Ο ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΣΤΙΣ "ΒΑΚΧΕΣ" ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ.

Ἀρχὴ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Ἥκω Διὸς παῖς τήνδε Θηβαίαν χθόνα
Διόνυσος, ὅν τίκτει ποθ’ ἡ Κάδμου κόρη
Σεμέλη λοχευθεῖσ’ ἀστραπηφόρωι πυρρὶ.
Μορφὴν δ’ ἀμείψας ἐκ θεοῦ βροτησίαν
Πάρειμι Δίρκης νάμαθ’ Ἰσμηνοῦ θ’ ὕδωρ.
ὁρῶ δὲ μητρὸς μνῆμα τῆς κεραυνίας
τὸδ’ ἐγγὺς οἴκων καὶ δόμων ἐρείπια
τυφόμενα Δίου πυρὸς ἔτι ζῶσαν φλόγα,
ἀθάνατον Ἥρας μετὲρ’ εἰς ἐμὴν ὕβριν.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Νάμαι ἐγὼ, ὁ γιός του Δία, σε αὐτὴν την χώρα της Θήβας,

ὁ Διόνυσος, ποὺ κάποτε με γέννησε η Σεμέλη,

ἡ κόρη του Κάδμου, γιατί ἔμεινε ἔγκυος ἀπὸ φλόγα ἀστραπῆς.

Καὶ πῆρα (ὑγρὴ), ἀνθρώπινη μορφή, ἀπὸ τον θεό,

σὰν νὰ συνάντησα τὴ Δίρκη, κι ἔγινα ἐγὼ ποτάμι, ὅπως ὁ ἰσμηνός.

Καὶ βλέπω στὸ μνῆμα της μητέρας μου την δύναμη του κεραυνοῦ,

αὐτὸ ἐδῶ, κοντά στὰ ἐρείπια τῶν σπιτιῶν καὶ των κτισμάτων

πού φλέγονται ἀκόμη ἀπὸ την ἄσβεστη φλόγα του Διός,

ὑπομένοντας την ἀθάνατη ὀργὴ της μητέρας Ἤρας.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Α) Η Δίρκη ἦταν βασίλισσα της Θήβας καὶ κατεδίωξε την ἀνεψιὰ της Ἀντιόπη, ἐπειδὴ εἶχε μείνει ἔγκυος ἐκτὸς γάμου, καὶ τη βασάνισε. Τα παιδιά της Δίρκης ἦταν ἀπὸ τον Δία ποῦ την βοήθησε νὰ τα γεννήσει σε μιά σπηλιά, καὶ αὐτὰ ὅταν μεγάλωσαν τιμώρησαν την Δίρκη καὶ τον σύζυγό της βασιλιά της Θήβας.

Ἔτσι παρέμειναν σὰν ἥρωες της Θήβας καὶ βασιλεῖς της.

Ὁ Εὐριπίδης ἔγραψε την σχετική με τον μῦθο τραγωδία «Ἀντιόπη» ποῦ δὲν σώζεται.

Β) Ο Ιἰσμηνός ἦταν γιός της Νιόβης ποῦ σκότωσε τα παιδιά της ὁ Ἀπόλλων γιὰ την προσβολή της στὴν Λητώ. Ο ἰσμηνός ἔγινε ποταμός με το ὁμώνυμο ὄνομα.

Ἄλλη ἐκδοχὴ θέλει τον ἰσμηνός τιτᾶνα γιό του Ὠκεανοῦ καὶ της Τηθύος.

Γ) Οἱ θεϊκές ὀντότητες εἶναι αἰθερικές, καὶ ὁ Διόνυσος παραπονεῖται ἐδῶ ὅτι ἄν καί παιδί του Δία του ἔδωσε ὁ θεός μορφή ἀνθρώπινη (ὑγρὴ).

Αὐτό συμβαίνει σε δαιμονικά ὄντα ποῦ ἔχουν εἰδικὸ προορισμό καὶ ὅταν τον ἐπιτελέσουν ἀποθεώνονται. Ὅπως ὁ Ἡρακλῆς.

Δ) Ο Διόνυσος ἦταν ἀνώτερος δαίμων στὴν κυριαρχία της Δήμητρας ἡ της μούσας Θάλειας, ὅπως μας ἐπεξηγεῖ ἀλλοῦ ὁ Πλούταρχος. Σκοπός του νὰ ὁδηγήσει τους θνητούς, ἀπὸ τις κατώτερες σφαῖρες ὁπού καὶ τους συναντοῦσε σὰν ἄνθρωπος διασκεδαστής (ἀγαθοδαίμων) γιὰ νὰ τους ὁδηγήσει σε ἀνώτερους (θείους) κόσμους.

Ἡ Δήμητρα ἦταν συνήθως ἡ θεά των πόλεων καὶ ἡ Θάλεια τῶν χωρικῶν στὶς ἱερὲς τελετές της ἀναγέννησης της Φύσεως. Με την ἴδια θεία ὑπόσταση.

Ὑπάρχουν ὁμοιότητες του Διόνυσου με τον Κρίσνα, ἀλλὰ ὁ τελευταῖος ἀφορᾶ την μονοθεΐα.

Ἄγαλμα Διόνυσου μυσταγωγού.

ΟΡΦΙΚΑ (ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ) ...... ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

ΟΡΦΙΚΑ (ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ) ...... ΣΥΝΕΧΕΙΑ:
. ὃν ῥα Φάνητα ὁπλότεροι καλέουσι βροτοί. πρῶτος γὰρ ἐφάνθη.
Βριμοῦς τ' εὐδυνάτοιο γονὰς, ἠδ' ἔργ' ἀΐδηλα Γηγενέων, οἳ λυγρὸν ἀπ' οὐρανοῦ ἐστάξαντο σπέρμα γονῆς, τὸ πρόσθεν ὅθεν γένος ἐξεγένοντο θνητῶν, οἳ κατὰ γαῖαν ἀπείριτον ἀιὲν ἔασι. θητείαν τε Ζηνὸς, ὀρεσσιδρόμου τε λατρείαν μητρὸς ἅτ' ἐν Κυβέλοις ὄρεσιν μητίσατο κούρην Φερσεφόνην περὶ πατρὸς ἀμαιμακέτου Κρονίωνος. εὐμήλου θ' ῾Ηρακλῆος περίφημον ἄμυξιν. ὅρκιά τ' ᾿Ιδαίων, Κορυβάντων τ' ἄπλετον ἰσχύν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:
Αὐτὸν λοιπόν τον εἶπαν Φάνητα ἀργότερα οἱ θνητοί. Διότι πρῶτος τους φανερώθηκε.
Ὅμως της παντοδύναμης Βριμοῦς ἦταν γεννήματα, καὶ γνώριζαν τα ἔργα των τέκνων της Γῆς, ποῦ συνέλαβε ἀπὸ το σπέρμα του Οὐρανοῦ, ἐνῶ δὲν ἀντιλαμβάνονταν το προηγούμενο γένος, ποῦ ἦταν ἄσχετό με την Γαῖα. Καὶ ἀντιλήφθηκαν τον Δία ποῦ κατοικεῖ στὰ ὄρη, λάτρεψαν την μητέρας θεά Κυβέλη και την κόρη Περσεφόνη, σὰν ἀπογόνους του. Καὶ τα πλαισίωσαν αὐτὰ με τον ἡρῶα Ἡρακλῆ, καὶ με τα Ἰδαία μυστήρια, των παντοδύναμων Κορυβάντων.

ΣΧΟΛΙΟ: Το κρίσιμο σημεῖο της Ὀρφικῆς θεολογίας:

Ἡ Βρωμῶ εἶναι νοητή θεότητα καὶ ἀφορᾶ την ὀντολογία σε ἀντίθεση με τους κοσμικούς θεούς ποῦ ἀφοροῦν την κοσμολογία. Ἐδῶ ὁ Ὀρφέας μετατρέπει την μυθολογία σε θεολογία. Δὲν ἱδρύει θρησκεία ὅπως διατείνονται πολλοί, ἀλλὰ ἐξηγεῖ με ἐπιστημονικό τρόπο (θεολογεῖ) τις λατρευτικές παραδόσεις ποῦ παρέλαβαν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τους γειτονικούς λαούς, δίνοντάς τους Ἑλληνικό χαρακτῆρα ποῦ τον χαρακτηρίζει ὁ ὀρθολογισμός καὶ ἡ ἐλευθερία της σκέψεως.
Σε αὐτὸ συνετέλεσε καὶ το δημοκρατικό (φιλελεύθερο) ἦθος τῶν Ἑλληνικῶν φυλῶν, ποῦ μετέτρεπαν τα ἀπόρρητα των βαρβαρικῶν ἱερατείων σε ἄρρητα, δηλαδή κοινοποιήσιμα στοὺς πολλούς ποῦ θὰ παρέμεναν ἀνεξήγητα (ἄρρητα) σε ὅσους δὲν εἶχαν την ὡριμότητα νὰ τα κατανοήσουν.
Με ἁπλά λόγια ἡ ἐπιλογή τῶν ἀρίστων νὰ εἶναι φυσική μέσα ἀπὸ το πλῆθος τῶν πολλῶν παρά μέσα ἀπὸ την ὀλιγαρχία με την ἀπόρριψη τῶν πολλῶν πρὸς χάριν των ἔστω καὶ χωρίς ἀρετὲς ὀλίγων.
Ἡ Ὀντολογία διαφέρει ἀπὸ την Κοσμολογία διότι ἡ πρώτη ἐπιδιώκει την ἐξήγηση τῶν φαινομένων ἐνῶ ἡ Κοσμολογία περιγράφει τα φαινόμενα

ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ: ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟ.

Apollonius Rhodius Epic., Argonautica

Book 1, line 853


1.853 ἔνθ' ὁ μὲν Ὑψιπύλης βασιλήιον ἐς δόμον ὦρτο Αἰσονίδης· οἱ δ' ἄλλοι ὅπῃ καὶ ἔκυρσαν ἕκαστος, Ἡρακλῆος ἄνευθεν, ὁ γὰρ παρὰ νηὶ λέλειπτο αὐτὸς ἑκὼν παῦροί τε διακρινθέντες ἑταῖροι. αὐτίκα δ' ἄστυ χοροῖσι καὶ εἰλαπίνῃσι γεγήθει καπνῷ κνισήεντι περίπλεον· ἔξοχα δ' ἄλλων ἀθανάτων Ἥρης υἷα κλυτὸν ἠδὲ καὶ αὐτήν Κύπριν ἀοιδῇσιν θυέεσσί τε μειλίσσοντο. Ἀμβολίη δ' εἰς ἦμαρ ἀεὶ ἐξ ἤματος ἦεν ναυτιλίης. δηρὸν δ' ἂν ἐλίνυον αὖθι μένοντες, εἰ μὴ ἀολλίσσας ἑτάρους ἀπάνευθε γυναικῶν Ἡρακλέης τοίοισιν ἐνιπτάζων μετέειπεν·


1.865 “Δαιμόνιοι, πάτρης ἐμφύλιον αἷμ' ἀποέργει ἡμέας, ἦε γάμων ἐπιδευέες ἐνθάδ' ἔβημεν κεῖθεν, ὀνοσσάμενοι πολιήτιδας, αὖθι δ' ἕαδεν ναίοντας λιπαρὴν ἄροσιν Λήμνοιο ταμέσθαι; οὐ μάλ' ἐυκλειεῖς γε σὺν ὀθνείῃσι γυναιξίν ἐσσόμεθ' ὧδ' ἐπὶ δηρὸν ἐελμένοι, οὐδὲ τὸ κῶας αὐτόματον δώσει τις ἑλεῖν θεὸς εὐξαμένοισιν.

ἴομεν αὖτις ἕκαστοι ἐπὶ σφεά· τὸν δ' ἐνὶ λέκτροις Ὑψιπύλης εἰᾶτε πανήμερον, εἰσόκε Λῆμνον παισὶν ἐπανδρώσῃ, μεγάλη τέ ἑ βάξις ἔχῃσιν.”


ΕΡΜΗΝΕΙΑ


1.853 Καὶ ἐδῶ στὴν Λῆμνο ὁ μὲν Ἰάσων (γιὸς του Αἴσονα) ἐξαφανίστηκε στὰ βασιλικά δώματα της Ὑψιπύλης, οἱ δὲ ἄλλοι με ὁποία βρῆκε ὁ καθ’ ἕνας, ἐκτὸς ἀπὸ τον Ἡρακλῆ, ὁ ὁποῖος οἰκειοθελῶς παρέμεινε νὰ φυλάει την Ἀργῶ, φερόμενοι με ἀνάξιο τρόπο. Ἀμέσως ἀρχίσαν στὴν πόλη οἱ χοροί καὶ τα φαγοπότια ποῦ γέμισε ἀπὸ τους καπνούς της τσίκνας . Ἐκτὸς ἀπὸ τον Ἡρακλῆ τίμησαν (οἱ ἄλλοι) ἰδιαίτερα με θυσίες καὶ τραγούδια την Ἀφροδίτη, ἡδονιζόμενοι. Ἔτσι ἀναβαλλόταν ἀπὸ μέρα σε μέρα ὁ ἀπόπλους. Φαινόταν ὅτι δὲν εἶχαν σκοπό νὰ ἀποπλεύσουν, ἐὰν δὲν τους μάζευε ὁ Ἡρακλῆς ἀπὸ τις ἀγκαλιές τῶν γυναικών καὶ δὲν τους ἔβαζε τις φωνές με αὐτὰ τα λόγια.

1.865 "Ρὲ δαιμονισμένοι, ἤρθαμε ἐδῶ ἀπὸ την πατρίδα μας γιὰ νὰ χαρίσουμε το αἷμα της φυλῆς μας ἀνενδοίαστα στὶς γυναῖκες αὐτῆς της πόλης ποὺ ὀργανώνουν τέτοιους γάμους, κι ἀμέσως ξεπέσατε σε αὐτὴν την ντροπιαστική ἐκμετάλλευση της Λήμνου; Δὲν θὰ κερδίσουμε καμιά δόξα ἄν χρονοτριβοῦμε με γυναῖκες ποῦ μας παρασύρουν σε μπασταρδέματα, οὔτε το μαλακό στρωσίδι εἶναι ἱκανὸ νὰ σας δώσει κάτι ποῦ μπορεῖ νὰ ζητήσετε ἀπὸ την θεά. Νὰ ξαναγυρίσουμε ἀμέσως ὅλοι στὰ καθήκοντά μας. Κι αὐτὸν ποῦ στὰ κρεβάτια της Ὑψιπύλης βάλθηκε νὰ γεμίσει την Λῆμνο πιτσιρίκια, ἐνημερῶστε τον ὅτι ἀρκετά .. [βάξις - βλ.λ. βατεύω]".

ΠΙΝΑΚΑΣ: ΗΡΑΚΛΗΣ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΚΑΚΙΑ του Carracci.

ΖΕΥΣ ἡ ΔΙΑΣ; (Ἀνάλυση Ὀνομασίας)

ΖΕΥΣ ἡ ΔΙΑΣ ;

Το ὄνομα τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι “Ζεύς” – “Δίας” ἀλλὰ “Ζεύς” – “Ζῆν”

ΖΕΥΣ ἡ ΔΙΑΣ; (Ἀνάλυση Ὀνομασίας)

Ζεύς: Ὁ θεός. Κορνοῦτος ἐν τῷ περὶ Ἑλληνικῆς θεολογίας φησὶν, ὅτι ψυχή ἐστι τοῦ παντὸς κόσμου, παρὰ τὸ ζωὴ καὶ αἰτία εἶναι τοῖς ζῶσι τοῦ ζῆν• καὶ διὰ τοῦτο βασιλεὺς λέγεται τῶν ὅλων, ὡς καὶ ἐν ἡμῖν ἡ ψυχή. ῍Η ὅτι ἔζησε μόνος τῶν τοῦ Κρόνου παίδων, καὶ οὐ κατεπόθη. ῍Η ἀπὸ τοῦ ζῆν καὶ τοῦ ἄω• τὸ γὰρ ζωοποιόν ἐστι πνεῦμα. ῍Η παρὰ τὸ ΖΑ καὶ τὸ αὔω, τὸ βοῶ, ὁ μεγάλως αὔων. ῍Η παρὰ τὸ δέος• φοβερὸς γάρ. ῍Η παρὰ τὸ δεύω, τὸ βρέχω, δεύσω, Δεὺς καὶ Ζεύς• ὑέτιος γὰρ ὁ θεός. ῍Η παρὰ τὴν ζέσιν• θερμότατος γὰρ ὁ ἀήρ. ῍Η παρὰ τὸ ζέω, Ζεὺς, ὡς τρέω Τρεὺς, καὶ Ἀτρεύς. Σημαίνει δὲ τέσσαρα• τὸν θεὸν, ἢ τὸν οὐρανὸν, ὡς τὸ, Ζεὺς δ᾽ ἐπεὶ οὖν Τρῶας• σημαίνει καὶ τὸν Ποσειδῶνα, ὡς τὸ, Ζεὺς δὲ κατὰ πόντον ἐτάραξεν σημαίνει καὶ τὸν καταχθόνιον θεὸν, ὡς τὸ, Ζεύς τε καταχθόνιος. Ὁ Πλούτων, Ἰλιάδος ι. σημαίνει καὶ τὸν ἥλιον, ἵκετ᾽ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς. Διός• ὁ κανών• δύο κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι• ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον ὀξύτονον μακροκατάληκτον εἰς λῆγον διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλινόμενον τὸν χρόνον τῆς εὐθείας φυλάττει καὶ ἐν τῇ γενικῇ• οἷον, δμὼς, δμωός• θὼς, θωός• καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς, Ζευός• ὁ δὲ ἕτερος λέγει, ὅτι τὰ εἰς «εὺς» διὰ τοῦ «έοσ» κλίνονται• καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς, Ζέος. Τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, εἰσῆλθεν ἡ τῶν Βοιωτῶν διάλεκτος, καὶ ἐγένετο Ζεὺς Διός.




