Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΙΑΤΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΕΛΛΗΝ...




Διαβάζομεν ὅτι ἐμολύνθησαν ἀπό φυματιώσιν ἀξιωματικοί καί στρατιῶται τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ, εἰς τά λεγόμενα κέντρα φιλοξενίας τῶν λαθρομεταναστῶν. Καί δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά, ἀλλά καί εἰς τό παρελθόν παιδιά τοῦ δημοτικοῦ ὡς καί ἄλλοι πολῖται ἔχουν μολυνθεῖ ἀπό τήν φυματίωσιν. Μία νόσος πού εἰς τήν Εὐρώπη καί τήν Ἑλλάδα εἶχεν ἐξεληφθεῖ. Νά τονίσωμεν ὅτι δέν εἶναι ἕνα ἀπλό κρυολόγημα, ἀλλά μία νόσος πού ἀπαιτεῖ μίαν μακροχρόνιαν θεραπείαν ἀπό ἕξι ἕως ἐννέα μῆνες, μέ τήν λήψιν τριπλῆς φαρμακευτικῆς ἀγωγῆς.

Οἱ πρόγονοι μας ὑπῆρξαν ἀλλά καί θά ὑπάρχουν εἰς τό μέλον ὡς τά μεγαλύτερα πνεύματα τῆς παγκοσμίου κοινότητος. Θαύμαζαν τό σύμπαν πού τούς περιβάλλει ἀλλά καί λάτρευαν τήν ὕπαρξιν τους καί ἀγαπούσαν τήν ζωήν τους ἔχοντας ἐντονότατον, καί τοῦτο εἶναι τό φυσιολογικόν, τό ἀρχέγονον ἔνστικτον τῆς αὐτοσυντηρήσεως. Φιλοσοφοῦσαν ἀναζητώντας τήν εὐδαιμονίαν ἀλλά καί πολεμοῦσαν τούς βαρβάρους διά νά ζοῦν ἐλεύθεροι. Οἱ σημερινοί Ἕλληνες τοῦ 99,55% δεχόμενοι μίαν συνεχήν ψυχολογικόν ἐπίθεσιν ἀπό μίαν ὀλιγάριθμον μικροομάδα ἀριστεριστῶν ἀλλοεθνῶν καί μουσουλμανολατρῶν, ἀλλά κυριαρχούντων καί εἰς τά Μ.Μ.Ε, ἔχουν ἀπωλέσει τό ἀρχέγονον ἔνστικτον τῆς αὐτοσυντηρήσεως. Φυσική ἀκολουθία τούτου εἶναι ἡ κατάργησις τῶν ἀρχῶν τῶν ἀξιῶν, τῶν ἰδανικῶν. Ἔχομεν φθάσει εἰς τό σημεῖον νά ἀποδεχώμεθα ὡς φυσιολογικόν κάθε ληστεία καί δολοφονία πού γίνεται ἀπό τούς ἀλλοδαπούς. Ὁ Ἀριστοτέλης γράφει εἰς τά <Εὐδήμια> του, ὅταν εἶχαν ἐρωτήσει τόν Ἀναξαγόρα: «τόν μέν οὖν Ἀναξαγόραν φασίν ἀποκρίνασθαι, πρός τίνα διαποροῦντα τοιαῦτ΄ἄττα καί διερωτῶντα τίνος ἕνεκεν ἄν τίς ἕλοιτο γενέσθαι μᾶλλον ἤ μή γενέσθαι τοῦ φάναι θεωρῆσαι τόν οὐρανόν καί περί τόν ὅλον κόσμον τάξιν». Ἐρώτησαν λοιπόν τόν Ἀναξαγόραν, ἐάν θά πρέπει κάποιος νά γεννᾶται ἤ νά μήν γεννᾶται, καί αὐτός ἀπαντᾶ, βεβαίως νά γεννᾶται διά νά θαυμάζη τό σύμπαν, τόν οὐρανόν, τήν τάξιν καί ἀρμονίαν πού ὑπάρχει σέ αὐτό.

Ἡ φιλοπατρία καί ἡ ἐλευθερία ἦσαν τά μέγιστα ἰδανικά τῶν προγόνων μας. Τοῦτο τό καταγράφει μέ ἀκρίβειαν ὁ μέγιστος τῶν φιλοσόφων Σωκράτης: Μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερον ἔστιν ἡ πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρα καί παρά θεοῖς καί παρ’ ἀνθρώποις τοῖς ΝΟΥΝ ΕΧΟΥΣΙ.

Δηλ. ὁ Σωκράτης μᾶς λέγει ὅτι, αὐτά πού σᾶς λέγω ἰσχύουν διά τούς νοήμονες, διά τούς ἀνοήτους δέν ἰσχύουν.

Ἄλλο ἕνα μεγάλο πνεῦμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί θεμελιωτή τῆς Ἰατρικῆς ἐπιστήμης εἶναι ὁ Ἰπποκράτης, τόν ὅρκον τοῦ ὁποίου δίδουν καί οἱ σημερινοί ἰατροί. Ὁ Ἱπποκράτης εἶναι ὁ μέγας ἰατρός καί μέγας Ἕλλην. Τοῦτο τό διαβάζομεν γραμμένον εἰς τό κατά ΣΩΡΑΝΟΝ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ ΓΕΝΟΣ ΚΑΙ ΒΙΟΣ» ἐκδόσεις <ΚΑΚΤΟΣ>: «ἀφιλάργυρος δέ καί τοῖς τρόποις σεμνός καί φιλέλλην ὑπῆρχεν, ὅτι καί τούς ὁμοεθνεῖς ἐθεράπευε συμπάσῃ σπουδῇ, ὡς καί λοιμῶν ὅλας ῥύσασθαι πόλεις, καθάπερ εἴρηται. Ὅθεν καί λαμπρῶν ἔτυχε τιμῶν οὐ παρά Κῲοις μόνον, ἀλλά καί Ἀργείοις καί Ἀθηναίοις». σελίς 220

Εἰς τήν σελίδα 216 διαβάζομεν πῶς ἐνήργησεν ὁ μέγας ἰατρός ὅταν οἱ βασιλεῖς τῶν Παιόνων καί τῶν Ἰλλυριαίων ὡς καί οἱ Πέρσες ἐπί βασιλείας τοῦ τότε μεγάλου Βασιλέως Ἀρταξέρξη εἶχον ζητήσει τήν βοήθειαν του: «ἀλλά καί εἰς τήν Ἰλλυριῶν καί Παιόνων βαρβάρων γῆν λοιμοῦ κατασκήψαντος καί δεομένων τῶν ἐκεῖ βασιλέων πρός αὐτούς ἐλθεῖν, παρά τῶν πρέσβεων ἧν ἐκεῖ τά πολλά τῶν πνευμάτων μαθών ἐκείνους μέ ἀπράκτους ἀπέπεμψεν, συλλογισάμενος δέ τήν νόσον ἐπί τήν Ἀττικήν ἥξειν, προειπών τό γενησόμενον καί τῶν πόλεων καί τῶν μαθητῶν ἐπεμελήθη. Τοσοῦτον δέ φιλέλλην ὑπῆρξεν, ὥστε τῆς δόξης(τῆς φήμης) αὐτοῦ μέχρι Περσῶν διαπύστου γενομένης καί διά τοῦτο καί τοῦ Ἀρταξέρξου διά Ὑστάνους τοῦ Ἑλλησποντίων ὑπάρχου ἐπί μεγάλαις δωρεαῖς δεομένου πρός αὐτόν ἐλθεῖν, διά τό σεμνόν καί ἀφιλάργυρον καί φιλόκειον ἀρνήσασθαι, ὡς καί τοῦτο διά τῆς πρός αὐτόν ἐπιστολῆς δηλοῦται».

Ὁ μέγας βασιλεύς Ἀρταξέρξης διέταξεν τόν Ὕπαρχον τοῦ Ἑλλησπόντου νά βρῆ τόν Ἱπποκράτη, καί νά τοῦ μεταφέρη ὅτι τοῦ προσφέρει ὅσα πλούτη καί ἀξιώματα ἐπιθυμεῖ, διά νά θεραπεύση τό στραύτευμα του. Ἡ ἀπάντησις τοῦ Ἱπποκράτους:

« ο γιατρός Ιπποκράτης χαιρετά τον ύπαρχο του Ελλησπόντου Υστάνη. Σχετικά με την επιστολή που μου έστειλες λέγοντας ότι έρχεται από τον βασιλιά, μήνυσε του όσα σου γράφω όσο τό δυνατόν πιο γρήγορα. Από εισοδήματα καί ρούχα καί κατοικία καί ό,τι άλλο χρειάζεται στη ζωή έχουμε αρκετά. Δεν επιτρέπεται εγώ νά καρπωθώ πλούτη από τούς Πέρσες ούτε να θεραπεύσω τίς αρρώστιες των βαρβάρων, εφόσον είναι εχθροί των Ελλήνων. Να είσαι καλά». σελίς 259

Ὁ δέ Πλάτων τονίζει: γνώμην δύνανται νά ἔχουν ἄπαντες, γνῶσιν διά νά ἔχουν γνώμην ἔχουν; Οἱ πρόγονοι μας εἶχον τήν γνῶσιν, καί διά μέσου τῆς γνώσεως ἐνεργοῦσαν.

Διέξοδος εἰς τό ἀδιέξοδον ὑπάρχει. Ἐπιστροφή εἰς τάς ρίζας μας, εἰς τό μεγαλεῖον τήν δόξαν καί τήν λαμπρότητα τῶν προγόνων μας. Ἐπιστροφή εἰς τάς ἙλληνοΧριστιανικάς παραδόσεις. Πιστή ἐφαρμογή τῶν ρηθέντων ἀπό τόν μεγάλον σοφόν Ἰσοκράτη ὁ ὁποῖος πρός τιμήν τῆς 100ης Ὀλυμπιάδος (εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, ὡς ἔτος ἐνάρξεως τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων ἀναφέρεται τό 776 Π.Χ καί ἕως τό 56 Μ.Χ συμμετεῖχον ἀποκλειστικῶς καί μόνον Ἕλληνες) γράφει τόν πανηγυρικόν του καί λέγει: «ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες».

Δηλ. Εἰς αὐτήν τήν χώραν κατοικοῦμεν χωρίς νά ἐκδιώξωμεν ἄλλους, οὔτε ἤταν ἔρημος καί τήν καταλάβαμεν, οὔτε ἀπό πολλά ἔθνη ὡς μιγάδες συγκεντρωθήκαμεν, ἀλλ΄ οὕτως καλῶς καί γνησίως ὑπάρχομεν, ὥστ΄ἐξ αὐτῆς ἀκριβῶς γεννηθήκαμεν, ταύτην κατέχοντες καθ΄ὅλον τόν χρόνον ἐξακολουθοῦμεν νά ζῶμεν, καθ΄ὅτι εἴμαστε αὐτόχθονες.

Ἐπανεργοποίησις τοῦ ἀρχεγόνου ἐνστίκτου τῆς αὐτοσυντηρήσεως τῶν Ἑλλήνων, διά νά συνεχίσωμεν νά ὑπάρχωμεν





Ἐπανεργοποίησις τοῦ ἀρχεγόνου ἐνστίκτου τῆς αὐτοσυντηρήσεως τῶν Ἑλλήνων, διά νά συνεχίσωμεν νά ὑπάρχωμεν
Σχόλι

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Η μάχη της Μενίνας




Η μάχη της Μενίνας

Ο αρχηγός και ιδρυτής του ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ, Ναπολέων Ζέρβας.



Η μάχη της Μενίνας έλαβε χώρα την 16η-17η Αυγούστου 1944, κατόπιν διαταγής του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Οι δυνάμεις της Χ Μεραρχίας του ΕΔΕΣ, με διοικητή τον Συνταγματάρχη Βασίλειο Καμάρα έφεραν εις πέρας και με απόλυτη επιτυχία μια δύσκολη αποστολή, που τους ανέθεσε ο Ναπολέων Ζέρβας. Η Μενίνα αποτελούσε αξιόλογο κόμβο συγκοινωνιών, όχι μόνο για τους αντάρτες αλλά και για τους κατακτητές. Οι Γερμανοί έχοντας τον έλεγχο της περιοχής, μπορούσαν να εφοδιάζουν φυλάκια τους στην Ηγουμενίτσα, στους Φιλιάτες και στη νήσο Κέρκυρα από τα Ιωάννινα και την Πρέβεζα. Από την άλλη οι Τσάμηδες, που συνεργάζονταν ανοιχτά με τις κατοχικές δυνάμεις, με φανατισμό ενίσχυαν τους ναζί, στην προσπάθειά τους να μη χάσουν το τελευταίο -γι΄αυτούς- προπύργιο της «Τσαμουριάς» [1]. Πριν περάσουμε στα της μάχης, καλό θα είναι να αναφέρουμε τη σπουδαιότητα της εν λόγω επιχείρησης. Ο λόγος της επιχείρησης είχε να κάνει αφενός με το να υπολογισθεί η Γερμανική δύναμη στην περιοχή και αφετέρου να διαπιστωθεί το αξιόμαχο των δυνάμεων του ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ.






