Ποῦ Γεννήθηκε ἡ Ὀλυμπιάδα ;

Ἡ Ἀρχαία Πασσαρώνα, γενέτειρα τῆς πριγκίπισσας τῶν Μολοσσῶν καὶ μητέρας τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου Ὀλυμπιάδας, τοποθετεῖται, σύμφωνα μὲ τὸν ἀρχαιολόγο τῆς «Ἠπείρου», Σωτήρη Δάκαρη, βορειοδυτικὰ τοῦ λεκανοπεδίου τῶν Ἰωαννίνων σὲ ἀπόσταση 8 χιλιομέτρων ἀπὸ τὴν πόλη.

Ἡ συστηματικὴ ἀνασκαφὴ ἀποκάλυψε στὴν κορυφὴ ἑνὸς λόφου στὸ Μεγάλο Γαρδίκι, ὀχυρωμένη θέση, ἐνῶ στοὺς πρόποδές του, βρίσκεται ὁ ἀρχαῖος ναὸς ποὺ ταυτίστηκε μὲ τὸν Ἄρειο Δία.

Ἡ Ὀλυμπιάδα ἦταν κόρη τοῦ Νεοπτόλεμου Β' καὶ γεννήθηκε τὸ 373 π.Χ., πιθανότητα στὴν πρωτεύουσα τῶν Μολοσσῶν, Πασσαρώνα. Ἡ γυναῖκα μὲ τὴ δυναμικὴ προσωπικότητα εἶχε τὰ ὀνόματα, Πολυξένη στὴν παιδική της ἡλικία, Μυρτάλη ὅταν παντρεύτηκε, ἐνῶ πῆρε τὸ ὄνομα Ὀλυμπιάδα μετὰ τὴ νίκη τοῦ συζύγου της Φιλίππου Β' στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τὸ 356 π.Χ. στὶς ἀρματοδρομίες.

Ἡ ἔντονη προσωπικότητα τῆς Ὀλυμπιάδας καὶ ἡ ἐπιρροή της, ἀκολούθησαν τὸν γιο της Μέγα Ἀλέξανδρο ὡς τὸ τέλος.

Ὁ προϊστάμενος τῆς Ἐφορείας Ἀρχαιοτήτων Ἰωαννίνων Κώστας Σουέρεφ μίλησε στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ γιὰ τὸν ἱστορικὸ χαρακτῆρα τῆς Ὀλυμπιάδας καὶ τὴν ἀρχαία Μολοσσία.

««Οἱ γυναῖκες καὶ οἱ κόρες τῶν βασιλέων στὴ Μολοσσία ἦταν συνδεδεμένες μὲ τὰ Ἱερὰ τῆς περιοχῆς» ἀναφέρει «γι' αὐτὸ οἱ ἀρχαιολόγοι θεωροῦν ὅτι, πιθανότατα, ἡ Ὀλυμπιάδα εἶχε συνδεθεῖ ἄμεσα μὲ τὸ Ἱερό του Δία καὶ τῆς Διόνης στὴν Δωδώνη..


Συνάντησε τὸν Φίλιππο Β' στὸ Ἱερὸ τῶν Μεγάλων Θεῶν τῆς Σαμοθράκης καὶ οἱ ἱστορικὲς πηγὲς ὑποστηρίζουν τὴν ἄποψη πὼς ἡ Ὀλυμπιάδα μετεῖχε τῆς προβολῆς καὶ τοῦ Μακεδονικοῦ Βασιλείου, στὴ σχέση μὲ τὸν Ἡρακλῆ καὶ τὸν Δία. Ὁ Φίλιππος Β' ὅταν ἦρθε στὴν Ἤπειρο, πρόσθεσε τίς παλιὲς περιοχὲς τῶν ἀποικιῶν στὰ παράλια τοῦ Ἰονίου, ὅπως ἡ Ἀμβρακία, στὸ Βασίλειο τῶν Μολοσσῶν.