(Βλ., Μέγα Ἐτυμολογικό Λεξικό στὸ λῆμμα «Ζεὺς»)

Δίας: Παρὰ τὴν Διὸς γενικὴν, Δίας. ῍Η εἷς τῶν Πελοπιδῶν. Γίνεται παρὰ τὸ Δέος, Δεΐας• καὶ ἐν συναλοιφῇ, Δείας, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου• ὁ δέος ἐμποιῶν. (Βλ., Μέγα Ἐτυμολογικό Λεξικό στὸ λῆμμα «Δίας»)




[...] το όνομα του Διός: Ζεύς, Διός, Διί, Δία. Ζῆν, Ζηνός, Ζηνί, Ζήνα. – Τον ὀνομάζουν Δία, δι’ οὐ τα πάντα ἐγένετο, καὶ Ζήνα διότι ἐχάρισε το ζῆν. Ὀνομάζεται ἀκόμη Ζᾶν, Ζῆς, Ζάς, Δίς, Δάν, Δήν, Τήν, Τάν, Σάν, Σδεύς, Δεύς (ἐξ οὐ δεύω=βρέχω). Μία ἐπιγραφή της Κρήτης τον ἀναγράφει καὶ ὡς Ττήνα καὶ μία ἄλλη ὡς Ζήνα Βιδάταν (=Ζήνα Ἰδαίον) ἐκ του ὄρους Ἴδῃ της Κρήτης, ὁπού ἐγεννήθη: Ἴδη, Fίδη, Βίδη.

(Βλ., Ἄννα Τζιροπούλου- Εὐσταθίου «Ὁ ἕν τηι Λέξει Λόγος» σελ. 623, εκδ. Γεωργιάδη)




Ἐπίσης ὁ Σωκράτης στὸν Κρατύλο λέει: ” ἀτεχνῶς γάρ ἐστίν οἷον λόγος τὸ τοῦ Διὸς ὄνομα, διελόντες δὲ αὐτὸ διχῇ οἱ μὲν τῷ ἑτέρῳ μέρει, οἱ δὲ τῷ ἑτέρῳ χρώμεθα— οἱ μὲν γὰρ “Ζῆνα,” οἱ δὲ “Δία” καλοῦσιν—συντιθέμενα δ᾽ εἰς ἓν δηλοῖ τὴν φύσιν τοῦ θεοῦ, ὃ δὴ προσήκειν φαμὲν ὀνόματι οἵῳ τε εἶναι ἀπεργάζεσθαι. οὐ γὰρ ἔστιν ἡμῖν καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ὅστις ἐστὶν αἴτιος μᾶλλον τοῦ ζῆν ἢ ὁ ἄρχων τε καὶ βασιλεὺς τῶν πάντων. συμβαίνει οὖν ὀρθῶς ὀνομάζεσθαι οὗτος ὁ θεὸς εἶναι, δι ὃν ζῆν ἀεὶ πᾶσι τοῖς ζῶσιν ὑπάρχει• διείληπται δὲ δίχα, ὥσπερ λέγω, ἓν ὂν τὸ ὄνομα, τῷ “Διὶ” καὶ τῷ “Ζηνί.“. (Βλ., Πλάτων “Κρατύλος” 396.a.2 – 396.b.3)

Δηλαδή:

“Διότι, πράγματι, το ὄνομα του θεοῦ (Διός) εἶναι λόγος ἀκέραιος, τον ὁποῖο ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι καὶ τον διχοτομοῦν καὶ, ἀφοῦ τον διχοτομήσουν, ἄλλοι μὲν χρησιμοποιοῦν το ἕνα μέρος, ἄλλοι δὲ το ἄλλο – γι’ αὐτὸ ἄλλοι μὲν τον ἀποκαλοῦν “Ζήνα“, ἄλλοι δὲ “Δία” – μέρη πάντως, ποὺ, ἄν ἐνωθοῦν, δηλώνουν ἄμεσος τὴ φύση του θεοῦ, φανερώνοντας δηλαδή ὅ,τι ἀκριβὸς προσήκει στὸ ὄνομα νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιτελεῖ καὶ νὰ ἀπεργάζεται με μία λέξη: νὰ κάνει. Διότι αἴτιος του ζῆν του δικοῦ μας καὶ του ζῆν ὅλων τῶν ἄλλων ὄντων δὲν εἶναι δυνατόν νὰ’ ναί ἄλλος κανείς, πλὴν ὁ ἄρχων καὶ ὁ βασιλιάς των πάντων, ὁ ἄρχων καὶ ὁ βασιλιάς του σύμπαντος κόσμου. Ὀρθότατα, λοιπόν, ὀνομάζεται ὅπως ὀνομάζεται ὁ θεός αὐτὸς, στὸν ὁποῖο ὀφείλουν αἰωνίως το ζῆν τους ὅλα τα ζωντανά ὄντα. Το δὲ ὄνομα του, ἐνῶ είταν ἕνα, ἐνιαίο καὶ ἀκέραιο, ἔχει διχοτομηθεῖ, ἔχει διαιρεθεῖ, ὅπως εἶπα, σε δύο ὀνόματα: στὸ “Δία” καὶ στὸ “Ζήνα”.




Απόδοση από τις εκδόσεις Πόλις.




“Τὸν ποιητὴν καὶ πατέρα τοῦδε τοῦ παντὸς ἔθος ἦν τοῖς Πυθαγορείοις τῷ τοῦ Διὸς καὶ Ζηνὸς ὀνόματι σεμνύνειν. δι’ ὃν γὰρ τὸ εἶναι καὶ τὸ ζῇν τοῖς πᾶσιν ὑπάρχει, τοῦτον δίκαιον ἀπὸ τῆς ἐνεργείας ὀνομάζεσθαι“. (Βλ., Ἱεροκλῆς “Ὑπόμνημα εἰς τα Χρυσά Ἔπη τῶν Πυθαγορειών, 25″) .

Δηλαδή:

“Ἦταν συνήθεια των Πυθαγορείων νὰ ἐξυμνοῦν τον δημιουργό καὶ πατέρα τούτου του σύμπαντος με το ὄνομα του Διός καὶ Ζηνός. Διότι αὐτὸς λόγῳ του ὁποίου τα πάντα ἀποκτοῦν “εἶναι”=ὕπαρξη καὶ ζωή, εἶναι δίκαιο νὰ ὀνομάζεται ἀπὸ αὐτὴ την ἐνέργειά του”.

"Εἷς δὲ ὢν πολυώνυμός ἐστι, κατονομαζόμενος τοῖς πά θεσι πᾶσιν ἅπερ αὐτὸς νεοχμοῖ. Καλοῦμεν γὰρ αὐτὸν καὶ Ζῆνα καὶ Δία, παραλλήλως χρώμενοι τοῖς ὀνόμασιν, ὡς κἂν εἰ λέγοιμεν δι᾽ ὃν ζῶμεν."


(Βλ., Αριστοτέλης «Περί Κόσμου» 401a.12-15)


Δηλαδή:




Ἕνας εἶναι (ὁ θεός) ἀλλὰ ἔχει πολλά ὀνόματα, καὶ κατονομάζεται ἀπὸ τις καταστάσεις ποῦ ὁ ἴδιος δημιουργεῖ. Τον καλοῦμε καὶ Ζήνα καὶ Δία, χρησιμοποιῶντας παράλληλα τα ὀνόματα, σὰν νὰ λέμε “δι’ ὄν ζῶμεν” (αὐτὸς διὰ του ὁποίου ζοῦμε).

Ἀπὸ αὐτὰ ἐδῶ διαπιστώνουμε ὅτι εἶναι Ζεὺς (Ζαν), Διός, Διί, Δία, Ζεῦ καὶ Ζῆν, Ζηνός, Ζηνί, Ζήνα.

Ἄν κάποιος δεῖ, ὅσα κείμενα φυσικά μπορέσει, θὰ διαπιστώσει ὅτι η λέξη “Δίας” δὲν βρίσκεται σε ὀνομαστική κλίση. Ὅταν εἶναι ὀνομαστική, χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγω το Ζεὺς ἡ το Ζῆν.

Το σημαντικό ὅμως δὲν εἶναι ἕν τέλει πῶς γράφεται, ἀλλὰ αὐτὸ πού λέει ὁ Πλάτων, ὅτι το ὄνομα δὲν εἶναι διαφορετικό, ἀλλὰ «ἓν ὂν τὸ ὄνομα», του Διός – Ζηνός!

Τί Σημαίνει Μῦθος;

Τί Σημαίνει Μῦθος;



Κατά τό λεξικόν (Ι. Σταματάκου): ΜΥΘΟΣ= λόγος- ὁμιλία- συμβουλή- γνώμη κ.λ.π.


Στήν Λέξιν ΜῦΘος ἐνυπάρχει ἡ προστακτική ”ΜᾶΘε”. Ὁ δεχόμενος αὐτήν τήν προτροπήν ἐρωτᾶ ”τί νά μάθω;”

Μία λογική ἀπάντησις δίδεται ἀπό τό ρῆμα Μῶ = ἐπιθυμῶ κάτι, τό ἐπιδιώκω θερμῶς, τό ποθῶ (λεξικόν Ι. Σταματάκου). Ἄρα στήν μάθησιν ὁδηγούμεθα, ὅταν θερμότατα τό ἐπιθυμήσουμε. Ἄν μᾶς ἑλκύση ἡ Γνῶσις, τότε ὁ Μῦθος ἔχει πολλά νά μᾶς διδάξη.


Διά τῆς χρήσεως τοῦ Κώδικος τοῦ Ἕλληνος Λόγου, τοῦ Δρος Θεολόγου Σημαιοφόρου, ἡ Λέξις Μῦθος ἀποδίδει τά νοήματα:


ΜΥ = ἡ ὁρατή μας φύσις (καί πᾶν φυσικόν σῶμα) σέ μεγάλην συσσώρευσιν (φωτός), ἡ ὁποία

ΘΟΣ = θεᾶται, σέ χῶρον ὡρισμένον – σῶμα.


Ο Μῦθος, δῆλα-δή, φέρει σέ θέασιν κάθε πληροφορίαν, σχετικήν μέ τήν ὁρατήν – φυσικήν δημιουργίαν.


Ὅποιος μελετᾶ ἐπιμελῶς τά νοήματα τῶν Μύθων, λαμβάνει Μύησιν. Τό γράμμα -Σ-, κατά τόν Κώδικα, σημαίνει τό κρυμμένο ἔσω. Ἡ Μύησις, λοιπόν, μᾶς ὁδηγεῖ στήν κρυμμένην ἔννοιαν τοῦ Μύθου. Ὁ λαμβάνων Μυθικήν Γνῶσιν ἤ Μύησιν γίνεται Μύστης, διότι μετέχει αὐτών τῶν γνωστικῶν πληροφοριῶν.


Κατά τήν Μυθικήν ἐκδοχήν, τήν Μύησιν μᾶς παρέχουν οί Μοῦσες. Εἶναι οἱ κόρες τοῦ Διός καί τῆς Μνημοσύνης.

Ὁ Δίας, κωδικῶς, σημαίνει πᾶσαν δύναμιν, ἐνῶ ἡ Μνημο-σύνη εἶναι αὐτή πού κρατᾶ στήν μνήμην, κάθε φωτεινήν πληροφορίαν. Ἀσφαλώς καί τά ὀνόματα τῶν Μουσῶν ἔχουν πολλά νοήματα νά μᾶς φαμερώσουν, διά τής χρήσεως τού Κώδικος.


Ἄν ἀληθῶς καί σφοδρῶς τό ἐπιθυμοῦμε, ὁ Μῦθος εἶναι πρόθυμος νά μᾶς παραδώση ὅλα τά φωτεινά του νοήματα, διότι ὁ Μῦθος εἶναι ὁ σοφός ἵστωρ κάθε φυσικῆς γνώσεως.

ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΜΗ

ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΜΗ

Εἰς Ἑρμῆν

In Mercurium .1
Ἑρμῆν ὕμνει Μοῦσα Διὸς καὶ Μαιάδος υἱόν,
Κυλλήνης μεδέοντα καὶ Ἀρκαδίης πολυμήλου,
ἄγγελον ἀθανάτων ἐριούνιον, ὃν τέκε Μαῖα
νύμφη ἐϋπλόκαμος Διὸς ἐν φιλότητι μιγεῖσα
5
αἰδοίη· μακάρων δὲ θεῶν ἠλεύαθ' ὅμιλον
ἄντρον ἔσω ναίουσα παλίσκιον, ἔνθα Κρονίων
νύμφῃ ἐϋπλοκάμῳ μισγέσκετο νυκτὸς ἀμολγῷ,
ὄφρα κατὰ γλυκὺς ὕπνος ἔχοι λευκώλενον Ἥρην,
λήθων ἀθανάτους τε θεοὺς θνητούς τ' ἀνθρώπους.
10
ἀλλ' ὅτε δὴ μεγάλοιο Διὸς νόος ἐξετελεῖτο,
τῇ δ' ἤδη δέκατος μεὶς οὐρανῷ ἐστήρικτο,
εἴς τε φόως ἄγαγεν, ἀρίσημά τε ἔργα τέτυκτο·
καὶ τότ' ἐγείνατο παῖδα πολύτροπον, αἱμυλομήτην,
ληϊστῆρ', ἐλατῆρα βοῶν, ἡγήτορ' ὀνείρων,
15
νυκτὸς ὀπωπητῆρα, πυληδόκον, ὃς τάχ' ἔμελλεν
ἀμφανέειν κλυτὰ ἔργα μετ' ἀθανάτοισι θεοῖσιν.
ἠῷος γεγονὼς μέσῳ ἤματι ἐγκιθάριζεν,
ἑσπέριος βοῦς κλέψεν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος,
τετράδι τῇ προτέρῃ τῇ μιν τέκε πότνια Μαῖα.




ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ

1.

τὸν Ἑρμῇ ὕμνησε Μοῦσα, το γιὸ του Διός καὶ της Μαιάδος,

της Κυλλήνης τὸν ἄρχοντα καὶ της πολυπρόβατης Ἀρκαδίας,

τον καλόδεχτο ἀγγελιαφόρο τῶν ἀθανάτων, ποὺ γέννησε ἡ Μαῖα

ἡ νύμφη με τα ὄμορφα μαλλιά, ποὺ δέχτηκε νὰ σμίξει με τον Δία

5.

με σεμνότητα. μακριά ἀπ’ την σύναξη τῶν μάκαρων θεῶν,

σε καταφύγιο ζῶντας ἀπόκρυφο, κρυφά στὴν ἠρεμία της νύκτας

ὅταν ὁ ὕπνος ὁ γλυκός, καὶ τὴν λευκοχέρα βάραινε την ᾞρα,

την λησμονιά σκορπίζοντας, σε θεούς καὶ σε ἀνθρώπους.

10

μὰ του μεγάλου του Διός, ὁ νοῦς ἀφυπνιζόταν,

καὶ πάνω στὸν δέκατο οὐρανὸ, ἀμέσως γαντζωνόταν,

βγάζοντας λάμψη, καὶ τα ἄριστα ἔργα δημιουργοῦσε.

καὶ τότε γέννησε, ἕνα παιδί πανέξυπνο, μὰ καὶ ἐλπιδοφόρο,

κατακτητή, ὁδηγὸ βοδιῶν μὰ καὶ ἡγεμόνα ὀνείρων,

15

νυκτερινό κατάσκοπο, της πύλης ἐπιστάτη, ποὺ γρήγορα ἐπρόκειτο

νὰ φανερώσει ἔργα θαυμαστά, στοὺς θεούς τους ἀθανάτους.

