Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Ἡ ἵδρυση του μαντείου τῶν Δελφῶν



Ὁ θρῦλος λέει ὅτι οἱ Δελφοί ἦταν το σημεῖο ποὺ συναντήθηκαν οἱ δύο ἀετοί. ὅταν ὁ Δίας τους ἔστειλε νὰ πετάξουν ἀπὸ δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Σ' αὐτὸ το σημεῖο ὁ Δίας ἔριξε τον ἱερὸ βράχο καὶ οἱ Δελφοί ἔγιναν γνωστοί στὰ πέρατα του τότε κόσμου ὥς ο ὀμφαλός της Γῆς, το κέντρο του κόσμου.


«Δέλφις» σημαίνει στ' ἀρχαία Ἑλληνικά Δελφίνι, καὶ γι' αὐτὸ οἱ Δελφοί ὀνομάστηκαν ἔτσι. Πρὸς τιμή του δελφινιοῦ, καὶ αὐτὸ γιατί αὐτὴ τὴ μορφή πῆρε ὁ Ἀπόλλωνας κατά το ταξίδι της εὔστροφής του, ὁδηγῶντας το καράβι με τους Κρῆτες ναυτικούς με σκοπό νὰ μείνουν στοὺς Δελφούς γιὰ νὰ χτίσουν το ἱερὸ του καὶ νὰ γίνουν οἱ Ἱερεῖς του.


Με την ἐπιστροφή του ὁ Ἀπόλλωνας στέφτηκε ἐπισήμως προστάτης καὶ ἄρχοντας των Δελφῶν. Στό σημεῖο ποὺ ἔγινε ἡ σφαγή του Πύθωνα, τοποθετήθηκε ὁ ὀμφαλός βράχος. Ὁ ὀμφαλὸς σημαίνει «κέντρο της γῆς» καὶ ἐκεῖ ἦταν το Ἱερὸ Μαντεῖο τῶν Δελφῶν.


Το πώς καὶ ἀπὸ ποῖον δημιουργήθηκε ἀρχικὰ το Μαντεῖο δὲν εἶναι εὔκολο νὰ βρεθεῖ, ἀφοῦ πολλοί μελετητές θεωροῦν ὅτι ἡ δράση του ἀνάγεται στὴν προκατακλυσμιαία ἐποχή, γεγονός ποῦ ἐνισχύεται καὶ ἀπὸ τις διάφορες θεότητες ποῦ το προστάτευαν στὸ διάβα της ἱστορίας: ἡ Γῆ, στὴ συνέχεια ἡ Θέμιδα, ἔπειτα ὁ Ἀπόλλωνας καὶ ὁ Διόνυσος. Καθώς ἡ ἱστορία ἅπλωνε περίτεχνα το πέπλο της πάνω ἀπὸ το Μαντεῖο τῶν Δελφῶν, δημιουργήθηκαν διάφοροι μῦθοι ποῦ ἐξιστοροῦσαν τις ἀπαρχές του.


Ἕνας ἀπὸ τους πιὸ γνωστούς μύθους δημιουργίας του Μαντείου, ὁ ὁποῖος διασώθηκε ἀπὸ τον Διόδωρο τον Σικελιώτη μιλάει γιὰ ἕναν βοσκό, ὁ ὁποίος καθώς ἔβοσκε το κοπάδι του στὴν περιοχή διαπίστωσε ὅτι ἀπὸ ἕνα ἄνοιγμα, δίπλα στὶς Φαιδριάδες πέτρες, ἔβγαιναν διάφορες ἀναθυμιάσεις. Παρατήρησε μάλιστα ὅτι τα ζῶα ποῦ πλησίαζαν στὸ ἄνοιγμα ἀποκτοῦσαν μία πολύ περίεργη συμπεριφορά. Πλησιάζοντας, λοιπόν, καὶ ὁ ἴδιος στὸ χάσμα γιά νὰ δεῖ τι συμβαίνει ἄρχισε νὰ λέει διάφορα ἀκατάληπτα πράγματα πέφτοντας σε ἐκστάσῃ, λόγια τα ὁποία ἐκ τῶν ὑστέρων διαπιστώθηκε ὅτι προέλεγαν τα μελλούμενα. Ἀπὸ τότε ἐγκαταστάθηκε στὸ σημεῖο ἐκεῖνο μία ἱέρεια, ἡ Πυθία καὶ ἄρχισε νὰ λειτουργεῖ το Μαντεῖο. Ἕνας ἄλλος μῦθος θέλει τον ἥρωα Παρνασσό, το ὄνομα του ὁποίου δόθηκε στὸ ὁμώνυμο βουνό, ν’ ἀνακαλύπτει σ’ ἐκείνη την περιοχή την οἰωνοσκοπία, μαντεύοντας ἀπὸ τον τρόπο ποῦ πετοῦσαν τα πουλιά της περιοχῆς.


Στήν Ὁμηρική Ὀδύσσεια, στὴν Ραψωδία Θ’ γίνεται ἀναφορὰ στό Μαντεῖο τῶν Δελφῶν, χωρίς ὅμως νὰ δίνονται ἐπιπλέον πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο καὶ τον χρόνο ἵδρυσής του. Ἐπιπλέον πληροφορίες παίρνουμε ἀπὸ ἄλλα τρία κείμενα: τον Ὁμηρικό Ὕμνο στὸν Ἀπόλλωνα καὶ τις τραγωδίες Εὐμενίδες του Αἰσχύλου καὶ Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις του Εὐριπίδη.


Σύμφωνα με τον Ὁμηρικό Ὕμνο εἰς Ἀπόλλωνα Πύθιον, ὁ Ἀπόλλων ἔχτισε τον πρῶτο του ναό στοὺς Δελφούς, ἀφοῦ σκότωσε πρῶτα τον δράκοντα με μορφή φιδιοῦ Πύθωνα, ἀπὸ το ὄνομα του ὁποίου φαίνεται νὰ προῆλθαν μετέπειτα καὶ τα ὀνόματα Πυθώ, Πυθία, Πύθιος κλπ. Θέλοντας ὁ θεός νά ἐξαγνίσει τον χῶρο ἀπὸ τὴ παρουσία του θηρίου ἔφερε ἐκεῖ το ἱερὸ του δέντρο, τὴ δάφνη, με την ὁποία ἔχτισε μάλιστα καὶ τον πρῶτο του ναό. Στὸ μέρος αὐτὸ χρησμοδοτοῦσε ὁ Ἀπόλλων διά στόματος της Πυθίας, ἡ ὁποία καθόταν πάνω σ’ ἕνα γήινο χάσμα ἀπὸ το ὁποῖο ἔβγαιναν ἀναθυμιάσεις.


Μάλιστα σύμφωνα με τον ὕμνο, οἱ πρῶτοι ἱερεῖς του ναοῦ ἦταν Κρῆτες, τους ὁποίους ἔσωσε ὁ ἴδιος ὁ θεός με τὴ μορφή δελφινιοῦ μεταφέροντάς τους στὴν πλάτη του σ’ ἐκείνη την περιοχή. Σε ἐρώτησή τους πρὸς το θεό πῶς θὰ καταφέρουν νὰ ἐπιβιώσουν σε αὐτὸ τον τόπο, ἐκεῖνοι ποῦ ἦταν συνηθισμένοι νὰ ζοῦν κοντά στὴ θάλασσα, ὁ θεός τους ἀπάντησε ὅτι θὰ ζήσουν ἀπὸ τις προσφορές των πιστῶν. Ἔτσι, λοιπόν, φαίνεται ὅτι οἱ Κρῆτες ἔφεραν στὸν τόπο τὴ λατρεία του Ἀπόλλωνα Δελφίνιου καὶ μᾶλλον ἀπὸ αὐτούς ὀνομάστηκε το μέρος Δελφοί. Ὁ μῦθος αὐτὸς ἐπιβίωσε σε διάφορες ἑορταστικές ἀναπαραστάσεις ποῦ λάμβαναν χώρα στούς Δελφούς με ἀποκορύφωμα τα Πύθια, τα ὁποία περιελάμβαναν μουσικούς διαγωνισμούς κι ἀθλητικούς ἀγῶνες καὶ τελοῦνταν κάθε τέσσερα χρόνια.


Στήν τραγωδία Εὐμενίδες ὁ Αἰσχύλος μας παρουσιάζει μία διαφορετική ἐκδοχή. Η πρώτη προφήτισσα στοὺς Δελφούς ἦταν ἡ θεά Γῆ την ὁποία διαδέχθηκε ἡ κόρη της Θέμις. Στὴ συνέχεια ἦρθε ἡ Τιτάνιδα Φοίβη, κόρη ἐπίσης της Γῆς καὶ ἔπειτα ἦρθε ὁ Ἀπόλλων, ὁ ὁποῖος προφανῶς καὶ ὀνομάστηκε Φοῖβος ἀπὸ τὴ Φοίβη. Στὸ μῦθο του Αἰσχύλου, ὁ Ἀπόλλων φαίνεται νὰ ἦρθε ἀπὸ τὴ Δῆλο καὶ νὰ ἐγκαταστάθηκε στὸν τόπο χωρίς νὰ χρειαστεῖ να φονεύσει τον Πύθωνα.


