῆς   λατρείας του Διονύσου.

 Χαρακτηριστικά γνωρίσματα ποὺ συνέθεταν το χρῶμα της κοινωνικῆς ζωῆς τῶν Βισαλτών, ἦταν ὅτι παρεῖχαν ἐλευθερία στὶς γυναῖκες πρὶν ἀπὸ το γάμο, ἐνῶ ἀπαιτοῦσαν πίστη ἀπὸ αὐτὲς ὅταν τις παντρεύονταν. 

Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτό, εἶχαν τὴ συνήθεια νὰ πουλοῦν ὡς δούλους τα παιδιά τους 

     καὶ νὰ ἐξαγοράζουν   

Ὁ Ἡρόδοτος, περιγράφοντας τὴν πορεία τοῦ περσικοῦ στρατοῦ τοῦ Ξέρξη, μνημονεύει τὴ Βισαλτία.

Ἀπὸ τὸν Στρυμόνα, γράφει, ὁ στρατὸς πέρασε ἀπὸ τὴν Ἄργιλο...

Η πιὸ ἐπίσημη ἀπὸ τις παραπάνω πόλεις ἦταν ἡ Ἄργιλος,   ποὺ σύμφωνα με τὴ μαρτυρία τῶν ἀρχαίων κτίσθηκε ἀπὸ τους Θρᾶκες, τους πρώτους κατοίκους της χώρας, σε χρόνο ἄγνωστο,   ἀποικίστηκε ὅμως ἀπὸ τους Ἀνδρίους συγχρόνως με τα Στάγειρα της Χαλκιδικής, γύρω στὰ μέσα της 7ης ἑκατονταετηρίδας. 

Μετά τὴ φυγή τῶν Θρακῶν καὶ τον ἀποικισμό τῶν Ἀνδρίων, ἡ Ἄργιλος ποὺ εἶχε παραμείνει ἐλεύθερη καὶ αὐτόνομη ἀπὸ το 655π.Χ. μέχρι την ἐκστρατεία του Ξέρξη (480 π.Χ.), ὑπέκυψε καὶ αὐτή στὸ κράτος του. 

Μετά ἀπὸ την ἡττᾶ καὶ τὴ φυγή του συμπεριλήφθηκε στὶς συμμαχικές πόλεις της Ἀθήνας.

Ἀργότερα ὅμως, ἀποστάτησε ἀπὸ τους Ἀθηναίους καὶ διευκόλυνε το στρατηγό των Λακεδαιμονίων νὰ καταλάβει την Ἀμφίπολη.

 Ἀργίλιος ἦταν ὁ ἄντρας ποὺ πρόδωσε τον Παυσανία στοὺς Σπαρτιᾶτες, ὁ ὁποῖος ὅταν στάλθηκε σὰν γραμματοκομιστής στὸν Ἀρτάβαζο ἀποσφράγισε τις ἐπιστολές καὶ κατήγγειλε την προδοσία στοὺς Ἐφόρους.

καὶ ἡ χώρα τῆς πόλεως αὐτῆς, μαζὶ μὲ τὴν ἐνδοχώρα, ὀνομαζόταν Βισαλτία.

Ἐδῶ βρίσκεται ἡ γεωγραφικὴ καρδιὰ τοῦ λαοῦ.

Ὁ Στρυμόνας δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνας ποταμός.

Ἦταν δρόμος.

Ἦταν φυσικὸ σύνορο.

Ἦταν πηγὴ ζωῆς.

Καὶ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικώτερους ἄξονες ποὺ συνέδεαν τὸ ἐσωτερικὸ τῆς Μακεδονίας μὲ τὸ Αἰγαῖο.

[

Ἡ Βισαλτία ἁπλωνόταν στὴν περιοχή ποὺ οἱ μεταγενέστερες γεωγραφικὲς περιγραφὲς τοποθετοῦν μεταξὺ τοῦ Στρυμόνα καὶ τῶν δυτικώτερων περιοχῶν τῆς Κρηστωνίας.

Σήμερα, ἡ περιοχή συνδέεται κυρίως μὲ τὸν γεωγραφικὸ χῶρο τῶν Σερρῶν καὶ τῆς Νιγρίτας.

Βρίσκεται, δηλαδή, στὸ γεωγραφικό χῶρο ποὺ περιλαμβάνεται σήμερα ἡ περιοχή της Νιγρίτας καὶ του Σοχοῦ.

Μεταξύ του ὄρους Βερτίσκος ποὺ ἦταν το δυτικό της σύνορο,      καὶ του Στρυμόνα καὶ της Κερκινίτιδος λίμνης, ποὺ ἦταν το ἀνατολικό. 

Μὰ τότε...

δὲν ὑπῆρχαν τὰ σημερινὰ σύνορα.

Ὑπῆρχαν λαοί.

Φυλές.

Πόλεις.

Βασίλεια.

Καὶ ἀγῶνες γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν περασμάτων.

---

 — ΘΡΑΚΕΣ Ἢ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ;

Οἱ ἀρχαῖες πηγὲς τοὺς χαρακτηρίζουν Θρᾷκες.

Ὁ Ἡρόδοτος μιλεῖ γιὰ τὸν βασιλιᾶ τῶν Βισαλτέων ὡς Θρᾷκα...

καὶ συνδέει τὸ βασίλειό του μὲ τὴ χώρα τῆς Κρηστωνίας.

Ὅμως ἡ ἱστορία τῆς περιοχῆς δὲν χωρᾷ εὔκολα σὲ μία μόνο λέξη.

Γιατί οἱ περιοχὲς ἄλλαζαν χέρια.