Κι ἐνῶ ἡ μέρα χάραξε μέσα στὸ μεσημέρι, κι ὅταν αὐτὸς κιθάριζε,

βόδι ἔκρυψε ἀπὸ βραδύς τ' Ἀπόλλωνα, ποὺ μακριά βόλια σκορποῦσε,

σε μία σκιά, την μέρα μόλις την τέταρτη ποὺ τον γέννησε ἡ Μαῖα.

Κατά την μυθολογία ἐδῶ συνάντησε ἡ Μαῖα τον Δία καὶ ἔκρυψε τα βόδια του Ἀπόλλωνα ὁ Ἑρμῆς στὴν πρώτη βρεφική του ἡλικία.

ΕΙΚΟΝΑ: ΤΟ Σπήλαιο του Ερμή..... Θά το συναντήσετε στὸ ὄρος Ζήρεια της Κορινθίας καὶ συγκεκριμένα στὴν ἀνατολική του πλαγιά σε ὑψόμετρο 1700 μέτρων.

ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ ΠΟΜΠΗ

ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ ΠΟΜΠΗ

Στὸ ἔργο αὐτὸ ἕνας Ρωμαῖος οἰκοδεσπότης δειπνεῖ με τους 29 φιλοξενούμενούς του, καὶ ἐν εἴδη συνομιλίας, περιγράφουν την ζωή, τα ἤθη καὶ τα ἔθιμα, καθώς καὶ την τέχνη καὶ τις ἐπιστημονικές γνώσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων.(τέλος 2ου, ἀρχές 3ου αἰῶνα). Ἡ παρέα αὐτή εἶναι γνωστή σὰν δειπνούμενές.

……. τῆς δὲ Διονυσιακῆς πομπῆς πρῶτον μὲν προῇσαν οἱ τὸν ὄχλον ἀνείργοντες Σιληνοί, πορφυρᾶς χλανίδας ἢ φοινικίδας ἠμφιεσμένοι. τούτοις ἐπηκολούθουν λαμπάδας φέροντες κισσίνας διαχρύσους. μεθ' οὓς Νῖκαι χρυσᾶς ἔχουσαι πτέρυγας, φέρουσαι θυμιατήρια ἑξαπήχη, ζῳωτοὺς ἐνδεδυκυῖαι χιτώνας, μετὰ δὲ ταύτας εἵπετο βωμὸς ἑξάπηχυς κισσίνῃ φυλλάδι διαχρύσῳ πεπυκασμένος, ἔχων ἀμπέλινον χρυσοῦν στέφανον μεσολεύκοις μίτραις κατειλημμένον.
ἐπηκολούθουν δὲ παῖδες ἐν χιτῶσι πορφυροῖς, λιβανωτὸν καὶ σμύρναν καὶ κρόκον ἐν χρυσοῖς μαζονόμοις φέροντες ἑκατὸν εἴκοσι. μεθ' οὓς Σάτυροι τεσσαράκοντα ἐστεφανωμένοι κισσίνοις χρυσέοις στεφάνοις. καὶ τὰ σώματα οἳ μὲν ἐκέχριντο ὀστρείῳ, οἳ δὲ μίλτῳ καὶ χρώμασιν ἑτέροις. μεθ' οὓς Σιληνοὶ δύο ἐν πορφυραῖς χλανίσι καὶ κρηπῖσι λευκαῖς.
εἶχε δ' αὐτῶν ὃ μὲν πέτασον καὶ κηρύκειον χρυσοῦν, ὃ δὲ σάλπιγγα. μέσος δὲ τούτων ἐβάδιζεν ἀνὴρ τετράπηχυς ἐν τραγικῇ διαθέσει καὶ προσωπείῳ, φέρων χρυσοῦν ᾿Αμαλθείας κέρας. ὃς προσηγορεύετο ᾿Ενιαυτός. ᾧ γυνὴ περικαλλὴς εἵπετο, φέρουσα τῇ μὲν μίᾳ τῶν χειρῶν στέφανον περσέας, τῇ δ' ἑτέρᾳ ῥάβδον φοίνικος• ἐκαλεῖτο δὲ Πεντετηρίς. ταύτῃ ἐπηκολούθουν ὧραι τέσσαρες, διεσκευασμέναι, ἑκάστη καὶ ἑκάστη φέρουσα τοὺς ἰδίους καρπούς.

ΑΘΗΝΑΙΟΣ - "ΔΕΙΠΝΟΣΟΦΙΣΤΕΣ"

……..μπροστά ἀπὸ την Διονυσιακή πομπή προηγοῦντο οἱ Σιληνοί ποὺ ξεσήκωναν τον κόσμο, ντυμένοι με κόκκινες χλαμίδες καὶ ἐνδύματα. Τους ἀκολουθοῦσαν λαμπαδηδρόμοι στολισμένοι με χρυσωμένους κισσούς. Μαζί τους Νῖκες χρυσές με φτερά, με εξάπηχα θυμιατήρια, καὶ φανταχτερούς χιτῶνες, ἐνῶ ἀκολουθοῦσε βωμός εξάπηχος στολισμένος με χρυσαφένια φύλλα κισσοῦ, στεφανωμένος διάδημα ἀπὸ ἄμπελο διακοσμημένο με λευκόχρυσες γιρλάντες.

Ἀκολουθοῦσαν ἑκατὸν εἴκοσι παιδιά με κόκκινους χιτῶνες, ποὺ ἔφεραν σμύρνα καὶ λιβάνι ἐπάνω σε δίσκους. Μαζί τους σαράντα Σάτυροι στεφανωμένοι με χρυσά στεφάνια κισσοῦ. Καὶ τα σώματά τους ἦταν βαμμένα με χρώματα κόκκινα καὶ διαφορετικές ἄλλες ἀποχρώσεις. Τους συνόδευαν δύο Σιληνοί με πορφυρές χλαμύδες καὶ λευκές μπότες.

Ὁ ἕνας φοροῦσε πλατύγυρο καπέλο καὶ κρατοῦσε χρυσό κηρύκειο, ἐνῶ ὁ ἄλλος ἦταν σαλπιγκτής. Ἀνάμεσα τους βάδιζε ἕνας σωματώδης ψηλός ἄνδρας με τραγικό προσωπεῖο καὶ κρατοῦσε ἕνα χρυσό κέρας της Αμάλθειας. Τον ἀποκαλοῦσαν Ἐνιαυτό (ἔτος). Στοὺς ὤμους του κουβαλοῦσε μία πανέμορφη κοπέλα ποὺ την ἀποκαλοῦσαν Πενταετία. Αὐτὴ εἶχε ἀκολουθία τέσσερις Ὧρες (ὡραῖες κοπέλες) με διαφορετικές στολές, καὶ κρατῶντας κάθε μία διαφορετικούς καρπούς……



ΕΙΚΟΝΑ: ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ ΠΟΜΠΗ ΣΕ ΑΝΑΓΛΥΦΟ

Θησεῖον - Ὁ ναός του Ἡφαίστου

Ὁ Ναός του Ἡφαίστου (ἀποκαλούμενος καὶ Θησεῖο) εἶναι ἕνας ἀπὸ τους πλέον διατηρημένους ἀρχαίους ναούς του ἐλληνικού χώρου. Ἦταν ἀφιερωμένος στὸ θεό Ἥφαιστο καὶ στὴν Ἐργάνη Ἀθηνᾶ. Βρίσκεται στὴν περιοχή του Θησεῖου, ποὺ πῆρε το ὄνομα του λόγῳ της παλιάς, σήμερα ἀναθεωρημένης ἀπόδοσης του ναοῦ στὸ Θησέα. Εἶναι δωρικοῦ ρυθμοῦ, περίπτερος, εξάστυλος ναός, κτισμένος ἴσως ἀπὸ τον ἀρχιτέκτονα Ἰκτίνο ἀπὸ πεντελικό μάρμαρο. Ἔχει 13 κίονες σε κάθε πλευρά μήκους καὶ 6 (συναριθμοῦμενοι) κατά πλάτος. Ὁ σηκός του χωρίζεται σε πρόναο, κυρίως ναό καὶ ὀπισθόδομο.Ὁ ναός εἶχε σχεδιαστεῖ καὶ πιθανότατα ἄρχισε νὰ χτίζεται ἤδη ἀπὸ το 450 π.Χ., σίγουρα πρὶν ἀπὸ τον Παρθενῶνα. Ἡ σύλληψή του ἀνήκει στὴ γενιά τῶν Μαραθωνομάχων καὶ του Κίμωνα καὶ ὄχι στὸ οἰκοδομικό πρόγραμμα του Περικλῆ. Στὰ χρόνια ποῦ ἀκολουθοῦν σημειώνονται ἀλλαγὲς στὸ σχεδιασμό, γύρω στὸ 445 π.Χ., εἶναι ὅμως σε προχωρημένο στάδιο το ἔργο, ἀφοῦ τότε ὁλοκληρώνονται οἱ μετόπες με τους ἄθλους τοῦ Ἡρακλῆ καὶ τα γλυπτά του ἀνατολικοῦ ἀετώματος. Μεταξύ 445-440 π.Χ. φιλοτεχνεῖται ἡ δυτική ζωφόρος. Ἀνάμεσα στὸ 435 καὶ το 430 π.Χ. χρονολογοῦνται ἡ ἀνατολική ζωφόρος, το δυτικό ἀέτωμα καὶ ἡ διαμόρφωση του ἐσωτερικοῦ με περαιτέρω ἀλλαγὲς στὸ ἀρχικὸ σχέδιο. Το 421 π.Χ. τοποθετοῦνται ἡ σίμη, τα ἀκρωτήρια καὶ το λατρευτικό σύμπλεγμα τοῦ Ἡφαίστου καὶ της Ἀθηνᾶς, ὁπότε πρέπει νὰ ὁλοκληρώνεται καὶ ἡ στέγη του ναοῦ. Τα ἐπίσημα ἐγκαίνια ἔγιναν το 416/5 π.Χ. Ὁ πιθανότερος λόγος ποὺ διάρκεσαν τόσο πολύ οἱ ἐργασίες στὸ ναό του Ἡφαίστου εἶναι ὅτι με το οἰκοδομικό πρόγραμμα του Περικλῆ δόθηκε προτεραιότητα στὸν Παρθενῶνα, ἀπὸ το 447 π.Χ., καὶ στὸ ναό του Ποσειδῶνα στὸ Σούνιο, ἀπὸ το 444 π.Χ.

Δεῖτε φωτογραφίες ἀπὸ τον ναό του Ἡφαίστου στὸ Θησεῖο, σε ὑψηλὴ ἀνάλυση.


  

τί Σημαίνει Μῦθος;

Κατά τό λεξικόν (Ι. Σταματάκου): ΜΥΘΟΣ= λόγος- ὁμιλία- συμβουλή- γνώμη κ.λ.π.

Στήν Λέξιν ΜῦΘος ἐνυπάρχει ἡ προστακτική ”ΜᾶΘε”. Ὁ δεχόμενος αὐτήν τήν προτροπήν ἐρωτᾶ ”τί νά μάθω;”
Μία λογική ἀπάντησις δίδεται ἀπό τό ρῆμα Μῶ = ἐπιθυμῶ κάτι, τό ἐπιδιώκω θερμῶς, τό ποθῶ (λεξικόν Ι. Σταματάκου). Ἄρα στήν μάθησιν ὁδηγούμεθα, ὅταν θερμότατα τό ἐπιθυμήσουμε. Ἄν μᾶς ἑλκύση ἡ Γνῶσις, τότε ὁ Μῦθος ἔχει πολλά νά μᾶς διδάξη.


Διά τῆς χρήσεως τοῦ Κώδικος τοῦ Ἕλληνος Λόγου, τοῦ Δρος Θεολόγου Σημαιοφόρου, ἡ Λέξις Μῦθος ἀποδίδει τά νοήματα:

ΜΥ = ἡ ὁρατή μας φύσις (καί πᾶν φυσικόν σῶμα) σέ μεγάλην συσσώρευσιν (φωτός), ἡ ὁποία
ΘΟΣ = θεᾶται, σέ χῶρον ὡρισμένον – σῶμα.

Ο Μῦθος, δῆλα-δή, φέρει σέ θέασιν κάθε πληροφορίαν, σχετικήν μέ τήν ὁρατήν – φυσικήν δημιουργίαν.

Ὅποιος μελετᾶ ἐπιμελῶς τά νοήματα τῶν Μύθων, λαμβάνει Μύησιν. Τό γράμμα -Σ-, κατά τόν Κώδικα, σημαίνει τό κρυμμένο ἔσω. Ἡ Μύησις, λοιπόν, μᾶς ὁδηγεῖ στήν κρυμμένην ἔννοιαν τοῦ Μύθου. Ὁ λαμβάνων Μυθικήν Γνῶσιν ἤ Μύησιν γίνεται Μύστης, διότι μετέχει αὐτών τῶν γνωστικῶν πληροφοριῶν.

Κατά τήν Μυθικήν ἐκδοχήν, τήν Μύησιν μᾶς παρέχουν οί Μοῦσες. Εἶναι οἱ κόρες τοῦ Διός καί τῆς Μνημοσύνης.
Ὁ Δίας, κωδικῶς, σημαίνει πᾶσαν δύναμιν, ἐνῶ ἡ Μνημο-σύνη εἶναι αὐτή πού κρατᾶ στήν μνήμην, κάθε φωτεινήν πληροφορίαν. Ἀσφαλώς καί τά ὀνόματα τῶν Μουσῶν ἔχουν πολλά νοήματα νά μᾶς φαμερώσουν, διά τής χρήσεως τού Κώδικος.

Ἄν ἀληθῶς καί σφοδρῶς τό ἐπιθυμοῦμε, ὁ Μῦθος εἶναι πρόθυμος νά μᾶς παραδώση ὅλα τά φωτεινά του νοήματα, διότι ὁ Μῦθος εἶναι ὁ σοφός ἵστωρ κάθε φυσικῆς γνώσεως.

Ἡ Ἀπάτη τοῦ Δωδεκαθεϊσμοῦ

Ἡ παραπληροφόρηση στὴν ἐποχὴ μας ἔχει φτάσει σχεδόν στὸ μέγιστο βαθμό.


Ἀπ' τὴ μία ἔχουμε τους Φανατικούς Χριστιανούς πού βρίζουν καὶ δὲν θέλουν νὰ ἀκοῦν γιὰ την Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ ἀπ την Ἄλλη τους Φανατικούς "Δωδεκαθειστές" οἱ ὅποιοι δὲν θέλουν νὰ ἀκοῦνε καὶ νὰ μελετοῦν τίποτα ποὺ ἔχει νὰ κάνει με τον Χριστιανισμό.


Ἄς πιάσουμε το θέμα ἀπὸ την ἀρχὴ λοιπόν. Ὅπως εἴπαμε καὶ πρὶν οἱ ἝΛ νίκησαν τους Νεφελίμ καὶ τους ἔκλεισαν στὰ Τάρταρα. Οἱ ἄνθρωποι λοιπόν τιμοῦσαν τους ἝΛ ὅπως τιμοῦμε ἐμεῖς σήμερα κάποιον γιὰ παράδειγμα ἀγωνιστή του 1821. Ὅταν πάει κάποιος καὶ κάνει γιὰ παράδειγμα ἕνα μνημεῖο στὸν Κολοκοτρώνη σημαίνει ὅτι τον ἔχει Θεὸ; Σαφῶς καὶ ὄχι. Το ὄνομα θεοί ἔμεινε ἀπ το (θεῶ=τρέχω γρήγορα) με θ μικρό.

Στὰ ἀρχαία κείμενα πχ του Πλάτωνα (Τίμαιος καὶ Κριτίας) ἔχει ὁ Πλάτων την δημιουργία του κόσμου. Λέει πῶς ὁ Τριαδικός Θεὸς Δημιούργησε τους θεοὺς κτλπ. Σε γενικές γραμμές συμφωνεῖ με αὐτὰ ποὺ λέει ἡ Παλαιά διαθήκη ἡ ὁποία μπῆκε στὰ ἱερὰ βιβλία του Χριστιανισμοῦ με τεράστια λαμογιά.

Σε ὅλα λοιπόν τα ἱερὰ ἐκεῖ ποὺ τιμοῦσαν τοὺς ἝΛ, ἐπειδή το μπαχσιτσι ἦταν ὡραῖο ἔπιασαν ὅλοι οἱ ἱερεῖς καὶ ἀρχίσαν νὰ ἐξαπατοῦν τους ἀνθρώπους. Δηλαδή ἔγινε ἐμπόριο ἡ ὑπόθεση. Δηλαδή οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνές ὁδηγήθηκαν στὸ νὰ πιστέψουν, ὅτι αὐτοί οἱ εὐεργέτες της ἀνθρωπότητας εἶναι Θεοί.