Η Μενίνα αποτέλεσε την μοναδική μάχη κατά την κατοχή εναντίον ισχυρώς οργανωμένης τοποθεσίας του εχθρού, νικηφόρα μάχη εκ παρατάξεως απέναντι στις ορδές της Βέρμαχτ. Ο Θέμης Μαρίνος σε άρθρο του στην εφημερίδα «Εστία» την άνοιξη του 2004, έγραψε: «… Μάχες εκ τον συστάδην με τον εισβολέα σαν τις επικές του ΕΔΕΣ, στον Αχελώο, το Μακρυνόρος, τη Μενίνα κ.λπ., που να εορτάζονται σαν εθνικές επέτειοι κάθε χρόνο δεν έχει να επιδείξει ο ΕΛΑΣ. Απλώς δεν υπάρχουν…». Επιπλέον, Ο Κρίς Γουντχάουζ σε έκθεση που υπέβαλε προς την SOE Καίρου το 1945 έκανε λόγο: «… Στην περιοχή 4 (δηλαδή στην Ήπειρο), ο Ζέρβας διεξήγαγε κυρίως τρείς σημαντικές επιχειρήσεις, από τις οποίες η μιά ξεχωρίζει ως το μεγαλύτερο ίσως πολεμικό επίτευγμα που είχε παρουσιάσει ανταρτική δύναμη στην Ελλάδα. Η πρώτη ήταν η επίθεση Αυγούστου, ήταν η προσβολή και εξόντωση της Γερμανικής φρουράς της Μενίνας, περάσματος που εξησφάλισε τον έλεγχο της οδού Ηγουμενίτσας-Ιωαννίνων,…» [2]. Οι άλλες δύο επιχειρήσεις που αναφέρει ο Γουντχάουζ, ήταν η κατά μέτωπο επίθεση κατά ισχυρών δυνάμεων στην Πρέβεζα, στις αρχές Ιουλίου, στην οποία συμμετείχε ενεργά και ο ίδιος ο Ζέρβας και η άλλη -πιο σημαντική απ’ όλες κατά τον ίδιο- ήταν το κλείσιμο επί 16 ημέρες της οδικής αρτηρίας Άρτας-Ιωαννίνων τον Σεπτέμβρη του 1944, που προξένησε μεγάλα προβλήματα στους Γερμανούς.







Παρόλα αυτά, την περίοδο της άνοιξης και του θέρους του 1944 υπάρχουν κάποιες αναφορές γερμανικών εκθέσεων που αναφέρουν τον Ζέρβα σαν ουδέτερο έναντι του στρατού κατοχής και τη στάση του ΕΔΕΣ ως «νομιμόφρονα». Οι επικές μάχες της Παραμυθιάς, της Πάργας, της Πρέβεζας και της Μενίνας αναιρούν βέβαια τα τεχνάσματα των Γερμανών. Ο Σόλωνας Γρηγοριάδης μάλιστα έγραψε πως τα έγγραφα αυτά συντάσσονταν σκόπιμα από τους Γερμανούς και σκόπιμα αφήνονταν να διαρρεύσουν στον ΕΛΑΣ, ώστε ο εμφύλιος να συνεχίζεται προς όφελός τους [3]. Μην ξεχνάμε ότι την ίδια περίοδο οι Γερμανοί είχαν ορίσει τον λοχαγό Αστέριο Μιχαλάκη, ευκαιριακό μεσολαβητή τους προς την πλευρά του Ζέρβα και είχαν ξεκινήσει με δική τους πρωτοβουλία επαφές με στόχο να πείσουν τον Ζέρβα και τη Συμμαχική αποστολή να σταματήσουν τις επιθετικές ενέργειες. Αναλυτικά τα όσα αναφέρει ο Μιχαλάκης στην έκθεσή του τα έχουμε δει εδώ.






Στα της επιχείρησης τώρα, από τις αρχές Αυγούστου ο Τόμ Μπάρνες ζητούσε από τον Ζέρβα την ανάληψη καθολικών επιχειρήσεων, όμοιων με αυτών του Ιουνίου-Ιουλίου. Ο Αρχηγός του ΕΔΕΣ ήταν εν μέρει διστακτικός εξαιτίας του ζητήματος του επισιτισμού, όπως φαίνεται και από το ημερολόγιό του (σημειώσεις 4-5 Αυγούστου 1944). Στις 13 Αυγούστου ο στρατηγός γράφει: «Ο Τόμ, σύμφωνα με αναφορά του μεράρχου, ζητεί όπως γίνη σαμποτάζ κατά της Μενίνας, υπό της 10ης Μεραρχίας. Οι επιτελάρχης και Κομνηνός προτείνουν να του γράψω παρελκυστικώς. Απήντησα τηλεγραφικώς ότι, εφόσον διαρκεί η θαλάσσια επιχείρησις, δεν κρίνω σκόπιμον να ενεργήσωμεν και μέχρις ότου επιτύχωμεν συγκέντρωσιν, μεταφοράν και διανομήν των ειδών…» [4]. Και συνεχίζει την επομένη 14 Αυγούστου: «Την 20ήν ώραν χθές ο Χάρρυ μου έφερεν ένα υβριστικό τηλεγράφημα του Τόμ, εις το οποίον ούτος αποκαλεί δειλούς τους άνδρας του Ζέρβα, εκφράζει την αηδίαν του, και ζητεί τελεσιγραφικώς επίθεσιν κατά της Μενίνας και ενέργειαν υπό του Ζώτου, λέγων ότι εν εναντία περιπτώσει θα κάμη αναφοράν εις το Κάιρον. Του απήντησα όπως έπρεπε και συγχρόνως διέταξα να γίνη ενέργεια κατά της Μενίνας και υπό του Ζώτου…» [5].





Πράγματι, ο Ζέρβας άμεσα εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 12341/ 14-8-44, κρυπτογραφική διαταγή του Γενικού Αρχηγείου, στην αρχή της οποίας αναφέρονταν ρητά: » Κατόπιν εντολής Αρχηγού προπαρασκευάσατε προσβολήν Μενίνης το ταχύτερον ΣΤΟΠ. Συννενοηθήτε με Άγγλον Σύνδεσμον ΣΤΟΠ. Ανακαλέσατε εντός της σήμερον 3/40 εις Παραμυθιάν ΣΤΟΠ. Τούτο βοηθήση επιχείρησιν ΣΤΟΠ. Αναφέρατε ημέραν εκτελέσεως ΣΤΟΠ….». Επιπλέον ο Ζέρβας μετά το υβριστικό τηλεγράφημα του Μπάρνς, σε σύσκεψη του με τους αξιωματικούς του, τους ξεκαθάρισε ότι πρέπει μέχρι τέλους να δείξουν «σταθεράν πειθαρχίαν και συνοχήν». Βέβαια αυτό δεν φαίνεται να το ενστερνίστηκαν όλοι, καθώς ο Ζώτος στα τέλη Αυγούστου αρνήθηκε να εκτελέσει διαταγή του Ζέρβα να χτυπήσει τους Γερμανούς, φοβούμενος τα αντίποινα των τελευταίων στο χωριό του [6].

Ο Ν. Ζέρβας με αντάρτες του το 1944.



Στις 17 Αυγούστου ο Ναπολέων Ζέρβας εκδίδει «Δελτίον Στρατιωτικής Καταστάσεως 17-8-44», με αριθμό πρωτοκόλλου 12.601, στο οποίο αναφέρει: 1) Σήμερον και περί ώραν 5.30 ήρξατο επίθεσις κατά ΜΕΝΙΝΑΣ και περιοχής της. – Μενίνα και περιοχή της οχυρωμένη με έργα εκστρατείας εις σημεία στηρίγματος, με σημαντικόν αριθμόν πολυβόλων και αυτομάτων. – Εις ταύτην έλαβον μέρος τμήματα της Χ Μεραρχίας (2 Τάγματα του 16ου Συντ/τος, 1 Τάγμα του 23ου Συντ/τος) και τμήματα του Γεν. Αρχηγείου (3/40 Συν/μα). Η μάχη διήρκεσεν καθ΄όλην την ημέραν μέχρι νυκτός. Καθ΄όλην την ημέραν ο αγών διεξήχθη σκληρός, των διαφόρων σημείων στηριγμάτων καταλαμβανομένων και ανακαταλαμβανομένων. Οι Γερμανοί ημύνθησαν απεγνωσμένως. Τέλος τα διάφορα σημεία κατελήφθησαν κατόπιν αγώνος εκ του συστάδην. Τας εσπερινάς ώρας ο εχθρός περιωρίσθη μόνον εις έν σημείον αποτελλούμενον από συγκρότημα οικιών. Κατά τον αγώνα της ημέρας ταύτης περιήλθον εις χείρας των τμημάτων μας 2 αυτοκίνητα αναγνωρίσεως, 1 φορτηγόν και 12 ίπποι έλξεως. – Απώλειαι του εχθρού 27 αιχμάλωτοι. Νεκροί και τραυματίαι δεν εξηκριβώθησαν. Απώλειαι ημετέρων: 25 νεκροί και τραυματίαι Αξ/κοί και οπλίται. 2) Μονάδες της VIII Μεραρχίας καλύπτουσι τα διεξάγοντα τον αγώνα τμήματα [7].






Την επομένη εξεδίδεται νέο δελτίο από τον αρχηγό του ΕΔΕΣ, στο οποίο αναφέρεται η επιτυχή έκβαση της μάχης που προκάλεσε βαρύτατες απώλειες στους Γερμανούς: 1) Σήμερον και ώραν 10.00 ενηργήθη νέα επίθεσις των τμημάτων μας προς κατάληψιν του υπολειφθέντος σημείου στηρίγματος (συγκρότημα οικιών) ΜΕΝΙΝΑΣ. – Η μάχη συνεχίσθη με σφοδρότητα μέχρι της 14.30 ώρας των Γερμανών αμυνομένων μετά πείσματος εντός των οικιών. – Την 14.30 ώραν συνεπληρώθη η κατάληψις ΜΕΝΙΝΑΣ και περιοχής αυτής. – Συνολικαί απώλειαι Γερμανών κατά την πρώτην και δευτέραν ημέραν της επιθέσεως, γνωσθείσαι μέχρι της στιγμής: – 80 νεκροί και τραυματίαι. – 45 αιχμάλωτοι. -Περιήλθεν εις χείρας μας αρκετόν πολεμικόν υλικόν πλήν των αυτοκινήτων και ίππων. Ακριβή αριθμόν αιχμαλώτων και απωλειών του εχθρού ανακοινώσωμεν μεταγενεστέρως. Απώλειαι ημετέρων: Γνωστείσαι μέχρι της στιγμής. 2 Αξ/κοί νεκροί και 5 τραυματίαι. – 2 αντάρται νεκροί και 28 τραυματίαι. 2) Σήμερον Γερμανική φάλαγξ αυτοκινήτων εξ ων δύο τεθωρακισμένα προερχόμενα από Ηγουμενίτσης προς Ιωάννινα προσεβλήθη υπό τμημάτων της Χ Μεραρχίας εις το ύψος του χωρίου ΒΡΑΤΙΛΙΑ 3 χιλ. Δυτ. ΜΕΝΙΝΑΣ και καθηλώθη. Απώλειαι της φάλαγγος ταύτης 6 αυτοκίνητα καταστράφησαν, 10 Γερμανοί εφονεύθησαν και ετραυματίσθησαν και συνελήφθησαν αιχμάλωτοι έτεροι 8. 3) Από μεταμεσημβρίνας ώρας της σήμερον Γερμανικόν Πυροβολικόν έβαλλεν θέσεις μας ΜΕΝΙΝΑ από κατευθύνσεως ΦΙΛΙΑΤΩΝ [8].