Οἱ πληθυσμοὶ μετακινοῦνταν.

Καὶ τὰ πολιτικὰ σύνορα μεταβάλλονταν.

Ἀργότερα ὅταν ὑποτάχθηκαν

 στοὺς Μακεδόνες (479 π.Χ.) διατήρησαν την αὐτονομία τους

 ἀπὸ τον ἴδιο το βασιλιά. 

Μόνο το 342π.Χ.  καταργεῖται ἡ αὐτονομία   τῶν λαῶν της Θράκης.

Ὁ Θουκυδίδης, περιγράφοντας τὴν ἐπέκταση τοῦ μακεδονικοῦ βασιλείου, ἀναφέρει ὅτι οἱ Μακεδόνες εἶχαν ὑποτάξει, μεταξὺ ἄλλων περιοχῶν, καὶ τὴ Βισαλτία.

Ἄρα πρέπει νὰ ξεχωρίζουμε δύο πράγματα:

Τὴν ἐθνικὴ καὶ φυλετικὴ ταυτότητα τῶν Βισαλτῶν...

καὶ τὴν πολιτικὴ ὑπαγωγὴ τῆς χώρας τους.

Αὐτὸς ὁ διαχωρισμὸς εἶναι σημαντικὸς γιὰ νὰ καταλάβουμε τὴν ἱστορία χωρὶς ἀναχρονισμούς.

---

 — Ο ΒΙΣΑΛΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ

Καὶ τώρα...

ἀφήνουμε γιὰ λίγο τὴν ἱστορία...

καὶ περνοῦμε στὸν μῦθο.

Γιατί ἡ ὀνομασία Βισαλτία συνδέθηκε καὶ μὲ ἕναν μυθικὸ πρόγονο.

Ὁ Βισάλτης παρουσιάζεται στὴν ἑλληνικὴ μυθολογικὴ παράδοση ὡς υἱὸς τοῦ Ἡλίου καὶ τῆς Γῆς.

Καὶ ἀπὸ τὸ ὄνομά του συνδέθηκε ἡ χώρα μὲ τὴ Βισαλτία.

Ὁ Βισάλτης εἶχε θυγατέρα τὴ Θεοφανώ.

Καὶ ἐδῶ ἡ παράδοση γίνεται ἀκόμη πιὸ παράξενη.

Ἡ Θεοφανώ ἦταν περίφημη γιὰ τὴν ὀμορφιά της.

Πολλοὶ μνηστῆρες τὴν ἐπεδίωκαν.

Ὁ Ποσειδῶν,      σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ποὺ διέσωσε ὁ Ὑγῖνος, τὴν ἁρπάζει καὶ τὴ μεταφέρει σὲ νησί.

Καὶ ἐκεῖ...

ὁ θεὸς μεταμορφώνει τὴ Θεοφανὼ σὲ προβατίνα...

                                                    καὶ ὁ ἴδιος παίρνει μορφὴ κριοῦ.

Ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους γεννιέται ὁ θαυμαστὸς κριός...

ὁ κριὸς μὲ τὸ χρυσόμαλλο δέρας.

                                     ..τὸν κριὸ ποὺ ἔδωσε τὸ χρυσόμαλλο δέρας τῶν Ἀργοναυτῶν.»

Αὐτὸς ὁ ἴδιος κριὸς θὰ μεταφέρει ἀργότερα τὸν Φρίξο πρὸς τὴν Κολχίδα.

Καὶ τὸ δέρας του...

θὰ γίνει ὁ στόχος τῆς μεγαλύτερης ἀποστολῆς τῶν Ἀργοναυτῶν.

 

Ἔτσι, ἡ Βισαλτία...

ἀπὸ τὴν ἱστορία...

περνᾷ στὴ μυθολογία.

---

 ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΜΙΛΟΥΝ

[ΠΑΠΥΡΟΣ. ΠΡΟΣΩΠΑ ἩΡΟΔΟΤΟΥ – ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ.]

Ὁ λαός αὐτὸς, ἐκτὸς ἀπὸ τον Ἡρόδοτο, ἀναφέρεται καὶ ἀπὸ τον Θουκυδίδη, τον Διόδωρο, τον Πλίνιο καὶ τον Πλούταρχο. 

Δὲν γνωρίζουμε τοὺς Βισάλτες μόνο ἀπὸ μεταγενέστερες ἀφηγήσεις.

Τὸ ὄνομά τους βρίσκεται στὶς ἀρχαῖες πηγές.

Ὁ Ἡρόδοτος τοὺς μνημονεύει στὴν περιγραφὴ τῆς περιοχῆς τοῦ Στρυμόνα...

καὶ ἀργότερα ἀφηγείται τὴν ἱστορία τοῦ βασιλιᾶ τους.

Ὁ Θουκυδίδης τοὺς τοποθετεῖ στὸν πολιτικὸ χῶρο τῆς Μακεδονίας κατὰ τὴν ἐποχή του.

Ὁ Πλούταρχος μιλεῖ γιὰ τοὺς Βισάλτες ὅταν περιγράφει τὴν πολιτικὴ τοῦ Περικλέους.

Καὶ ὁ Πλίνιος ὁ Πρεσβύτερος καταγράφει τοὺς Βισάλτες μεταξὺ τῶν λαῶν τῆς περιοχῆς τοῦ Στρυμόνα.

Ἄρα...

δὲν ἔχουμε ἕναν λαὸ ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ ἕναν νεώτερο θρύλο.

Ἔχουμε ἕναν λαὸ ποὺ ἀπαντᾷ στὴν ἀρχαία γραμματεία.

Καὶ ἔχουμε ταυτόχρονα...