Στὴν ἀρχὴ τους τιμοῦσαν καὶ αὐτὸ λίγο λίγο ἄλλαζε... Εἶναι ψέμα νὰ ποῦμε, ὅτι δὲν ὑπῆρξε ὁ Ἀπόλλων. Ψευτοθεός Ἀπόλλων.. Ψευτοθεός, με την ἔννοια του ὅτι δὲν εἶναι ὁ Τριαδικός Δημιουργός..ἀλλὰ ὄχι ὅτι δὲν ὑπῆρξε ποτέ.

Ἄν πεῖ κάποιος ὅτι ὁ καθένας ἀπ τους θεούς ἀντιπροσώπευε μία ἰδιότητα , ἡ καιρικό φαινόμενο, ἥ ὁτιδήποτε καὶ πάλι εἶναι λάθος. Μὴν ξεχνᾶμε καὶ την τελευταία προφητεία τῶν Δελφῶν.


Ἐστί' ἦμαρ ὅτε Φοῖβος πάλιν ἐλεύσεται καί ἕς ἀεί ἔσται

Ἔτσι λοιπόν καταλαβαίνετε την ἀπάτη πίσω ἀπὸ το δωδεκάθεο.

Οἱ Προφητεῖες Πρίν τον Χριστό Γιὰ το Χριστό.

Ὁ Φοῖβος Ἀπόλλων, μαζί με τις ἱέρειές του, Σίβυλλες, ὑπῆρξαν οἱ πρῶτοι προφῆτες του Ἰησοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι δὲν προανήγγειλαν μόνον την Ἔλευση καὶ το Σταυρικό Του Μαρτύριο, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ την Τελική Κρίση των ἀνθρώπων κατά την Δευτέρα Του Παρουσία. Μερικές ἀπὸ τις προφητεῖες εἶναι οἱ ἀκόλουθες :

ΕΙΣ ΜΕ ΒΙΑΖΕΤΑΙ ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΦΩΣ. ΚΑΙ Ο ΠΑΘΩΝ ΘΕΟΣ ΕΣΤΙΝ. ΚΑΙ ΟΥ ΘΕΟΤΗΣ ΠΑΘΕΝ ΑΥΤΗ. ΑΜΦΩ ΓΑΡ ΒΡΟΤΟΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΜΒΡΟΤΟΣ. ΑΥΤΟΣ ΘΕΟΣ ΗΔΗ ΚΑΙ ΑΝΗΡ. ΠΑΝΤΑ ΦΕΡΩΝ ΠΑΡΑ ΠΑΤΡΟΣ, ΕΧΩΝ ΤΕ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΑΠΑΝΤΑ. ΠΑΤΡΟΣ ΜΕΝ ΕΧΩΝ ΖΩΟΝ,. ΑΛΚΗ ΜΗΤΡΟΣ ΔΕ, ΧΘΙΝΗΤΟΙ ΣΤΑΥΡΟΝ. ΤΑΦΟΝ, ΥΒΡΙΝ, ΑΝΙΑΤΟΥ, ΚΑΙ ΑΠΟ ΒΛΕΦΑΡΩΝ ΠΟΤΕ ΧΕΥΑΤΟ ΔΑΚΡΥΑ ΘΕΡΜΑ. ΠΕΝΤΕ ΔΕ ΧΙΛΙΑΔΑΣ ΕΚ ΠΕΝΤΕ ΠΥΡΡΩΝ ΚΟΡΕΣΑΙ. ΤΟ ΓΑΡ ΘΕΛΕΙΝ, ΑΒΡΟΤΟΣ ΕΛΚΕΙ. ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΜΟΣ ΘΕΟΣ ΕΣΤΙΝ. ΕΝ ΞΥΛΩ ΤΑΝΥΣΘΕΙΣ. ΩΣ ΘΑΝΕΝ ΕΚ ΤΑΦΗΣ, ΕΙΣ ΠΟΛΟΝ ΕΛΚΩΝ


πού θὰ πεῖ :

Ἕνας οὐράνιος με πιέζει, το φῶς, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ παθών θεός, καὶ δὲν ὑπέφερε ἡ θεότητά του, διότι εἶναι συγχρόνως καὶ τα δύο, θνητός καὶ μὴ θνητός, ὁ ἴδιος Θεός καὶ ἄνθρωπος, φέρει τα πάντα ἀπὸ τον Πατέρα καὶ ἔχει τα πάντα ἀπὸ την μητέρα. Την ζωή ὅμως ἀπὸ τον Πατέρα, ἔχοντας την σωματική δύναμη ἀπὸ μητέρα θνητή, (θὰ ὑποστεῖ) τον σταυρό, την ταφή, την ὕβρη. Ἀπὸ τα βλέφαρά του κάποτε θὰ κυλήσουν δάκρυα θερμά. Πέντε χιλιάδες ἄνδρες θὰ χορτάσει ἀπὸ πέντε ἄρτους, διότι ἤθελε νὰ ἐξουσιάσει ὥς Θεός. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ δικός μου Θεός, ὁ ὁποῖος σταυρώθηκε σε ξύλο, αὐτὸς ποῦ ἐξέπνευσε καὶ ἀπὸ τον τάφο ἕλκει πολλούς στὸν οὐρανὸ.


Μονή Σινά, κώδιξ 327, 15ος αι., φφ. 235Β

Ὁ ἑπόμενος χρησμός του Ἀπόλλωνος ἀπηγγέλθη στοὺς ἑπτὰ Ἕλληνες σοφούς, ποὺ συγκεντρώθηκαν στὸν ναό του Ἀγνώστου Θεοῦ τῶν Ἀθηνῶν. Σε ἐρώτησή τους πρὸς τον Ἀπόλλωνα σε ποῖον μετά ἀπ' αὐτὸν ἀνήκει ὁ ναός, ὁ Ἀπόλλων προφητεύει την Ἔλευση του Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ το ὄνομα της μητρός Αὐτοῦ Μαρίας.


ΣΥΝΑΧΘΕΝΤΕΣ ΔΕ ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΕΙΠΟΝ ΤΩ ΑΠΟΛΛΩΝΙ. ΠΡΟΦΗΤΕΥΣΟΝ ΗΜΑΣ ΛΕΞΑΣ, Ω ΑΠΟΛΛΩΝ, ΤΙΝΟΣ ΜΕΤΑ ΣΕ ΔΟΜΟΣ ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΑΙ; ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΠΟΚΡΙΝΑΜΕΝΟΣ ΤΟΥΤΟΙΣ ΕΦΗ. «ΟΣΑ ΜΕΝ ΠΡΟΣ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΝ ΟΡΩΡΕ ΠΟΙΕΙΝ, ΠΟΙΕΙΤΕ. ΕΓΩ ΔΕ ΕΦΕΤΜΕΥΩ ΤΡΕΙΣ ΕΝΑ ΜΟΥΝΟΝ ΥΨΙΜΕΔΟΝΤΑ ΘΕΟΝ, ΟΥ ΛΟΓΟΣ ΑΦ<ΘΕΓΚΤΟΣ>, ΕΝ ΑΔΑΗ ΚΟΡΗ ΕΓΚΥΜΟΣ ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ, ΕΝ ΑΠΑΝΤΙ ΚΟΣΜΩ ΩΣΠΕΡ ΠΥΡΦΟΡΟΝ ΤΟΞΟΝ ΔΙΑΔΡΑΜΩΝ ΑΛΙΕΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΩΣΠΕΡ ΙΧΘΥΑΣ ΒΥΘΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ, ΟΥΣ ΚΑΙ ΖΩΓΡΗΣΑΣ ΠΑΤΡΙ ΠΡΟΣΑΞΕΙ ΔΩΡΟΝ.

ΜΑΡΙΑ ΔΕ ΤΟΥΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ». ΚΑΙ ΤΑΥΤΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΣΑΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΕΙΠΕ.


Δηλαδή:

Συγκεντρωμένοι δὲ οἱ σοφοί εἶπαν πρὸς τὸν Ἀπόλλωνα: «προφήτευσε σ' ἐμᾶς προφήτη Ἀπόλλωνα, τίνος μετά ἀπὸ σένα θὰ εἶναι ὁ οἶκος αὐτὸς;»
Ἀποκρινόμενος ὁ Ἀπόλλων πρὸς αὐτούς εἶπε: «Ὅσα σχετικά με την ἀρετὴ καὶ την κοσμιότητα ἔχει παρακινηθεῖ νὰ κάνει, πράττετε καὶ σεῖς. Ἐγώ δὲ προφητεύω ἕναν μόνον τρισυπόστατο Θεό ἐκτεινόμενο εἰς τα ὕψη, του ὁποίου ὁ ἀνείπωτος Λόγος, ἀφοῦ κυοφορηθεῖ σε κόρη ἀνυποψίαστη, ὅπως ἀκριβῶς το πυροφόρο τόξο, θὰ αἰχμαλωτίσει ὅλον γενικῶς τον κόσμο, ὅπως ἀκριβῶς τους ἰχθείς ἀπὸ το βάθος της ἀπιστίας. Δῶρο θὰ τον προσφέρει εἷς τον Πατέρα. Μαρία δὲ το ὄνομα αὐτῆς».

Βρεῖτε μου ἕνα ἐδάφιο στὴν Π. Διαθήκη ποὺ νὰ λέει το ὄνομα Μαρία..

Γιατὶ λοιπόν νὰ ὑπάρχει στὰ ἱερά βιβλία του Χριστιανισμοῦ ἡ Παλαιά. Διαθήκη ποὺ λέει γιὰ το συμιγδαλι καὶ το μοσχάρι

καὶ ὄχι οἱ προφητεῖες τῶν Σιββυλῶν;

Κώδιξ Thomas Roe 5, φφ. 151β, 152α, Οξφόρδη, Bodleian

Στὸν χρησμό ποὺ ἀκολουθεῖ, ὁ Ἀπόλλων διακηρύττει ἐπιπλέον ὅτι ὁ ἴδιος καὶ οἱ ὑπόλοιποι Ὀλύμπιοι εἶναι ἕνα μικρό μέρος των ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ!

Ὁ μείζονος σημασίας αὐτὸς χρησμός καταγράφηκε ἀπὸ τον Φιρμιανό Λακτάντιο στὸ ἔργο του DivinaeInstitutiones. Τα χειρόγραφα ποὺ ἀκολουθοῦν με την καταγραφή αὐτὴ προέρχονται ἀπὸ τον κώδικα Plut. 21.3του 15ου αἰῶνα, της Λαυρεντιανής Βιβλιοθήκης της Φλωρεντίας.

Κώδιξ Plut. 21.3, 15ος αι., φφ. 9β, 10α, Φλωρεντία, Biblioteca Laurenziana.
De testimonio appollinis c vii:

APOLLO enim quem preter ceteros diuinum maximeq; fatidicum existimant colophone respondens quod delphis credo emigrauerat amenitate asiae ductus querenti quis eet aut quit eet omnino deus. Respondit xx et uno versibus quorum hoc principiu est:

 ΑΥΤΟΦΥΗΣ, ΑΔΙΔΑΚΤΟΣ, ΑΜΗΤΩΡ, ΑΣΤΥΦΕΛΙΚΤΟΣ, ΟΥΝΟΜΑ ΜΗΔΕ ΛΟΓΩ ΧΩΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΕΝ ΠΥΡΙ ΝΑΙΩΝ,ΤΟΥΤΟ ΘΕΟΣ. ΜΙΚΡΗ ΔΕ ΜΕΡΙΣ ΘΕΟΥ ΑΓΓΕΛΟΙ ΗΜΕΙΣ.


Δηλαδή:

Ἡ μαρτυρία του Ἀπόλλωνος, κεφ. 7:

Ὁ Ἀπόλλων, ὁ ὁποῖος πράγματι θεωροῦν ὅτι εἶναι θεϊκότερος ὅλων τῶν ἄλλων, καὶ ἰδιαίτερα προφητικός με τους χρησμούς του στὴν Κολοφῶνα -ὑποθέτω ὅτι ἐπειδή παρακινήθηκε ἀπὸ την ὀμορφιά της Ἀσίας μετακινήθηκε ἀπὸ τους Δελφούς- σε κάποιον ποὺ ρώτησε ποῖος ἦταν ὁ ἴδιος, ἡ ποῖος τελικά ἦταν ὁ Θεός, ἀπάντησε με εἰκόσι ἕναν στίχους, ἐκ των ὁποίων αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ: «Αὐτοδημιούργητος, ἀδίδακτος, χωρίς μητέρα, ἀκλόνητος, χωρίς νὰ χωράει το ὄνομα του σε ἀνθρώπινο λόγο, πύρινος αἰώνιος, αὐτὸ εἶναι ὁ Θεός· μικρό δὲ μέρος του Θεοῦ ἄγγελοι εἴμεθα ἐμεῖς».

(Λακτάντιος, Divinae Institutiones, βιβλ. 1, κεφ. 7 !!

Το μικρό μέρος των προφητειῶν ποὺ μόλις διαβάσατε ἀποτελοῦν ἕνα μικρό δεῖγμα της ἑνώσης χριστιανισμοῦ καὶ ἑλληνισμοῦ ἀπ' το βιβλίο του
Δ.ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ποσειδῶν: θεός τῶν ὑδάτων

Ποσειδῶν: θεός τῶν ὑδάτων


Ἡ Λέξις ΟΝΟΜΑ εἶναι ὁ Νόμος, πού ὁρίζει τό ὀνομαζόμενον. Ἄν τό ὄνομα εἶναι ἀληθινόν, θά κριθῆ μετά τήν ἐξέτασιν, στήν ὁποίαν θά τό ὑποβάλλωμεν, ὡς γνωρίζοντες. Μέγας καί πολύτιμος βοηθός μας, πλήν τῆς παρατηρητικότητος καί τῆς γονίμου φαντασίας μας, εἶναι τό Λεξικόν τῆς Γλώσσης μας, ἀλλά καί ἡ σημασία τῶν γραμμάτων, κατά τόν Κώδικα τοῦ Ἕλληνος Λόγου.


Τό ὄνομα, λοιπόν, Ποσειδῶν συνδέεται μέ τήν θάλασσα, μέ τό ὑγρόν. Πράγματι, τοῦτο γίνεται φανερόν μέ τά τρία πρῶτα γράμματα, δηλαδή ΠΟΣ-ειδῶν.

Πόσις-πόσιος σημαίνεται, κατά τό Λεξικόν μας, τό πίνειν, τό ποτόν πρωτίστως βεβαίως τό νερό. Μᾶς ἔμαθαν στό σχολείον, ὅτι ἀπό τό νερό ἀνεπήδησεν ἡ ζωή, δῆλα-δή, ὅλα τά εἴδη. Συνεπῶς, τό όνομα ΠΟΣ – ΕΙΔΩΝ κυριολεκτικῶς δηλώνει: “ἐκ τῆς πόσιος, ἡ γέννησις τῶν εἰδῶν”. Διά τών ἀφώνων βεβαίως Π+Σ δομεῖται τό ἐπίθετον πᾶς καί πᾶσα, μέ τήν ἔννοιαν τῆς ὁλότητος.

Ἡ Λέξις εἶδος παραπέμπει στό ρῆμα εἴδω = βλέπω καί γνωρίζω, ἀλλά καί στήν ἰδέα. Μεταφέροντας λοιπόν τήν πληροφορίαν, πού τό ὄνομα Ποσειδῶν μᾶς φανερώνει, ἀπό τό ὑλικόν στό πνευματικόν ἐπίπεδον, ἀνα-γνωρίζομεν, ὅτι ὁ Ποσειδῶν ἐκφράζει πᾶσαν τήν Γνῶσιν. Ἡ Γνῶσις περικλείει τήν ἰδέαν καί ἡ ἰδέα θά βοηθήση στήν δόμησιν τοῦ εἴδους (εἴδω – ἰδέα – εἶδος).

Ἀλλά ἡ ἰδέα ἔχει πηγήν ἐμπνεύσεως τήν Διάνοιαν, λέξις πού ἐμφανίζεται στό ὑπό ἐξέτασιν ὄνομα ΠΟΣΕΙ-ΔΩΝ.


Βάσει, λοιπόν, τῶν ἑρμηνειῶν τοῦ λεξικοῦ μας τό ὄνομα Ποσειδῶν ἀληθεύει κατά πάντα, ἀποδίδοντας τό ὑλικόν νόημα, ἤτοι ἐκ τῆς πόσιος πᾶσα ζωή τῶν εἰδών, ἀλλά καί τό πνευματικόν, ὅτι ὁ Ποσειδῶν εἶναι ὁ κατέχων πᾶσαν τήν γνῶσιν.


Μεγάλο ἐνδιαφέρον παρουσιάζει ὅμως καί ἡ ἀποκωδικοποίησις τοῦ ὀνόματος Ποσειδῶν, βάσει τοῦ Κώδικος τῆς Ἐλληνικῆς Γλώσσης ἤ τοῦ Ἕλληνος Λόγου.