Στήν Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις του Εὐριπίδη, ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἀπόλλων ἐνῶ ἦταν ἀκόμα βρέφος ἔφτασε μαζί με τὴ μητέρα του Λητώ ἀπὸ τὴ Δῆλο στὸν Παρνασσό κι ἐκεῖ κατέλαβε το μαντεῖο, ἀφοῦ πρῶτα σκότωσε το τεράστιο τέρας ποῦ το φύλαγε. Ἡ Γῆ ὅμως θύμωσε γιατί με αὐτὸ τον τρόπο ἐκδιώχθηκε βίαια ἀπὸ το μαντεῖο ἡ κόρη της ἡ Θέμις κι ἄρχισε νὰ στέλνει προφητικά ὄνειρα στοὺς ἀνθρώπους, με σκοπό ν’ ἀποδυναμώσει τὴ δύναμη του θεοῦ Ἀπόλλωνα. Το πρόβλημα ἐπιλύθηκε τελικά με παρέμβαση του Δία, ὁ ὁποῖος πῆρε το μέρος του Ἀπόλλωνα δίνοντάς του την ἐξουσία.


Διαπιστώνουμε μέσα ἀπὸ αὐτὰ τα χαρακτηριστικά παραδείγματα ὅτι ὑπῆρχαν διάφοροι μῦθοι σχετικά με το ἀπὸ ποῖον καὶ κάτω ἀπὸ ποῖες συνθῆκες ξεκίνησε νὰ λειτουργεῖ το Δελφικό Μαντεῖο, το ὁποῖο με τον καιρό ἐξελίχθηκε σε θρησκευτικό κέντρο της ἀρχαίας Ἑλλάδας.


Η πρακτική της χρησμοδοσίας


Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ὑπῆρχαν διάφορα εἴδη μαντικῆς τα ὁποία χρησιμοποιοῦνταν καὶ ἦταν ἰδιαίτερα δημοφιλῆ, ὅπως ἡ οἰωνοσκοπία, ἡ σπλαγχνοσκοπία, ἡ ὀνειρομαντεία, ἡ κληρομαντεία, ἡ ἀστρολογία κλπ. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν ἦταν μοιρολάτρες. Ἀντιθέτως μελετοῦσαν τὴ φύση καὶ προσπαθοῦσαν νὰ διαβάσουν τα μηνύματά της ὥστε νὰ κατανοήσουν καλύτερα τις δομές του παρόντος καὶ νὰ μπορέσουν νὰ πορευτοῦν σωστά καὶ στὸ μέλλον. Δὲν θὰ πρέπει ἑπομένως νὰ τους κρίνουμε με βάση τον σημερινό τρόπο σκέψης, μιᾶς καὶ ζοῦμε σε πολύ διαφορετικούς καιρούς. Ἐπίσης, πρὶν προχωρήσουμε παρακάτω κι ἀρχίσουμε νὰ μιλᾶμε γιὰ τὴ μαντική τέχνη ὅπως αὐτή χρησιμοποιοῦνταν στὸ Δελφικό Μαντεῖο, καλό θὰ ἦταν νὰ ἐπισημάνουμε τον πολύ χρήσιμο διαχωρισμό ποὺ ἐπιχείρησε ὁ Δ. Δημόπουλος στὸ βιβλίο Στὸ ἄδυτο των ἑλληνικῶν μαντείων.


Χωρίζει, λοιπόν, τὴ μαντική σε δύο εἴδη: την «ἔντεχνο μαντική» καὶ την «ἔνθεο μαντική». Με τον ὀρό «ἔντεχνο μαντική» ἐννοεῖ κάθε μορφή μαντικῆς, ἡ ὁποία γίνεται μέσω «προφητῶν», οἱ ὁποῖοι προλέγουν το μέλλον διαβάζοντας διάφορα φυσικά σημάδια. Η μορφή αὐτὴ δὲν εἶναι ὅμως ἀξιόπιστη μίας καὶ το ἀποτέλεσμα ἐξαρτᾶται ἄμεσα ἀπὸ την εὐσυνειδησία ἀλλὰ καὶ την ἑρμηνευτική ἱκανότητα τῶν λειτουργῶν του. Ἐνῶ, ἡ «ἔνθεος μαντική» ἀναφέρεται στὶς προφητεῖες ποῦ δίνονταν στούς πιστούς ἀπὸ τον ἴδιο τον θεό μέσω τῶν ἀντιπροσώπων του. Τέτοια εἶναι κι ἡ περίπτωση του Δελφικοῦ Μαντείου, ὅπου ἡ Πυθία χρησμοδοτούσε διά στόματος του θεοῦ. Αὐτό εἶναι καὶ το εἶδος της μαντικῆς τέχνης ποῦ ἐξυψώνει τον ἄνθρωπο, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑποβιβάζεται στὸ ἐπίπεδο της «ἐντέχνου μαντικῆς». Δέν εἶναι ἄλλωστε τυχαῖο το γεγονός ὅτι το μόνο εἶδος μαντικῆς ποῦ ἔχει ἐπιβιώσει καὶ χρησιμοποιεῖται μαζικά ἀπὸ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους εἶναι ἡ «ἔντεχνος μαντική», ἐνῶ η «ἔνθεος μαντική» χάθηκε μαζί με την καταστροφή των μαντείων.


Ὅπως ἦταν φυσικό, οἱ πιστοί εἶχαν σε πολύ ὑψηλὴ ἐκτίμηση τους χρησμούς ποῦ ἔδινε το Μαντεῖο καθώς θεωροῦσαν ὅτι τους μιλάει ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόλλων. Ἡ Πυθία καὶ οἱ Ἱερεῖς του Μαντείου ἦταν ἁπλὰ τα φερέφωνα του θείου λόγου. Η πρόσβαση στὸ Μαντεῖο ἦταν ἐλεύθερη σε κάθε πιστό ποῦ ἤθελε νὰ συμβουλευτεῖ τον θεό, ὄχι ὅμως καὶ σε ὁποιοδήποτε ἤθελε νὰ παρίσταται στὴν τελετή ἀπὸ περιέργεια. Ἡ εἴσοδος στὸ ἱερὸ ἀπαγορευόταν μόνο στὶς γυναῖκες. Μποροῦσαν ὅμως νὰ στείλουν κάποιον ἀντιπρόσωπο γιὰ νὰ θέσει στὴν Πυθία ἀντὶ γι’ αὐτές τα ἐρωτήματά τους.


Ὁ Πλούταρχος στὰ Ἠθικά ἀναφέρει ὅτι ἡ Πυθία ἀρχικὰ χρησμοδοτούσε μία φορά τον χρόνο, στὶς 7 του μῆνα Βυσίου (μέσα Φεβρουαρίου-Μαρτίου), μέρα τῶν γενεθλίων του Ἀπόλλωνα. Ἀπὸ τον 6ο αἰῶνα π.Χ. ὅμως ποῦ οἱ πιστοί ἀρχίσαν νὰ πληθαίνουν, το Μαντεῖο ἄρχισε νὰ χρησμοδοτεῖ στὶς 7 κάθε μῆνα, πλὴν των «ἀποφράδων ἡμερῶν», ὁπού δὲν μποροῦσε νὰ δώσει χρησμό ἡ Πυθία καὶ τους τρεῖς χειμερινούς μῆνες, τότε ποῦ ὁ Ἀπόλλωνας ταξίδευε στοὺς Ὑπερβορείους καὶ την ἐξουσία του ἱεροῦ χώρου ἀναλάμβανε ὁ ἀδερφός του Διόνυσος.


Ἡ διαδικασία ποῦ θὰ ἔπρεπε ν’ ἀκολουθήσουν ὅλοι ὅσοι ζητοῦσαν χρησμό ἦταν ἡ ἐξῆς: κατ’ ἀρχὴν πρίν μποῦν στὸ ἄδυτο, ἔπρεπε νὰ πληρώσουν στοὺς ἱερεῖς τον «πέλανο», ἕνα εἶδος γλυκοῦ, καὶ νὰ φέρουν κάποια ζῶα γιὰ τις θυσίες ποῦ γίνονταν πρὶν τὴ χρησμοδοσία. Ἐπίσης, ἔπρεπε νὰ γνωστοποιήσουν στούς ἱερεῖς ἐκ τῶν προτέρων τα ρωτήματά τους. Στή συνέχεια καθοριζόταν με κλήρωση ἡ σειρά με την ὁποία θὰ ἔμπαιναν στὸ ἱερό γιὰ νὰ πάρουν τον χρησμό τους. Σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις, κάποιοι πιστοί ἀπολάμβαναν γιὰ τιμητικούς λόγους το δικαίωμα της «προμαντείας», ἔπαιρναν δηλαδή χρησμό πρὶν ἀπὸ τους ὑπόλοιπους. Σημαντικό ρόλο στὴν ὅλη διαδικασία ἔπαιζε ὁ ἐξαγνισμός στὴν Κασταλία πηγή, ποῦ ἀφοροῦσε τόσο την Πυθία ὅσο καὶ τους ἱερεῖς καὶ αὐτούς ποῦ ζητοῦσαν χρησμό.


Ἀφοῦ, λοιπόν, ἐξαγνίζονταν ἔμπαιναν μέσα στὸ ἄδυτο κι ὁδηγοῦνταν σε μία εἰδική θέση μπροστά στὴ Πυθία, χωρίς ὅμως νὰ μποροῦν νὰ τὴ δοῦν. Τους χώριζε ἕνα παραπέτασμα. Ἡ Πυθία μασῶντας φύλλα δάφνης καὶ πίνοντας νερό ἀπὸ την Κασσωτίδα πηγή ἄκουγε τα ἐρωτήματά καὶ χρησμοδοτούσε. Οἱ χρησμοί ἦταν συνήθως ἔμμετροι, σε δακτυλικό ἐξάμετρο ἄν καὶ καθοριστικό ρόλο γιὰ το ποῖο ἀκριβῶς θὰ ἦταν το μέτρο του χρησμοῦ ἔπαιζε πάντα το εἶδος του, σε ποῖον δινόταν ἀλλὰ καὶ ὁ βαθμός του προβλήματος. Κάποιες φορές ἡ Πυθία κατέφευγε καὶ σε κληρομαντεία, εἰδικὰ ὅταν τα ἐρωτήματα ἀφοροῦσαν διαζευκτικές ἐρωτήσεις κι ὅταν δὲν ὑπῆρχε πολύς χρόνος γιὰ χάσιμο. Ἐπειδή ὁ λόγος της Πυθίας ἦταν συνήθως δυσκολονόητος καὶ γεμάτος γρίφους, οἱ ἱερεῖς του ναοῦ καλοῦνταν ν’ ἀποκωδικοποιήσουν καὶ νὰ μεταφέρουν το μήνυμα του θεοῦ στοὺς χρηστηριαζόμενους.