ἕναν μῦθο ποὺ συνέδεσε τὸ ὄνομά του μὲ τὸν Ἥλιο, τὴ Γῆ, τὴ Θεοφανώ καὶ τὸ Χρυσόμαλλον Δέρας.

---

ΟΙ ΒΙΣΑΛΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΞΕΡΞΗΣ

Καὶ τώρα φτάνουμε στὴν πιὸ συγκλονιστικὴ σελίδα τῆς ἱστορίας τους.

480 π.Χ.

Ὁ Ξέρξης ἐκστρατεύει ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος.

Ἡ περσικὴ στρατιὰ διασχίζει τὴ Θράκη.

Προχωρεῖ πρὸς τὸν Στρυμόνα.

Καὶ τότε...

ὁ Ἡρόδοτος ἀναφέρει κάτι συγκλονιστικό.

Ὁ βασιλεὺς τῶν Βισαλτέων...

ὁ ἄρχων τῆς χώρας τῆς Κρηστωνίας...

δὲν ἤθελε ἑκούσια νὰ ὑποταχθεῖ στὸν Ξέρξη.

Δὲν ἀκολούθησε τὸν περσικὸ στρατό.

Ἀντὶ γι’ αὐτό...

κατέφυγε στὰ ὄρη τῆς Ροδόπης.

Καὶ πρὶν φύγει...

ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς γιούς του.

Νὰ μὴν ἐκστρατεύσουν κατὰ τῆς Ἑλλάδος.

Νὰ μὴν βαδίσουν μὲ τοὺς Πέρσες.

Νὰ μὴν πολεμήσουν ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων.

Ἀλλὰ οἱ γιοί του...

δὲν ὑπάκουσαν.

Ἡρόδοτος λέει ὅτι ἢ περιφρόνησαν τὴν ἐντολὴ τοῦ πατέρα τους...

ἢ θέλησαν νὰ δοῦν τὸν πόλεμο.

Καὶ ἔτσι...

ἀκολούθησαν τὸν περσικὸ στρατό.

[ΠΕΡΣΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

Ἕξι γιοί.

Ἕξι νέοι ἄνδρες.

Μέσα στὴ μεγαλύτερη στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση ποὺ εἶχε γνωρίσει μέχρι τότε ὁ ἑλληνικὸς κόσμος.

---

 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Ὁ περσικὸς στρατὸς ὑποχωρεῖ.

Ἡ ἐκστρατεία τοῦ Ξέρξη ἔχει ἀποτύχει νὰ κατακτήσει τὴν Ἑλλάδα.

Καὶ τότε...

ὁ βασιλεὺς τῶν Βισαλτέων ἐπιστρέφει.

Καὶ βρίσκει τοὺς γιούς του...

ζωντανούς.

Σώους.

Ἀβλαβεῖς.

 

Ἐδῶ ὁ Ἡρόδοτος δὲν μᾶς δίνει μία πράξη συμφιλίωσης.

Μᾶς δίνει μία πράξη φρίκης.

Ὁ πατέρας...

ἐξώρυξε τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τῶν ἕξι υἱῶν του.

 «Πατὴρ… ἐτύφλωσε τοὺς ἰδίους υἱούς…

οὐχὶ ἐκ μίσους…
ἀλλὰ ἐκ τιμῆς.».

Μόνο τὴ σκιά.

Μόνο τὸ βλέμμα τοῦ βασιλιᾶ.

Μόνο τὴ φωτιά.

Καὶ τὴ σιωπή.

Ἡ ἀρχαία πηγὴ δὲν λέει ὅτι τὸ ἔκανε «ἀπὸ τιμή».

Αὐτὸ εἶναι ἑρμηνεία.

Αὐτὸ ποὺ γνωρίζουμε εἶναι ὅτι ὁ Ἡρόδοτος παρουσιάζει τὴν πράξη ὡς ἔργο ὑπερβολικὰ σκληρό.

Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ σκοτεινὰ παράδοξα τῆς ἀρχαίας ἱστορίας:

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀρνήθηκε νὰ ἀκολουθήσει τὸν Ξέρξη...

τιμώρησε μὲ ἀκραία σκληρότητα τὰ ἴδια του τὰ παιδιά.

---

 — Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

Ὁ χρόνος ὅμως προχωροῦσε.

Καὶ ἡ Βισαλτία μπῆκε σταδιακὰ στὸ πολιτικὸ πλαίσιο τοῦ μακεδονικοῦ βασιλείου.

Ὁ Θουκυδίδης, μιλώντας γιὰ τὴν ἐπέκταση τῶν Μακεδόνων, ἀναφέρει ὅτι ὁ μακεδονικὸς βασιλικὸς οἶκος εἶχε ὑποτάξει καὶ τὴ Βισαλτία.

ἡ Βισαλτία κατακτήθηκε ἀπὸ τον Ἀλέξανδρο τον Α’.

Ἡ ἀκριβὴς χρονολόγηση τῆς ἐνσωμάτωσης δὲν πρέπει νὰ παρουσιάζεται ὡς ἀπολύτως βέβαιη.

Ἡ παράδοση ποὺ κυκλοφορεῖ συχνὰ μιλεῖ γιὰ τὸ 479 π.Χ.

Ὅμως οἱ πηγὲς καὶ τὰ νομισματικὰ δεδομένα ἐπιτρέπουν πιὸ προσεκτικὴ χρονολόγηση.

Ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζουμε εἶναι ὅτι πρὶν ἀπὸ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο...

ἡ Βισαλτία βρισκόταν ἤδη μέσα στὴ σφαῖρα τοῦ μακεδονικοῦ βασιλείου.