Λέγεται ὅτι ἡ Ὀλυμπιάδα, μὲ τὸν μικρό της γιο Ἀλέξανδρο, ἔμειναν στὴν Μολοσσία καὶ τὴ Δωδώνη, ὅταν ὁ Φίλιππος Β', σύμφωνα μὲ τίς συνήθειες τῆς ἐποχῆς, παντρευόταν καὶ ἄλλες γυναῖκες. Ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος ἀνέλαβε τὸν θρόνο, οἱ σχέσεις τῶν Μολοσσῶν καὶ τῶν Μακεδόνων ἦταν ἄριστες. Ὁ Μ. Ἀλέξανδρος, στὴν ἀρχὴ τῆς ἐκστρατείας του ἐπισκέφτηκε πρῶτα τὸ Ἱερό του Ἄμμωνα στὴν Αἴγυπτο, τὸ ὁποῖο συνδέεται ἄμεσα μὲ τὸν ἱδρυτικὸ μῦθο τοῦ Μαντείου τῆς Δωδώνης.

Ἐξάλλου, ἡ Ὀλυμπιάδα, σύμφωνα μὲ τίς πηγές, πρόβαλε τὰ χθόνια γυναικεῖα χαρακτηριστικά της Διόνης, ἐκδοχὴ τῆς μητέρας Γῆς, δηλαδὴ τὴν ἐξοικείωσή της μὲ τὰ φίδια. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Δίας ἑνώθηκε μαζί της μὲ τὴν μορφὴ φιδιοῦ, ὁδήγησε τὸν Ἀλέξανδρο νὰ θεωρεῖ πὼς ἦταν γιός του Δία. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, ἡ Ὀλυμπιάδα ἀγωνίστηκε νὰ κρατήσει τὴ διαδοχὴ στὸ θρόνο γιὰ τὸν ἀνήλικο Ἀλέξανδρο τὸν Δ', γιο τοῦ Μ. Ἀλέξανδρου καὶ τῆς Ρωξάνης.

Ἐξ ὅσων γνωρίζουμε, ἐπισημαίνει ὁ κ. Σουέρεφ, ὁ Κάσσανδρος, συνόδευσε ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα τὸν μικρὸ Ἀλέανδρο Δ' καὶ τὴν Ρωξάνη στὴν Μακεδονία καὶ ἡ Ὀλυμπιάδα ἀνέλαβε νὰ τοὺς προστατέψει μέχρι τὴν ἐνηλικίωση, ἄλλοτε στὴν Ἤπειρο καὶ ἄλλοτε στὴν ὀχυρωμένη Πύδνα. Ἀκολούθησαν αἱματηρὲς ἴντριγκες, γιὰ τὴ διαδοχὴ στὸν θρόνο καὶ ἡ Ὀλυμπιάδα ἐξολόθρευσε πιθανοὺς διεκδικητές.


Ὁ Κάσσανδρος κατόρθωσε νὰ ἐπιβληθεῖ τελικὰ καὶ ἀπὸ ἐπιτηρητὴς τοῦ θρόνου ἔγινε βασιλιᾶς καὶ παντρεύτηκε τὴν ἑτεροθαλῆ ἀδελφὴ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, Θεσσαλονίκη. Ἡ Ὀλυμπιάδα, ἡ ὁποία ὅριζε τὴ Μακεδονικὴ Φρουρά, ὑποχρεώθηκε νὰ παραδώσει τὴν Ἀμφίπολη στὸν Κάσσανδρο, ὁ ὁποῖος στὴ συνέχεια ὁδήγησε στὸν θάνατο τὴν Ὀλυμπιάδα στὴν Πύδνα, μὲ διαταγὴ νὰ παραμείνει ἄταφη. Λέγεται μάλιστα, ὅτι κάλεσε τοὺς συγγενεῖς τῶν νεκρῶν διεκδικητῶν τοῦ θρόνου νὰ τὴν θανατώσουν μὲ λιθοβολισμό, στὸ τέλος τοῦ 4ου π.Χ. αἰῶνα.


Ἡ Μολοσσία, ἀρχικὰ τοποθετεῖται στὸν εὐρύτερο χῶρο τοῦ λεκανοπέδιου μέχρι τὴ Κόνιτσα, ἐνῶ στὴν συνέχεια περιέλαβε καὶ τὴν Δωδώνη. Ἦταν τὸ βασίλειο τῶν Αἰακιδῶν ἢ Μολοσσῶν. Οἱ πιὸ σημαντικοὶ βασιλεῖς ἦταν ὁ Θαρύπας, ὁ Ἀλκέτας, ὁ Ἀλέξανδρος Α', ὁ Μολοσσός - ἀδελφὸς τῆς Ὀλυμπιάδας, καὶ ὁ Πύρρος, ἀνιψιὸς τῆς Ὀλυμπιάδας ποὺ γεννήθηκε λίγα χρόνια μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου» καταλήγει ὁ κ. Σουέρεφ.