Εἴπαμε ὅμως λίγο πιὸ πάνω ὅτι ὑπῆρχαν κάποιες μέρες ποῦ ἡ Πυθία δὲν μποροῦσε νὰ χρησμοδοτήσει. Οἱ ἱερεῖς του Μαντείου γιὰ νὰ διαπιστώσουν ἄν ὁ θεός ἐπιθυμοῦσε νὰ ἀπαντήσει μέσω της Πυθίας στὶς ἐρωτήσεις τῶν πιστῶν κατέβρεχαν με κρύο νερό μία κατσίκα. Ἄν το ζωντανό ἔτρεμε, τότε ἐκείνη τὴ μέρα μποροῦσε νὰ χρησμοδοτήσει ἡ Πυθία. Ἄν δὲν ἔτρεμε, τότε ὅλοι οἱ πιστοί καλοῦνταν νὰ ἔρθουν μία ἄλλη μέρα. Ὁ Πλούταρχος, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε κι ὁ ἴδιος ἱερέας του Δελφικοῦ Μαντείου, κάνει λόγο γιὰ μία περίπτωση ὁπού ἐνῶ ἡ κατσίκα δέν ἄρχισε νὰ τρέμει, οἱ ἱερεῖς της ἔριξαν παγωμένο νερό ὥστε νὰ ἐκβιάσουν τὴ διαδικασία. Ἡ Πυθία ἄρχισε νὰ χρησμοδοτεί ἐκείνη τὴ μέρα παρά τὴ θέληση τὴ δική της ἀλλὰ καὶ του θεοῦ. Ἀπὸ το στόμα της ὅμως ἄρχισαν νὰ βγαίνουν κάποιες ἄναρθρες κραυγές λές καὶ εἶχε καταληφθεῖ ἀπὸ δαίμονα καὶ οὐρλιάζοντας πετάχτηκε ἐξῶ ἀπὸ το ἱερό, τρομάζοντας ὅλους ὅσοι παρευρίσκονταν μέσα σ’ αὐτὸ. Σε λίγες μέρες ἡ Πυθία πέθανε.


Πυθία, ἡ ἐκπρόσωπος του Ἀπόλλωνα.


Ἡ Πυθία γιὰ νὰ ἀποσαφηνίσουμε μία συχνή παρανόηση δὲν ἦταν ἕνα συγκεκριμένο πρόσωπο, ἀλλὰ τίτλος ποῦ δινόταν στὶς προφήτισσες του Ἀπόλλωνα ποῦ ἐπιλέγονταν γιὰ νὰ ἀφιερώσουν τὴ ζωή τους στὴν ὑπηρεσία του. Ἀρχικά, οἱ πρῶτες Πυθίες ἦταν νεαρές, παρθένες κοπέλες. Μετά ἀπὸ ἕνα συμβάν ὅμως ὅπου ἕνας ἄνδρας ποῦ εἶχε ἔρθει νὰ ζητήσει χρησμό, ἐρωτεύτηκε μία Πυθία καὶ την ἔκλεψε, οἱ Πυθίες ἦταν γυναῖκες προχωρημένης ἡλικίας, γύρω στὰ 50, συνήθως παντρεμένες με παιδιά. Ἀπὸ τὴ στιγμή ὅμως ποῦ μία γυναῖκα με οἰκογένεια καλοῦνταν νὰ ὑπηρετήσει τον Ἀπόλλωνα, ἐγκατέλειπε το σπίτι καὶ την οἰκογένειά της κι ἔμενε σ’ ἕνα συγκεκριμένο οἴκημα ἐντός του ναοῦ γιά νὰ διατηρεῖται ἀμόλυντη. Φοροῦσε ἄσπρα ροῦχα καὶ ζοῦσε με βάσει τους κανονισμούς ποῦ της εἶχαν θέσει ἐξ ἀρχῆς οἱ ἱερεῖς. Δὲν χρειαζόταν νὰ ἔχει κάποια συγκεκριμένη μόρφωση, οὔτε καὶ κάποιες ἱκανότητες ἐνόρασης ἡ διορατικότητας. Στὴν ἀρχὴ ἦταν μία ἡ Πυθία.


Ὅσο ὅμως τα χρόνια περνοῦσαν κι ἡ φήμη του Μαντείου μεγάλωνε οἱ Πυθίες ἦταν συνήθως τρεῖς. Το ποῖες ἀκριβῶς ἦταν αὐτὲς οἱ γυναῖκες, με ποία κριτήρια ἐπιλέγονταν ἀλλὰ καὶ πώς ἀκριβῶς ἔρχονταν σε ἐπαφῆ με το θεῖο καὶ χρησμοδοτούσαν, εἶναι ἐρωτήσεις ποῦ δύσκολα μποροῦν νὰ βροῦν ἀπάντηση. Παρ’ ὅλο ποῦ ἔχουν σωθεῖ πολλές μαρτυρίες ἀνθρώπων ποῦ εἴτε διετέλεσαν ἱερεῖς του ναοῦ, εἴτε ἔφτασαν στοὺς Δελφούς γιὰ νὰ ζητήσουν τὴ συμβολή του θεοῦ, ἡ ἀρχαιολογική σκαπάνη δὲν ἔχει φέρει μέχρι στιγμῆς στὸ φῶς κάποια εὑρήματα ποῦ θὰ μποροῦσαν νὰ διαλευκάνουν το μυστήριο της χρησμοδοσίας. Μάλιστα, ἡ ἔρευνα τῶν ἀρχαιολόγων κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι σ’ αὐτή την περιοχή δὲν ὑπῆρχε κάποιο χάσμα γῆς ἀπ’ το ὁποῖο νὰ ἐκλύονταν ἀναθυμιάσεις. Ὅπως καταλαβαίνουμε, το κουβάρι περιπλέκεται ἀκόμα περισσότερο γεννῶντας νέα ἐρωτήματα.


Το Μαντεῖο κι ὁ ρόλος του στήν ἀρχαία ἑλληνική ἱστορία


Ὅσο παράξενη καὶ νὰ μας φαίνεται σήμερα ὅλη αὐτή ἡ διαδικασία, θὰ πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι δὲν προβλημάτιζε καθόλου τους ἀρχαίους Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔσπευδαν σωρηδόν γιὰ νὰ συμβουλευτοῦν το Μαντεῖο. Ἡ ἐμπιστοσύνη τους στὴ δύναμη του Μαντείου ἦταν τόσο μεγάλη ποῦ το συμβουλεύονταν γιά πλεῖστα θέματα, τόσο γιὰ πολιτικά ὅσο καὶ γιὰ προσωπικά ζητήματα. Ὄχι μόνο φτωχοί ἄνθρωποι ἀλλὰ καὶ βασιλιᾶδες κατέφευγαν στὸ Μαντεῖο ἡ ἔστελναν τους ἀντιπροσώπους τους προκειμένου νὰ ζητήσουν βοήθεια ἀπὸ τον θεό. Πολλές φορές κατέφθαναν καὶ ἀντιπροσωπεῖες ἀπὸ πόλεις ποῦ εἶχαν πληγεῖ ἀπὸ κάποια φυσική καταστροφή καὶ ζητοῦσαν ἐξιλέωση.


Σε περιόδους κρίσης το πρῶτο πρᾶγμα ποῦ ἔκαναν οἱ Ἕλληνες πρίν ἀναλάβουν δράση ἦταν νὰ συμβουλευτοῦν το Μαντεῖο. Ὁ πιὸ σημαντικός ρόλος ὅμως ποῦ ἔπαιξε το Μαντεῖο τῶν Δελφῶν ἔχει νὰ κάνει με τὴ στάση ποῦ κράτησε καὶ τον τρόπο με τον ὁποῖο χειρίστηκε τους ἀποικισμούς ποῦ ἔλαβαν χώρα τον 8ο – 6ο αἰῶνα π.Χ.


Κατά τὴ διάρκεια αὐτῶν τῶν αἰώνων οἱ Ἕλληνες ἀποίκισαν τα παράλια της Μικράς Ἀσίας, τον Ἑλλήσποντο καὶ τον Εὔξεινο Πόντο, την Κάτω Σικελία καὶ ἔφτασαν μέχρι καὶ τα παράλια της Ἀφρικῆς, ἱδρύοντας ἑκατοντάδες ἀποικίες, οἱ περισσότερες ἐκ τῶν ὁποίων ἐπρόκειτο νὰ σημειώσουν μία λαμπρή πορεία ποῦ ἔμελλε νὰ ἀλλάξει γιὰ πάντα τον ἑλληνισμό καὶ τον ὑπόλοιπο κόσμο. Ἕνα μεγάλο μέρος αὐτῆς της ἐπιτυχίας θὰ πρέπει ν’ ἀποδοθεῖ καὶ στὸ Μαντεῖο τῶν Δελφῶν ὁ ρόλος του ὁποίου, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τα ἱστορικά στοιχεῖα, ἦταν μείζονος σημασίας.