Καὶ ἡ χώρα της ἦταν πολὺτιμη.

Γῆ.

Δρόμοι.

Πόλεις.

Καὶ κυρίως...

πλούτος.

---

— ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΒΙΣΑΛΤΕΣ

Τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Ἀθηναίων γιὰ τὴν περιοχὴ δὲν ἦταν τυχαῖο.

Ὁ Στρυμόνας ἦταν ζωτικὸς δρόμος.

Ἡ ξυλεία τῆς περιοχῆς ἦταν πολὺτιμη.

Καὶ ἡ θέση της ἦταν στρατηγική.

 Ἀργότερα ὁ Περικλῆς 

Ὁ Πλούταρχος, στὸν Βίο τοῦ Περικλέους, γράφει ἔστειλε 1000 Ἀθηναίους ἀποίκους, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν πολύ στὸν ἐκπολιτισμό των Βισαλτῶν. 

«μετὰ τῶν Βισαλτῶν».

Δὲν χρειάζεται νὰ ποῦμε ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι «ἐκπολίτισαν» τοὺς Βισάλτες.

Ἡ πηγὴ δὲν τὸ λέει.

Ἡ παρουσία τους ὅμως δείχνει κάτι σημαντικό:

ὅτι ἡ περιοχὴ εἶχε τεράστια πολιτικὴ καὶ στρατηγικὴ σημασία.

Καὶ γιὰ τοὺς Ἀθηναίους...

καὶ γιὰ τοὺς Μακεδόνες.

---

— Η ΠΥΔΝΑ

Καὶ φτάνουμε στὸ τελευταῖο μεγάλο κεφάλαιο.

168 π.Χ.

Ἡ Μακεδονία βρίσκεται ἀντιμέτωπη μὲ τὴ Ρώμη.

Βασιλεὺς εἶναι ὁ Περσεύς.

Καὶ ἡ τελικὴ σύγκρουση θὰ δοθεῖ στὴν Πύδνα.

Ἡ μάχη τῆς Πύδνας θὰ σημάνει τὸ τέλος τοῦ μακεδονικοῦ βασιλείου.

Ὁ ρωμαϊκὸς στρατὸς τοῦ Αἰμιλίου Παύλου συγκρούεται μὲ τὸν στρατὸ τοῦ Περσέως.

Ἡ μακεδονικὴ φάλαγγα ἀρχικὰ φαίνεται ἀκατάβλητη.

Ἀλλὰ τὸ ἀνώμαλο ἔδαφος...

οἱ διασπάσεις τῶν γραμμῶν...

καὶ ἡ ρωμαϊκὴ τακτικὴ...

μετατρέπουν τὴ μάχη.

Καὶ ἡ Μακεδονία ἡττᾶται.

Ὁ Περσεὺς ἀποσύρεται.

Καὶ ἡ παλαιὰ τάξη πραγμάτων καταρρέει.

Στὴν παράδοση τῆς περιοχῆς, οἱ Βισάλτες παρουσιάζονται ὡς ἄνδρες ποὺ πολέμησαν στὸ πλευρὸ τοῦ Περσέως καὶ διακρίθηκαν γιὰ τὴν ἀνδρεία τους.

Στὴ μάχη της Πύδνας ., στὴν ὁποία κρίθηκε ἡ τύχη της Μακεδονίας, οἱ Βισάλτες πολέμησαν στὸ πλευρό του Περσέα.  

Τόσο πολύ διακρίθηκαν γιὰ την ἀνδρεία τους, 

     

 ὥστε ὁ Περσέας μετά την ἡττᾶ του, τότε μόνο ἀπελπίστηκε τελείως,     

  ὅταν τον ἐγκατέλειψαν καὶ οἱ “ἀνδρεῖοι Βισάλτες”.

👉 «Ὅταν ἔφυγαν οἱ γενναιότεροι…

Ἡ ἀκριβὴς λεπτομέρεια αὐτὴ πρέπει νὰ ἀποδίδεται μὲ προσοχή, ἐπειδὴ οἱ σωζόμενες ἀρχαῖες διηγήσεις γιὰ τὴν Πύδνα εἶναι ἐλλιπεῖς.

Ἀλλὰ ἡ παρουσία Βισαλτῶν στὸν κόσμο τῆς μακεδονικῆς στρατιωτικῆς ἱστορίας εἶναι μέρος τῆς μεταγενέστερης παράδοσης γιὰ τὴν περιοχή.

---

 — Η ΠΤΩΣΗ

Καὶ τώρα...

ἡ ἱστορία σιωπᾷ.

Τὸ μακεδονικὸ βασίλειο ἔχει καταρρεύσει.

Ἡ Ρώμη ἀναλαμβάνει τὸν ἔλεγχο.

Καὶ λίγα χρόνια ἀργότερα...

ἡ Μακεδονία διαιρεῖται σὲ τέσσερις διοικητικὲς περιοχές.

Ἡ χώρα τῶν Βισαλτῶν περιλαμβάνεται στὴν πρώτη μερίδα.

Οἱ Βισάλτες ὅμως δὲν ἐξαφανίζονται ἀπὸ μία μέρα στὴν ἄλλη.

Αὐτὸ εἶναι σημαντικό.

Οἱ λαοὶ δὲν χάνονται ὅπως σβήνει μία φωτιά.

Ἀφομοιώνονται.

Μετακινοῦνται.

Ἀλλάζουν πολιτικὴ ταυτότητα.

Ἀλλάζουν γλώσσα καὶ ἔθιμα.

Καὶ τελικὰ...

τὸ παλαιὸ ὄνομα μένει κυρίως μέσα στὰ κείμενα.