Οι απώλειες που προξένησαν οι αντάρτες του Ζέρβα στους Γερμανούς, αποτελούν ένα ακόμη στοιχείο της σπουδαιότητας της επιχείρησης. Οπωσδήποτε η συμπεριφορά του Ζέρβα προς τους Γερμανούς μετά από τέτοιες επιχειρήσεις, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί «νομιμόφρονα» ή «ουδέτερη». Μετά από αυτή τη μεγάλη νίκη του εδεσίτικου αντάρικου, οι Γερμανοί ανέλαβαν έντονες εκκαθαριστικές επιθέσεις ώστε να ανακαταλάβουν την περιοχή. Παράλληλα, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο του Ζέρβα, η στάση ανταρτών του ΕΛΑΣ δεν ήταν η πρέπουσα κατά την διάρκεια των μαχών αυτών: «19 Αυγούστου, […] Ελήφθη εξάλλου τηλεγράφημα του Κωνσταντινίδη, αναφέροντος ότι εις το ενεργηθέν παρ’ αυτού σαμποτάζ κατεστράφησαν 13 αυτοκίνητα και ότι εφονεύθησαν υπέρ τους 40 Γερμανοί και ετραυματίσθησαν 60 περίπου. Ο Κωνσταντινίδης έχει 6 τραυματίας, πιθανώς όμως και άλλας απωλείας, διότι ένα τμήμα του διέφυγε προς Μιτσικέλι. Ο ίδιος αναφέρει ότι, ενώ εμάχετο κατά των Γερμανών, οι εαμίτες, επωφεληθέντες, επετέθησαν κατά μικράς δυνάμεώς του, εις Ανθοχώρι. Οι έφεδροι ΕΔΕΣ ενισχυθέντες αντεπετέθησαν και καταδίωξαν τους εαμίτες. Αγνοείται η τύχη 4 ανταρτών μας. Κάνω επ’ αυτού διαμαρτυρίαν κατά του ΕΑΜ» [9]. Οι επιχειρήσεις των Γερμανών όχι μόνο δεν κατάφεραν το σκοπό τους αλλά προξένησαν πάλι, πολλές απώλειες. Ο Στρατηγός Ζέρβας αναφέρει ότι την 28η Αυγούστου, οι Γερμανοί «υπέστησαν πανωλεθρίαν» σε μάχη 7,5 ωρών και άφησαν επί τόπου 15 νεκρούς [10]. Η επιχειρήσεις των τελευταίων ημερών προξένησαν άριστες εντυπώσεις στο Κάιρο και συνεχίστηκαν με τη διεξαγωγή συνεχόμενων σαμποτάζ, διαταγμένων από το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής [11].





Μετά τη μάχη της Μενίνας, συντάχθηκε αναλυτική έκθεση «επί της διεξαχθείσης επιχειρήσεως δια την κατάληψιν της Μενίνας» από τον Αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Αγόρο, στο τέλος της οποίας αναφέρει: «Αποτελέσματα της μάχης: Περιήλθον εις χείρας μας αιχμάλωτοι (101), εξακριβωθέντες νεκροί 75-80 άπαντες Γερμανοί. Συνελήφθησαν ομοίως 9 Τούρκοι. Υλικόν: Περιήλθον εις χείρας μας εν πυροβόλον ορειβατικόν των 75 χιλ. με 250 βλήματα εις καλήν κατάστασιν 5 αυτοκίνητα (3 φορτηγά, 2 επιβατικά). Ίπποι Γερμανικοί άνω των 150, εκ των οποίων οι 50 και μόνον εις τα οργανικά τμήματα τα δε υπόλοιπα εις τους κατοίκους της περιοχής. Περί τα δέκα εισέτι αυτοκίνητα υπήρχον μη επιτευχθείσης της μετακινήσεως των διότι ή ήσαν κατεστραμμένα ή αφηρέθησαν τα ελαστικά των υπό των κατοίκων της περιοχής. Απώλειαι ημετέρων: 3/40 Σύνταγμα Νεκροί 3 Αξ/κοί, 14 Υπαξ/κοί και αντάρται. Τραυματίαι 6 Αξ/κοί, 19 Υπαξ/κοί και αντάρται. Σύνολον εκτός μάχης (42)» [12].






Τελειώνοντας, θεωρώ χρέος μου να αναφέρω τα ονόματα των 25 συνολικά νεκρών ηρώων της θρυλικής μάχης της Μενίνας:


1) Ταγματάρχης Ντέϊβιντ Ουάλλας, 2) Ανθ/γός Πέτρος Λαλαγιάννης, 3) Ανθ/γός Αχιλλεύς Μπίστης, 4) Ανθ/γός Λάζαρος Τρίμπος, 5) Ανθ/στής Θεόδωρος Γαλάνης, 6) Επιλοχίας Ελευθέριος Γκορτζής, 7) Επιλοχίας Γεώργιος Μετσοβίτης, 9) Ενωματάρχης Βασίλειος Τσέτσος, 10) Οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Κωλέτσας, 11) Δεκανεύς Δημήτριος Κοκοράβας. Αντάρτες: Νικόλαος Αμπελογιάννης, Κωνσταντίνος Βασιλείου, Σωτήριος Ζορμπάς, Μιχαήλ Ιωάννου, Γεώργιος Κοψίδης, Βασίλειος Κουλούρης, Δημήτριος Κωλέτσας, Νικόλαος Μέξης, Σπυρίδων Σοαπρίκης, Θεόδωρος Τοινέλος, Νικόλαος Τσουκνιάς, Γεώργιος Φύσσας, Νικόλαος Χαρίτος, Ιωάννης Χρήστου [13].














Παραπομπές:

1) Χαράλαμπος Φλόκας, Εθνική Αντίσταση 1942-1945, σ. 387.

2) Έκθεση Γουντχάουζ, μουσείο Μπενάκη, αρχείον Πελτέκη.

3) Σόλωνας Γρηγοριάδης, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, 1941-1974, τόμος Ά, σ. 552.

4), 5) Ημερολόγιο Στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, σ. 574-575.

6) Ημερολόγιο Στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, σ. 583.

7), 8) Αρχεία Γενικού Επιτελείου Στρατού, Κατοχή και Αντίσταση, τόμος 4, Ά μέρος, ΔΟΛ, σ. 79-80.

9) Ημερολόγιο Στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, σ. 457-458.

10) Ημερολόγιο Στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, σ. 585.

11) Ημερολόγιο Στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, σ. 586-587.

12) Κώστας Ιωάννου, Φενάκη και Σβάστικα, σ. 381.

13) Ιωάννης Παπαφλωράτος, ΕΔΕΣ, σ. 71.














Πηγές:

1) Ημερολόγιο Στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα.

2) Σόλωνας Γρηγοριάδης, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, 1941-1974.

3) Αρχεία Γενικού Επιτελείου Στρατού, Κατοχή και Αντίσταση, τόμος 4, Ά μέρος, ΔΟΛ.

4) Κώστας Ιωάννου, Φενάκη και Σβάστικα.

5) Ιωάννης Παπαφλωράτος, ΕΔΕΣ.

6) Χαράλαμπος Φλόκας, Εθνική Αντίσταση 1942-1945.

7) Ναπολέων Ζέρβας, Απελευθερωτικός Αγών ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ, 1941-1945.

8) Κώστας Ιωάννου, Πως πλαστογραφείται η Ιστορία της Αντίστασης.

9) Εθνικές Αντιστασιακές Οργανώσεις 1941-1945, Πρακτικά 1ου Πανελλήνιου Συνεδρίου της Συνομοσπονδίας Εθνικών Αντιστασιακών Οργανώσεων.

10) Η Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων 1941-1945.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Τον Αύγουστο του 1940 ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος κόντευε να συμπληρώσει ένα χρόνο.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΔΟΥΛΙΧΙΟΝ-ΑΚΑΡΝΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΙΘΑΚΗ



Το Δουλίχιον-Ακαρνανία και η Ομηρική Ιθάκη...


Ἡ Ἐποχὴ τῶν Τρωικῶν μετὰ τὸν τελευταῖο Κατακλυσμό (νέα θεωρία)

Ἐρευνῶντας τὴν λεγομένη «Μυθολογία» ἤ «Προϊστορία» μας (ἀπὸ Ὅμηρο, Ἡσίοδο, Ὀρφικά, ἕως Διόδωρο Σικελιώτη) καὶ συνδυάζοντας τὰ ἀρχαῖα μας κείμενα μὲ σύγχρονα πορίσματα Γεωλογικῶν καὶ ἄλλων ἐρευνῶν μποροῦμε νὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ νέα ἐκπληκτικὰ συμπεράσματα. Σταθερὰ σημεῖα ἀναφορᾶς στὴν παροῦσα μελέτη εἶναι οἱ τρεῖς μεγάλοι Κατακλυσμοὶ τῆς Προϊστορίας καὶ ἡ χρονολόγησίς τους. Δεδομένου ὅτι ἔχουμε πλέον τὴν νέα Ἐπιστήμη τῆς Γεωμυθολογίας, μποροῦμε σήμερα νὰ τεκμηριώσουμε μὲ ἀκρίβεια, π.χ. ἄν καὶ πότε τμήματα τῆς σημερινῆς ξηρᾶς ἦσαν προηγουμένως καλυμμένα ἀπὸ θάλασσα καὶ τὸ ἀντίστροφο, ὥστε νὰ τεκμηριώσουμε γεγονότα ποὺ ἀναφέρονται στὰ ἀρχαῖα μας κείμενα καὶ ἀποτελοῦν «αἰνίγματα» ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἀκόμα τῶν ἀρχαίων Κλασικῶν Ἑλλήνων συγγραφέων. Εἰδικώτερα τὰ τελευταῖα 15.000 χρόνια μὲ τὸ λιώσιμο τῶν πάγων ἔχουν ἐπέλθει μεγάλες ἀλλαγὲς στὴν γεωμορφολογία τῶν ἀκτογραμμῶν μας, ἀφοῦ ἡ στάθμη τῆς θαλάσσης ἀνέβηκε συνολικὰ 120-150 μέτρα. Προσθέτοντας τὶς ἐπιπτώσεις τῶν μεγάλων σεισμῶν καὶ τῶν «τσουνάμι» ἡ περιοχὴ τοῦ Ἰονίου γύρω ἀπὸ τὴν Λευκάδα ἀξίζει ἐνδελεχοῦς μελέτης. Γερμανοὶ καὶ Ἕλληνες ἐπιστήμονες ἔχουν ἤδη ἀνακοινώσει σὲ διεθνὲς συνέδριο στὴν Λευκάδα (2006, Πρακτικὰ στὸν Δαῖρπφελντ), ὅτι τὰ τελευταῖα 3.000 χρόνια ἔχουν γίνει τέσσερα τοὐλάχιστον τσουνάμι ἀπὸ βορειοδυτικά, τὰ δύο ἐξ αὐτῶν μεγάλα: α) μεγάλο τὸ 1.000 π.Χ., β) τὸ 300 π.Χ., γ) τὸ 400 μ.Χ., και δ) μεγάλο ἐπίσης περὶ τὸ 1000 ἕως 1400 μ.Χ. Τὰ εὑρήματα τοῦ Δαῖρπφελντ στὸ Νυδρί (βασιλικοὶ τάφοι) χρονολογοῦνται περὶ τὸ 2.500 π.Χ.