Κωδικῶς, λοιπόν, τό ὄνομα σημαίνει:


ΠΟ = τό πῦρ σέ χῶρον ὡρισμένον (θεολογικῶς, τό Π σημαίνει τόν Πατέρα Δημιουργόν).

Σ = πού ἔρχεται ἐσωτερικῶς (σέ χῶρον ἤ σῶμα).

ΕΙ = καί ἐκτείνεται διαρκῶς, τροφοδοτούμενον λίγο-λίγο (καί τροφοδοτόν).

ΔΩ = διά δυνάμεως ἐπί πλανήτου.

Ν = βάσει Νοός καί Νόμου.


Τό ἄφωνον -Π-, κατά τόν Κώδικα, ὀνομάζει τό Πῦρ, τό πρῶτον στοιχεῖον τῆς Δημιουργίας.

Κατά τόν Ἡράκλειτον, αὐτό τό πῦρ, ἀποθνῆσκον, θά δώση τόν ἀέρα κι αὐτός, διά τοῦ θανάτου του, τό ὑγρόν.

Ἡ ἔννοια αὐτή ἀποδίδεται διά τῶν γραμμάτων ΠΟΣ → πῦρ σέ ἔσω χώρον, πῦρ δῆλα-δή, τό ὁποῖον πίπτον χαμηλά ὑγροποιήθηκε.

Ἡ δίφθογγος ΕΙ περιγράφει, ὅτι αὐτό τό ὑγρόν Ε = ἐκτείνεται ἐπί τῆς ἐπιφανείας καί Ι = συνεχῶς τροφοδοτεῖται.

Τό -Ι- δηλώνει τήν μικράν ποσότητα τῆς ἡλιακής ἀκτινοβολίας καί ἀναμφιβόλως ἡ παρουσία τῶν ἡλιακών ἀκτίνων εἶναι ἡ βασική πηγή τροφοδοσίας ἐπί πλανήτου.

Τά γράμματα ΔΩΝ σημαίνουν, ἀπό ὑλικῆς ἀπόψεως, τήν Δ = δύναμιν τοῦ Ν = νεροῦ (κωδικῶς Ν = Νοῦς – Νόμος καί τά Νερά εἰς τήν φύσιν) ἤ τήν Δίνην.

Ἡ ἐπί πλέον πληροφορία, πού ὁ Κώδικας μᾶς παρέχει, εἶναι ὅτι ἐκ τοῦ Π = πυρός προκύπτει τό ὕδωρ.

Ἄν τώρα ἐξετάσωμε πνευματικῶς τό ὄνομα Ποσειδῶν, κατά τόν Κώδικα, δεδομένου ὅτι τό -Π- σημαίνει καί τόν Πατέρα Δημιουργόν, ὁ Ποσειδῶν παραπέμπει στόν, “τά πάντα γνωρίζοντα”. Εἶναι ὁ πᾶς καί ὁ εἰδών. Ὁ ΕΙ-ΔΩΝ ἀσφαλώς διαθέτει Δ + Ν = δύναμιν Νοός= Διάνοιαν. Αὐτός ὁ ΠΑΣ – ὡς γνωρίζων, ὡς ΕΙΔΩΝ, θά δομήση πάντα τά εἴδη, τά ὁποῖα θά φέρουν τήν δική τους Διάνοιαν καί ἄν ἀνήκουν στό ἔλλογον εἶδος, θά φέρουν τίς δικές τους Ἰδέες. Αὐτά ἀπεκάλυψε στήν Διάνοιάν μου, τό ὄνομα Ποσειδῶν.

Βοηθήματα:
Λεξικόν Ἰ. Σταματάκου
Βιβλία Κώδικος Ἕλληνος Λόγο

Νικος    Σολδατος

Τι ἀπέγινε ἡ Ἀριάδνη;

Τι ἀπέγινε ἡ Ἀριάδνη;

Κόρη του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα καὶ της κόρης τοὺ Ἥλιου Πασιφᾶης. Ἐτυμολογικά το ὄνομα της, Ἀριάδνη ἡ Ἀριάγνη σημαίνει την ἱερὴ την ἁγνῇ. Ἡ ρίζα ἀδ- προέρχεται ἀπὸ το ρῆμα ἀνδάνω, ἐκ του ἥδομαι ποὺ σημαίνει τέρπω, εὐαρεστῶ.

Μ' αὐτὴν την ἔννοια ἡ Ἀριάδνη εἷναι ἡ φιλήδονη, μία ἐκφράσῃ της Πάνδημου Ἀφροδίτης. Μία ἀκόμα παραφράση του ὀνόματός της εἶναι το «Ἀριδήλα», ποὺ σημαίνει την πολύ φωτεινή, αὐτὴν ποὺ φαίνεται ἀπὸ μακριά. Αὐτὸ το ὄνομα το πῆρε ὅταν ἀνέβηκε με τον Διόνυσο στὸν οὐρανὸ...

Πρὶν ἀποκτήσει το χαρακτῆρα θνητῆς ἡρωίδας σχετιζόταν στὴν Κρήτη με τὴ Θεά-Φύση ἡ μεγάλη μητέρα, θεότητα ποὺ ἀποτελοῦσε την προσωποποίηση της φύσης ποὺ γεννιέται καὶ πεθαίνει κατά τὴ διάρκεια του ἔτους...

Ἡ Ἀριάδνη πεθαίνει στὴ γῆ καὶ ξαναζεῖ στὸν οὐρανὸ, κοιμᾶται καὶ ξυπνάει, ὅπως καὶ ἡ φύση.

Τα χαρακτηριστικά της μοιάζουν μ' αὐτὰ της Περσεφόνης.

Ἀριάδνη καὶ Ἀριδήλα, στὰ δυτικά νησιά, ὀνόμαζαν μία θεά με δύο μορφές καὶ με διπλή μοῖρα, καλή καὶ κακή. Ἐπίσης λατρευόταν με διάφορους τρόπους καὶ σε ἄλλες περιοχές : στὴ Νάξο, την Δῆλον , την Κύπρο, τὴ Ρώμη κ.α. Σύμφωνα με την ἐπικρατέστερη ἐκδοχὴ του μύθου, ἡ Ἀριάδνη ἐρωτεύεται τον Θησέα, ποὺ φτάνει στὴν Κρήτη γιὰ νὰ σκοτώσει τον Μινώταυρο, ὁ ὁποῖος κατασπάραξε 7 νέους καὶ 7 νέες ἀπὸ την Ἀθήνα...

Γίνεται συνεργός του καὶ του ἔδωσε λοιπόν ἕνα κουβάρι κλωστή (ὁ περίφημος καὶ ὡς ἐκφράση της νεοελληνικῆς γλώσσας «Μίτος της Ἀριάδνης»), ὥστε ὅταν θὰ ἔμπαινε στὸν Λαβύρινθο νὰ το ξετυλίγει γιὰ νὰ μπορέσει ἔπειτα, ἀφοῦ σκοτώσει το Μινώταυρο, νὰ βρεῖ την ἔξοδο.

Ἡ Ἀριάδνη τον ἔβαλε νὰ ὑποσχεθεῖ ὅτι θὰ την ἔπαιρνε στὴν πατρίδα του καὶ θὰ την παντρευόταν.

Ὁ Θησέας πράγματι σκότωσε το τέρας καὶ χρησιμοποιῶντας το Μίτο της Ἀριάδνης πού θὰ τον ὡδηγοῦσε με ἀσφάλεια πάλι στὸ φῶς του ἥλιου,κατάφερε νὰ βγεῖ ἀπὸ το Λαβύρινθο. Ἐκμεταλλευόμενοι το σκοτάδι της νύχτας, ὁ Θησέας, ἡ Ἀριάδνη καὶ οἱ ὑπόλοιποι νέοι δραπέτευσαν στὸ λιμάνι καὶ πῆραν με το πλοῖο τους το ταξίδι της ἐπιστροφή.

Ἡ Ἀριάδνη ἀποφάσισε νὰ φύγει μαζί του καὶ με τους συντρόφους του ἄνοιξαν τα πανιά γιὰ την Ἀθήνα...

Ὁ ἥρωας πῆρε μαζί του την Ἀριάδνη καὶ την ἀδερφὴ της Φαίδρα, ἀχρήστευσε τα μινωικά πλοῖα γιὰ νὰ γλυτώσει την καταδίωξη καὶ ἀπέπλευσε. Ὁ Θησέας ἐπιστρέφοντας ἀπὸ την Κρήτη στὴν Ἀθήνα, κάνει μία στάση στὸ νησί της Νάξου,ποὺ τότε ὀνομαζόταν Δία.

Ὁ σκοπός της στάσης αὐτῆς ἔχει μείνει στὴ σκοτεινή πλευρά του μύθου, ἴσως γιατί θεωρήθηκε κατά ἕναν παράξενο τρόπο αὐτονόητος. Ἴσως νὰ θεωρήθηκε ὅτι ἔτσι θὰ ἐκπληρωνόταν το πεπρωμένο της Ἀριάδνης.

Ὁ Θησέας ἦταν σ’ αὐτὸ το νησί ἕνας ἁπλὸς περαστικός, ἕνα ἐμπόδιο στὸ σχέδιο του θεοῦ. Πολλές ἀγγειογραφίες ἀπεικονίζουν τον Θησέα νὰ ἐγκαταλείπει το νησί διωγμένος ἀπὸ τὴ θεά Ἀθηνᾶ, ἐνῷ ὁ Διόνυσος ἀπομακρύνεται με την Ἀριάδνη.

Ἐκεῖ, στὸ ὄνειρο του Θησέα ἐμφανίστηκε ὁ θεός Διόνυσος καὶ του εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ φύγουν ἀπὸ το νησί χωρίς την Ἀριάδνη, ἀφοῦ ἦταν γραφτό νὰ μείνει ἐκεῖ καὶ νὰ γίνει γυναῖκα του. Την ἐγκαταλείπει ἐνῶ κοιμόταν. Ἡ κοιμισμένη (μήπως νεκρή;) Ἀριάδνη ἀνῆκε δικαιωματικά στὸν θεό καὶ ὁ θνητός ἥρωας δὲν εἶχε ἄλλη ἐπιλογή ἀπὸ την ἀποχώρηση. Ἡ Κυρά του Λαβυρίνθου ἔμεινε γιὰ τον Θησέα στὴ σφαῖρα του ἀνέφικτου.

Ὁ ἥρωας ὅμως τελικά το μόνο ποὺ κατάφερε νὰ κρατήσει ἀπὸ την θεία θηλυκή παρουσία ποὺ ὁδήγησε τα βήματά του πίσω στὸ φῶς ἦταν το εἴδωλο της. Ὁ Θησέας κράτησε το ξόανο της Ἀφροδίτης το ὁποῖο ἡ Ἀριάδνη κουβαλοῦσε ἀπὸ τὴ στιγμή ποὺ ἄφησαν την Κρήτη. Σὰν ζωντανή ἀνάμνηση κράτησε την Φαίδρα ἡ ὁποία σχετίζεται με την φωτεινή καὶ προσιτή στὸν ἄνθρωπο ὄψῃ της Ἀριάδνης.

Ἐκεῖ ὁ Διόνυσος, ἄρχοντας της Νάξου την ἐρωτεύεται καὶ την κάνει οὐράνια σύζυγό του. Ἀποκτήσατε τέσσερις γιούς, τον Εὐανθή, το Στάφυλλο τον Πεπάρηθο καὶ τον Οἰνοπίωνα, ἀναφέρονται ὅμως καὶ ὥς παιδιά της ἀπὸ τον Θησέα.

Την ὁδηγεῖ στὸν Ὄλυμπο, ὅπου ὁ Δίας της χαρίζει την ἀθανασία. Λέγεται ἀκόμη πῶς ὁ Διόνυσος (ἡ ἡ Ἀφροδίτη ἡ οἱ Ὧρες) της χάρισε ἕνα χρυσό στέμμα με πολύτιμους λίθους, ἔργο του Ἡφαίστου. Ἦταν το περίφημο στεφάνι με το ὄνομα της με το ὁποῖο οἱ θεοί ἔκαναν καδένα ἀπὸ ἀστέρια στὸν οὐρανὸ. Ἡ Ἀριάδνη ἔμεινε στὴ Νάξο καὶ παντρεύτηκε τον θεό Διόνυσο κι ἔτσι ἀναπτύχθηκε καὶ ἡ λατρεία της σὰν θεότητα στὸ νησί.

Ἡ θνητή Ἀριάδνη ἔφθασε ἔτσι νὰ γίνει ἀθάνατη σύζυγος θεοῦ.

Αὐτὸς εἷναι ὁ βασικός κορμός του μύθου, ὁ ὁποῖος ὅμως ἔχει ἀρκετὲς παραλλαγές.

Στὶς ραφές των δύο μυθικῶν κύκλων, χώρεσαν ἕνα σωρό παραλλαγές, ἀντικρουόμενες καὶ ἀντιφατικές.

Ἀπὸ τὴ συσχέτιση των παραδόσεων προκύπτει πῶς δύο εἶναι κυρίως οἱ μῦθοι ποὺ συνδέονται με την Ἀριάδνη: ὁ μῦθος της καταλελειμμένης ἀπὸ τον Θησέα ἀπαρηγόρητης γυναίκας καὶ ἐκεῖνος της εὐτυχισμένης συζύγου του Διονύσου.

Σύμφωνα ὅμως με το μῦθο, ὁ Θησέας, ἀφοῦ ἑνώθηκε με την Ἀριάδνη, στὸ νησάκι Δία, καὶ ἔκανε μαζί της δύο παιδιά, τον Στάφυλο καὶ τον Οἰνοπίωνα, ἡ τον Δημοφόντα καὶ τον Ἀκάμα, την ἐγκατέλειψε.

Ἡ μυθολογία λέει ὅτι την ἄφησε γιατί ἀγαποῦσε την Αἴγλη, ἡ γιατί του το ὑπέδειξε ἡ θεά Ἀθηνᾶ ἡ ὁ θεός Διόνυσος ποὺ ἀγάπησε την Ἀριάδνη καὶ ἤθελε νὰ ἑνωθεῖ μαζί της. Ἄλλοι λέγουν πῶς αὐτή, ἡ Ἀριάδνη, κρεμάστηκε γιατί την ἐγκατέλειψε ὁ Θησέας, ἄλλοι πῶς ναῦτες («ὑπὸ ναυτῶν») την ἔφεραν στὴν Νάξο ὅπου παντρεύτηκε τον ἱερέα του Διόνυσο Οίναρο, γιατί ὁ Θησέας ἀγάπησε ἄλλη καὶ την παράτησε , τον ἔλιωνε δεινός ἔρωτας γιὰ την Πανοπηίδα Αίγλη…..

Ὁ Θησέας την ἐγκατέλειψε γιὰ χάρη μιᾶς Ἀθηναίας, της Αἴγλης καὶ ἀπελπισμένη ἡ βασιλοπούλα κρεμάστηκε ἀπὸ λύπη λέει η μία ἐκδοχὴ.

Ἄλλη ἐκδοχὴ λέει ὅτι την σκότωσε ἡ Ἄρτεμις ἐπειδὴ ζευγάρωσε με τον Θησέα ἱερόσυλα μέσα στὸ ἱερὸ της. Ἀποκτᾶ γιοὺς με τον Θησέα, ἀλλὰ συχνά οἱ γιοὶ της σύμφωνα καὶ με τα δηλωτικά τους ὀνόματα, ἀναφέρονται σὰν καρπός της ἑνώσης της με τον Διόνυσο.

Ὁ Παυσανίας, μιλάει γιὰ μία μία παράδοση ποὺ θέλει την Ἀριάδνη νὰ εἶναι θαμμένη στὸ ναό του Διόνυσου στὸ Ἄργος.

Κατά μία ἄλλη ἐκδοχὴ, το καράβι του Θησέα, παρασυρμένο ἀπὸ τρικυμία, ἔφτασε στὴν Κύπρο, ὁποῦ ἡ καταπονημένη ἀπὸ τις κακουχίες καὶ την ἐγκυμοσύνη Ἀριάδνη, ἔσβησε πρὶν προλάβει νὰ γεννήσει καὶ στὴν συνέχεια λατρεύτηκε σὰν Ἀριάδνη -Ἀφροδίτη.