Οἱ ἄποικοι ξεκινῶντας νὰ καταλάβουν μία ξένη περιοχή, πολύ μακριά ἀπὸ τὴ γενέτειρά τους γνώριζαν πολύ καλά ὅτι θὰ καλοῦνταν ν’ ἀντιμετωπίσουν μεγάλους κινδύνους. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶχαν ἀνάγκη ἀπὸ τὴ βοήθεια καὶ την εὐλογία τῶν θεῶν, την ὁποία ἐπιδίωκαν νὰ ζητήσουν ἀπὸ τον θεό Ἀπόλλωνα, μιᾶς καὶ το Μαντεῖο ἀποτελοῦσε ἐκείνη την ἐποχῆ το κατεξοχήν θρησκευτικό κέντρο του Ἑλλαδικού χώρου. Ὁ Ἀπόλλωνας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τους χρησμούς ποῦ ἔχουν σωθεῖ, ἄλλες φορές ἔδινε ἁπλὰ τὴ συγκατάθεση καὶ την εὐλογία του κι ἄλλες φορές τους ὑποδείκνυε ἀκόμα καὶ σε ποῖα ἀκριβῶς περιοχή νὰ πᾶνε ἡ ὅριζε ὁ ἴδιος τον ἐπικεφαλῆς του ἀποικισμού.


Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Γνωρίζετε τα Δελφικά Παραγγέλματα ;

Γνωρίζετε τα Δελφικά Παραγγέλματα ;


«ΓΝΩΘΙ Σ΄ΑΥΤΟΝ» --(Γνώριζε τον ἑαυτὸ σου.)
καὶ «ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ» --(Σε τίποτε νὰ μὴν ὑπερβάλεις.)
Τα δύο αὐτὰ δελφικά παραγγέλματα μαζί με ἀλλὰ 145 ἀκόμη, ἦταν η πνευματική παρακαταθήκη ποῦ ἄφησαν οἱ σοφοί τῶν Ἑλλήνων στὶς ἐπερχόμενες γενιές. Τα ἀποφθέγματα αὐτὰ ἦταν λιτά ἀφοῦ ὅπως ἔλεγαν στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα "Σοφόν το σαφές". Τα Δελφικά παραγγέλματα ἦταν χαραγμένα ἐπὶ τῶν παραστάδων της πύλης του μεγάλου κεντρικοῦ ναοῦ ἡ ἐπὶ του ὑπέρυθρου ἡ ἐπὶ τῶν στηλῶν περιμετρικά τῶν πλευρῶν του ναοῦ.
Ἀκολουθοῦν τα 147 Δελφικά παραγγέλματα, διαβάστε τα καὶ σκεφτεῖτε, πόσο ἀπέχουν ἀπὸ την ἠθικὴ ποῦ δίδαξε ὁ Ἰησοῦς Χριστός ;
Ἕπου θεῶ - ----------(Ἀκολούθα τον Θεό)
Νόμω πείθου- ---------( Νὰ πειθαρχεῖς στὸ Νόμο)
Θεούς σέβου - --------(Νὰ σέβεσαι τους θεούς)
Γονεῖς αἴδου - ---------(Νά σέβεσαι τους γονεῖς σου)
Ἡττώ ὑπέρ δικαίου  -- (Νά καταβάλλεσαι γιὰ το δίκαιο)
Γνῶθι μαθών             -  (Γνώρισε ἀφοῦ μάθεις)
Ἀκούσας νόει- ------   (Κατανόησε ἀφοῦ ἀκούσεις)
Σαυτόν ἴσθι -----------(Γνώρισε τον ἑαυτὸ σου)
Ἑστίαν τίμα----------- (Νὰ τιμάς την ἑστία σου)
Ἆρχε σεαυτοῦ--------- (Νὰ κυριαρχεῖς τον ἑαυτὸ σου)
Φίλους βοήθε---------- (Νὰ βοηθᾶς τους φίλους)
Θυμοῦ κράτε -----------(Νὰ συγκρατεῖς το θυμό σου)
Ὅρκῳ μὴ χρῷ ----------(Νὰ μὴν ὁρκίζεσαι)
Φιλίαν ἀγάπα -----------(Νὰ ἀγαπᾶς τὴ φιλία)
Παιδείας ἀντέχου------ (Νὰ προσηλώνεσαι στὴν ἐκπαίδευσή σου)
Σοφίαν ζήτει ------------(Νὰ ἀναζητᾷς τη σοφία)
Ψέγε μηδένα----------- (Νὰ μὴν κατηγορεῖς κανένα)
Ἐπαίνει ἀρετήν-------- (Νὰ ἐπαινεῖς την ἀρετὴ)
Πρᾶττε δίκαια ----------(Νὰ πράττεις δίκαια)
Φίλοις εὐνόει---------- (Νὰ εὐνοεῖς τους φίλους)
Ἐχθρούς ἀμύνου------- (Νὰ προφυλάσσεσαι ἀπὸ τους ἐχθρούς)
Εὐγένειαν ἀσκεῖ -------(Νὰ εἶσαι εὐγενής)
Κακίας ἀπέχου ---------(Νὰ ἀπέχεις ἀπὸ την κακία)
Εὔφημος ἴσθι ----------(Νὰ ἔχεις καλή φήμη)
Ἄκουε πάντα -----------(Νὰ ἀκοῦς τα πάντα)
Μηδέν ἄγαν------------ (Νὰ μὴν ὑπερβάλλεις)
Χρόνου φείδου-------- (Νὰ μὴ σπαταλᾶς το χρόνο)
Ὕβριν μίσει------------ (Νὰ μισεῖς την ὕβρη)
Ἱκέτας αἴδου ------------(Νὰ σέβεσαι τους ἱκέτες)
Ὑιοῦς παίδευε--------- ( Νὰ ἐκπαιδεύεις τους γιοὺς σου)
Ἔχων χαρίζου ----------(Ὅταν ἔχεις, νὰ χαρίζεις)
Δόλον φοβοῦ----------- (Νὰ φοβᾶσαι το δόλο)
Εὐλόγει πάντας ---------(Νὰ λὲς καλά λόγια γιὰ ὅλους)
Φιλόσοφος γίνου------- (Νὰ γίνεις φιλόσοφος)
Ὅσια κρίνε-------------- (Νὰ κρίνεις τα ὁσία)
Γνοῦς πρᾶττε----------- (Νὰ πράττεις με ἐπίγνωση)
Φόνου ἀπέχου---------- ( Νὰ μὴ φονεύεις)
Σοφοῖς χρῷ------------- (Νὰ συναναστρέφεσαι με σοφούς)
Ἦθος δοκίμαζε --------(Νὰ ἐπιδοκιμάζεις το ἦθος)
Ὑφορώ μηδένα-------- (Νὰ μὴν εἶσαι καχύποπτος)
Τέχνη χρῷ --------------(Νὰ ἀσκεῖς την Τέχνη)
Εὐεργεσίας τίμα-------- (Νὰ τιμάς τις εὐεργεσίες)
Φθόνει μηδενί -----------(Νὰ μὴ φθονεῖς κανένα)
Ἐλπίδα αἴνει----------- ( Νὰ δοξάζεις την ἐλπίδα)
Διαβολήν μίσει--------- (Νὰ μισεῖς τὴ διαβολή)
Δικαίως κτῶ.------------ (Νὰ ἀποκτᾶς δίκαια)
Ἀγαθούς τίμα ----------( Νὰ τιμάς τους ἀγαθούς)
Αἰσχύνην σέβου -------( Νὰ σέβεσαι την ἐντροπή)
Εὐτυχίαν εὔχου --------(Νὰ εὔχεσαι εὐτυχία)
Ἐργάσου κτητᾶ --------(Νὰ κοπιάζεις γιὰ πράγματα ἄξια κτήσης)
Ἔριν μίσει------------- ( Νὰ μισεῖς την ἔριδα)
Ὄνειδος ἔχθαιρε------- (Νὰ ἐχθρεύεσαι τον χλευασμό)
Γλῶσσαν Ἵσχε ---------(Νὰ συγκρατεῖς τὴ γλῶσσα σου)
Ὕβριν ἀμύνου--------- (Νὰ προφυλάσσεσαι ἀπὸ την ὕβρη)
Κρίνε δίκαια------------ (Νὰ κρίνεις δίκαια)
Λέγε εἰδώς-------------- (Νὰ λὲς γνωρίζοντας)
Βίας μὴ ἔχου ------------(Νὰ μὴν ἔχεις βία)
Ὁμιλεῖ πράως----------- (Νὰ ὁμιλεῖς με πραότητα)
Φιλοφρόνει πᾶσιν ------(Νὰ εἶσαι φιλικός με ὅλους)
Γλώττης ἆρχε----------- (Νὰ κυριαρχεῖς τὴ γλῶσσα σου)
Σεαυτόν εὖ ποίει------- (Νὰ εὐεργετεῖς τον ἑαυτὸ σου)
Εὐπροσήγορος γίνου-- ( Νὰ εἶσαι εὐπροσήγορος)
Ἀποκρίνου ἕν καιρῷ-- ( Νὰ ἀποκρίνεσαι στὸν κατάλληλο καιρό)
Πόνει μετά δικαίου ----(Νὰ κοπιάζεις δίκαια)
Πρᾶττε ἀμετανοήτως-- (Νὰ πράττεις με σιγουριά)
Ἁμαρτάνων μετανόει-- (Ὅταν σφάλλεις, νὰ μετανοεῖς)
Ὀφθαλμοῦ κράτει ------(Νὰ κυριαρχεῖς τῶν ὀφθαλμῶν σου)
Βουλεύου χρήσιμα----- (Νὰ σκέπτεσαι τα χρήσιμα)
Φιλίαν φύλασσε-------- (Νὰ φυλάττεις τὴ φιλία)
Εὐγνώμων γίνου-------- (Νὰ εἶσαι εὐγνώμων)
Ὁμόνοιαν δίωκε --------(Νὰ ἐπιδιώκεις την ὁμόνοια)
Ἄρρητα μὴ λέγε --------( Νὰ μὴν λὲς τα ἄρρητα)
Ἔχθρας διάλυε--------- (Νὰ διαλύεις τις ἔχθρες)
Γῆρας προσδέχου ------( Νὰ ἀποδέχεσαι το γῆρας)
Ἐπὶ ρώμη μὴ καυχῶ--- (Νὰ μὴν καυχιέσαι γιὰ τὴ δύναμή σου)
Εὐφημίαν ἄσκει --------(Νὰ ἐπιδιώκεις καλή φήμη)
Ἀπέχθειαν φεῦγε -------(Νὰ ἀποφεύγεις την ἀπέχθεια)
Πλούτει δικαίως.------- (Νὰ πλουτίζεις δίκαια)
Κακίαν μίσει. -----------(Νὰ μισεῖς την κακία)
Μανθάνων μὴ κάμνε-- (Νὰ μὴν κουράζεσαι νὰ μαθαίνεις)Οὖς τρέφεις ἀγάπα---- ( Νὰ ἀγαπᾶς αὐτούς ποῦ τρέφεις)
Ἀπόντι μὴ μάχου -------(Νὰ μὴν μάχεσαι αὐτὸν ποῦ εἶναι ἀπών)
Πρεσβύτερον αἲδού ----(Νὰ σέβεσαι τους μεγαλύτερους)
Νεώτερον δίδασκε -----(Νὰ διδάσκεις τους νεότερους)
Πλούτῳ ἀπόστει -------(Νὰ ἀποστασιοποιεῖσαι ἀπὸ τον πλοῦτο)
Σεαυτόν αἰδού--------- (Νὰ σέβεσαι τον ἑαυτό σου)
Μὴ ἆρχε ὑβρίζων ------(Νὰ μὴν κυριαρχεῖς με ἀλαζονεία)
Προγόνους στεφάνου -( Νὰ στεφανώνεις τους προγόνους σου)
Θνῆσκε ὑπέρ πατρίδος- (Νὰ πεθάνεις γιὰ την πατρίδα σου)
Ἐπὶ νεκρῶ μὴ γέλα----- ( Νὰ μὴν περιγελᾶς τους νεκρούς)
Ἀτυχούντι συνάχθου---- (Νὰ συμπάσχεις με το δυστυχῆ)
Τύχη μὴ πίστευε--------- (Νὰ μὴν πιστεύεις την τύχη)
Τελεύτα ἄλυπος ----------(Νὰ πεθαίνεις χωρίς λύπη)
Γιατί ἄραγε ἡ ἐκκλησία του 4ου μ.Χ αἰῶνα ὅταν ὅρισε τα ἱερὰ κείμενα του Χριστιανισμοῦ, δὲν συμπεριέλαβε καὶ τα δελφικά παραγγέλματα μέσα ὡς ἱερά ; Γιατί ἔβαλε τα ἑβραϊκά κείμενα ποῦ μιλοῦν γιὰ το Γιαχβέ καὶ το λαό του καὶ εἶναι γεμᾶτα με σπέρμα, αἷμα καὶ βία καὶ ὄχι τα Ἑλληνικά κείμενα ποῦ τόσο ἀγαποῦσαν οἱ πρῶτοι Χριστιανοί ; Μά, διότι οἱ ἱεράρχες τον 4ο αἰῶνα, δὲν΄ ἦταν Χριστιανοί. Ἦταν ἀνθέλληνες σκοταδιστές ποῦ εἶχαν ἀποστολή ἀπὸ τις δυνάμεις του σκότους νὰ ἐξαφανίσουν κάθε ἑλληνική καὶ πραγματικά χριστιανική γνώση.
Σε γενικές γραμμές, τα δελφικά παραγγέλματα δὲν ἀπέχουν σχεδόν καθόλου, ἀπ ὅσα ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας δίδαξε ὅταν ἦρθε καὶ ἔζησε ἀνάμεσα μας στὸν ψεύτικο αὐτὸ κόσμο του Γιαχβέ. Αὐτὸ μας δείχνει ὅτι πράγματι ἀνέκαθεν οἱ Ἕλληνες ἦταν καὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποῦ εἶχαν καὶ ἔχουν την ἱερὴ ἀποστολή νὰ μεταφέρουν το φῶς της γνώσης, το φῶς του Χριστοῦ, στὸν κόσμο αὐτὸ.
Γι’ αὐτό καὶ ὅταν ἔγινε ἡ συνάντηση του Χριστοῦ καὶ τῶν Ἑλλήνων, ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἰπέ:
«Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἶνα δοξασθῆ ὁ Υἱός του Ἀνθρώπου.» (Κατά Ἰωάννην -12,23).
Βέβαια το ἀρχικό κείμενο περιεῖχε καὶ κάποια ἀκόμη λόγια, τα ὁποία οἱ ἐντεταλμένοι ἀνθέλληνες μασόνοι ἱερεῖς ποῦ κατασκεύασαν τον Ἑβραιοχριστιανισμό - Ὀρθοδοξία ἐξαφάνισαν ἐπίσης ἀπὸ παντοῦ. Ἔγραφε το κείμενο: Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἶνα δοξασθεῖ ὁ υἱός του ἀνθρώπου.» (Το παρακάτω λείπει ἀπὸ κάθε Καινή διαθήκη)
« Ἑλλάς γὰρ μόνη ἀνθρωπογονεῖ, φυτόν οὐράνιον καὶ βλάστημα θεῖον ἡκριβωμένον. Λογισμόν ἀποτίκτουσα οἰκειούμενον ἐπιστήμην.»
Δηλαδή : Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ δοξαστεῖ ὁ γιὸς του ἀνθρώπου. Διότι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἡ μόνη πού γεννᾶ ἀνθρώπους,(Εἶναι) φυτό οὐράνιο καὶ θεϊκό βλάστημα (βλαστός) κι αὐτὸ εἶναι ἐξακριβωμένο.
(Η Ἑλλὰς) γεννῶντας το λογισμό (συλλογισμό) ἔκανε κτῆμα της την Ἐπιστήμη.
Το παραπάνω βρέθηκε σε χειρόγραφο του Εὐσεβίου του Παμφίλου Ἐπισκόπου Καισαρείας, 265μ.Χ. ἐκκλησιαστικοῦ ἱστορικοῦ, ἀπὸ τον καθηγητή Ε.Πρόκου το 1974 στὶς βιβλιοθῆκες του Βατικανοῦ. Ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως το εἶπε ὁ Χριστός ἔγινε, καὶ ἔτσι θὰ γίνεται, γιὰ ὅσο θὰ ὑπάρχει αὐτὸς ὁ κόσμος, ἀφοῦ εἴτε το θέλουν κάποιοι εἴτε ὄχι, ὁ Χριστός (καὶ ὄχι ὁ Ἑβραιοχριστιανισμός- Ὀρθοδοξία της μαύρης μασονίας ποῦ κατέστρεψε κάθε ἑλληνική καὶ πραγματική
χριστιανική γνώση) καὶ το ἀνυπότακτο ἑλληνικό ἐλεύθερο πνεῦμα ἦταν καὶ θὰ εἶναι ἕνα...