Συνθέτοντας τὶς ὁμηρικὲς μελέτες ἀξιολόγων συγγραφέων, τοῦ Κώστα Δούκα («Τὸ μεγάλο μυστικὸ τοῦ Ὁμήρου»), τοῦ Γεωργίου Παξινοῦ («Ἡ πατρίδα τοῦ Ὀδυσσέα ἀποκαλύπτεται») καὶ τοῦ Γιώργου Παπακωνσταντίνου («Τὰ ὁμηρικὰ ἔπη καὶ τὸ πραγματικὸ βασίλειο τοῦ Ὀδυσσέα») κυρίως, ἀλλὰ καὶ ἀρκετῶν ἄλλων, ὅπως τοῦ Μάριου Σίδερη («Ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ»), τοῦ Ἀλέκου Φίλιππα («Ἡ Λευκάδα ὡς Ὁμηρικὴ Ἰθάκη»), ἐκφράζουμε μιὰ νέα θεωρία γιὰ τὴν τοπογραφία τῆς Ὁμηρικῆς ἐποχῆς, ἡ ὁποία ἑδράζεται περαιτέρω σὲ οἰκεῖες μελέτες ἀνακοινωμένες σὲ τρία διεθνῆ Συνέδρια («Τὸ βυθισμένο Ράριον πεδίο στὸν κόλπο τῆς Ἐλευσῖνος») γιὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κελεοῦ τῆς Ἐλευσῖνος, τοῦ Κάδμου τῶν Θηβῶν καὶ τοῦ Δαρδάνου τοῦ γενάρχου τῶν Τρώων, μὲ ἄξονα ἀναφορᾶς τὴν χρονολόγησι τῶν τριῶν μεγάλων Κατακλυσμῶν τῆς Ἑλληνικῆς Προϊστορίας (Ὠγύγου, Δευκαλίωνος καὶ Δαρδάνου). Χρονοθετοῦμε τοιουτοτρόπως τὴν ἐποχὴ τῶν Τρωικῶν σὲ παλαιοτάτη περίοδο (τὴν ἕκτη χιλιετία π.Χ.), ποὺ συνάδει μὲ τὴν πρώιμη, διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαία κλασική, ὀνοματοδοσία τῶν νήσων τοῦ Ἰονίου καὶ συμφωνεῖ μὲ τὶς Ὁμηρικὲς περιγραφές.

Ἡ παρουσία τῶν Ἑλλήνων στὴν ἀπωτάτη ἀρχαιότητα, μὲ ἀκριβεῖς μάλιστα γραπτὲς ἀναφορὲς σὲ ἀρχαῖα ἱστορικά μας κείμενα, τὴν ὁποία ἔρευνα ἔχει «μπλοκάρει» ἡ λανθασμένη «Ἰνδοευρωπαϊκὴ» θεωρία τοῦ διεθνοῦς ἀκαδημαϊκοῦ κατεστημένου, μᾶς ὠθεῖ νὰ ἑστιάσουμε τὴν ἐποχὴ ἐρεύνης τῶν συναφῶν Γεγονότων καὶ Προσωπικοτήτων μὲ τὴν βοήθεια καὶ τῶν συγχρόνων Γεωλογικῶν Ἐπιστημῶν σὲ τόσο μεγάλο χρονικὸ βάθος. Μὲ ἀναθέσεις μεταπτυχιακῶν καὶ διδακτορικῶν διατριβῶν σὲ νέους φοιτητὲς θὰ μπορούσαμε νὰ ἔχουμε λύσει μέσα σὲ μιὰ δεκαετία ἱστορικὰ ζητούμενα, ποὺ «βασανίζουν» χιλιάδες ἐρευνητὲς ἐπὶ αἰῶνες, χωρὶς νὰ ἔχουν καταφέρει νὰ δώσουν τεκμηριωμένη τελεσίδικη ἀπάντησι. Ὀφείλουμε νὰ ἀναφέρουμε ὡς προλογικὰ στὸ θέμα μας τὰ ἑξῆς πορίσματα οἰκείων ἐρευνῶν:

Α) Κατακλυσμὸς Δαρδάνου (Α΄ καὶ Β΄): σχηματισμὸς ἀνοίγματος Βοσπόρου καὶ Δαρδανελλίων, ξανακλείσιμο Βοσπόρου, ξαναάνοιγμα πορθμοῦ ἐπικοινωνίας Εὐξείνου Πόντου καὶ Αἰγαίου, γεωλογικῶς τεκμηριωμένα πλέον ταῦτα τὰ ἀνοίγματα τὸ 12.500 καὶ τὸ 6.000 π.Χ. περίπου ἀντιστοίχως. Διότι ἔχουμε ἔντονη τῆξι παγετώνων λόγῳ ἀνόδου θερμοκρασίας καὶ στὶς δύο περιπτώσεις. Ἐνδιαμέσως, σημειῶστε, ἔχουμε μείωσι τῆς στάθμης τοῦ Εὐξείνου (παγετωνοποίησις καὶ πάλι λόγῳ παγκοσμίου «κατακλυσμοῦ» ἄλλου τύπου, βλ. Ἀτλαντίς παρακάτω), ἀφοῦ κλείνει ὁ πορθμὸς τοῦ Βοσπόρου. Ἐδῶ ἔχουμε μία ἀκριβεστάτη περιγραφὴ τοῦ κατακλυσμοῦ: «…πρῶτον τοῦ περὶ τὰς Κυανέας στόματος ῥαγέντος (τοῦ Βοσπόρου), μετὰ δὲ ταῦτα τοῦ Ἑλλησπόντου. Τὸ γὰρ ἐν τῷ Πόντῳ πέλαγος… μέχρι τοσούτου πεπληρῶσθαι διὰ τῶν εἰσρεόντων ποταμῶν, μέχρις ὅτου… τὸ ῥεῦμα λάβρως ἐξέπεσεν εἰς τὸν Ἑλλήσποντον, καὶ πολλὴν μὲν τῆς Ἀσίας τῆς παρὰ θάλατταν ἐπέκλυσεν, οὐκ ὀλίγην δὲ καὶ τῆς ἐπιπέδου γῆς ἐν τῇ Σαμοθράκῃ θάλατταν ἐποίησε… ὥς καὶ πόλεων κατακεκλυσμένων. Τῆς δὲ θαλάττης ἀναβαινούσης ἀεὶ μᾶλλον» (Διόδωρος Σικ. Ε΄,47).

Β) Ὤγυγος καὶ Ἐλευσίν: Στὴν «Ὠγυγία» ἀναφέρεται ἐπίσης: «βασιλεύοντος τοῦ Ὠγύγου συνέβη ὁ πρῶτος κατακλυσμὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα. Οἱ δὲ ἐγκάτοικοι, ἄλλοι μὲν ἐπνίγησαν, ἄλλοι δὲ ἔφυγον…. Εἶχε δὲ γυναῖκα ὁ Ὤγυγος τὴν Θήβην καὶ ἐγέννησεν ἐξ αὐτῆς τὸν Ἐλευσῖνα. Ὁ μὲν οὖν Ἐλευσὶν ἔκτισε τὴν Ἐλευσῖνα καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ μετὰ τὸν κατακλυσμόν» (Ἀθ. Σταγειρίτης). Ὁ δὲ Φερεκύδης μᾶς διασώζει, πὼς φευγόντων ἔπειτα «Ὠγύγου καὶ Θήβης, τῶν Ἀττικῶν αὐτοχθόνων, ἐλθόντων ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον, τά τε Μυστήρια πρῶτον αὐτοῖς κατασκευάσασθαι τὰ περὶ τὴν Ἴσιν (Δήμητραν), καὶ θεοὺς ὀνομάσαι μετὰ τὸ κτίσαι Ὤγυγον τὰς ἐκεῖ Θήβας τὴν πόλιν». Εἴμαστε στὸ 12.500 π.Χ. καὶ ἔχουμε τὴν πρώτη Ἐλευσῖνα (σὲ ἄλλη θέσι ἀπὸ τὴν σημερινή), ἀλλὰ καὶ τὶς ἑλληνικὲς Θῆβες τῆς Αἰγύπτου.

Γ) Δάρδανος καὶ Τροία: μὲ ἀκριβεῖς Ὁμηρικὲς ἀναφορὲς γιὰ τὸ γένος τῶν Τρώων ἐκ Δαρδάνου καὶ γιὰ τὴν πρώτη ἄγνωστη εἰσέτι Τροία (ὄχι τὴν γνωστὴ ἑβδόμη στρωματικὰ πόλι τοῦ 1.200 π.Χ. ἀνασκαμμένη στὸ σημερινὸ Χισσαρλίκ). Μιλᾶμε γιὰ τὴν πρώτη καὶ αὐθεντικὴ Τροία, ποὺ οἰκοδομήθηκε λίγο μετὰ τὸν τελευταῖο κατακλυσμό, περὶ τὸ 6.000 π.Χ. «Περὶ δὲ Δαρδάνου φασὶν οἱ παλαιοί… ἀσκὸν ἤ σχεδίαν μετὰ δερμάτων σκευάσας …προσοκείλας τε τῇ Τροίᾳ, μετὰ τὸ ἀναξηρανθῆναι τὸ ὕδωρ τὴν Δαρδανίαν ἔκτισεν ὑψηλοτέραν κειμένην τῆς ὕστερον Ἰλίου, φόβῳ τῆς ἐξ ὑετῶν κατακλύσεως» (Ἀρριανός, ἀπόσπ.). Καὶ ὁ Ὅμηρος (Ἰλιάς, Σ,219) ἐπιβεβαιώνει: «Δάρδανον κτίσσε Δαρδανίην, ἐπεὶ οὔπω Ἴλιος ἱρὴ ἐν πεδίῳ πεπόλιστο πόλις». Ὁ Διονύσιος Ἁλικαρνασσεύς (Ρωμαϊκὴ Ἀρχαιολογία) παραδίδει τὴν γενεαλογία τῶν Τρώων: «Δάρδανος Βάτειαν γαμεῖ τὴν Τεύκρου θυγατέραν καὶ γίνεται παῖς αὐτῷ Ἐριχθόνιος… Ἐριχθονίου καὶ Καλλιρόης τῆς Σκαμάνδρου γίνεται Τρώς, ἀφ’ οὗ τὴν ἐπωνυμίαν τὸ γένος ἔχει… Ὥς μὲν δὴ καὶ τὸ Τρωικὸν γένος ἀρχῆθεν Ἑλληνικὸν ἦν». Ὁ γιός του ὁ Ἴλος ἔκτισε τὸ Ἴλιον (Τροία). Ἀκολουθοῦν ὁ Λαομέδων, ὁ Πρίαμος καὶ ὁ Ἕκτωρ (ἐπὶ Τρωικοῦ πολέμου).

Δ) Ἀτλαντὶς καὶ Ἀθῆνα: ὁ νικηφόρος κοσμοϊστορικὸς πόλεμος Ἑλλήνων-Ἀτλάντων, ὅταν «εἰς ἅπαντας ἀνθρώπους ἡ δύναμις τῆς πόλεως (τῆς Ἀθήνας σὲ ἄλλη θέσι τότε) διαφανὴς ἀρετῇ τε καὶ ῥώμῃ ἐγένετο… τῶν Ἑλλήνων ἡγουμένη». Ἔπειτα συνέβη ἡ καταβύθισις Ἀτλαντίδος καὶ Αἰγηΐδος: «σεισμῶν ἐξαισίων καὶ κατακλυσμῶν γενομένων, μιᾶς ἡμέρας καὶ νυκτὸς χαλεπῆς ἐπελθούσης, τό τε παρ’ ἡμῖν μάχιμον πᾶν ἀθρόον ἔδυ κατὰ γῆς (βύθισις Αἰγηΐδος), ἥ τε Ἀτλαντὶς νῆσος ὡσαύτως κατὰ θαλάττης δύσα ἠφανίσθη» (Τίμαιος, 25C). Μὲ τὸν Πλάτωνα νὰ ἐπιμένῃ γιὰ «ἐνακισχίλια ἔτη» πρὸ Σόλωνος (9.500 π.Χ.), «πολλῶν οὖν γεγονότων καὶ μεγάλων κατακλυσμῶν ἐν τοῖς ἐνακισχιλίοις ἔτεσιν» (Κριτίας, 111a), πράγματι, βρισκόμαστε σὲ ἐνδιάμεση ἱστορικῶς περίοδο παγκοσμίων γεωλογικῶν ἀνακατατάξεων. Ἡ μεγάλη λίμνη Τριτωνὶς π.χ. χάνει τὰ νερά της πρὸς τὸν Ἀτλαντικὸ καὶ γίνεται ἔρημος Σαχάρα: «σεισμῶν γενομένων ἀφανισθῆναι, ῥαγέντων αὐτῆς τῶν πρὸς τὸν ὠκεανὸν μερῶν κεκλιμένων» (Διόδωρος Σικ. Γ΄,55,3), ἐνῷ βιώνουμε νέα μικρὴ παγετώδη περίοδο (Younger Dryas), γεωλογικῶς τεκμηριωμένα ταῦτα. Τότε ἔχουμε καὶ τὸν Κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνος, ὅταν σχεδὸν ἐξέλιπε τὸ ἀνθρώπινο γένος, περὶ τὸ 9.000 π.Χ. Ὁ Ἰουστῖνος παραδέχεται (Δευτέρα Ἀπολογία) πὼς αὐτὸς «ὁ κατακλυσμὸς μηδένα λιπών, ἀλλ’ ἤ τὸν μόνον σὺν τοῖς ἰδίοις, παρ’ ἡμῖν (τοὺς Χριστιανοὺς ἐννοεῖ) καλούμενον Νῶε, παρ’ ὑμῖν δὲ (ἐννοεῖ τοὺς Ἕλληνες) Δευκαλίωνα». Ἡ ἐποχὴ αὐτὴ συγχέεται μὲ τὴν περίοδο ἐκρήξεως τοῦ ἠφαιστείου τῆς Θήρας (τὸ 1.650 π.Χ.), ποὺ ἐπέφερε ἀνάλογες πλὴν τοπικὲς ἐπιπτώσεις, ὥστε κάποιοι μελετητὲς τοποθετοῦν ἑτεροχρονισμένα τὴν Ἀτλαντίδα στὶς Κυκλάδες… Ἀγνοῶντας τέτοια κεφαλαιώδους σημασίας ἱστορικὰ θέματα ἑλληνογνωσίαςκαὶ υἱοθετῶντας ἀνιστόρητες θεωρίες περὶ «ἰνδοευρωπαϊκῆς» καταγωγῆς μας προκύπτουν συνακόλουθα σφάλματα ἱστορικῆς συγχύσεως καὶ ἀναληθείας.