---

 — ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ

Σήμερα...

ὅταν περπατᾷς στὴ γῆ τῆς Βισαλτίας...

δὲν βλέπεις τοὺς πολεμιστές.

Δὲν ἀκούς τὶς κραυγὲς τῶν μαχῶν.

Δὲν βλέπεις τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα.

Μένει ὁ ποταμός.

Μένουν τὰ βουνά.

Μένει ἡ γῆ.

Καὶ μένει...

ἕνα ὄνομα.

Βισαλτία.

Ἕνας λαὸς ποὺ οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς γνώριζαν...

ἕνας λαὸς ποὺ βρέθηκε ἀνάμεσα στὴ Θράκη καὶ τὴ Μακεδονία...

ἕνας λαὸς ποὺ συνδέθηκε μὲ τὸν Στρυμόνα...

ἕνας λαὸς ποὺ πέρασε μέσα ἀπὸ πολέμους, βασίλεια καὶ αὐτοκρατορίες.

Καὶ μαζί του...

ἕνας μῦθος.

Ὁ Βισάλτης.

Ἡ Θεοφανώ.

Ὁ Ποσειδῶν.

Καὶ ὁ χρυσαφένιος κριὸς...

ποὺ θὰ ὁδηγήσει τὸν Φρίξο στὴν Κολχίδα.

Ἴσως αὐτὸ νὰ εἶναι τὸ πιὸ παράξενο πράγμα μὲ τοὺς λησμονημένους λαούς.

Δὲν χάνονται πάντοτε.

Μερικὲς φορὲς...

μένουν στὴ γῆ.

Μερικὲς φορὲς...

μένουν στὰ βιβλία.

Καὶ μερικὲς φορὲς...

μεταμορφώνονται σὲ μῦθο.

Αὐτοὶ ἦταν οἱ Βισάλτες.

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Στρυμόνα.

Ἕνας λαὸς ποὺ ἡ ἱστορία δὲν κατόρθωσε νὰ σβήσει ἐντελῶς.

«ΒΙΣΑΛΤΕΣ — Ο ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΥΜΟΝΑ»

---

Ἐὰν θέλετε νὰ συνεχίσουμε τὸ ταξίδι στὶς ξεχασμένες σελίδες τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος...

ἐγγραφεῖτε στὸ κανάλι...

καὶ ἀκολουθῆστε μας.

Γιατί πίσω ἀπὸ κάθε ξεχασμένο ὄνομα...

κρύβεται μία ἱστορία.

Ἰωνική Ἐπανάσταση - Μηδικοί πόλεμοι ΕΝΟΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗ

ΕΝΟΤΗΣ  ΤΕΤΑΡΤΗ

                

Ἰωνική Ἐπανάσταση - Μηδικοί πόλεμοι

<< Εἰρήνη ἐν δουλεία ἡ πόλεμος γιὰ τὴν ἐλευθερία; >>

(Ὁ Ἀθηναῖος πολέμαρχος Καλλίμαχος πρίν τὴν μάχη τοῦ Μαραθῶνος ) .

Τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος δὲν εἶναι φιλοπόλεμο. Ἀπ΄ ἐναντίας ὑπῆρξε πάντα καὶ εἶναι φιλειρηνικό. Ἡ πρώτη καταδίκη τοῦ πολέμου συναντᾷται στὴν << Ἰλιάδα >>τοῦ Ὁμήρου, ὅπου :

<< Ἀφρήτωρ, ἀθέμιστος , ἀνέστιος ἐστίν ἐκεῖνος ὅς πολέμου ἔραται...>> ^{Ὅμηρος <<Ἰλιάς >> ρ Ι, στ. 63-64}

Ἀπόδοσις << Ἀκοινώνητος, ἀσεβής καὶ χωρὶς πατρίδα ( ἄπατρις ) εἶναι ἐκεῖνος , ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ τὸν πόλεμο >>!

Οἱ Ἕλληνες πάντοτε προτιμοῦσαν τὴν εἰρήνη, διότι ἐπίστευαν ὅτι μὲ τὴν εἰρήνη ὁ ἄνθρωπος καὶ τὰ ἔθνη προοδεύουν .

Ἀλλὰ ὅταν ἐτίθετο τὸ ἐρώτημα, ὅπως αὐτὸ ποῦ ἔθεσε ὁ Καλλίμαχος : << Προτιμᾶτε εἰρήνη μὲ σκλαβιὰ,  ἡ πόλεμο γιὰ τὴν Ἐλευθερία >> , οἱ Ἕλληνες προτιμοῦσαν πόλεμο, διότι ἐπίστευαν ὅτι ἡ ἐλευθερία της Πατρίδος, εἶναι ἀγαθὸν ὑπέρτερον τῆς εἰρήνης! Τότε δὲν ὑπῆρχαν << εἰρηνιστάδες >> .

Καὶ ἐπαναλαμβάνω κάτι ποῦ ἔχει χιλιοειπωθεῖ : Ἐὰν κατορθώσαμε καὶ ἐπιζήσαμε ἀπὸ θύελλες ποῦ ἦλθαν στὴν πατρίδα μας , ἡ μία κατόπιν τῆς ἄλλης, τὸ ὀφείλουμε κυρίως στὴν πολεμικὴ μας ἀρετή !

Τὴν ἀνδρεία τὴν εἶχαν ἀνυψώσει μέσω τοῦ ἀλτρουισμοῦ, της ἀνιδιοτέλεια καὶ τῆς πνευματικότητος .