ΑΙΓΙΔΑ - Το Διαστρικό Ὑπέροπλο τῶν Θεῶν καὶ του Ἀχιλλέα


-Ὁ ΖΕΥΣ ἩΤΑΝ ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΟΡΟΥΣΕ ΣΤΟΝ ἈΡΙΣΤΕΡΟ ΩΜΟ.

-Ἡ ἈΘΗΝΑ ΤΗΝ ΦΟΡΟΥΣΕ ΡΙΓΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΑΤΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ.

-ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΥΛΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΔΑΣ ΑΠΟ ΚΑΤΣΙΚΙΣΙΟ ΔΕΡΜΑ Ή ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ ΠΑΛΛΑΝΤΑ, ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕ Η ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΠΕΡΝΟΥΣΕ ΤΙΠΟΤΑ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΞΕΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

- Ο ΟΜΗΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΑΦΗΣ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ, ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ, (ΙΛΙΑΔΑ β-448, 0-308, 310, Π-594), ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΣΑΝ ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ, ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΚΑΘΑΡΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΚΑΙ ΕΙΧΕ 100 ΚΡΟΣΙΑ.(Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΟΥ ΣΕΙΡΙΟΥ Β ΕΙΝΑΙ 100 ΧΡΟΝΙΑ, 50 ΧΡΟΝΙΑ ΟΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΙ 50 ΟΧΙ).

-Η ΑΘΗΝΑ ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΤΗΝ ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΑΠΟΛΛΩΝΑ, ΤΟΝ ΗΜΙΘΕΟ ΗΡΑΚΛΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΑΧΙΛΛΕΑ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΤΗΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ.

-ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ¨ΗΛΙΟΣ¨ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΤΙ Η ΑΙΓΙΔΑ ΗΤΑΝ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ.

-Ο ΟΜΗΡΟΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΤΙ Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΤΗΝ ΦΟΡΟΥΣΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ΠΥΡΠΟΛΟΥΣΕ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΩΝ ΤΡΩΩΝ.

-ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΙΣ:

-ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙ Ο ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΓΕΝΕΤΙΣΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ.