Ε) Κάδμος καὶ Εὐρώπη: Μεταγενέστεροι τῷ ὄντι τῶν Ἑλλήνων λαοί, ὡς οἱ Σημιτοφοίνικες τοῦ 1.200 π.Χ. (ἐνῶ προηγοῦνται αὐτῶν οἱ «προϊστορικοὶ» Ἑλληνοφοίνικες Ἀγήνωρ, Κάδμος, Φοῖνιξ, Εὐρώπη), φέρονται ὡς «ἐφευρέτες» τῶν Γραμμάτων ποὺ «υἱοθέτησαν» οἱ Ἕλληνες ἀργότερα (ἐνῷ συνέβη τὸ ἀντίθετο). Ὁ Ἕλλην Κάδμος νυμφεύθηκε τὴν Ἁρμονία, τὴν ἀδελφὴ τοῦ Δαρδάνου. Γνωρίστηκαν στὴν Σαμοθράκη, ὅταν ἔφθασε ἐκεῖ ὁ Κάδμος κατὰ τὴν ἀναζήτησι τῆς ἀδελφῆς του «Εὐρώπης» (…τῆς κατακεκλυσμένης Ἑλλάδος)! Ἡ Φοινίκη ἐκσημιτίσθηκε πολὺ ἀργότερα, εἶναι δὲ ἑλληνικὴ λέξις ἀρχῆθεν καὶ σημαίνει «πορφυρή». Στὸν διάσημο γάμο Κάδμου καὶ Ἁρμονίας παρευρέθησαν ὅλοι οἱ θεοὶ καὶ ἔκαμαν δῶρα στὸ ζεῦγος. Ἡ κόρη τους Σεμέλη γέννησε μάλιστα τὸν Διόνυσο (τὸν Γ΄)! Ὁ Κάδμος θεωρεῖται στὴν Ἑλλάδα παλαιόθεν ἐφευρέτης τοῦ Ἀλφαβήτου! «Ἡ Κάδμου γραμματικὴ ἐπί τε τῶν Τρωικῶν ἠσκεῖτο» (Σχόλ. εἰς Ἑρμογένην). Ὁ Ἡρόδοτος βεβαιώνει: «εἶδον καὶ αὐτὸς Καδμήια γράμματα ἐν τῷ ἱρῷ τοῦ Ἀπόλλωνος τοῦ Ἰσμηνίου ἐν Θήβησι τῇσι Βοιωτῶν, ἐπὶ τρίποσι τισὶ ἐγκεκολαμμένα, τὰ πολλὰ ὅμοια ἐόντα τοῖσι Ἰωνικοῖσι. Ὁ μὲν εἷς τῶν τριπόδων ἐπίγραμμα ἔχει: Ἀμφιτρύων μ’ ἀνέθηκ’ ἐνάρων ἀπὸ Τηλεβοάων». Ὁ Ἀμφιτρύων καὶ ἡ Ἀλκμήνη εἶναι οἱ γονεῖς τοῦ Ἡρακλέους. Ἀπὸ τότε ἔχουμε Ἀλφάβητο (καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ 800 π.Χ.)! Ὁ Παλαμήδης τῶν Τρωικῶν εἶναι μάλιστα ὁ ἐφευρέτης τοῦ Δωρικοῦ Ἀλφαβήτου, ἀλλὰ ἕπεται τοῦ Κάδμου. Τηλεβόες εἶναι οἱ Τάφιοι…

ΣΤ) Κελεὸς καὶ Ἐλευσίνια Μυστήρια: Ὅπως ἡ «Εὐρώπη» (Ἑλλάς) ἀπήχθη ἀπὸ τὸν Δία, ἔτσι καὶ ἡ Κόρη (Περσεφόνη) ἀπήχθη ἀπὸ τὸν Ἅδη τὴν ἴδια ἐποχή (6.000 π.Χ.), προσωποποιῶντας τὸ γεγονὸς τοῦ (τρίτου) Κατακλυσμοῦ (τοῦ Δαρδάνου). Στὴν πρώτη περίπτωσι ὁ μῦθος τῆς «Εὐρώπης» μᾶς δεικνύει τὴν ἐξάπλωσι τοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ ὅλη τὴν Μεσόγειο καὶ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐξαφάνισι-καταστροφὴ ὅλων τῶν παραλιακῶν ἐκτάσεων καὶ πόλεων, μὲ ἐπίκεντρο τὴν Σαμοθράκη (ἕδρα Καβειρίων Μυστηρίων). Στὴν δεύτερη περίπτωσι ὁ μῦθος βοηθάει στὴν κεντρικὴ ἰδέα τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων, ποὺ ἵδρυσε ὁ Εὔμολπος ἐκ Θράκης μαζὶ μὲ τὸν Κελεό, τὸν ἐκλεκτὸ βασιλέα τῆς Ἐλευσῖνος, κατ’ ἐντολὴν τοῦ ἱερατείου τῆς Σαμοθράκης (ἀνάλογα ἔπραξε καὶ ὁ Κάδμος ἐρχόμενος στὴν Θῆβα). Τὰ Μυστήρια τῆς Μητρὸς καὶ Κόρης ἑρμηνεύουν στοὺς μυημένους τὸ νόημα τῆς (αἰωνίου) Ζωῆς καὶ τοῦ Θανάτου (τελευτῆς προσωρινοῦ ἐπιγείου βίου). Ἔχει καταστραφεῖ ἡ πρώτη Ἐλευσῖνα ἐπὶ Δευκαλίωνος (9.000 π.Χ.), ἔχει κτισθεῖ ἔπειτα ἡ δεύτερη ἀπὸ τὸν Ἐλευσῖνα γιὸ τῆς Δάειρας καὶ τοῦ Ἑρμοῦ στὴν σημερινὴ θέσι (Παυσανίας), ἀλλὰ μεγάλο μέρος τοῦ Ραρίου πεδίου ἔχει τώρα βυθισθεῖ. Περὶ αὐτῶν συγγράφουμε τὸ ἑπόμενο βιβλίο «Ἱερὰ Ἐλευσίς, Μυστήρια καὶ Ἀποκαλύψεις», μετὰ καὶ τὶς ἀνακοινώσεις μας σὲ διεθνῆ συνέδρια.

Ἐρχόμαστε τώρα στὸ Ἰόνιο κατὰ τὴν Ὁμηρικὴ Ἐποχή, μετὰ τὸν τελευταῖο Κατακλυσμό, γύρω στὸ 6.000 π.Χ. (βλ. εἰκόνα):

Ζ) Δουλίχιον καὶ Ἰθάκη: ἔχουμε τὸ ἀκριβὲς γεωγραφικὸ στίγμα τῆς Ὁμηρικῆς Ἰθάκης τοῦ Ὀδυσσέως, ὡς κειμένης βορειοδυτικῶς τῶν ἄλλων τριῶν μεγάλων νήσων τοῦ Ἰονίου, «πρὸς ζόφον», ἐνῷ ὑπῆρχαν καὶ πολλὰ μικρότερα νησιά, Τάφος (Θιάκι), Κροκύλεια (Μεγανήσι), Αἰγίλιψ (Κάλαμος), Ἀστερίς (Ἀρκούδι): «Ναιετάω δ’ Ἰθάκην εὐδείελον. Ἕν δ’ ὄρος αὐτῇ Νήριτον, εἰνοσίφυλλον, ἀριπρεπές. Ἀμφὶ δὲ νῆσοι πολλαὶ ναιετάουσι μάλα σχεδὸν ἀλλήλοισι, Δουλίχιόν τε Σάμη τε καὶ ὑλήεσσα Ζάκυνθος. Αὐτὴ δὲ χθαμαλή, πανυπερτάτη εἰν’ ἁλὶ κεῖται πρὸς ζόφον, αἱ δὲ τ’ ἄνευθε πρὸς ἠῶ τ’ ἠέλιόν τε» (Ὀδύσσεια). «…καὶ Κροκύλει’ ἐνέμοντο καὶ Αἰγήλιπα τρηχεῖαν» (Ἰλιάς). «Ἔστι δέ τις νῆσος μέσσῃ ἁλὶ πετρήεσσα, μεσσηγὺς Ἰθάκης τε Σάμοιό τε παιπαλοέσσης, Ἀστερίς, οὐ μεγάλη, λιμένες δ’ ἔνι ναύλοχοι αὐτῇ ἀμφίδυμοι» (…οἱ μνηστῆρες ἔστησαν καρτέρι γιὰ τὸν Τηλέμαχο σὲ ἀκατοίκητο μικρὸ νησάκι, ἀνάμεσα σὲ Ἰθάκη-Λευκάδα καὶ Σάμο-Κεφαλληνία, τὴν Ἀστερίδα). Ἡ Τάφος-Θιάκι ἀνῆκε στὸν φίλο βασιλέα Μέντη, γιὸ τοῦ Ἀγχιάλου, ποὺ ὑπεραγαποῦσε τὸν Ὀδυσσέα.

Τὸ μεγαλύτερο νησὶ εἶναι (…ἦταν) τὸ Δουλίχιον (ἡ μετέπειτα Ἀκαρνανία ὡς νῆσος τότε) «πρὸς ἠῶ» (ἀνατολικῶς τῆς Λευκάδος-Ἰθάκης) – σκεφθῆτε πότε ἑνώθηκε ἡ Ἀκαρνανία μὲ τὴν Αἰτωλία λόγῳ προσχώσεων, κυρίως τοῦ ποταμοῦ Ἀχελώου, δηλαδὴ πόσο πίσω πρέπει νὰ πᾶμε στὸν χρόνο… Ἀκολουθεῖ ἡ Σάμη (ἡ σημερινὴ Κεφαλληνία) καὶ ἡ Ζάκυνθος, «πρὸς ἠέλιον» (νοτίως τῆς Λευκάδος-Ἰθάκης). Στὴν Ἰθάκη μποροῦσες νὰ πᾶς καὶ πεζός, «πεζὸν ἐνθάδ’ ἱκέσθαι», μὲ «ἴθμα» (βῆμα) περπατῶντας σὲ μιὰν ἄκρη (μακρόστενη ξηρά), ἐξ οὗ ἡ ὀνομασία ΙΘ-ΑΚΗ (Κ.Δούκας). Ἔξεχε σὰν «κεφάλι» ἀπὸ τὴν ἠπειρωτικὴ χώρα (τὴν «ἀκτὴν ἠπείροιο»), τὴν Ἤπειρο δηλαδή (σημερινὴ Πρέβεζα), γι’ αὐτὸ οἱ ὑπήκοοι τοῦ Ὀδυσσέως ὠνομάζονταν καὶ Κεφαλλῆνες («Κεφαλλήνεσιν ἀνάσσων»). Κατ’ ἀντίθεσιν ἴσως ὠνομάστηκαν ἀργότερα οἱ Δουλιχιεῖς Ἀκαρνᾶνες («ἀ-κέφαλοι», «ἀ-καρα-νᾶνες). Ἡ ὀνομασία «Ἀκαρνανία» εἶναι ἄγνωστη στὸν Ὅμηρο καὶ δόθηκε ἀφοῦ ἐξηπειρώθηκε πλέον τὸ Δουλίχιον μὲ τὶς προσχώσεις τῶν αἰώνων, ὁπότε ἄλλαξε ὄνομα (χάθηκε πλέον τὸ Δουλίχιον).