Ἕνας ἀπὸ αὐτούς εἶναι καὶ ὁ Χίος ποιητής Ἰῶν, γράφει :

"Ὁ Θησέας ξέπεσε ἀπὸ την κακοκαιρία στὴν Κύπρο ἔχοντας μαζί του την Ἀριάδνη ἔγκυο. Καὶ καθώς αἰτῆ ἦταν ἄρρωστη ἀπὸ τὴ θαλασσοταραχή καὶ του παραπονιόταν, την ἔβγαλε στὴ στεριά ἐνῶ ὁ ἴδιος, καθώς ἐπισκεύαζε το πλοῖο, παρασύρθηκε πάλι στὸ πέλαγος. Οἱ ντόπιες γυναῖκες πῆραν την Ἀριάδνη τότε γεμάτη θλίψη στὴ μοναξιά της, την περιποιήθηκαν καὶ της παρουσίασαν πλαστό γράμμα, γραμμένο τάχα ἀπὸ το Θησέα, τὴ βοήθησαν καὶ της παραστάθηκαν στοὺς πόνους της γέννας, ἀλλὰ πέθανε χωρίς νὰ προφτάσει νὰ γεννήσει καὶ την ἔθαψαν……"

Ἥ Ἀριάδνη ξέχωρα ἀπὸ τὴ θνητή ταυτότητά της εἶχε καὶ μία θεϊκή ποῦ διακρινόταν ἀπὸ τὴ χαρακτηριστική διττότητα της θηλυκῆς ἀρχῆς.

Εἶχε, ἑπομένως, μία πλευρά φωτεινή καὶ μία σκοτεινή.

Ἦταν ταυτόχρονα ἡ πλέον ἄμωμη Ἀριάδνη ὣς ὑποχθόνια θεά καὶ η διαυγής Ἀριδήλη ὥς οὐράνια. Ἦταν ἐκείνη ποὺ ὡδηγοῦσε τον μυούμενο στὸν θάνατο καὶ ἐκείνη ποὺ του δίδασκε τον τρόπο γιὰ νὰ ἐπιστρέψει.

Ἦταν ἡ Ἀριάδνη, λοιπόν, ἡ ἀφιερωμένη στὸν Ταῦρο, ὅπως ἡ γιαγιά της Εὐρώπη καὶ ἡ μητέρα της Πασιφάη ἡ μόνη πού εἶχε ἐξουσία στὸν χῶρο του Ταύρου καὶ μποροῦσε νὰ διδάξει τον Θησέα. . Ὅμως οἱ ἀπεικονίσεις του Λαβυρίνθου ποὺ τον παρουσιάζουν με μία μοναδική διαδρομή ποὺ εὔκολα ὁδηγούσανε πάλι στὴν ἔξοδο δικαιολογοῦν περισσότερο την μᾶλλον παλαιότερη ἐκδοχὴ ποὺ θέλει την Ἀριάδνη νὰ δίνει στὸν Θησέα το φωτεινό στεφάνι της γιὰ νὰ του δείχνει τον δρόμο μέσα στὰ ζοφερά σκοτάδια του Λαβυρίνθου/Ἄδη.

Ἡ σκοτεινή καὶ μυστική ὄψη της Ἀριάδνης/Ἀριάγνης ὥς Κρητικῆς Περσεφόνης μόνο ἀπὸ τον θεό μπορεῖ νὰ γίνει θεατή ἐκτὸς μυστηρίων. Ἡ φωτεινή ὄψῃ της Ἀριάδνης γίνεται φανερή καὶ στὸ ὄνομα της Αἴγλης, της κόρης του Πανοπέως (μήπως του Ἥλιου;), γιὰ χάρη της ὁποίας ὁ Θησέας ἐγκατέλειψε την κόρη του Μίνωα σε μία ἄλλη ἐκδοχὴ του μύθου.

Διάφορες διηγήσεις θέλουν την Αἴγλη νὰ ὀνομάζεται ἐπίσης καὶ Κορωνίς.

Αὐτό το ὄνομα ἔφερε καὶ ἡ ἐρωμένη του Ἀπόλλωνα, ἡ ἄτυχη μητέρα του Ἀσκληπιού ποὺ πέθανε πυρπολημένη, ἐπειδὴ πρόδωσε τον θεό μ’ ἕναν θνητό, τον Ἰσχὺ.

Ἐνδιαφέρον προκαλεῖ στὸν προσεκτικό παρατηρητή μία ἀγγειογραφία ποὺ ἀπεικονίζει την ἁρπαγῆ κάποιας κοπέλας με το ὄνομά Κορώνα ἀπὸ τον Θησέα.

Μήπως ὁ Θησέας ἦταν ἐκεῖνος ὁ ‘ἰσχυρός’ θνητός πού γιὰ χάρη του ἡ μητέρα του Ἀσκληπιοῦ ἀπαρνήθηκε τον Ἀπόλλωνα, ὅπως ἡ Ἀριάδνη εἶχε ἀπαρνηθεῖ τον Διόνυσο; Μ’ ἕναν παράξενο τρόπο ὁ ἀστερισμός του Βορείου Στεφάνου φέρνει τις δύο θεϊκές συντρόφους ἀκόμη πιὸ κοντά. Ἡ Κορωνίς ἡ Κορώνη ἀντανακλᾶται στὴν λατινική ὀνομασία Corona Borealis.(εἶναι το στεφάνι-στέμμα ποὺ στεφάνωσε ὁ Διόνυσος την Ἀριάδνη).

Ἕνα ἄλλο ἐνδιαφέρον σημεῖο εἶναι ὅτι ὁ ἀστερισμός φαίνεται στὸν οὐρανὸ σὰν νὰ «στεφανώνει» τον σφετερισμό του Οφιούχου ποὺ σχετίζεται με τον Ασκληπιό!

Ἐκεῖ ἀνοίγεται ἕνας ἄλλος μυθικός κύκλος ποὺ θέλει την Ἀριάδνη μέσα ἀπὸ το ζευγάρωμά της με τον Διόνυσο, νὰ γίνεται ἀγέραστη καὶ ἀθάνατη.

Ὅταν οἱ Ὀλύμπιες Ἄρτεμις καὶ Ἀφροδίτη σφετερίστηκαν τις ἰδιότητες καὶ τον λατρειακό της χῶρο, ἐκείνη ὑποβαθμισμένη πιὰ, μία Θεά της βλάστησης καὶ της γονιμότητας, ποὺ προσαρμόστηκε στὸν τύπο της βασιλοπούλας ποὺ ἐρωτεύεται το ξένο παλληκάρι, τον Θησέα, τον πολέμιο του ἴδιου της του σπιτικοῦ.

Ἡ Ἀριάδνη συνδέεται στενά καὶ με την θεά Ἀθηνᾶ, σὰν Ἐργάνη Ἀθηνᾶ, θεά της τέχνης καὶ ἰδιαίτερα της ὑφαντικῆς, ὅπως καὶ ἡ Ἀριάδνη ἐξαιτίας του μίτου. Σε συμβολικό ἐπίπεδό ἔχει τις ἰδιότητες της ἀράχνης, εἶναι αὐτή ποὺ ὑφαίνει τον κόσμο.

Σύμφωνα με μία πιὸ ἐσωτερική ἑρμηνεία του μύθου, ἡ Ἀριάδνη εἶναι ἡ ἴδια η ἀντανάκλαση της ψυχῆς του ἀνθρώπου - ἥρωα (Θησέας), πού δίνοντας του τον μίτο, τον ὁδηγεῖ στὸν λαβύρινθο καὶ του ἐπιτρέπει ὄχι μόνο νὰ βγεῖ ἔξω, ἀλλά νὰ φτάσει, πρὶν, στὸ κέντρο του λαβύρινθου, νὰ κατανοήσει τον μηχανισμό αὐτό, των ψευδαισθήσεων καὶ μάλιστα νὰ ὁδηγήσει καὶ ἄλλους ἀνθρώπους.

Στὸν μακρύ χρόνο ὡς τις ἡμέρες μας, την Ἀριάδνη δὲν την ταξίδεψε ἡ Θεϊκή της φύση, ἀλλὰ ἡ πολύπαθη θνητή με ὄχημα τον Ἔρωτα ἀνάμεσα σε Θησέα καὶ Διόνυσο.

Ὁ ἀπελπισμένος καὶ προδομένος ἔρωτας ἀπὸ τὴ μία καὶ ὁ ἀνέλπιστα ξανακερδισμένος, ὁ δοξαστικά λυτρωτικός με Θεϊκό χιτῶνα ἀπὸ την ἄλλη.

Κινῶντας οἱ δύο ἐραστὲς της, θνητός καὶ ἀθάνατος, τα νήματα της ἐρωτικῆς της μοίρας, την ἀνυψώνουν ὁ καθένας με τον τρόπο του, σε σύμβολο ἐρωτικό καὶ ἀκραία φορτισμένο. Μὰ πιὸ πολύ, στὸ διαχρονικό της ταξίδι μέτρησε το “τραῦμα”…..

Ἡ ἐξανθρωπισμένη δραματικότητα της μορφῆς της, της χάρισε ἀμέριστα τὴ συμπάθεια των αἰώνων, ἀφήνοντας ἔτσι ἔκθετο σε ἀφορισμούς τον Ἀθηναῖο ἥρωα, παρ’ ὅλη την μέριμνα της Ἀθηναϊκής προπαγάνδας νὰ κρατηθοῦν ἀλώβητα το ἦθος καὶ το γόητρό του.

Ὁμόλογη ἀπὸ αὐτή την ἄποψη με την ἄλλη μοιραία βασιλοπούλα, τὴ Μήδεια. Καὶ ὅπως ἐκείνη, ἔτσι καὶ ἡ Ἀριάδνη γίνεται συνεργός του ξένου στὸν φόνο του ἀδελφοῦ της του Μινώταυρου, βοηθῶντας τον Θησέα με τον περιβόητο μίτο καὶ ἀπαρνιέται τους δικούς της, τον κραταιό πατέρα της τον Μίνωα καὶ ἀκολουθεῖ τον ἐραστὴ της στὸ φευγιό του, γιὰ νὰ ἐγκαταλειφθεῖ ὅμως ἄσπλαχνα ἀπὸ ἐκεῖνον στὴ Νάξο.

Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ἄλλωστε πῶς ἡ δυναμική του μοτίβου της ἐρωτικῆς προδοσίας, εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔφτασε νὰ μαζέψει περισσεύματα συμπάθειας ἀκόμα καὶ γιὰ τὴ μάγισσα, την παιδοκτόνο Μήδεια. Γιατί ὅσο καὶ ἂν ἀξιώθηκε ἡ Ἀριάδνη την εὔνοια του Διόνυσου, ὅσο καὶ ἂν πυρακτώθηκε ἀπὸ τον Θεϊκό ἐραστή, δέν ἔπαψε νὰ πέφτει πάνω της η σκιά του ἀπαρνητή Θησέα.

Καὶ τι θὰ ἦταν ἀλήθεια το Διονυσιακό σμίξιμο χωρίς την ἐγκατάλειψή της ἀπὸ τον θνητό ἐραστῆ;

Ἔχει μάλιστα κανείς την αἰσθήση, πῶς τους χυμώδεις ἐρωτικούς καρπούς ποὺ γεύτηκαν Διόνυσος καὶ Ἀριάδνη, τους ὄφειλαν στὸν Θησέα.

Θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ἡ Ἀριάδνη ἦταν ἡ ἐνσάρκωση της θεάς της βλάστησης ποὺ γεννιέται καὶ πεθαίνει κάθε χρόνο.

Ἡ Ἀριάδνη ἐνσαρκώνει στοὺς αἰῶνες το ἀρχετύπῳ της ἐγκαταλελειμμένης ἐρωμένης.

Της γυναίκας ποὺ δόθηκε ἄνευ ὅρων καὶ προδόθηκε κυριολεκτικά ἀνυποψίαστη.

  

         

«Συν Αθηνά και χείρα κίνει»

«Σῦν Ἀθηνᾶ καὶ χεῖρα κίνει»

«Σῦν Ἀθηνᾶ καὶ χεῖρα κίνει» λέμε σε ὅσους τα περιμένουν ὅλα ἀπὸ το Θεό ἡ την τύχη, χωρίς νὰ κάνουν τίποτα οἱ ἴδιοι σε μιά στιγμή της ζωῆς τους!

Ὁρισμένοι ἀποδίδουν την ἀρχὴ της συγκεκριμένης φράσης στὸν Ὅμηρο, ἐνῶ ἄλλοι στὸν Εὐριπίδη.

Στοὺς μύθους του Αἰσώπου ἀναφέρεται ὅτι ἡ φράση εἰπώθηκε ἀπὸ κάποιο ναυαγό (πλούσιο Ἀθηναῖο), ὁ ὁποῖος, ἀντὶ νὰ ἐπιχειρήσει νὰ κολυμπήσει γιὰ νὰ σωθεῖ, ξέκανε παρακλήσεις στὴ θεά Ἀθηνᾶ νὰ τον γλυτώσει χωρίς αὐτὸς νὰ κάνει την παραμικρή προσπάθεια νὰ σωθεῖ.
Σχετικός εἶναι καὶ ὁ μῦθος του Αἰσώπου με τον βοηλάτη, ὁ ὁποῖος ὅταν το ἁμάξι ποὺ ὡδηγοῦσε ἔπεσε μέσα σε ἕνα φαράγγι, «ἀργός ἵστατο τῷ Ἡρακλεϊ προσευχόμενος. Ὁ δὲ θεός ἐπιστὰς εἰπὲ: “τῶν τροχῶν ἅπτου, καὶ τοὺς βόας νύττε, καὶ τότε τῷ θεῶ εὔχου, ὅταν καυτός τι ποιῆς· μὴ μέντοιγε μάτην εὔχου». Δηλαδή, πιάσε τους τροχούς καὶ τα βόδια καὶ μετά νὰ προσευχηθείς στὸ θεό, ὅταν κι ἐσὺ ὁ ἴδιος κάνεις κάτι, διαφορετικά προσεύχεσαι μάταια.

ЭЄ "Ὥς εὖ παρέστης υἱὲ τού Ἀπόλλωνος"

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪


..." Τον Πυθαγόρα θὰ σας τον παρουσιάσω ὡς ἰατρόν καὶ μύστην τῶν ἀπόκρυφων της Φύσεως μυστηρίων.

Ἀλλὰ πρὸ αὐτοῦ πρέπει νὰ σας πῶ, ὅτι ὁ Πυθαγόρας ἐγεννήθη εἰς τὴν Σάμον το ἔτος 595 π.Χ.

Κατά την ἐποχὴν του ἐσώζετο ἀκόμη τὸ ἀπολεσθέν κάλλος τῆς ἀνθρωπότητας, τὸ ἕλκον τὴν φύσιν των θεῶν πρὸς την ἀνθρωπίνην.

Ἡ μήτηρ του Πυθαϊς, ἁγνὴ τὸ σῶμα καὶ την ψυχήν ἦλθεν εἰς ἐπαφὴν πόρος τὸν θεόν Ἀπόλλωνα καὶ ὁ θεός αὐτὸς ἀπέδρασεν τὸν καρπόν τας κοιλίας της καὶ οὕτω ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τοὺ Φωτός ἐγεννήθη ὁ Πυθαγόρας.

Νέος ἔτι ὁ Πυθαγόρας ἔδειξε σημεῖα ὀργανικοῦ κάλλους καὶ πνεύματος ἰσχὺν.

Ἡ μητέρα του τὸν ὡδήγησε καὶ τον παρέδωσε εἷς τους Διδασκάλους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης οἱ ὁποῖοι ἐκαλοῦντο σοφοί: Φερεκύδης καὶ Θαλῆς ὁ Μιλήσιος το πρῶτον δίδαξαν τὸν Πυθαγόρα.

Ἀλλὰ ὁ Πυθαγόρας νεώτατος ἀκόμη ἐγκατέλειπε τὴν Σάμο καὶ ἐλθών εἷς Αἴγυπτον ἐμυήθη εἰς τα ἐκεῖ μυστήρια.

Ἐκεῖθεν, εὐνοούμενος ὑπὸ τοῦ θεοῦ Ἀπόλλωνος προσέφυγε εἰς τας διαφόρους Ἀσιατικάς χώρα εἷς τὰς ὁποίας ἐξέμαθε τὴν ἱερόν του ἰατροῦ τέχνην, διδαχθείς αὐτὴν ὑπὸ τῶν ἰνδῶν, οἱ ὁποῖοι την εἶχαν μεταδώσει εἰς τας χώρας αὐτὸς μετά τῶν ὁποίων ἐπεκοινώνουν.


Ὄχι βεβαίως αὐτὴν την ὁποίαν ἐπαγγέλλονται οἱ ἰατροί της σήμερον, ἀλλὰ ἐκείνην ἡ ὁποία ἕλκει την γνῶσιν ἀπὸ τὴν ἱερὰν, ὥς την καλούς οἱ μύσται της Φύσεως, Ἀστρολογίαν.

Ὁ Πυθαγόρας παραμείνας ἐπὶ μακρόν χρόνον μετά τῶν ἰνδῶν, ἐξέμαθε πάσας τας ἀπόκρυφους ἐπιστήμας τῶν ἱερῶν του Βοῦδα καὶ ἐκεῖθεν ἀναχωρήσας κατῆλθεν εἰς την Ἑλλάδα ἔνθα καὶ ἐμυήθη εἰς τα μυστήρια Ἐλευσίνας καὶ εἰς τα εἷς Θήβας Καβείρια.