-ΠΕΡΙΕΙΧΕ ΕΚΑΤΟ ΘΥΣΑΝΟΥΣ ΟΛΟΧΡΥΣΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΙΧΑΝ ΥΠΕΡΥΛΗ ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΕΞΕΠΕΜΠΕ ΑΛΙΞΕΚΕΡΑΥΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ.

-ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΥΠΗΡΧΕ Η ΓΟΡΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΟΥΤΑΝ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΙΔΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΟΠΩΣ:

-ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΚΕΡΑΥΝΩΝ,ΣΥΣΩΡΕΥΣΗ ΝΕΦΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ.

-Ο ΧΕΙΡΗΣΤΗΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΝΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ, ΝΑ ΑΦΑΝΙΣΕΙ Η ΝΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΑΛΛΟΝ Ή ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΑΟΡΑΤΟ.

-ΕΞΕΠΕΜΠΕ ΑΚΤΙΝΕΣ ΑΠΟΫΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΠΥΡΙΝΙΚΗ ΣΥΝΤΗΞΗ ΚΑΙ ΣΧΑΣΗ.

-ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΥΡΠΟΛΗΣΕΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ, ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ.

-ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ, ΠΑΝΙΚΟ, ΤΡΟΜΟ, ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ.

-ΔΙΑΝΟΙΓΕ ΟΜΦΑΛΟΥΣ ΣΥΜΠΥΚΝΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΡΑΙΩΣΑΙΩΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ, ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΠΥΛΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΥΛΟΥΣ ΓΙΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.



Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Ἡ ἱστορία της Ἐσθήρ λίγο πρίν το κλείσιμο των Νεφελίμ στὰ Τάρταρα ἀπὸ τον Μ. Ἀλέξανδρο





Το βιβλίο του Ἐνώχ ἐνῶ ἦταν ἕνα ἀπὸ τα ἱερὰ βιβλία της Παλιάς Διαθήκης,

κάποιοι -φαντάζεστε ποιοί- το ἔβγαλαν καὶ το μετέταξαν στὰ λεγόμενα ἀπόκρυφα, ἀντικαθιστῶντας το με αὐτὸ της "Ἐσθήρ" ποὺ ὑμνεῖ τὴ σφαγή καὶ βέβαια την ἀντικατάσταση τῶν Ἑλλήνων, ποὺ εἶχαν τα ἡνιά της Περσικῆς αὐτοκρατορίας, με Ἑβραίους.

Γι' αὐτούς ποῦ δὲν γνωρίζουν νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἀχανὴς Περσική αὐτοκρατορία <<στήθηκε> με την ἀφομοίωση περιοχῶν, ποῦ καταλήφθηκαν καὶ θεωρήθηκαν ὡς ἐδάφη της.

Το σχέδιο τῶν Νεφελίμ, ἦταν νὰ στήσουν μία ἰσχυρότατη στρατιωτική μηχανή , σὰν αὐτή τῶν Ἀμερικανῶν σήμερα, καὶ νὰ κυριαρχήσουν στὸν κόσμο.

Ὁ πρίγκιπας Νεφελίμ, ἐκ του γένους Μασχραβέχ, Ἄχουρα Μάζντα, ἀνέλαβε την ἐφαρμογή του σχεδίου αὐτοῦ, καὶ προώθησε στὴ διοίκηση, μετά τους κατακτητικούς πολέμους εὐφυής Ἕλληνες, γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ὁ ἔλεγχος, σε λαϊκὸ καὶ ἀτομικό ἐπίπεδο.




Κατόπιν προώθησε Ἑβραίους στὴ θέση τῶν Ἑλλήνων, ἀφοῦ οἱ Ἑβραῖοι ἐθεωροῦντο καὶ θεωροῦνται πιὸ <<ἐλέγξιμοι>> καὶ πειθαρχημένοι, ἀπὸ τους <a>ἀπείθαρχους καὶ ἀπρόβλεπτους ΄Ἕλληνες

Τὸ τι ἀκριβῶς ἔγινε το ἀναλύω παρακάτω.

Ὁ βασιλεύς της Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορ, μετά την ἅλωση της Ἱερουσαλήμ, ἔσυρε στὴν αἰχμαλωσία, πλήθη Ἑβραίων . Ἕνας ἀπόγονος αὐτῶν τῶν αἰχμαλώτων ἦταν ὁ Μαρδοχαίος, γιός του Ἰαίρου, της φυλῆς Βενιαμίν.

Ο Μαρδοχαίος ζοῦσε στὰ Σοῦσα, καὶ κατόρθωσε νὰ ὑπηρετήσει στὴν αὐλὴ του μεγάλου βασιλέως Ξέρξη. Ἐνεπλάκη σε μία συνωμοσία τῶν αὐλικῶν Γαβαθά καὶ Θήρα, ποῦ σχεδίαζαν νὰ φονεύσουν τον Ξέρξη.

Ὁ Μαρδοχαίος κατεμαρτύρησε τὴ συνωμοσία στὸ βασιλέα καὶ ἔτσι του ἐδόθησαν διάφορα προνόμια καὶ δῶρα.




Μπόρεσε τότε νὰ βρεθεῖ πιὸ κοντά στὸν πρωθυπουργό της χώρας τον Ἀμάν τον Μακεδόνα (ἑλληνικῆς καταγωγῆς). Ὁ Ἀμάν -(Ἐσθήρ Ιρ)-, ἤθελε νὰ ἐκδικηθεῖ τον Μαρδοχαίο, γιὰ την προδοσία του σχεδίου ἐναντίον του Ξέρξη.

Ἴσως ὁ ἴδιος ὁ Ἀμάν νὰ ἤθελε νὰ ἀποδυναμώσει την Περσική ἡγεσία συμμετέχοντας κι αὐτὸς στὴ συνωμοσία, βλέποντας ὅτι αὐτὰ ποῦ εἶχε συμφωνήσει με τους Πέρσες, δὲν ἐφαρμοζότανε.

Τὴν ἐποχῆ ἐκείνη,οἱ Ἕλληνες είχαν μέγιστα κέρδη, κατέχοντας καὶ ἐλέγχοντας το ἐμπόριο στὴ Μεσόγειο , καὶ τον Εὔξεινο Πόντο, με τον τεράστιο ἐμπορικό τους στόλο. Οἱ Ἑβραῖοι, ἤθελαν νά ἐλέγχουν αὐτοί το ἐμπόριο, κι ἔτσι φύτεψαν το Μαρδοχαίο στὴν αὐλὴ του Ξέρξη. Ἡ ἐξελίξη τῶν γεγονότων δικαιολογεῖ την ἄποψη αὐτὴ, ἀφοῦ ἀπ΄ ὅτι φαίνεται Ἕλληνες καὶ Ἑβραῖοι, προσπαθοῦσαν νὰ ἔχουν την εὔνοια , ἡ ἀκόμη καὶ τον ἔλεγχο του μεγάλου βασιλέα (καὶ του τεράστιου στρατοῦ του), πού βασίλευε σε 127 χῶρες, ἀπὸ τις Ἰνδίες μέχρι την Αἰθιοπία.

Οἱ Ἑβραῖοι ποῦ ἀπὸ την ἐποχῆ του Μωυσέως ὀνειρεύονταν αὐτοκρατορία, προσπαθοῦσαν νὰ πείσουν τους Πέρσες νὰ χτυπήσουν τις ἀνεξάρτητες ἑλληνικές πόλεις - κράτη, παρακινούμενοι καὶ καθοδηγούμενοι,  ποῦ εἶχε δύο πολύ καλούς λόγους νὰ μὴν θέλει τους ἔστω καὶ ὑποταγμένους Ἕλληνες στὸ τιμόνι:

α) Προτιμοῦσαν μία παγκόσμια Περσική εἰρήνη μ΄ένα δεσποτικό περσικό καθεστώς την κεφαλή του ὁποίου μποροῦσαν νὰ ἐλέγχουν, παρά μία ἑλληνική εἰρήνη με τους ἐλεύθερους στὸ πνεῦμα, ἀτίθασους καὶ ἀπείθαρχους Ἕλληνες, τους ὁποίους δὲν ὑπῆρχε καμιά περίπτωση νὰ ἐλέγξουν, ἀφοῦ οἱ Ἕλληνες ἐφάρμοζαν καὶ ἐφαρμόζουν το <<ἐλεύθερον το εὔψυχον>>.

β) Το ἐλεύθερο ἑλληνικό πνεῦμα, ἔπρεπε νὰ παταχθεῖ καὶ νὰ σβήσει, διότι ἀποτελοῦσε διαρκῆ κίνδυνο παγκόσμιας ἀφύπνισης, των καταδυναστευόμενων λαῶν. Αὐτὸ φόβιζε τους Νεφελίμ τότε. Αὐτὸ τους φοβίζει καὶ τώρα.




Ἄς δοῦμε ὅμως τι ἔκανε ὁ Μαρδοχαίος στὴν αὐλή του Ξέρξη, ἀφοῦ ἡ ἀποστολή του ἦταν νὰ βάλει τον Πέρση βασιλέα νὰ ἐξοντώσει τους Ἕλληνες.




Ἡ ἀποστολή αὐτή δὲν ἦταν εὔκολη, ἀφοῦ ὁ Πέρσης βασιλιάς αἰσθανόταν ἀσφαλής με την ἑλληνική διοίκηση νὰ κρατάει με στιβαρό τρόπο τα ἡνία στὸ ἀχανές κράτος του. Με δύο λόγια κοιμόταν ἥσυχος.

Τὴν ἐποχῆ ἐκείνη εἶχε υἱοθετήσει ὁ Μαρδοχαίος την Ἐσθήρ, κόρη του Ἀμιναδάβ (Εσθήρ 2,5) ποῦ ἦταν ἀδελφὸς του παρέρα του. Ἦταν δηλαδή ἡ Ἐσθήρ πρώτη του ξαδέλφη. Σκοπός του Μαρδοχαίου ἦταν, ὅταν θὰ μεγάλωνε, νὰ την παντρευτεῖ γιατί ἦταν κόρη απείρου κάλους.