Ἡ σημερινὴ χερσόνησος τῆς Πλαγιᾶς χωριζόταν τότε διὰ θαλάσσης ἀπὸ τὸ Δουλίχιον-Ἀκαρνανία, ἐνῷ ἦταν προσκολλημένη στὴν Λευκάδα. Ἡ Ὁμηρικὴ Ἰθάκη ἦταν λοιπὸν ἡ σημερινὴ Λευκάδα σὺν ἡ Πλαγιά. Καταφεύγοντας ὁ Ὀδυσσεὺς καὶ οἱ σὺν αὐτῷ στὴν οὐδέτερη νῆσο Τάφο τοῦ φιλτάτου Μέντη, ὅταν κατεδιώχθησαν ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς τῶν μνηστήρων μετὰ τὴν μνηστηροφονία, μεταφέρθηκε πλέον ἐκεῖ καὶ τὸ ὄνομα Ἰθάκη (σημερινὸ Θιάκι). Σημειωτέον, ἀπὸ τὴν Τάφο δὲν ὑπῆρχε κανεὶς μνηστῆρας. Τίποτε ἄλλο δὲν συνδέει τὴν Ἰθάκη μὲ τὸ Θιάκι, ὅπως ἀναλύεται παρακάτω. Ὁ ἐπαναλαμβανόμενος χαρακτηρισμὸς «ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ» καὶ ὄχι «νῆσος» ἀποτελεῖ πρόσθετο στοιχεῖο προσδιορισμοῦ της καὶ ἀποκλείει τὴν σημερινὴ Ἰθάκη καὶ τὴν Κεφαλληνία. Μοιάζει δηλαδὴ περισσότερο μὲ χερσόνησος ἡ Ἰθάκη. Ἀπορρίπτονται ἐπίσης, διότι κεῖνται μακρὰν τῆς ἠπειρωτικῆς στεριᾶς.

«Ἕν ὄρος αὐτῇ Νήριτον» (στὴν Λευκάδα-Ἰθάκη), ἀλλὰ ὡς «παιπαλόεσσα, κραναή, τρηχίη» εἶχε πολλὰ ἄλλα μικρὰ βουναλάκια. Ἀπομένει νὰ ἐντοπισθῇ ἡ ἕδρα τοῦ Ὀδυσσέως (ὁ δῆμος Ἰθάκης) κάτω ἀπὸ τὸ βουνὸ Νήιον («ὑπονηΐῳ»), ποὺ φαίνεται πὼς ξεχωρίζει ἀπὸ τὸ Νήριτον. Τὸ Νήιον εἶναι πιθανώτατα: 1) οἱ σημερινοὶ Σκάροι, ὁπότε τὸ ἀνάκτορο τοῦ Ὀδυσσέως εἶναι εἴτε στὸ Νυδρί, εἴτε στὴν Νικιάνα (ἔνθεν ἤ ἐκεῖθεν τοῦ Νηΐου), ἤ 2) ἡ σημερινὴ χερσόνησος Πλαγιά, ποὺ ξεχωρίζει ἀφ’ ἑνὸς ἀπὸ τὸ Νήριτον (Λευκάδα), ἀφ’ ἑτέρου εἶναι ἐγγύτερα στὸ πέρασμα πρὸς τὴν Ἤπειρο, δικαιολογῶντας ἐτυμολογικῶς τὴν ὀνομασία «Ἰθάκη», τὴν δυνατὴ πρόσβασι πεζῇ, καθὼς καὶ τὴν μεταφορὰ τῶν ζώων στὴν ἀπέναντι ἀκτὴ τῆς Ἠπείρου. Κλίνω πρὸς τὴν δεύτερη ἄποψι, ἐπειδὴ συγκεντρώνει τὰ περισσότερα ταυτοτικὰ στοιχεῖα (Γ.Παξινός).

Ὁ συνδυασμὸς Λευκάδος-Πλαγιᾶς δικαιολογεῖ τὸν χαρακτηρισμό «χθαμαλὴ πανυπερτάτη», δηλαδὴ ἡ Ἰθάκη ἔχει ἕνα χαμηλὸ μέρος στὴν ἀρχή, βλέποντάς την κάποιος ἀπὸ τὸν δῆμο Ἰθάκης καὶ ἀπὸ τὸ ἀνάκτορο τοῦ Ὀδυσσέως (εὑρισκόμενος δηλαδὴ στὴν Πλαγιά) καὶ ἕνα πανύψηλο μέρος κατόπιν (τὴν Λευκάδα). Στὴν Ἰλιάδα ξεχωρίζει ὁ Ὅμηρος τὸ Νήριτον ἀπὸ τὴν Ἰθάκη: «Ὀδυσσεὺς ἦγε Κεφαλλῆνας μεγαθύμους, οἱ ῥ’ Ἰθάκην εἶχον καὶ Νήριτον εἰνοσίφυλλον καὶ Κροκύλει’ ἐνέμοντο καὶ Αἰγίληπα τρηχεῖαν, οἵ τε Ζάκυνθον ἔχον ἠδ’ οἵ Σάμον ἀμφενέμοντο, οἵ τ’ ἥπειρον ἔχον ἠδ’ ἀντιπέραι’ ἐνέμοντο…». Ταυτίζουμε ἔτσι τὸ Νήριτον μὲ τὴν Λευκάδα καὶ τὸν δῆμο Ἰθάκης μὲ τὴν Πλαγιά.

«Ναιετάω δ’ Ἰθάκην εὐδείελον», «κατοικῶ στὴν Ἰθάκη μὲ τὰ ὡραῖα δειλινά», λέγει ὁ Ὀδυσσεὺς γιὰ τὴν ἕδρα του (κατοικία). Τὸ δειλινὸ φαίνεται ὅμως μόνον ἀπὸ τὴν Πλαγιά καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ Νυδρί ἤ τὴν Νικιάνα (…οὔτε φυσικὰ βλέπει δειλινὸ κανεὶς ἀπὸ τὸ Θιάκι)! Ὁ Λαέρτης, ὁ πατέρας τοῦ Ὀδυσσέως, εἶχε φροντίσει γιὰ τὴν ἀσφάλεια τοῦ δήμου Ἰθάκης καὶ εἶχε καταλάβει τὴν ἀπέναντι στενὴ ἠπειρωτικὴ παραθαλάσσια περιοχή (σημερινὴ Πρέβεζα), ὅπου ἦταν ἀρχικῶς ἡ πόλις Νήρικος (πιθανώτατα στὰ ὅρια τῆς μετέπειτα Κασσώπης). Ἐκεῖ ἔβοσκαν τὰ βόδια μὲ τὸν Φιλοίτιο, ποὺ τὰ πέρναγε εὔκολα ἀπέναντι μὲ μαούνα-πορθμεῖον (ἀπὸ τὸ μετέπειτα Ἄκτιον ἤ Ἀνακτόριον). Ἡ Νήρικος ἦρθε στὴν Λευκάδα πολὺ ἀργότερα (ἐπὶ Κορινθίων). Ὁ Ἀμβρακικὸς εἶχε πολὺ μεγαλύτερο βάθος, ποὺ προσχώθηκε σταδιακά.

Τὸ Δουλίχιον δὲν ἀνῆκε στὴν ἐπικράτεια τοῦ Ὀδυσσέως. Εἶχε δικό του βασιλέα, τὸν Μέγη. Μάλιστα αὐτὸς ἐξουσίαζε καὶ τὶς ἱερὲς Ἐχινάδες νήσους, πρᾶγμα φυσικόν, ἀφοῦ βρίσκονται στὴν συνέχεια τῆς Ἀκαρνανίας: «Οἵ δ’ ἐκ Δουλίχοιο Ἐχινάων θ’ ἱεράων νήσων, τῶν δ’ αὖ ἡγεμόνευε Μέγης» (Ἰλιάς). Συνεισέφεραν στὸν Τρωικὸ πόλεμο 40 πλοῖα, πρᾶγμα ποὺ δικαιολογεῖται ἀπὸ τὴν μεγάλη ἔκτασι τοῦ Δουλιχίου. Ἐπίσης ἐξ αὐτοῦ προέρχονταν οἱ περισσότεροι μνηστῆρες (βλ. πίνακα). Τὸ αἴνιγμα «Δουλίχιον» καὶ «ἀκτὴ ἠπείροιο» ἔλυσε πρῶτος ὁ Γ.Παπακωνσταντίνου. Ἀπομένει ἡ Γεωλογικὴ ἔρευνα!

Ἤδη ἡ Λακεδαίμων τῆς Τρωικῆς ἐποχῆς βρέθηκε ἀπὸ τὸν ἀρχαιολόγο Θ.Σπυρόπουλο, ὄχι στὴν Σπάρτη ἀλλὰ στὴν Πελλάνα τῆς Λακωνίας, καὶ μάλιστα ἀκριβῶς ὡς λέγει ὁ Ὅμηρος. Ἦταν «κητώεσσα» μέσα σὲ λιμνοθάλασσα (Λακε- Lake) μὲ μεγάλα ψάρια, «ἡ τότε ποτέ οὖσα ὑφ’ ἡλίῳ νῆσος ἱερά» (-δαίμων)! Ὁ ἀρχαιολόγος Ἀδαμάντιος Σάμψων ἔχει ἐπίσης ἀνακαλύψει σὲ βραχονησίδα κοντὰ στὴν νῆσο Κῶ μεταλλουργικὴ ἐπεξεργασία Χαλκοῦ, περὶ τὸ 5.500 π.Χ. Αὐτὸ σημαίνει, ἀφ’ ἑνὸς ὅτι δὲν ἰσχύει ἡ κατάταξις περὶ Νεολιθικῆς ἐποχῆς ἕως τὸ 2.800 π.Χ. καὶ ἐποχῆς Χαλκοῦ κατόπιν, καὶ ἀφ’ ἑτέρου σημαίνει ὅτι δὲν ἦταν βραχονησίδα τότε (μετὰ τὴν Κῶ), ἀλλὰ ἦταν ἑνωμένη μὲ τὴν Μικρασιατικὴ ἀκτή. Ἄρα ὑφίσταται ἐποχὴ Χαλκοῦ πρὶν τὸν τελευταῖο Κατακλυσμό (τοῦ Δαρδάνου), διότι κατόπιν αὐτοῦ ἔγινε βραχονησίδα (…δὲν θὰ ἔφτιαχναν ἐργοστάσιο σὲ βραχονησίδα). Ὥστε ὑπῆρχε δυνατότης χρήσεως χάλκινων ὅπλων ἐπὶ Τρωικοῦ πολέμου (τότε)! Ἄλλο νέο στοιχεῖο ἑτεροχρονισμοῦ εἶναι οἱ χιλιάδες πινακίδες μὲ γραφὴ σὲ περιοχὴ τοῦ Δουνάβεως (Vinca), τῆς ἕκτης χιλιετίας π.Χ. (βλ. καὶ Δισπηλιὸ Καστοριᾶς). Μελετῶνται ἀπὸ τὸν Harald Haarmann (Φινλανδία). Ὥστε ἀνατρέπεται (καὶ) ἡ ἱστορία τῆς Γραφῆς, ὅτι δηλαδὴ προηγεῖται ἡ Μεσοποταμία μὲ πρώτη τὴν εἰκονογραφικὴ γραφὴ τοῦ 3.400 π.Χ.…




Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΘΕΟΥ ΔΙΟΣ



ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΘΕΟΥ ΔΙΟΣ
Τῇ 8η Μεταγειτιώνος, 3ον ἔτος 699ης Ὀλυμπιάδος, σελήνης αὐξούσης,
ἔναρξις κυριαρχίας θεοῦ Διός ἕως τῇ 13η Βοηδρομιώνος . 10.08.2017 ἕως 15.09.2017
Ἀστερισμός : Λέων
Σύμβολα: Κεραυνός, Αἰγίς, Κότινος
Ζῶα: Ἀετός, Ταῦρος, Ἀλλέκτωρ
Δέντρα & Φυτά: Δρῦς,Ἐλελίφασκος. Δευτερεύοντα: Ἐλιά, Μαργαρίτα, Ἀμάραντο, Ματζουράνα, Καρυδιά, Φλόμος, Βερβένα, Ἀμυγδαλέα, Βιολέττα, Κασσιά,Καρυόφυλλο, Σχοῖνος.
Χρῶμα : Ιώδες
Ὀρφικός ὕμνος Διός
θυμίαμα στύραξ
Ζεῦ πολυτίμητε, Ζεῦ ἄφθιτε, τήνδε τοι ἡμεῖς
μαρτυρίαν τιθέμεσθα λυτήριον ἠδὲ πρόσευξιν.
ὦ βασιλεῦ, διὰ σὴν κεφαλὴν ἐφάνη τάδε θεῖα,
γαῖα θεὰ μήτηρ ὀρέων θ’ ὑѱηχέες ὄχθοι
καὶ πόντος καὶ πάνθ’, ὁπόσ' οὐρανὸς ἐντὸς ἔταξε∙
Ζεῦ Κρόνιε, σκηπτοῦχε, καταιβάτα, ὀμβριμόθυμε,
Παντογένεθλ’, ἀρχὴ πάντων πάντων τε τελευτή,
σεισίχθων, αὐξητά, καθάρσιε, παντοτινάκτα,
ἀστραπαῖε, βρονταῖε, κεραύνιε, φυτάλιε Ζεῦ∙
κλῦθί μου, αἰολόμορφε, δίδου δ’ ὑγίειαν ἀμεμφῆ
εἰρήνην τε θεὰν καὶ πλούτου δόξαν ἄμεμπτον.
Σύμφωνα μὲ τὸν ἱερὸ μύθο, ὅταν γεννήθηκε ὁ Ζεύς, ἡ μητέρα του Ρέα, προκειμένου νὰ παραπλανήσει τὸν Κρόνο, τοῦ ἔδωσε μία πέτρα τυλιγμένη σὲ σπάργανα, στὴν θέση τοῦ βρέφους (Ζεύς), ἐνημερώνοντας ταυτόχρονα τὸν Κρόνο ὅτι μέσα στὰ σπάργανα ἦταν τυλιγμένος ὁ νέος του ἀπόγονος. Ὁ Κρόνος καταβρόχθισε ἀμέσως τὴν πέτρα νομίζοντας ὅτι ἦταν ὁ νεογέννητος υἱὸς του ἐνῶ ὁ Δίας ποὺ ἐκπαιδεύονταν κρυφά, λαμβάνει κατὰ τὴν ἐνηλικίωσίν του, τὴν ἐξουσία τοῦ κόσμου». Αὐτὴ ἡ «πέτρα» ἦταν ἕνα πρόσκομμα γιὰ ὅλους τους μελετητές. Ὄπως ἐκλαμβάνεται π.χ. ἡ ἔννοια τοῦ «τέλειου κύβου» ἢ τοῦ «ἀκρογωνιαίου λίθου», ἐκλαμβάνεται ἐπίσης ἡ ἔννοια τοῦ «ὑποκατάστατου τοῦ Διός». Ὁ Δαμάσκιος, Περὶ τῶν Πρώτων Ἀρχῶν, γράφει: «Ἡ Ὀκτάδα ἀναφέρεται στὴν Ρέα, ὡς ὤθηση σὲ κίνηση [θυμηθεῖτε τὴν ἰδέα τῆς ροῆς ποὺ περιέχεται στὸ ὄνομά της] πρὸς τὸ πᾶν, σύμφωνα μὲ τὴν διαφοροποίησή της καὶ ὅμως παραμένει σταθερὰ καὶ κυβικῶς ἑδραιωμένη».
Ὁ Δαμάσκιος χρησιμοποιεῖ τὴν λέξη «κυβικῶς», ἐπειδὴ τὸ ὀκτὼ εἶναι ἕνας κυβικὸς ἀριθμός. Ἡ Ρέα, ὡς ἐκ τούτου, θεωρεῖται ὅτι ἔχει σταθερὰ ἑδραιώσει τὸν ἀπόγονό της τὸν Δία, μέσα στὸν Κρόνο, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει μὲ ἀπόρευτη ἕνωση καὶ μὲ αἰνιγματικὸ τρόπο λέγεται ὅτι ἔχει δώσει στὸν Κρόνο μία πέτρα ἀντὶ τοῦ Διός, ἡ πέτρα συμβολίζει τὴν ἑδραίωση τοῦ Διὸς στὸν Κρόνο. Ὅλοι οἱ θεῖοι ἀπόγονοι, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἐκπορεύονται ἀπὸ τὶς αἰτίες τους, ἐπίσης παραμένουν στὶς αἰτίες τους. Καὶ ἡ «μυστική» ἐκπαίδευση τοῦ Διός, μᾶς δείχνει ὅτι ἀνατρέφεται στὴν νοητὴ Τάξηˑ αὐτὴ ἡ Τάξη ἐκφράζεται ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους θεολόγους ὡς «ἀπόκρυφη».
Ὅλα αὐτὰ εἶναι ὀμιχλώδη. Ἴσως μποροῦμε ἀπλῶς νὰ προτείνουμε, ὄπως ἡ Ρέα εἶναι ἡ τρίτη ἀπὸ τὶς τρεῖς Ὑπερκόσμιες Μητέρες, ἡ Νύκτα καὶ ἡ Γαία εἶναι ἡ πρώτη καὶ ἡ δεύτερη ἀντίστοιχα καὶ ὅτι, ὡς μητέρες ὅλες ἀντιστοιχοῦν σὲ δυάδες, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρίθμηση τῶν Πυθαγορείων, ὡς ἐκ τούτου, ὁ κύβος φυσικὰ ἀναφέρεται στὴν Ρέα (2 χ 2 χ 2 = 8). Τὸ στερεὸ σχῆμα τοῦ κύβου σχηματίζεται ἀπὸ τὸ τετράγωνο στὴν ἐπίπεδη γεωμετρία καὶ τὸ τετράγωνο εἶναι τὸ σύμβολο τοῦ κάτω ἢ τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου, ὁ κυβερνήτης του εἶναι ὁ Ζεύς, ὄπως ἀκριβῶς τὸ τρίγωνο εἶναι τὸ σύμβολο τοῦ ὑπεραισθητοῦ κόσμου.
Μία ἄλλη ἐνδιαφέρουσα ἐξήγηση αὐτῆς τῆς διάσημης «πέτρας» εἶναι ὅτι σημαίνει «δίσκος», δηλαδή, Σβάστικα, ἡ ὁποία εἶναι τὸ σύμβολο τῆς τετραπλῆς δημιουργικῆς δυνάμεως τοῦ κόσμου. «Μὲ τὸν Δία ἐννοεῖται ὁ δίσκος, λόγω τῆς πέτρας ποὺ κατάπιε ὁ Κρόνος, ἀντὶ τοῦ Διός, ὄπως λέει ὁ Ἡσίοδος στὴν Θεογονία του, ὁ ὁποῖος χρησιμοποίησε τμῆμα τῆς Θεογονίας τοῦ Ὀρφέως».
Ὁ Ζεὺς εἶναι ἡ δημιουργικὴ δύναμη τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου καί, ἑπομένως, ἀντίστοιχη μὲ τὴν δημιουργικὴ ψυχὴ ἢ τὸν νοῦ στὸν ἄνθρωπο, λέγεται ὅτι συνδέεται στενὰ στὴν δημιουργία του μὲ τὴν Εἱμαρμένη, γιατί χτίζει τὸν κόσμο, σύμφωνα μὲ τὶς Εἰμαρμένειες αἰτίες ποὺ πηγάζουν ἀπὸ προηγούμενους κόσμους, «Ὑπάρχουν πολλὲς ἑρμηνεῖες τῶν Ἄφατων», σύμφωνα μὲ τοὺς Γνωστικοὺς φιλοσόφους. Κατὰ τὸν Πρόκλο, «ὁ Δημιουργὸς [Ζεύς], σύμφωνα μὲ τὸν Ὀρφέα, εἶχε γιὰ Τροφὸ τὴν Ἀδράστεια [ποὺ «ἀπ’ αὐτὴν κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ξεφύγει», ἀπὸ τὸ στερητικὸ «α» καὶ τὸ «διδράσκω» δράση πρὸς φυγήν]? (Τίμαιος) ἀλλὰ νυμφεύεται τὴν Ἀνάγκη/Θέμιδα καὶ γεννάει τὴν Μοίρα/Τύχη». Ἡ «Ἀδράστεια εἶναι ἡ μία θεότης ποὺ παραμένει μὲ τὴν Νύκτα [τὴν πιὸ οὐράνια Μητέρα, τὴν Προγιαγιὰ ὅλων] καὶ ἡ ἀδελφή της εἶναι ἡ Ἴδη – (Εἴδη/Μορφή) ..........γιὰ τὴν Ἀδράστεια λέγεται [μυστικῶς] ὅτι κρούει τὰ κύμβαλά της στὰ πρόθυρα τοῦ Σπηλαίου τῆς Νύκτας. [Δηλαδή, κατευθύνει τὸν ἦχο, ἔτσι ὥστε ὁ ἦχος «ὠθεῖται σὲ ὅλους τους κόσμους», καὶ ἀπὸ τὸν ἦχο πᾶσα μορφὴ δημιουργεῖται.] (Ἀπὸ τὸ ἄυλο δημιουργεῖται ἡ ὕλη). Πίσω στὸν Ἐσωτερικὸ Θάλαμο [Ἄδυτο] τοῦ Σπηλαίου τῆς Νύκτας βρίσκεται τὸ Φῶς (Φάνητας) ἐν μέσῳ τῆς Νύκτας, ἡ ὁποία παραδίδει προφητικὴ κρίση στοὺς θεοὺς καὶ στὸ στόμιο βρίσκεται ἡ Ἀδράστεια. Δὲν εἶναι αὐτὴ ἴδια μὲ τὴν Δικαιοσύνη, ἡ Δικαιοσύνη, ἡ ὁποία ὑπάρχει, λέγεται ὅτι εἶναι ἡ κόρη τοῦ Νόμου καὶ τῆς Ἀφοσίωσης ...... λέγεται ὅτι αὐτὲς εἶναι οἱ Τροφοὶ τοῦ Διὸς στὸ Σπήλαιο τῆς Νύκτας». (Σχολ. τοῦ Ἐρμεία, στὸν Φαῖδρο) [ἀναφορά στὴν κατάπωση τοῦ Φάνητος]».
Ἔτσι ἀναφέρει ὁ Πρόκλος (στὴν Πλατωνικὴ θεολογία): Ἡ «Ἀδράστεια λέγεται ἀπὸ τὸν Ὀρφέα ὅτι φρουρεῖ τὸν Δημιουργόˑ «Μὲ μπρούντζινα κύμβαλα καὶ τύμπανα στὰ χέρια της ποὺ ἀκούγονται» στέλνει ἤχους, ἔτσι ὥστε ὅλοι οἱ θεοὶ νὰ μποροῦν νὰ στραφοῦν σ’ αὐτήν».
Στὸν αἰσθητὸ κόσμο, ἡ «γλώσσα τῶν θεῶν», λέγεται ὅτι ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸν ἦχο καὶ τὸ χρῶμα». Ἦχοι καὶ χρώματα προσελκύουν ὁρισμένα «στοιχεῖα», τὰ ὁποῖα ἄμεσα καὶ μηχανικὰ ἀνταποκρίνονται στὴν πρόσκληση.