A META ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΝ

A META ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΝ
Photius, Bibl. cod. 82,1 p. 64a, 11 (F. gr. Hist. II A, p. 461):
ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Ἀνεγνώσθησαν ἀπὸ τον Δέξιππο τα μετά Ἀλέξανδρον σε τέσσερις λόγους.
Ἄρχισε μετά τον θάνατο του Ἀλέξανδρου ἡ διανομή της βασιλείας με την ἀπονομή της Μακεδονίας εἰς τον ἐτεροθαλή ἀδελφὸ του Ἀλέξανδρου ποῦ γεννήθηκε ἀπὸ τον Φίλιππο καί την Φιλίνη την Λαρισαῖα, μαζί με τον μέλλοντα νά γεννηθεῖ ἀπὸ την Ρωξάνη γιό του Ἀλέξανδρου ποῦ την κατέστησε ἔγκυο πρὶν τον θάνατό του με την ἐπιτροπεία τοῦ Περδίκκα ποῦ ἐπιτρόπευε την διοίκηση της Μακεδονίας. Αὐτὸ εἶχε καθοριστεῖ ἀπὸ τον Ἀλέξανδρο
Η διανομή της Ἀσίας ἔγινε με αὐτὸν τον τρόπο.
Στὸν Πτολεμαῖο τον γιό του Λάγου ἐδόθη ἡ ἐξουσία της Αἰγύπτου της Λιβύης καί ὅλης πέραν της Αἰγύπτου Ἀφρικῆς, μὲ ὑπαρχηγό τον διορισμένο ἀπὸ την Ἀλέξανδρο σατράπη της περιοχῆς αὐτῆς Κλεομένη.
Ὁ Λαομέδων ἀπὸ την Μιτυλήνη ἔγινε ἡγεμόνας της Συρίας. Ο Φιλώτας της Κιλικίας, ὁ Πείθων της Μηδίας, ὁ Εὐμένης της Καπαδοκίας της Παφλαγονίας καί των νοτίων παραλίων του Πόντου μέχρι καί την Τραπεζοῦντα, ὁ Ἀντίγονος τῆς Παμφυλίας της Λυκίας μέχρι την Φρυγία, ὁ Ἄσανδρος τῆς Καρίας, ὁ Μένανδρος της Λυδίας, ὁ Λεόννατος τῆς Φρυγίας καί μέχρι τον Ἑλλήσποντο καί τῶν Ἀσιατικῶν ἀκτῶν του.
Ὁ Λυσίμαχος στὴν Θράκη καί την Χερσόνησο (της Καλλιπόλεως στὰ Δαρδανέλια).
Ὁ Ἀντίπατρος ἀνέλαβε διοικητής σε ὅλῃ την Μακεδονία, την ὑπόλοιπη Ἑλλάδα καί τις χῶρες των Ἰλλυριῶν, τῶν Τριβαλλῶν τῶν Ἀγριάνων καί τῆς Ἠπείρου ὅπου ὁ Ἀλέξανδρος τον εἶχε διορίσει στρατηγό. Την κηδεμονία καί προστασία της βασιλείας την ἀνέλαβε ὁ Κρατερός ποῦ ἦταν ἡ πλέον τιμητική διάκριση στοὺς Μακεδόνες.
Ὁ Περδίκκας ἀνέλαβε την χιλιαρχία τοῦ Ἡφαιστίωνα. (σημ.μεταφρ. «γενικός ἐπιτελάρχης»).
Την ἡγεμονία των Ἰνδιῶν την ἀνέλαβαν ὁ Πῶρὸς καί ὁ Ταξίλης, την μὲν περιοχή μεταξύ των ποταμῶν Ἰνδοῦ καί Ὑδάσπου ἀπὸ κοινοῦ, ὅλα δὲ τα ὑπόλοιπα ὁ Ταξίλης.
Ὁ Πείθων ἀνέλαβε τις ὅμορες περιοχές των Ἰνδιῶν, πλὴν τῶν Παραπαμισάδων. Στὸν Ὀξυάρτη ἄρχοντα της Βακτριανής, τὸν πατέρα της Ρωξάνης ὅλες τις φυλές του Καυκάσου, ἀπὸ την ὁποία γεννήθηκε παιδί μετά τον θάνατο του Ἀλεξάνδρου, το οποίο ἡ πλειοψηφία των Μακεδόνων θεώρησε σὰν διάδοχό του.
Στοὺς Ἀραχώσιους καί Γαρδώσιους παρέμεινε ἔπαρχος ὁ Σιβύρτιος, καί ὁ Στασάνωρ ὁ γιός του Σόλιου στοὺς Ἀρείους καί τοῦς Δράγγους. Ὁ Φίλιππος ἡγεῖτο τῶν Βακτριανών καί Σογδιανών, ὁ Ραδαφέρνης τους Ὑρκάνιους καί ὁ Νεοπτόλεμος την Ἀρμενία καί Καρμανία.
Ὁ Πευκέστας ἔγινε ἡγεμόνας τῶν Περσῶν Στοὺς Σουσιανούς ὁ Ὀρώπιος διετήρησε την βασιλεία ποῦ δὲν την εἶχε κληρονομικά ἀλλὰ του την ἔδωσε ὁ Ἀλέξανδρος Καὶ αὐτὸ γιατί δὲν συμμετεῖχε στὴν ἐπανάσταση ποῦ ἡγεῖτο ὁ Κοίνος.
Την Βαβυλωνία καί την περιοχή μεταξύ των ποταμῶν Τίγρητος καί Εὐφράτου ἀνέλαβε ὁ Σέλευκος, καί την Μεσοποταμία ὁ Ἀρχέλαος. Τόσος ἦταν ὁ ἀριθμός των ἐθνῶν στὰ ὁποία ὁ Περδίκας διένειμε μετά τον θάνατο του Ἀλέξανδρου τις ἐξουσίες
Πέραν ὅλων αἰτῶν, γιὰ τα ὑπόλοιπα ἀναφέρονται ἀπὸ τον Ἀρριανό μὲ τὸν ὁποῖο ὡς ἐπὶ το πλεῖστον συμφωνοῦμε