Την ἐποχῆ ἐκείνη οἱ αἰμομιξίες ἐθεωροῦντο ἐντελῶς φυσιολογικές.

Ἔτυχε ὅμως ἡ βασίλισσα Ἀστίν νὰ δείξει ἀπείθεια στὸ Μέγα Βασιλέα, καὶ οἱ σύμβουλοί του (Ἐβραίοι δάσκαλοι;) τον ἔπεισαν νὰ ἐπιλέξει ἄλλη βασίλισσα. Ἔδωσαν λοιπόν ἐντολὴ, οἱ πιὸ ὡραῖες κόρες του βασιλείου νὰ ὁδηγηθοῦν στὸ γυναικωνίτη του Ξέρξη, ὥστε νὰ γίνει ἐπιλογή.(Εσθήρ 2,3)

Ο Μαρδοχαίος βρῆκε την εὐκαιρία νὰ προωθήσει την Ἐσθήρ στὸ γυναικωνίτη του ὁποίου τον ἔλεγχο εἶχε ὁ εὐνοῦχος του βασιλέως Γάι. Ἡ Ἐσθήρ πῆρε ἐντολὴ νὰ γίνει βασίλισσα της Περσικής αὐτοκρατορίας πᾶσι θυσία.

Ἐπίσης ἔπουδενί λόγω, νὰ ἀποκαλύψει την ταυτότητα καὶ ἐθνικότητά της μέχρι νὰ ἐκλεγεῖ βασίλισσα. (Ἐσθήρ 2,10)

Ὁ Ἀμάν μαθαίνοντας προφανῶς το σχέδιο του Μαρδοχαίου, ἀποκαλύπτει στὸν Ξέρξη την ὕπαρξη ἑνός λαοῦ τῶν (Ἑβραίων), ποὺ ζεῖ διασκορπισμένος σε ὅλα τα κράτη της αὐτοκρατορίας του (Ἐσθήρ 3,8), ἀναμεμειγμένος με ὅλα τα ἔθνη, ὄντας ὅμως διαφορετικός ἀπ΄ ὅλα, με διαφορετικά ὁράματα (παγκόσμια κυριαρχία), καὶ διαφορετικούς νόμους.

Τοὺ ἀποκαλύπτει ἐπίσης ὅτι οἱ Ἐβραῖοι ἀποτελοῦν κίνδυνο γιὰ την αὐτοκρατορία. Ζητᾶ μάλιστα καὶ πετυχαίνει νὰ πάρει ἀπὸ τον Ξέρξη διάταγμα ἐξόντωσης τῶν προυχόντων τῶν Ἑβραίων ποὺ ἀπεδίωκαν :

α) την ἀλλοίωση του κοινωνικοῦ ἱστοῦ, καὶ κατάληψη της ἐξουσίας, καὶ

β) ἐπιθέση της αὐτοκρατορίας ἐναντίον τῶν ἑλληνικῶν κρατῶν.




Ἐν τῷ μεταξύ ἡ Ἐσθήρ ἀνακηρύσσεται βασίλισσα, σὰν ἡ πιὸ ὄμορφη γυναῖκα της Περσικῆς αὐτοκρατορίας. Ἐμφανίζεται τότε μία μέρα ἐνώπιον του βασιλέως, καὶ προσποιεῖται πώς λυποθυμά, ἀπὸ την μεγάλη της στενοχώρια (Ἐσθήρ 5,18) γιὰ το διάταγμα ποὺ πέτυχε νὰ ἀποσπάσει ὁ Αμάν. Ὁ Ξέρξης πέφτει στὴν παγίδα καὶ ἕρμαιο της Ἐσθήρ, ἀλλάζει το διάταγμα ποὺ πέτυχε ὁ Ἀμάν.

Δίνει το αὐτοκρατορικό δακτυλίδι- σφραγῖδα στὴν Ἐσθήρ, ποῦ με τον Μαρδοχαίο καὶ ἄλλους Ἑβραίους ἑτοιμάζουν ἄλλο διάταγμα. Πετυχαίνουν νὰ σταυρωθεῖ ὁ Ἀμάν καὶ νὰ πάρουν την περιουσία του. Ἡ Ἐσθήρ ὅμως δὲν ἀρκεῖται στὸ νὰ πετύχει την ἐξόντωση τοῦ ἐχθροῦ του αἰμομίκτη πρώτου ἐξαδέλφου της.

Ἐξακολουθεῖ νὰ πιέζει τον Ξέρξη ὁ ὁποῖος της λέγε <<μὰ τι ἄλλο θέλεις νὰ κάνω γιὰ ἐσένα (Εσθήρ 8,7) ἀφοῦ καὶ τον Ἀμάν σταύρωσα καὶ ὅλα του τα ὑπάρχοντα σου τα χάρισα>>.

Μπαίνει σε ἐνέργεια τότε το πανοῦργο σχέδιο του Μαρδοχαίου, καὶ σφραγίζεται νέο διάταγμα με το ὁποῖο οἱ Ἑβραῖοι μποροῦσαν νὰ κάνουν ὅτι θέλουν με τους ἐχθρούς καὶ τις περιουσίες τους σ΄ ὅλη τὴ περσική αὐτοκρατορία (Ἐσθήρ 8,11 8,12).

Στὸ διάταγμα αὐτὸ ὁ Ξέρξης ἐξηγεῖ στοὺς σατράπες τῶν 127 ἐπαρχιῶν (χωρῶν) της αὐτοκρατορίας, ὅτι δικαίως σταυρώθηκε ὁ Ἀμάν ποῦ ἤθελε νὰ παραδώσει τὴ ἐξουσία της αὐτοκρατορίας στοὺς Μακεδόνες (Ἐσθήρ 8,12).




Ὁ Μαρδοχαίος μετά ἀπὸ αὐτὰ, κυρίαρχος της αὐτοκρατορίας κυβερνοῦσε με τον Ξέρξη μαριονέτα.

Τα νέα κυκλοφόρησαν παντοῦ, καὶ πολλοί Ἕλληνες, στοὺς ὁποίους εἶχαν δοθεῖ σημαντικές θέσεις κλειδιά ἀπὸ τον προηγούμενο πρωθυπουργό τον Ἀμάν, περιετέμνοντο <<διὰ τον φόβον τῶν Ἰουδαίων>> ποῦ ἑτοιμάζονταν γιὰ τὴ μεγάλη σφαγή τῶν Ἑλλήνων (Ἐσθήρ 8,17).

Τότε ὅλοι οἱ σατράπες ὅλων τῶν σατραπειῶν καὶ οἱ ὑψηλόβαθμοι της αὐτοκρατορίας ἐφοβοῦντο τους Ἰουδαίους, καὶ τους τιμοῦσαν φοβούμενοι ὅτι θὰ ἀκολουθοῦσε μεγάλη σφαγή τῶν Ἑλλήνων.

Το κακό ξεκίνησε ἀπὸ τα Σοῦσα, ὅπου ἐσφάγησαν 500 ἄνδρες μαζί καὶ οἱ 10 γιοί του Ἀμάν (Ἐσθήρ 9,6). Ἐννοεῖτε ὅτι οἱ Ἑβραῖοι τους ἅρπαξαν τις περιουσίες τους.




Ἡ Ἐσθήρ (ἡ ἁγία αὐτὴ γυναῖκα τῶν Ἑβραίων) ὅμως δὲν ἦταν ἱκανοποιημένη. Τότε ρωτάει ὁ Ξέρξης <<οἱ Ἰουδαῖοι ἀφοῦ ἐδῶ στὰ Σοῦσα, ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν μας φόνευσαν 500 ἄνδρας, φαντάσου τι θὰ ἔκαναν εἰς τας ἐπαρχίας. Ἄν δέν εἶσαι με αὐτὰ ἱκανοποιημένη ποία εἶναι ἡ ἀξίωσίς σου; (Ἐσθήρ 9,12).

Καὶ ἡ ἀξίωση ἔγινε πραγματικότητα.

Την δεκάτη Τρίτη του μηνός Ἀδάρ ἐφόνευσαν 15.000 Ἕλληνες σε ὅλη την ἐπικράτεια, Ἕλληνες ποῦ προφανῶς κατεῖχαν θέσεις κλειδιά στὸ διοικητικό καὶ οἰκονομικό ἱστὸ της αὐτοκρατορίας. Ὅλα αὐτὰ τα ἔγραψε σε ἐπιστολή ὁ Μαρδοχαίος, καὶ μαζί με την Ἐσθήρ ὅρισαν την γιορτή Πουρίμ (φρουραί), γιὰ νὰ θυμοῦνται οἱ Ἑβραῖοι την 14η καὶ 15η του μηνός Ἀδάρ, ποὺ ξεκουράστηκαν μετά τις σφαγές τῶν Ἑλλήνων.

Ἡ Ἐσθήρ μάλιστα ὅρισε αὐτή τὴ γιορτή νὰ ἑορτάζεται στούς αἰῶνας (Ἐσθήρ 9,13).




Ἀπὸ τότε καὶ μετά, ὁ Μαρδοχαίος διοικοῦσε γιὰ λογαριασμό του Ξέρξη (Ἐσθήρ 10,3), η κυβέρνηση του ὁποίου ἀποτελεῖ την πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση κυβέρνησης ποῦ ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ τους Νεφελίμ.