Αὐτὰ σκεπτόμενοι οἱ ἀδελφοί τῆς Ἰωνίας ἐξεσηκώθησαν τὸ 500 π.Χ ( κατ΄ ἄλλους τὸ 499 π.Χ ) κατὰ τῆς βαρβαρότητος καὶ τοῦ μισελληνισού !

Ἡ καταστολή τῆς Ἰωνικῆς Ἐπαναστάσεως ἐσήμανε τή συντριβὴ τοῦ βαρβαρισμοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης .

Καὶ ὅπως θὰ διαπιστώσετε, συνετρίβησαν καὶ τὰ σχέδια τῶν Ἰουδαίων περὶ ἀφανισμοῦ τῶν Ἑλλήνων.

Ἡ ἐξέγερση τῶν Ἰώνων

( 5000 - 495 π.Χ )

Τὸ 500 π. Χ οἱ Ἴωνες τῶν παραλίων τῆς Μ. Ἀσίας , μὲ τοῦς Σάμιους, τοῦς Χίους καὶ τοῦς Λέσβιους , ἔχοντας ὡς ἀρχηγὸ τους τὸν τύραννο τῆς Μιλήτου , Ἀρισταγόρα , ἐπαναστάτησαν μὲ σκοπό τὴν ἀποτίναξη τοῦ Περσικοῦ ζυγοῦ .

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό ἐστράφησαν στὴν Μάνα Ἑλλάδα καὶ ζήτησαν βοήθεια ἀπὸ τὰ ἀδέρφια τους .

Πρὸς βοήθεια τῶν ἀδελφῶν τῆς Ἰωνίας ἔσπευσαν οἱ Ἀθηναῖοι μὲ εἴκοσι πλοῖα καὶ οἱ Ἐρετριεῖς μὲ πέντε πλοῖα.

Ἡ δικαιολογία τῆς μικρῆς βοήθειας τῶν Ἀθηναῖων,  ἔγκειτο στὴν φοβία ποῦ εἶχαν γιὰ πιθανὴ ἐπάνοδο τοῦ Ἱππία,   μὲ τὴν βοήθεια τῶν Περσῶν.

Ἡ Σπάρτη ἀρνήθηκε βοήθεια, διότι στὴν Πελοπόννησο 'ἀναμένεται ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα, ἡ σύγκρουση μεταξύ Σπάρτης καὶ Ἄργους.

Εἶναι γεγονὸς ὅμως, ὅτι οἱ Δωριεῖς δὲν τὰ << πήγαιναν >> καὶ τόσο καλὰ μὲ τοῦς Ἴωνες . Ἡ ἄτιμη << διχόνοια >> ...

Οἱ αἰτίες τῆς Ἰωνικῆς ἐπαναστάσεως ἔχουν τίς ρίζες τους στὴν πολιτική ποῦ ἐφήρμοζε ἡ Περσία στοὺς Ἴωνες τῶν παραλίων τῆς Μ. Ἀσίας.

Οἱ Πέρσες ἀσκοῦσαν ἕνα εἶδος φεουδαλικῆς πολιτικῆς καὶ εἶχαν διορίσει διοικητές σὲ ὅλες τίς πόλεις Ἕλληνες , οἱ ὁποῖοι ἦσαν τυφλά ὄργανα τοῦ Πέρση βασιλέως.

Οἱ διοικητές ( Κυβερνῆτες ) αὐτοί εἶχαν μεγάλη ὑποστήριξη ἀπὸ τοῦς Σατράπες καὶ τοῦς << μηδίζοντες >> κύκλους τῶν πολιτῶν, ποῦ δυστυχῶς- ἦσαν σε κάθε πόλη.

Οἱ πολῖτες ὅμως τῶν Ἑλληνικῶν πόλεων γνώριζαν ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἦσαν τύραννοι ( μὲ κυριολεκτική ἔννοια ) καὶ δέσμευαν τὴν αὐτονομία τους.

Ὅλοι θεωροῦσαν ὑπευθύνους, γιὰ τὶς οἰκονομικές δυσχέρειες ποῦ εἶχε τὸ ἐμπόριο τῆς Ἰωνίας , τοῦς Πέρσες καὶ τὶς μηδίζουσες ἀρχὲς τῶν πόλεων, κατὰ τὸ 525 -500 π.Χ. 

 Ὁ παράγων, ὅμως ποὺ ἔπαιξε σημαντικό ρόλο γιὰ τὴν ἐπανάσταση τῶν Ἰώνων, ἦτο ὁ πολιτικός λόγος τῆς δεσμεύσεως τῆς αὐτονομίας τῶν πόλεων.

 Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ δεχθοῦμε τὴν ἀξιόπιστη μαρτυρία του Ἡρόδοτου γιὰ τὰ προσωπικὰ κίνητρα τοῦ τυράννου τῆς Μιλήτου , Ἀριστογόρα. ^{ΗΡΟΔΟΤΟΣ: <<Ἰστωρία >>, Ε΄ 28-34} Ἤθελε νὰ μεγαλώσει, γεωγραφικά, τὴν ἐπιρροή του στὸ Αἰγαῖο .

Ὁ Ἀρισταγόρας κατήργησε τὴν τυραννία στὴν Μίλητο καὶ ἡ ἐπανάσταση ἁπλώθηκε σὲ ὅλη τὴν Ἰωνία μὲ μεγάλη ταχύτητα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον μας δίδει τὸ δικαίωμα νὰ συμπεράνουμε πῶς ὑπῆρχε πρόσφορο ἔδαφος ἤδη. ^{ΗΡΟΔΟΤΟΣ << Ἱστορία >> Ε΄. 28 -34}

Ἡ Πέρσες ἐκινήθησαν κατὰ τῆς Μιλήτου καὶ τὴν ἀπέκλεισαν . 