Δαρεῖος (550-486 π.Χ.)

Δαρεῖος (550-486 π.Χ.)
Πέρσης βασιλιάς της δυναστείας τῶν Ἀχαιμενιδῶν, ποὺ ὀνομάζεται Μέγας, ἐπειδὴ ἦταν ὁ σημαντικότερος ἀπὸ τους τρεῖς βασιλιᾶδες ποὺ εἶχαν το ἴδιο ὄνομα. Ἦταν γιὸς του Ὑστάσπη καὶ ἀνέβηκε στὸ θρόνο το 522 π.Χ. Ἀφοῦ κατάφερε νὰ καταστείλει ἐσωτερικές ἐξεγέρσεις, ἐφάρμοσε μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα ἐπιβάλλοντας καὶ την ἀνεξιθρησκεία. Διαίρεσε το βασίλειό του με βάση τις σατραπεῖες καὶ συνεχίζοντας την ἐπεκτατική πολιτική του Κύρου, ἀποφάσισε νὰ ἐκστρατεύσει ἐναντίον της Ἑλλάδας. Το 500 π.Χ. ἐπαναστάτησαν οἱ Ἴωνες, ποὺ κατάλαβαν τις Σάρδεις, σε μιὰ ἐξέγερση στὴν ὁποῖα πῆρε μέρος καὶ ὁ Μιλτιάδης. Ὁ Δαρεῖος κατάφερε τελικά νὰ νικήσει τους Ἴωνες το 494 π.Χ. καὶ τον ἑπόμενο χρόνο κατέλαβε τὴ Θράκη καὶ τὴ Μακεδονία, βάζοντας σε ἐφαρμογή το τελικό του σχέδιο. Ἀμέσως κινήθηκε κατά τῶν Ἀθηναίων, ἀλλὰ ὁ στόλος του βυθίστηκε στὴν περιοχή του Ἄθω το 492 π.Χ., ἐνῶ ὁ μεγάλος στρατός του ὑπέστη μεγάλη ἡττᾶ στὸν Μαραθῶνα το 490 π.Χ., σε μία μάχη ποὺ ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς κορυφαία στιγμή στὴν παγκόσμια ἱστορία. ... ... ... ... ... ...