Ὑπάρχει κάποια σύγχυση ὡς πρὸς τὶς Τροφοὺς ἢ φρουροὺς τοῦ Διός. Μερικὲς φορὲς λέγεται ὅτι εἶναι ἡ Ἀδράστεια, ἡ Ἴδη καὶ ἡ Δικαιοσύνη καὶ στὴν συνέχεια καὶ πάλι λέγεται ὅτι εἶναι οἱ τρεῖς Κουρῆτες. Ἀναφέρει ὁ Πρόκλος, στὴν Πλατωνικὴ θεολογία, xiii.382 VI...): «Ἡ ζωωποιοῦσα θεὰ τοποθέτησε τοὺς Κουρῆτες πρῶτα ὡς φρουρούς, οἱ ὁποῖοι λέγεται ὅτι περιβάλλουν τὸν Δημιουργὸ τῶν ὁλοτήτων καὶ χορεύουν γύρω του καὶ ἔτσι ἐκδηλώνεται αὐτὸς ἀπὸ τὴν Ρέα». Ὁ «Ὀρφέας τοποθετεῖ τοὺς Κουρῆτες ὡς φύλακες τοῦ Διός, εἶναι τρεῖς σὲ ἀριθμόˑ καὶ τὸ σύνολο τῆς Ἑλληνικῆς θεολογίας παραπέμπει στὴν ἁγνὴ καὶ ἀμόλυντη ζωὴ σὲ αὐτὴ τὴν τάξηˑ Κόρον [ποὺ Κουρῆτες καὶ Κορύβαντες] δὲν σημαίνει τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὸ «Ἁγνό/ Ἀμόλυντο». Οἱ Τροφοί καὶ οἱ φρουροὶ εἶναι, ὡς ἐκ τούτου, προφανῶς ἕξι, τρεῖς ἄνδρες καὶ τρεῖς γυναῖκες.
Ὁ Ζεὺς ἔχοντας φτάσει στo πλῆρες ἀνάστημά του, σύμφωνα μὲ τὸν Ὀρφέα (Πορφύριος, Ἄντ. Νύμφη., Xvi), χρησιμοποιεῖ τὸ μέλι γιὰ νὰ παγιδεύση τὸν γονέα του τὸν Κρόνο. Ἔτσι ὁ Κρόνος «γεμίζει μὲ μέλι, χάνει τὶς αἰσθήσεις του καὶ μεθυσμένος σὰν ἀπὸ κρασί, ἀποκοιμιέται ........ Ἔτσι τὸν συλλαμβάνει καὶ τὸν εὐνουχίζει, ὄπως καὶ ὁ Κρόνος τὸν Οὐρανό». Δηλαδὴ γίνεται ἡ ἀνεξαρτητοποίησή του ἀπὸ τὶς προηγούμενες ἐνέργειες/δυνάμεις
Δηλαδή, οἱ ἀπολαύσεις τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου ὑποδουλώνουν τὴν ψυχὴ καὶ ἔτσι ὁ ἄρχοντας τῶν αἰσθήσεων ἐξουσιάζει ἀντ’ αὐτοῦ.
Ὁ Δίας μὲ τὴν ἐπίτευξη τῆς κυριαρχίας κατασκευάζει τὸν κόσμο μὲ τὴν βοήθεια τῶν δυνάμεων τοῦ Κρόνου καὶ τῆς Νύκτας, ἡ Νύκτα εἶναι ἡ μεγάλη πρόνοια τῶν θεῶν καὶ διανομέας τῆς θείας πρόνοιας. Λέγεται ὅτι «οἱ θεοὶ ποὺ εἶναι ἱεραρχικὰ ὑπὸ τὸν Δία δὲν εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Φάνητα [ἡ Ἰδανικὴ Αἰτία], ἀλλὰ μόνον ὁ Ζεὺς καὶ αὐτὸς μέσω τῆς μέσης Νύκτας [συζύγου τοῦ Φάνητα]».
Εἶναι ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς Ἕνωσης, ποὺ ὁ Ζεὺς λέγεται «Κατάπωση» καθὼς κατάπιε τὸν Φάνητα. Ἡ δημιουργικὴ θεότητα καὶ ἀρχιτέκτων τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου πρέπει πρῶτα νὰ ἐμποτιστεῖ μὲ τὰ ἰδανικὰ καὶ τὰ αἰώνια εἴδη τῶν πραγμάτων προτοῦ μπορέσει νὰ τὰ διαμορφώσει καὶ νὰ τὰ ἐκδηλώσει στὴν συνέχεα σὲ αἰσθητὰ σχήματα. Κατὰ συνέπεια, ὁ Πρόκλος: (σχόλια στὸν Τίμαιο, 267 iv) «Ὁ Ὀρφέας ὀνομάζει τὸν θεὸ (Φάνητα), ὡς ἐκδηλωτὴ (ἐκφαίνων) τῶν νοητῶν μονάδων καὶ ἀποθηκεύονται ἐντός του τὰ εἴδη ὅλων τῶν ζώντων (ζώων/πλασμάτων) [καλώντας τὸν τὸ Ἀπόλυτο Ζῶον ἢ «τὸ Αὐτόζωον»], ὡς τὸ πρῶτο δοχεῖο τῶν νοητῶν ἰδεῶν. Τὸν ὀνόμασε «Κλείδα τοῦ Νοός» ......... καὶ ὁ Δημιουργὸς [Ζεύς] εἶναι ἐξαρτώμενος ἀπὸ τὸν Φάνητα καί, συνεπῶς, ὁ Πλάτων ἀναφέρει ὅτι ὁ Ζεὺς «κοίταξε πρός» τὸ Αὐτόζωονˑ καὶ ὁ Ὀρφέας λέει ὅτι «ὄρμηξε πάνω του καὶ τὸν κατάπιε» ἐνώπιον τῆς Νύκτας».
Ἔτσι, ἡ νοητὴ δημιουργία ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν αἰσθητὸ κόσμο καὶ τὰ Ἄνω εἶναι ἐγκολπισμένα (φωλιάζουν) στὰ Κάτω. Ὁ Πρόκλος στα σχόλιά του στόν Τίμαιο, ii.137 γράφει: «Ὡς ἐκ τούτου, ὁ Ζεὺς ἐπίσης ὀνομάζεται Μήτις καὶ Ἀπόλυτος Δαίμων - «Μία δύναμη, ἕνας Δαίμων» ἦταν αὐτός, ἡ μεγάλη αἰτία τοῦ παντός». Ἐπίσης: «ὁ Δημιουργὸς περιέχει ὁ ἴδιος στὸν ἑαυτὸ του τὴν αἰτία τοῦ Ἔρωτοςˑ ἡ Μήτις εἶναι ὁ «Πρῶτος Προγονικὸς καὶ Πανευτυχὴς Ἔρως»: καὶ ὁ Φερεκύδης, δήλωσε ὅτι ὁ Ζεὺς ὅταν ἄρχισε νὰ δημιουργεῖ μετατράπηκε σὲ Ἔρωτα.
Ἐπίσης , (Παρμενίδης, iii.22.): ὁ Ὀρφέας ἀναφέρει ὅτι μετὰ τὴν κατάπωσιν τοῦ Φάνητα, ὅλα τὰ πράγματα δημιουργήθηκαν ἐντὸς τοῦ Διόςˑ ὅλα τὰ πράγματα ἐκδηλώθηκαν πρωταρχικὰ καὶ ἑνωμένα στὸν πρώην (Φάνητα), ἀλλὰ δευτερευόντως καὶ μεριστὰ στὸν Δημιουργό, τὴν αἰτία τῆς Ἐγκοσμίου Τάξεως. Ἐντὸς του εἶναι ὁ ἥλιος, τὸ φεγγάρι καὶ ὁ ἴδιος ὁ οὐρανὸς καὶ τὰ στοιχεῖα καὶ ὁ «Πανευτυχὴς Ἔρως» ὅλα τὰ πράγματα εἶναι ἁπλὰ ἕνα, «ἦταν συσωρευμένα στὴν κοιλιὰ τοῦ Διός».
Συνεπῶς ὁ Πλάτων γράφει γιὰ τὸν Δία: «Ὁ θεός, ὄπως ἡ ἀρχαία Γραφὴ [τοῦ Ὀρφέα] μᾶς λέει, κατέχοντας τὴν ἀρχή, τὸ τέλος καὶ τὸ μέσον ὅλων τῶν πραγμάτων, μὲ ἄμεση μέθοδο ἐπιτυγχάνει τὸν στόχο του, περιφερόμενος σύμφωνα μὲ τοὺς φυσικοὺς νόμους καὶ ἡ Δικαιοσύνη εἶναι μαζί του γιὰ νὰ ἀναζητήσει τὰ ἀντίποινα ἐκείνων ποὺ ἐγκαταλείπουν τὸ μονοπάτι τοῦ θείου νόμου».
Ἡ εἰδικὴ ἰδέα ποὺ συνδέεται μὲ τὴν δημιουργία ἦταν αὐτὴ τοῦ Νόμου, στὴν τεκμηρίωση τοῦ ὁποίου πολλὰ σημεῖα θὰ μποροῦσαν νὰ ἐπισπευσθοῦν. Τὰ ἀκόλουθα, ὡστόσο, ἀπὸ τὸν Πρόκλο, (σχόλια στον Τίμαιο, ii 96) εἶναι ἐπαρκῆ γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό: «Μετὰ ἀπὸ τὶς συμβουλὲς τῆς Νύκτας ὁ Ζεὺς παίρνει γιὰ τὸν ἑαυτὸ του ἕναν βοηθὸ καὶ τοποθετεῖ τὸν Νόμο στὸν πλευρό του, ὄπως ἀναφέρει ὁ Ὀρφέας».
Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν, ἡ δημιουργία τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου - ἡ δημιουργία αὐτὴ συνοψίζεται ἀπὸ τὸν Πρόκλο ὡς ἑξῆς (Κρατύλος) «Ὁ Ὀρφέας μεταδίδει ἀπὸ τὴν παράδοση ὅτι ὁ Ζεὺς δημιούργησε τὸ σύνολο τῆς οὐράνιας δημιουργίας καὶ ἔκανε τὸν ἥλιο καὶ τὸ φεγγάρι καὶ ὅλους τους ἔναστρους θεοὺς καὶ δημιούργησε τὰ στοιχεῖα κάτω ἀπὸ τὸ φεγγάρι». Ὁ ἴδιος συνοψίζει τὶς δυὸ δημιουργίες, νοητικὴ καὶ αἰσθητή, μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ἡ νοερὴ ἐκπόρευση-διακόσμησις τῶν θεῶν ὁριοθετεῖται ἀπὸ τὸν βασιλέα τῶν θείων τάξεων τῶν Ὁλοτήτων [Φάνητα], ἀλλὰ ἐκπορευόμενη ἀπὸ τὶς τρεῖς Νύκτες καὶ τὴν οὐράνια ὑπόσταση [πτυχὲς τοῦ Οὐρανοῦ] στὴν τάξη τῶν Τιτάνων [τῶν ὑπερκόσμιων Ἀρχιτεκτόνων καὶ Οἰκοδόμων], ποὺ πρῶτα χώρισε ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ της τοὺς Πατέρες τὸν [Φάνητα καὶ τὸν Οὐρανό, ὅταν ὁ Κρόνος ἐπαναστάτησε ἐνάντια στὸν Οὐρανό] καὶ τότε ἦταν ποὺ προέκυψε τὸ σύνολο τῆς δημιουργικῆς τάξης τῶν θεῶν ...... Καὶ ὁ Ζεὺς πρὶν ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες δημιουργικὲς δυνάμεις εἰσῆλθε στὴν ἑνωμένη δύναμη ὅλης τῆς δημιουργικῆς σειρᾶς ......... καὶ γέμισε μὲ ὅλες τὶς πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ του δυνάμεις [ἀναφερόμενος στὴν κατάπωση τοῦ Φάνητος]».


Σαν σήμερα ο Λεωνίδας είπε το "Μολών Λαβέ"

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
ΑΤΤΙΚΗ -- ΣΠΑΡΤΗ
ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝ -- ΚΑΡΝΕΙΟΣ
Μεταγειτνιών δεύτερος μὴν παρὰ Άθηναίοις · ἐν δὲ τούτο Άππόλων , μεταγειτνίω θύνουθσιν ,<< ΛΕΞΙΚΟΝ ΣΟΥΙΔΑ >>
Μεταγειτνιών μην Άθήνασι δεύτερος ώνομάσθαι δὲ φασιν ἀπὸ τῆσ μεταβάσεως τῆσ εἰσ τὸ ἄστυ ταύτης τῶ μηνὶ τούτω γενομένης ὑπὸ θησέως
Μεταγειτνιών ὀνομάζεται ὁ δεύτερος μῆνας τῶν Ἀθηναίων διότι κατ αὐτὸν θυσιάζουν στὸν Μεταγείτνιον Ἀπόλλωνα , { Λέγεται ὅτι ἀπὸ τὴν μετάβαση τοῦ θησέως εἰσ τὸ ἄστυ ( στὴν πόλη ) ἡ ὁποία ἔγιναι κατὰ τον μῆνα αὐτόν