 Οἱ Ἴωνες ὅμως , πολιορκοῦσαν τίς Σάρδεις, πρωτεύουσα τῆς Περσίας καὶ τὴν πυρπόλησαν. 

 Τὸ ἐθνικὸ ἱερὸ τῶν Περσῶν καὶ τῶν Λυδῶν, ὁ ναός τῆς Κυβέλης κάηκε καὶ γενικός δὲν ἔμεινε τίποτα ὄρθιο .

Ἡ Περσικὴ φρουρὰ τῆς πόλεως κατόρθωσε τὴν τελευταία στιγμὴ, νὰ ὀχυρωθεῖ στὴν Ἀκρόπολη.

 Οἱ Ἕλληνες ὀπισθοχώρησαν σὲ κάποια φάση τῆς μάχης, διότι ἐπληροφορήθησαν πῶς πλησίαζαν ἐνισχύσεις πρὸς τους πολιορκουμένους στὴν ἀκρόπολη Πέρσες στρατιῶτες.

Κοντὰ στὴν Ἔφεσο ἡττήθηκαν καὶ στὴ μάχη σκοτώθηκε ὁ στρατηγός τῶν Ἐρετριέων , Εὐαλκίδης ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε Ὀλυμπιονίκης . ^{ΗΡΟΔΟΤΟΣ << Ἱστορία >> Ε', 35}

Οἱ Ἕλληνες βλέποντας νὰ καίγονται οἱ Σάρδεις ξεσηκώθηκαν ὅλοι στὸν Ἑλλήσποντο , τὴν Λυκία καὶ τὴν Κύπρο, ἡ ὁποῖα εἶχε πολλοὺς μηδίζοντες.

 Ὀνομαστοί γιὰ τὸν τὸν φιλομηδισμό τους ἦσαν οἱ κάτοικοι τῆς Ἀμαθοῦντος, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἡρόδοτος. ^{Ενθ. , αν. Ε', 102}

Ἐδῶ εἶναι τὸ κρίσιμο σημεῖο τοῦ ἀγῶνα ,κατὰ τὸ ὁποῖο οἱ Ἀθηναῖοι ἀφήνουν στὴν τύχη τους,   τοῦς Ἴωνες ἀδελφούς στὴν Ἔφεσο,   καὶ γυρίζουν στὴν Ἀθήνα. Ἦτο τὸ ἔτος 498 π.Χ.

Ἡ ἐπανάσταση ἀλλάζει τώρα μορφή. 

 Στὴν θάλασσα ἐπικρατοῦν οἱ Ἕλληνες .ἐνῶ στὴν ξηρά οἱ Πέρσες.

 Ὁ ἀγῶνας εἶναι ἀμφίρροπος.

Εἴμαστε στὸ ἔτος 496 π.Χ. 

 Οἱ δύο στόλοι τῶν Ἰώνων καὶ τῶν Περσῶν, συναντῶνται κοντά στὴ μικρὴ νῆσο Λάδι. 

 Τὸ ναυτικὸ τῶν Ἰώνων ἀποτελεῖται ἀπὸ 353 πλοῖα καὶ τὸ Περσικὸ διπλάσιο.

. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι οἰκτρό ! 

 Μετὰ τή ναυμαχία καταλαμβάνεται ἡ Μίλητος ἀπὸ τοῦς Πέρσες καὶ καταστρέφεται . 

Τὸ ἑπόμενο ἔτος τὸ 595 π.Χ. ὑποδουλώνεται ὅλη ἡ Ἰωνία καὶ τὰ ἱερά της παραδίδονται στὶς φλόγες . 

 Τείχει καὶ οἰκίες κατεδαφίζονται .

 Οἱ κάτοικοι σφαγιάζονται ἡ πωλοῦνται ὡς δοῦλοι .

Ἡ ὄμορφη Ἰωνία ὑποδουλώνεται γιὰ τρίτη φορά . 

 Ἡ πρώτη ἦτο ἀπὸ τοῦς Λυδοῦς καὶ δύο άπο τοῦς Πέρσες.

Ἡ Κύπρος ἐδεινοπάθησε καὶ αὐτὴ μετὰ τὴ μεγάλη μάχη στὴν πεδιάδα τῆς Σαλαμῖνος 

. Οἱ Κύπριοι στρατηγοί διάλεξαν τοῦς καλύτερους στρατιῶτες τους, ἀπὸ τὴν Σαλαμῖνα καὶ τοῦς Σόλους καὶ τοῦς ἐτοποθέτησαν ἀπέναντι ἀπὸ τοῦς βαρβάρους .

Ἀρχίζει ἡ μάχη καὶ σὲ ξηρὰ καὶ στὴ θάλασσα . 

 Οἱ Ἴωνες συντρίβουν τους ........ Φοίνικες : καὶ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι Ἕλληνες ἀριστεύουν στὴν μάχη ! Σάμιοι , Λέσβιοι , καὶ οἱ Κύπριοι ἐξοντώνουν τὸ βαρβαρικό συνοθύλευμα .

Καὶ ἐνῶ ἡ μάχη κλείνει ὑπέρ τῶν Ἑλλήνων , ὁ Στησήνωρ, ὁ βασιλεύς τοῦ Κουρίου , προσχωρεῖ στὶς Περσικὲς γραμμές (! ) μὲ σημαντικὸ ἀριθμὸ δυνάμεων. 