Οἱ Ἱεροφάνται τῆς Ἐλευσίνας ἐκάλουν αὐτὸν νὰ ἀναλάβει την διεύθυνσίν των, διότι ἐξετίμησαν αὐτὸν καὶ εἰς το πρόσωπον του εἰδόν θεῖον ἄνδρα, πλὴν ὅμως ὁ Πυθαγόρας δὲν ἐδέχθη.

Ὁ Πυθαγόρας παραμένων εἷς τας Θήβας ἤλεγξεν δημοσία την πολιτείαν τῶν Καβείρων ὣς μὴ συνάδουσαν πρὸς τα θεία μυστήρια των.

Τοῦτο ἐκίνησε την ὀργὴν των καὶ ἐβουλήθησαν νὰ τον φονεύσουν, ὁ Πυθαγόρας ὅμως γνώστης τῶν ἀνθρωπίνων διανοημάτων διέφυγε τον κίνδυνον.

Ἀπελθών ἐκ τῶν Θηβῶν διῆλθεν πάσας τας Ἑλληνικός χώρας εἷς τάς ὁποίας ἐθαυμάσθη ὥς θεῖος ἀνὴρ.

Πρὸ πάντας ἐξετιμήθη εἰς τους Δελφούς, ὁποὺ καὶ παρέσχεν μεγίστην συμβολήν εἰς τούς ἱερεῖς του ἐκεῖ χρηστηρίου ὥς καὶ εἰς μίαν τῶν ἱερειῶν του, την ὁποίαν προπαρασκεύασε νὰ ἔρχεται εἰς ἐπαφὴν μετά του θεοῦ Ἀπόλλωνος.

Παντοῦ ἐξέπληττε, διότι καὶ το κάλλος της μορφῆς του καὶ ἡ ἰσχῦς του πνεύματος του ἐπεβάλλοντο εἷς πάντας.

Ἐδίδασκεν παντοῦ τον τρόπον του ζεῖν καὶ ἐθεράπευεν πάσχοντας.

Τοῦτο ἀρκοῦσε νὰ νομίζουν οἱ ἄνθρωποι αὐτὸν θεόν. Διά ὡρισμένων ἐκπληκτικῶν ἱκανοτήτων του ἐξέπληττε τα πνεύματα ὄχι μόνον τῶν κοινῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ τὰ τῶν σοφῶν.

Ἐδίδασκε εἰς αὐτούς ἀπὸ ὁπού διήρχετο την μουσικήν καὶ την μαθηματικήν.

Ἔδιδε μαθηματικούς ὁρισμούς καὶ ἔλυε μέγιστα προβλήματα μόνον με την βοήθεια τῶν ἀριθμῶν.

Οἱ γνωρίσαντες τα Ὀρφικὰ μυστήρια διέκριναν εἰς το πρόσωπον του τόν θεῖον Φορέα.

Ἤλεγχε την ἀγωγήν τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπορεύοντο ὡς ἡ Φύσις ἀπαγορεύει καὶ ὑπεδύκνειε τον τρόπον του βασιλεύειν καὶ πολιτεύεσθαι εἰς τους ἄρχοντας τὼν πόλεων.

Ἔδιδε στοιχεῖα πρὸς σύνθεσιν ἀρμονικής κοινωνίας καὶ ἀπαγόρευε την ἐκμάθησιν της μουσικῆς, ὥς μέσου καταδεικνύοντας διὰ της ἁρμονίας της τον τρόπον της συνθέσεως της κοινωνίας.

Ἐπεδείκνυε τα φυτά, καὶ ἐδίδασκε τὴν ἐπιρροή ἑκάστου ἐπὶ τῶν εἰς τά ἀνθρώπινα σώματα ἀναφυμένων νόσων.

Ἦτο περιβεβλημένος την ἱερὰν τῶν φιλοσόφων λευκήν τήβεννον καὶ στεφανωμένος με στέφανον κατασκευασμένον ἐκ χρυσοῦ καὶ ποικιλμένον ὑπὸ ἱερῶν λίθων.

Ἡ ὄψις του ἦτο μεγαλοπρεπής, ἐπιβάλλουσα, θεία. Οὐδεὶς ἀντετάσσετο εἰς το βλέμμα του ἀλλὰ πάντες ἐφώνουν "Αὐτὸς Ἐφα".
Εἰς την διάβασίν του ἐκάμπτοντο πάντες οἱ Τύραννοι καὶ κρυφίως τὸν ἐμίσουν διὰ την ὑπεροχήν του.
Οὕτως ἐννοῶν τας σκέψεις τῶν ἔλεγεν. "Οἱ ἐμὲ βλέποντες ἄς ἴδουν ἑαυτούς καὶ ἂς κρίνουν τας πράξεις των παραβάλλοντες αὐτὸς πρὸς τάς ἡμετέρας".

Ὁ θεῖος σοφός μέχρι της ἕν Ἀθήναις καὶ Θήβαις διαμονῆς του ἐδεικνύετο ἄσημος.
Μόνον οἱ Ἱεροφάνται βαθέως εἶχον γνωρίσει αὐτὸν.

Ὅταν δὲ ἔλαβε την πρὸς την τότε Μεγάλην Ἑλλάδα ἄγουσαν, ἤρξατο νὰ ἔκδηλοι τας δυνάμεις του καὶ τοῦτο, διότι πρὸς τα ἐκεῖ ἔβλεπε ὡς κατάλληλον τόπον καὶ περισσότερον ἀναγκαῖον νὰ διδάξει τάς ἱεράς αὐτοῦ ἰδέας.

Κατά την ἐκ Θηβῶν ἀναχώρησίν του ἡ φήμη του προέτρεχε των πόλεων τάς ὁποίας ἐπεσκέπτετο καὶ του προπαρασκεύαζε ὑποδοχήν.

Μέχρι της εἷς Κρότωνα ἀφίξεώς του δὲν ἐδίδασκε δημοσία, ἀλλὰ κατ’ ἰδίαν μόνον, εἰς τους συνανταστρεφομένους δὲ με αὐτὸν ὑπεδείκνυε τας θείας του δυνάμεις.

Εἷς πολλούς προέλεγε τα μέλλοντα εἷς ἑαυτούς νὰ συμβοῦν καὶ τους ὑπεδείκνυε ποῖοι ἦσαν εἰς προγενεστέραν ζωήν των.

Ἐδίδασκεν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, οὐχί ἅπαξ, ἐμφανίζεται ἐν τὴ ἀνθρωπίνη μορφή καὶ ὅτι ὁ ἴδιος 440 φορές εἶχεν ἀλλάξει μορφήν ἐν τὴ Φύσει.

Ἐδίδασκεν εἰς παγίας το ἀντιπεπονθός καὶ λαμβάνων ὥς ἀρχὴν αὐτὸ ὑπεδείκνυε ποία ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ δικαιοσύνη μεταξύ τῶν ἀνθρώπων.
Ἀπεκάλει τους θεούς δικαίους καὶ ὡς οὐδέποτε καταχρωμένους τας δυνάμεις των, εὐνοοῦντες οὕτω τοῦτον ἤ ἐκεῖνον τὸν ἄνθρωπον.
Ἔλεγε "τόσον ἤ κακία ἐσκότισεν τόν ἀνθρώπινον νοῦν, ὥστε μόνον ὁ θάνατος δύναται νὰ εὐεργετήσει την ψυχήν του".
Ἀπεκάλει την Πατρικήν Ἱεράν Τέχνην διδασκομένην ὑπὸ τῶν θεῶν μόνον εἰς τους σοφούς, διότι αὐτοὶ δὲν καταχρῶνται της γνώσεως.
Ὁ Πυθαγόρας μετεχειρίζετο ὥς τροφήν σπέρματα καὶ καρπούς καὶ ὡρισμένα εἴδη εἰς ἑκάστην ἐποχὴν.
Συνεβούλευεν να προσφέρουν θυσίας πρὸς τους θεούς καὶ μόνον τῶν θυμάτων νὰ ἅπτωνται της σαρκικῆς τροφῆς.
"Χωρίζει", ἔλεγεν, "την ψυχήν ἀπὸ τον νοῦν καὶ ὁλόκληρον την ὑπόστασιν ἀπὸ την Φύσιν ἡ βρῶσις σαρκῶν ζώων".
Ἐδίδασκεν νὰ περιβάλωνται με λινά ἐνδύματα οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ ἀφίνουν τους ὀργανισμούς των γυμνούς, ὥστε νὰ περιβάλουν αὐτούς αἵ ἐπιρροαί της Φύσεως.
Το μάλλινον ἔνδυμα εἶναι ἀρνητικός ἀγωγὸς τῶν ἐπιρροῶν καὶ συντρέχει εἰς το νὰ μὴ συναντᾶται ἡ θερμότης τοῦ ὀργανισμοῦ με την θερμότητα της Φύσεως.
Ἐδίδασκεν τὴν λατρείαν πρὸς τον Ἥλιον, ὡς μόνης πηγῆς ἐκ της ὁποίας ἡ ψυχή ἀντλεῖ δυνάμεις διὰ του ὀργανισμοῦ της, τα δὲ ὑπὸ της θείας του Ἡλίου ἐπιρροῆς γινόμενα φυτά εἶναι τα καταλληλότερα πρὸς ἴασιν τῶν ἀσθενῶν.
Ἀφιχθέντα τον Πυθαγόρα εἰς Κρότωνα τον ἀπεδέχθησαν καὶ του παρήξαν πάντα τα μέσα νὰ ἱδρύσει σχολήν.
Κατά πρῶτον συνέστησεν Σύλλονον ἡ Φιλοσόφων ἐνδιαίτημα, ὥς ὁ ἴδιος ἀπεκάλει την σχολήν του, εἰς την ὁποίαν ἐφοίτουν νέοι καὶ νέαι.
Ἡ εἰς την σχολήν αὐτὴν διδασκαλία του ὑπῆρξεν γονιμότατη καὶ ἡ φήμη του διεσπάρη εἰς πάσας τᾶς Ἑλληνίδας πόλεις.
Ἐδίδασκεν την κοινωνικήν ἀγωγὴν, ;τον τρόπον της ἐρεύνης τῶν φυσικῶν λειτουργιῶν, την μουσικήν, τὴν ἀριθμητικήν καὶ πρὸ παντός την συγκρότησιν κοινωνίας ἕν ἁρμονία βιούσης. Ἠκροῶντο αὐτοῦ ὥς ἐὰν ἦτο θεός.
Το ἐπιβάλλον του ὕφους του καὶ ὁ ἔξοχος χαρακτήρ του ἐμάγευε πάντα ἀκροατήν του.
Ἡ διδασκαλία του ἦτο σύντομος, σαφής, εὐπρόσδεκτος εἰς πάντας.
Ὁμιλῶν περί του βίου τὸν ὁποῖον ἔπρεπε νὰ διάγουν οἱ ἄνθρωποι παρέβαλεν αὐτὸν πρὸς την συνεργασίαν του Οὐρανοῦ διὰ τῶν ἐπιρροῶν του πρὸς την Γῆν της ὁποίας ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ ἐπὶ της ἐπιφανείας της μορφή, ἡ ἔχουσα κάλλος Νύμφης την ὁποίαν ἐρῶσι οἱ θεοί.
Το ἀποτελέσματα της συνεργασίας εἷς την κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, ἔλεγεν, "πρέπει νὰ εἶναι φώτισις διανοητική, σωματική διάπλασις καὶ ψυχική ἐκπαίδευσις, ἡ ὁποία πρὸ παντός πρέπει νὰ την προσηλώνει πρὸς τα ἔργα τῶν θεῶν".
Ἡ ἐκπαίδευσις εἰς την μουσικήν της ὁποίας εἰσήγαγε τα στοιχεῖα καὶ εἰς την ἀριθμητικήν, εἶναι ἐφόδιον της ψυχῆς το ὁποῖον καλλύνει την μορφήν της καὶ προλειαίνει την ὁδὸν της εἰς το Φῶς το ὁποῖον ἔλεγε οἱ θεοί δωροῦν εἰς τους ἀνθρώπους ὅπως καταστοῦν ἥμεροι,
γενναῖοι, εὐπροσήγοροι, λάτραι τοὺ Ἡλίου καὶ τὴς Φύσεως καὶ γνῶσται τῶν λειτουργιῶν τῶν Οὐρανίων σωμάτων περί τῶν ὁποίων ὡσαύτως ἐδίδασκεν καταδεικνύων τον δρόμον τον ὁποῖον ἕκαστος ἔχει εἰς το Ἄπειρον.
Διά τῶν ἀριθμητικῶν πράξεων, πλεῖστοι τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν ἰδικαί του κατασκευαί, κατεδείκνυε τας λύσεις προβλημάτων της κινήσεως του Οὐρανοῦ καὶ της παραγωγῆς τῶν φαινομένων τα ὁποία ἦτο ἀδύνατον ἄλλως νὰ κατανοήσει ὁ νοῦς τῶν ἀκροατῶν του.
Αἱ προλήψεις, διότι καὶ τότε ὑπῆρχαν προλήψεις, πρὸ τῶν ἐξηγήσεων τὰς ὁποίας ἔδιδεν ὁ μέγας σοφός, ὑπεχώρουν καὶ ὁ νοῦς προσηλοῦτο εἰς την γνῶσιν.
Ἐδίδασκεν τὸν σε σεβασμόν πρὸς τας βούλας τῶν θεῶν αἱ ὁποῖαι ἐξωτερικεύοντο διὰ των Μαντείων καὶ ἀπεκάλει τα Μαντεία ὡς τα μόνα ἐπὶ της ἐπιφανείας της Γῆς, μέρη εἰς τα ὁποία διαιτῶντο οἱ θεοί.
Πρὸ της ἱδρύσεως τῶν μεγάλων αὐτοῦ μυστηρίων εἰς τὸν Κρότωνα, περιώδευσε καὶ πάλιν ἐπισκεφθείς τα διάφορα Μαντεία τῶν Ἑλληνικῶν χωρῶν, πρὸς τας ὁποίας ἐδώρησεν συγγραφάς τελετῶν καὶ ἐπικλήσεων διὰ τα ἱερὰ τῶν.
Αἱ Ἱέρειαι, ὅταν ἔφθανε, τον προσεφώνουν διὰ των λέξεων, "Ὥς εὖ παρέστης υἱὲ του Ἀπόλλωνος".
Ἐπιστρέψας εἰς Κρότωνα ἐνυμφεύθη την παρθένον καὶ ἐξαισίαν το κάλλος Θεανώ.
Η Νύμφη Θεανῶ ἠράσθη του Πυθαγόρα, το δὲ ψυχικόν της κάλλος ἔπεισε τὸν θεῖον ἄνδρα νὰ την λάβει σύζυγον, τῶν θεῶν ἐπιτρεψάντων νὰ ἔλθει εἰς γάμον.

Μετά τον γάμον του κατέστη θειότατος.