Μετά τον ξεριζωμό τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τον ἱστὸ της περσικῆς διοίκησης, ἄρχισε ἡ ἑλληνοπερσική σύγκρουση, ποῦ κατέληξε στὸ κλείσιμο των Νεφελίμ για μια ακόμη φορά στα Τάρταρα απο τον Μέγα Αλέξανδρο.

Οἱ ἑλληνοπερσικοί πόλεμοι διήρκησαν περίπου 200 χρόνια.

Ὅσον ἀφορᾶ τώρα τα κείμενα του Ἐνώχ, ποῦ ἀπέβαλαν ἀπὸ την Παλαιά Διαθήκη, μας λένε γιὰ τὴ μίξη του DNA τῶν Κρόνιων Γιγάντων με αυτή των ζώων, και τη δημιουργία των γενών των Νεφελίμ.

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Αρχαία ελληνική κατάρα – Βρέθηκε γραμμένη σε πάπυρο



Ἀρχαία ἑλληνική κατάρα – Βρέθηκε γραμμένη σε πάπυρο

KATARA1 324 355

Μία ἀρκετὰ περίεργη ἀνακάλυψη ἔκαναν οἱ ἀρχαιολόγοι στὴν Ἱερουσαλήμ. Βρῆκαν ἕναν πάπυρο ποῦ ἐντοπίστηκε σε ἀνασκαφή σε ρωμαϊκῆς ἐποχῆς σπίτι στόν ὁποῖο ἦταν γραμμένη στὰ ἑλληνικά μία κατάρα.

Η κατάρα, σύμφωνα με το DiscoveryNews γράφτηκε γιὰ νὰ βοηθήσει τον ἕναν ἀπ' τους ἀντιδίκους μιᾶς δίκης.

Η μάγισσα Κυρίλλα, λοιπόν, ἐπικαλεῖται τους θεούς Ἑρμῆ, Περσεφόνη, Πλούτωνα καὶ Ἐκάτη, ἀλλὰ καὶ θεότητες της ἀνατολή ὅπως Ερεσιγκαλ καὶ Αρμπαχαλ γιὰ νὰ καταραστεῖ τον ἄνδρα με το ὄνομα Λένις.

Γιὰ νὰ μπορέσει ὁ... πελάτης της Κυρίλλας νὰ ἔχει το πωθιτό ἀποτέλεσμα στὴ δίκη ἡ μάγισσα γράφει στὴν κατάρα:"σφυροκοπώ καὶ χτυπάω δυνατά καὶ καρφώνω τὴ γλῶσσα, τα μάτια, την ὀργὴ, το θυμό, την ἀναβλητικότητα, την ἀντιπολίτευση του Λένις".

Ἄν καὶ ο χριστιανισμός εἶχε πλέον διαδοθεῖ εὐρύτατα ἡ μεσαία τάξη στὶς Ρωμαϊκές ἐπαρχίες ἐξακολουθοῦσε νὰ πιστεύει στοὺς παλιούς θεούς καὶ φυσικά νὰ κάνει χρήση της μαγείας.

Φαίνεται πῶς οἱ ἀρχαιολόγοι πού ἐρεύνησαν το χῶρο ὅπου κατασκευάζεται ἕνα πάρκινγκ ἔκαναν μία ἀνακάλυψη ποὺ ὡς τώρα δὲν εἶχε ἐντοπιστεῖ παρά στὴν Κύπρο.

katara












Ἀπίστευτη ἑλληνική ΦΡΑΣΗ, εὐχή της μάνας στὴν ΗΩ









Ἀπίστευτη ἑλληνική ΦΡΑΣΗ, εὐχή της μάνας στὴν ΗΩ




Η φράση «OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ»
σημαίνει: «Ὅπως ἡ αὐγή, γιὲ μου νὰ εἶσαι πάντα!».
Ἕξι (6) λέξεις, δεκατέσσαρα (14) φωνήεντα, μία φράση. Οὔτε ἕνα σύμφωνο, σε μία πλήρη φράση! Σε ποία ἄλλη γλῶσσα μπορεῖ νὰ συμβεῖ αὐτὸ; Μᾶλλον μόνον στὴν Ἑλληνική…
ΟΙΑ σημαίνει ὅπως
ΗΩ εἶναι ἡ αὐγή
Ω ΥΙΕ γιὲ μου
ΑΕΙ ΕΙ Νὰ εἶσαι πάντα!

Ἡ ἱερότερη λέξη των ἀρχαίων ἔγινε συνώνυμο του διαβόλου





Πώς ἡ ἱερότερη λέξη των ἀρχαίων ἔγινε συνώνυμο του διαβόλου

Ἡ νοηματική μετάλλαξη της λέξης δαίμων θυμίζει κάτι ἀπὸ τα λάφυρα τῶν νικητῶν. Θυμίζει τους ἀρχαίους ἀριστοκράτες πού κατέληξαν στὶς γαλέρες τῶν νικητῶν Ρωμαίων. Θυμίζει, θυμίζει… ἀναρίθμητες περιπτώσεις ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ὁ νικητής ποτέ δὲ σέβεται «τα ἱερά καὶ τα ὅσια» των ἡττημένων.

Ας πάρουμε, ὅμως, τα πράγματα ἀπὸ την ἀρχή. Στήν ἀρχαιότητα ἡ λέξη Δαίμων (άρσ. καὶ θηλ.) ἦταν, ἴσως, ἡ πιὸ εὐσεβής λέξη. Παράγεται ἀπὸ το ῥ. δαίω (: μοιράζω στὸν καθένα την τύχη του). Ἄν καὶ συνυπῆρχε με τὴ λέξη Θεός, ἐντούτοις, ὁ δαίμων ἀναφερόταν στὴν ἀπρόσωπη καὶ ἀπροσδιόριστη δύναμη, ἐνῷ ὁ θεός στὴν ἀνθρωπόμορφη θεϊκή ὀντότητα. Ἡ ἔννοια του δαίμονος ἰσοδυναμοῦσε με την Μοῖρα, την Εἱμαρμένη.

Ἐπίσης, στὴ λ. Δαίμονα ἀπέδιδαν την ἔννοια του φύλακα ἀγγέλου «κατά φύλακα δαίμονα

. Ἀπ’ ἐδῶ καὶ ἡ λέξη εὐδαιμονία (: εὐτυχία, προσδιόριζε τον ἔχοντα την εὔνοια του Δαίμονος)

Ὅμως, στοῦ χρόνου τα γυρίσματα καθιερώνεται ἡ νέα θρησκεία: ὁ Χριστιανισμός. Η λέξη πού δήλωνε τον ἁγνὸ θεό τῶν Ἀρχαίων ἔπρεπε νὰ ἀποκτήσει ἀρνητική σημασία καὶ ἀπὸ συνώνυμο του Θεοῦ γίνεται συνώνυμο του Διαβόλου. Ὁ καλός ἄγγελος γίνεται κακό δαιμόνιο. Οἱ δαίμονες, πλέον, εἶναι τα κακά πνεύματα,( … οὐαί τοῖς ἡττημένοις… ) ὁ ἄγγελος του κακοῦ, ὁ ἔκπτωτος ἄγγελος πού ἔχει ὡς ἀρχηγὸ του τον σατανᾶ (< satana στὰ ἑβραϊκά: ὁ ἀντίπαλος). Ἔτσι, δημιουργήθηκαν οἱ λέξεις: δαιμόνιος, δαιμονισμένος, δαιμονόπληκτος, δαιμονιστῆς, δαιμονολατρία, πανδαιμόνιο κ. ἅ. Μ΄ αὐτή τὴ σημασία μεταφέρθηκε καὶ στὴν Ἑσπερία (Ιταλ: demoniaco, demonomania, pandemonio. Γαλλ.: demon. Αγγλ.:daemon, daimon. Γερμ: Dämon)

Φαίνεται ὅτι ἡ λέξη δὲ στέριωσε οὔτε καὶ στὴν ἑλληνική πόλη Εὐδαίμων, στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, 1ο αἰὼν. π.Χ. οἱ Ρωμαῖοι θὰ την μετονομάσουν/μεταφράσουν σε “Arabia Felix”. Σήμερα, εἶναι το λιμάνι Aden (Ὑεμένη).

Οἱ τελευταῖες «ἑστίες ἀντίστασης» καταγράφονται στὴ λέξη: εὐδαιμονία, ὅπου ὁ δαίμων μεταφέρεται με την ἔννοια του θεοῦ. Ἔτσι, γιὰ νὰ θυμίζει ὅτι ἐκεῖ ποῦ τώρα φτύνουμε ἐμεῖς (π.χ. “φτοῦ σου δαιμονισμένε”), κάποιοι εἶχαν ἐναποθέσει τὴ σωτηρία της ψυχῆς τους.

Τι τραβᾶνε καὶ αὐτὲς οἱ λέξεις…

Παραπομπές

α) Ἡράκλειτος “ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων” (: Δαίμων/θεός γιὰ τον ἀνθρώπῳ δὲν εἶναι παρά ὁ χαρακτῆρας του), β) Δημόκριτος (εἶναι ὑπόθεση της ψυχῆς ἡ εὐδαιμονία καὶ ἡ κακοδαιμονία), γ) Ἀριστοτέλης στὰ Ἠθικὰ Νικομάχεια (ἡ εὐδαιμονία εἶναι κάποια ἐνέργεια με τους κανόνες της τέλειας ἀρετῆς), δ) Λυσίας, ἐπιτάφιος, 78, «ὁ δαίμων ὁ την ἠμητέραν μοῖραν εἰληχώς ἀπαραίτητος», ε) Ξενοφῶν, ἀπομνημονεύματα, Α,1, «ὡς φαίη ὁ Σωκράτης το δαιμόνιον ἑαυτῷ σημαίνειν»