 Καὶ δὲν εἶναι μόνον αὐτό....       Μερικοί Σαλαμῖνιοι προσχωροῦν καὶ αὐτοὶ μαζί μὲ τὰ πολεμικά τους ἅρματα, μὲ συνέπεια, τραγικὴ βεβαίως , οἱ Πέρσες νὰ ἔχουν ὑπεροχή καὶ νὰ νικήσουν ! ^{Ἐνθ. Αν, Ε΄ 108 – 115} 

Ἦταν τὸ ἔτος 494 π.Χ. Ἐκτὸς ἀπὸ φωτιὰ καὶ σίδερο εἴχαμε καὶ τοῦς προδότες ,,,, Καὶ φυσικά, ὅπως πίσω ἀπὸ μεγάλες καταστροφές τοῦ Ἑλληνισμοῦ κρύβονται οἱ φοινικογεφυραίοι καὶ οἱ ἀπόγονοι τους ἔτσι καὶ στὴν καταστολή της Ἰωνικῆς ἐπαναστάσεως διεδραμάτισαν ρόλο μὲ << μεγάλη προθυμία >> ^{ἐνθ. Ἄν ΣΤ΄ 6}

Εἶχαν καὶ τὸν ἄνθρωπό τους οἱ Φοίνικες ! Ἦτο ὁ Ἀιάνης του Συλοσῶντος , τὸ ὁποῖον ἐπανατοποθέτησαν οἱ Φοίνικες στὴν κυβέρνηση τῶν Σαμίων διότι

<< ἐφάνη σε αὐτοὺς πολὺ χρήσιμος >>, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἡρόδοτος ^{ἐνθ ἄν ΣΤ΄ 6,25.}

τὴν ὥρα ποῦ ἡ Ἰωνία καιγόταν καὶ οἱ κάτοικοί της ἐσφάζοντο ἡ ἐπωλοῦντο ὥς δοῦλοι, στὴν Ἀθήνα ὁ δραματουργός Φρύνιχος ἀντιμετώπιζε, τὴν ὀργὴ τῶν ἀρχόντων καὶ τοῦ ἐπιβαλλόταν πρόστιμο χιλίων δραχμῶν , ἐπειδή << ἀνέβασε >> στὴν σκηνὴ τὸ δρᾶμα τῆς << Μιλήτου ἅλωσις >> τὸ ὁποῖο ἐσυγκίνησε βαθύτατα τοῦς Ἀθηναῖους καὶ τοῦ ἐθύμισε τὰ << οἱκήια κακά ^{ἐνθ. Ἄν ΣΤ΄ 21} Ἄρχοντας τῶν Ἀθηνῶν ἦτο τότε , ὁ συγγενής τοῦ Ἱππία , Ἵππαρχος τοῦ χάρμου, ὁ ὁποῖος ἀνέμενε τὴν ἐπιστροφή τοῦ Ἱππία μὲ τὴν βοήθεια τῶν Περσῶν !

Ἡ Ἑλλάδα καιγότανε καὶ αὐτὸς ἀνέμενε βαρβάρους ........

μέ τοῦς Φοίνικες δὲν τελείωσα ἀκόμη !! Καὶ πῶς νὰ τελειώσω ἄν δὲ ἀναφερθοῦν οἱ καταστροφές ποῦ ἔφεραν σὲ πόλεις ^{ἐνθ ἄν ΣΤ΄΄ , 33} 

Καὶ, βεβαίως τὰ ἀνταλλάγματα ποῦ τοῦς ἔδινε << διά τὴν μεγάλην προθυμίαν >> ὁ Πέρσης βασιλεύς . 

 Μιλῶ γιὰ τὴν παραχώρηση τῆς νήσου Θάσου προκειμένου νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὴν ἀλιεῖα, ὄχι τῶν ἰχθύων, ἀλλὰ τοῦ πλούτου ποῦ εἶχε ἡ Θάσος, τὰ μεταλλεῖα της 76

Οἱ φοινικογεφυραῖοι παντοῦ καὶ πάντοτε μᾶς πολεμοῦσαν.

 Αὐτοὶ εἶναι ἡ ἀλήθεια, αὐτὰ λέγουν οἱ πηγὲς τῆς ἱστορίας , αὐτὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν διότι, ποτὲ δὲν εἴχαμε << φίλους >> ἡ << συμμάχους >> Ὅτι κερδίσαμε μὲ ξίφος τὸ χάνουμε στὰ χαρτιά ἡ στὰ σκοτεινὰ καὶ ὑγρὰ ὑπόγεια του σιωνισμοῦ , ὁποῖα ἐποχῆ καὶ ἄν ἦταν !

Ὅπως διαπιστώνετε , ὁ σιωνισμός , δροῦσε ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ἀκόμη ἐναντίον τῆς Ἑλλάδας. 

 Τὸτε ὀνομάζετο << φοινικισμός >> << Δία πυρός καὶ σιδήρου νὰ περάσετε στὴν Ἑλλάδα>> Αὐτὸς εἶναι ὁ ἐφιάλτης τους , ἡ Ἑλλάς ! Ἕνας ἐφιάλτης , ὅμως , ὁ ὁποῖος ἔγινε πραγματικότητα στὴν ἑνότητα ποῦ ἀκολουθεῖ , τῶν << Μηδικῶν πολέμων >>.

Ἐκεῖ συνετρίβησαν τὰ σχέδια τους διότι ἑνῶ αὐτοί πολεμοῦσαν γιὰ << Χρυσα ἀργύρια, κάμηλους ὑπηρέτας >>, Ἐμεῖς πολεμούσαμε γιὰ τὴν ΔΟΞΑ , τὴν ἘΛΕΥΘΕΡΙΑ καὶ τὴν ἈΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ !

Λέξεις ἄναγνωστες γιὰ αὐτούς !