Ὁ ἔρως της θεανός ἀνύψωσε τον Πυθαγόρα καὶ κατόπιν τῶν συμβουλῶν τας ὁποίας ἔλαβε ἐκ των Μαντείων τα ὁποία ἐπεσκέφθη, ἵδρυσε τα Πυθαγόρεια μυστήρια.
Ταῦτα ἐπετελοῦντο ἐξ ἐννέα βαθμῶν, εἰς ἔνδειξιν του μεγάλου σεβασμοῦ τὸν ὁποῖον εἶχεν πρὸς τας ἐννέα (9) ἀριθμητικός Μονάδας, αἱ ὁποῖαι ἔλεγεν ὅτι ἔξεπροσώπουν ἐννέα (9) βάσεις ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐθεμελιώθη το Σύμπαν.
Ἡ κλίσις του πρὸς τας ἀριθμητικάς καὶ ἕν γένει μαθηματικάς πράξεις τον ἤγαγε εἰς το νὰ εὕρη ὅτι το Σύμπαν εἶναι συγκροτημένον ἀπὸ ἀριθμούς, ἕκαστος τῶν ὁποίων ἐξεπροσώπει εἰς αὐτὸ τας ποιότητας τῶν μορφῶν του.
Οἱ ἀριθμοί, ἔλεγεν, "δὲν εἶναι πράξεις δεικνύουσαι την ποσότητα τῶν μορφῶν του Σύμπαντος, ἀλλὰ την ποιότητα ἡ δὲ ποιότητα ἐνδείκνυται ἐκ της ποιότητος τῶν μορφῶν, αἱ ποιότητες δὲ καταδεικνύουν την βαθμιαίαν αὐτοῦ διαμόρφωσιν". Τα μυστήρια του διηροῦντο εἰς τρεῖς κατηγορίας.
Εἰς τα ἀφορῶντα εἰς την διαμόρφωσιν του ἀνθρώπου καὶ καταδεικνύοντα την προέλευσιν αὐτοῦ,
εἰς τὰ διδάσκοντα τας δυνάμεις αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν τας μορφάς της Φύσεως καὶ τας ποικιλίας τῶν ὀργάνων τῶν διαφόρων μορφῶν καὶ εἰς τα μεγάλα καὶ ἱερὰ,
τα ὁποία οὐδέ λέξιν ἐπέτρεπαν εἰς ἰούς μύστας αὐτῶν νὰ εἴπουν κἂν περί της ὑπάρξεως των.
Εἰς την πρώτην τριάδα ἐμυοῦντο ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ ὑπεβάλλοντο εἰς πενταετῆ σιγήν.
Εἰς την δεύτερον μόνον ἐξαγνισμένοι το σῶμα καὶ τον νοῦν καὶ καθάριοι ἀνομημάτων την ψυχήν καὶ εἰς την τρίτην φωτισμένοι καὶ ὑπὸ τῶν θεῶν ἐμπνευσμένοι νέοι ὡς καὶ ἁγναὶ παρθένοι ἔχουσαι ψυχικόν κάλλος ὅμοιον μὲ τὴν Θεανώ.
Οἱ τέλειοι μεμυημένοι ἦσαν ἤρεμοι την ὄψιν, γενναῖοι το ἦθος, ἀπαστράπτοντες το κάλλος, οἱ δὲ ὀφθαλμοί αὐτῶν ἐξέπεμπαν αἴγλην φωτεινήν, ἱκανήν νὰ διεισδύει καὶ εἰς τα ἔγκατα τῶν σκέψεων τῶν ἀνθρώπων.
Ὁ βίος των Πυθαγορείων μυστῶν εἶναι μοναδικόν παράδειγμα εἰς την ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητας. Ἀπετέλουν ἰδίαν κοινωνίαν καὶ παρουσιάζοντο ὥς μία ψυχή ἤρεμος, γαληνιαία καὶ γεναιόφρων εἷς αἰσθήματα.
Δὲν εἶχαν ἡ μίαν θέλησιν. Ἡ ἀδελφότης την ὁποίαν ἐννοοῦν οἱ σοφοί τῆς ἐποχῆς μας, δὲν εἶναι ἡ κοινή τις λέξις ἔναντι του συνδέσμου τῶν ψυχῶν τῶν Πυθαγορείων.
Ἡ πρὸς την κοινωνίαν ἐπίδρασίς τῶν κατέρριπτε πάντα ἐγωισμόν καὶ παρίστανε τους ἄλλους ἀνθρώπους ὥς στερημένους αἰσθήσεων καὶ αἰσθημάτων. Ἦσαν ἄκακη, ἄνευ ὑποκρισίας, ἄνευ συμφέροντος.
Συμφέρον των ἦτο το συμφέρον πάσης της κοινωνίας. Εἰς την διάβασίν τῶν πάντες ὑπεχώρουν καὶ ἀνεγνώριζαν αὐτούς ὡς ψυχικῶς ἀνωτέρους.
Ἐνδεδυμένοι ἁπλά, εὔγραμμοι το σῶμα καὶ ἐξαίσιοι την μορφήν, λιτότατοι την δίαιτα καὶ πάντες ἐργατικότατοι, ἐκαλλιέργουν την Γῆν καὶ ἀφιερούντων εἰς τον πλουτισμόν της μορφῆς αὐτῆς.
Η Μουσική ἦτο πείσης ἔργον τῶν καὶ μέλποντες ἐπλήρουν χαράς καὶ την Φύσιν καὶ τους ἀνθρώπους.
Νέοι καὶ Νέαι περιπατῶντας ὁμοῦ με γλυκύτατο μειδίαμα εἰς τα χείλη των, ἐξέπληπον πάντα ἐρχόμενον εἰ ξένης εἰς τον Κρότωνα πόλεως.
Ἀποτελοῦσαν μία οἰκογένειαν καὶ ἐσιτώντο ὁμοῦ ἀναλόγως τῶν βαθμῶν εἰς τοὺς ὁποίους ἀνῆκον, ὁ δὲ Πυθαγόρας πρὸ της τοιαύτης χορείας παρίστατο ὡς ἄλλος Ζεὺς ἐν Ὀλύμπῳ.
Ἡ κακία ὅμως τῶν μικρῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν ἐφθόνησε αὐτούς. Γενομένης στάσεως εἰς τον Κρότωνα, κατ’ αὐτὴν οἱ Πυθαγόρειοι Ναοί ἐνεπρήσθησαν καὶ πολλοί ἐκ τῶν μαθητῶν του ἔπεσαν φονευθέντες ὑπὸ της ἀγρίας ὁρμῆς τῶν στασιαστῶν.
Ὁ θεῖος Πυθαγόρας γνωρίζων το τέλος του ἀνέμενε αὐτὸ ἀπαθῶς καὶ ἐδέχθη τον θάνατον με μειδίαμα συγχωρῶν τους φονεῖς του, ὅταν ἐδέχθη την θανατηφόρον ἐπίθεσιν καὶ ἔπεσεν πληγεῖς ὑπὸ δηλητηριώδους βέλους.
Ἀλλὰ κατά την στιγμήν του θανάτου του ἐνεφανίσθη εἰς το Μεταπόντιον ἀποχαιρετήσας ἐκεῖ προσφιλεῖς του μαθητὰς.
Το γεγονός αὐτὸ συνετέλεσε εἰς το νὰ νομίζουν αὐτὸν ζῶντα ἐπὶ μακρόν χρόνον οἱ διασκορπισθέντες κατόπιν της εἰς τον Κρότωνα γενομένης στάσεως μαθηταί του. Ὁ Πυθαγόρας ἐγκατέλειπε οὐχί ὀλίγας συγγραφάς.
Ἀλλὰ τῶν μαθητῶν του διασκορπισθέντων πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν κατεστράφησαν εἰς Κρότωνα, ἄλλαι δὲ παρεφθάρησαν, ;συντελέσαντος εἰς αὐτὸ καὶ του χρόνου. Μετά τον θάνατον του οἱ μαθηταί αὐτοῦ ἵδρυσαν Πυθαγορείους σχολάς εἰς διαφόρους πόλεις.
Εἰς τον Τάραντα μία τοιαύτη σχολή ἐπὶ μακρόν λειτουργήσασα ἐπέφερε καὶ πάλιν ἐπίδρασιν τῶν Πυθαγορείων ἐπὶ της κοινωνίας. Αἱ εἰς τον Κρότωνα ὅμως καταστραφεῖσαι συγγραφαί περί τῶν τελετῶν του Πυθαγόρα, δὲν κατέστη δυνατόν νὰ ἀναπληρωθοῦν ὑπὸ τῶν μαθητῶν του.
Ἐντεῦθεν βαθμιαίως ἐπῆλθεν ἐξαφάνισις τῶν μεγάλων ἰδεῶν, παρ’ ὅλον ὅτι ἐπὶ πολύν χρόνον αἱ ἀρχαί τῶν Πυθαγορείων ἦσαν το ὑπόδειγμα της κοινωνικῆς ἀρετῆς.
Πάντες καὶ αὐτῶν τῶν Στωικῶν μὴ ἐξαιρουμένων, ὡμίλουν περί του Πυθαγορείου συστήματος ὡς περί θείου κοινωνικοῦ συστήματος, δυναμένου νὰ καταστήσει τὸν ἄνθρωπον ἐνάρετον, διεφώνουν ὅμως ὡς πρὸς τας βαθύτερος ἐννοίας τῶν Πυθαγορείων καὶ ἐντεῦθεν ἡ σύγχυσις περί τῶν πραγματικῶν του Πυθαγόρου ἰδεῶν.
Βραδύτερον συγγραφαί τινές Αὐτοῦ, περιελθοῦσαι εἰς γνῶσιν ἄλλων μικρῶν μυστηρίων, ἀναγέννησαν καὶ πάλιν τον πόθον της ἐκ νέου συστάσεως Πυθαγορείων σχολῶν,
ἀλλὰ ἐπειδὴ αἱ συγγραφαί αὐταὶ δὲν ἦσαν πλήρεις, οἱ πειραθέντες δὲν κατώρθωσαν νὰ φέρουν εἰς πέρας το ἔργον των. Μεταξύ των Πυθαγορείων διεκρίθησαν πλεῖστοι, μεταξύ των ὁποίων καὶ ἡ θυγάτηρ αὐτοῦ Δαμῶ καὶ ὁ υἱός του Τηλαύγης.
Ἐὰν ὅμως οἱ Πυθαγόρειοι δὲν κατώρθωσαν λόγῳ της μεγάλης εἰς Κρότωνα καταστροφῆς νὰ σώσουν τας μεγάλος ἰδέας, δὲν περιύβρισαν ὅμως τον Διδάσκαλόν τους, ὡς τοῦτο βραδύτερον ἔπραξαν οἱ Χριστιανοί ὀλοσχερῶς καταστέψαντες το ἔργον του Διδασκάλου των καὶ δημιουργήσαντες χάος εἰς την ἀνθρωπότητα.
Περαίνων, ὁμολογῶ ὅτι, ὅ,τι ἀνέφερα περί του θείου σοφοῦ εἶναι ἐλάχιστον ἔναντι τῶν μεγάλων αὐτοῦ ἰδεῶν καὶ ἔργων
καὶ δι’ αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ σας παρακαλέσω νὰ τύχω της δεούσης συγγνώμης μὴ δυνάμενος ἄλλως νὰ πληρώσω τον πόθον ὁ ὁποῖος ἐξεδηλώθη εἰς σας

ὅπως γνωρίσετε περί του θείου αὐτοῦ σοφοῦ..."




                      ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

Μαίανδρος - ἡ Χειρῶνιος λαβή - ἡ λαβή τῶν Θεομάχων!

Μαίανδρος - ἡ Χειρῶνιος λαβή - ἡ λαβή τῶν Θεομάχων!

Τα λεξικά πράγματι ἐπιμένουν στὴν ἀνόητη στερεότυπη ἄποψη, πῶς Μαίανδρος εἶναι: «το διακοσμητικό ἀρχαιοελληνικό σχῆμα ποὺ ὑπενθυμίζει τους ἑλιγμούς του ποταμοῦ της Καιρίας Μαίανδρου, ὁποῦ πρωτοευρέθη καὶ ἐκ του ὁποίου ἔλαβε το ὄνομα». Μπορεῖ πράγματι νὰ πῆρε το ὄνομα ἀπ' τον ποταμό πλησίον του ὁποίου πρωτοευρέθη, ἀλλὰ εἶναι ὁλότελα ἀνόητο νὰ πιστεύουμε ὅτι τα πανταχοῦ της γῆς ἑλληνοπρεπῆ αὐτὰ εὑρήματα, ἀπεικονίζουν με πάθος τις χάρες καὶ τους "ἑλιγμούς" ἑνὸς ἄγνωστου ἐν πολλοῖς ποταμοῦ της Ἀσιατικής Καιρίας.
Σημειώνουμε ἐδῶ, ὅτι ὁ συσχετισμός της λαβῆς αὐτῆς, ἡ μία χούφτα γαντζωμένη μὲς' στὴν ἄλλη, ποὺ σαφῶς σχηματίζει το διάσημο ἑλληνοπρεπές γραμμικό σύμβολο του μαίανδρου, εἶναι ἐδῶ ὁλοφάνερος. Δὲ βλέπω ὅμως πουθενά νὰ σχολιάζεται ἔτσι, αὐτὸς ὁ ὁλοφάνερος παραλληλισμός, πού τόσο τιμᾶ τὸν «παγκόσμια γνωστό ἑλληνικό Μαίανδρο», ποὺ ἁπλά εἶναι γνωστός μόνο, ὡς ἕνα πανέμορφο διακοσμητικό γραμμικό ἐφεύρημα καὶ ὄχι ὥς πιθανό ἱερὸ σύμβολο ἀνύψωσης του ἀνθρώπου στὸ βάθρο του ἰσάξιου ἀντιπάλου των "θεῶν". Ἡ μαιάνδριος ζεύξη των χειρῶν, εἶναι ἐξαίρετος συμβολισμός κάθε ἡρωισμοῦ καὶ ἀξιοσύνης.
Ἀπ' το πλῆθος τῶν ἀρχαιοελληνικῶν ἀγγειογραφιακῶν ἀναπαραστάσεων σαφῶς διαφαίνεται ὅτι ἡ λαβή αὐτὴ, ἡ λαβή ή χειρῶνιο πλέγμα ἡ ὅπως ἀλλιῶς κι ἂν ἀποκαλοῦσαν την συγκεκριμένη αὐτὴ λαβή στὸ παρελθόν, ἀποτελοῦσε το ἰδιαίτερο ἴσως καὶ ἱεροπρεπές ἔμβλημα τῶν θεομάχων Ἑλλήνων ἡρώων! Το μεγαλειῶδες σχηματικό σύνθημα ὅτι καὶ οἱ θεοί ἡττῶνται!
Ὁ Μαίανδρος λοιπόν ἦταν πιθανότατα ἡ γραφική παράσταση της θεϊκῆς ἥττας, ἀπὸ ψυχομένους θεομάχους ἥρωες!
Την "μαιάνδριο λαβή", ὅπως δικαίως πλέον θὰ πρέπει νὰ την ἀποκαλούμενε, τὴ χρησιμοποιεῖ κατ' ἐπανάληψη ὁ κατ' ἐξοχὴν θεομάχος Ἡρακλῆς, ὅπως φαίνεται τονισμένη ξεκάθαρα στὴν ἀριστουργηματική αὐτὴ ἀπεικόνιση της πάλης τοῦ Ἡρακλῆ με τον Τρίτωνα, σε ἁγιογραφία του -550 ὁποὺ βλέπουμε τον Τρίτωνα νὰ πασχίζει μάταια ν' ξανοίξει μπροστά ἀπὸ το στῆθος του, τα κλειδωμένα με την μαιάνδριο λαβή ἀτσαλένια δάχτυλα τοῦ ἀνίκητου ἡρῶα!
Την ὁλοφάνερη σχέση διακοσμητικοῦ μαιάνδρου καὶ μαιάνδριας λαβῆς μπορεῖ κανείς εὔκολα ἐπίσης νὰ διαπιστώσει στὸ σύμπλεγμα Πηλέα καὶ Θέτιδας ὅπου ἡ ἀξία της ἕν λόγῳ λαβῆς στὸ κέντρο της παράστασης ὑπερτονίζεται στεφανωμένη ὁλόγυρα ἀπ' τον σχηματοποιημένο πλέον μαιάνδριο συμβολισμό. Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ εἶναι τυχαῖο, ὅτι πλῆθος ἁγιογραφιῶν ποὺ ὑπαινίσσονται θεϊκή ἡττᾶ, ἡ ὑπέρμετρο ἡρωισμό, συχνά στεφανώνονται ἀπὸ μαίανδρο!
Συμπεραίνουμε λοιπόν ὅτι δὲν εἶναι καθόλου τυχαία ἡ εὐρύτατη διάδοση κατά την ἀρχαιότητα του παραπάνω μαιανδρικοῦ συμβολισμοῦ. Ἀποτελοῦσε ἕνα διαχρονικό δῶρο τῶν μυθολογικῶν χρόνων, στοὺς κλασικούς καὶ νεότερους χρόνους των μεσογειακῶν ἀπογόνων του Ἕλληνα. Ἕνα ὑπέροχο σχηματικό σύνθημα, της ὑποχρέωσης σε ὑποχώρηση τῶν ἐξουσιαστικῶν "θεῶν", ἱερατείων καὶ θρησκειῶν.
Ἄν μάλιστα σωστά ὑποθέτουμε ὅτι οἱ ρωτήσεις καὶ οἱ ἐρμηνείες, εἶναι τα δύο χέρια τῶν σοφῶν. Τότε ἡ μαιάνδριος πεμπτουσία, δὲν εἶναι ἄλλη ἀπ' την ἀδιάσπαστη ἁλυσίδα ἐρωτήσεων καὶ ἑρμηνειῶν, ποὺ ἀχρηστεύουν τους θεοποιημένους αἰνιγματοποιούς, μαζί με τα αἰνίγματά τους!
Μπορεῖ σὰν λαός (αὐτὸ ἀφορᾶ μόνο τους σημερινούς ἕλληνες) νὰ πάσχουμε (ἐπειδὴ κάποιοι ἔτσι το θέλουν) ἀπὸ βαριά ἱστορική ἀμνησία, δὲν ὑπάρχει ὅμως κανένας λόγος νὰ ἀφαιροῦμε ἐπίμονα ἀξία ἀπ' τους συμβολισμούς των προγόνων μας, ἐπιμένοντας με πάθος σε τυχάρπαστες ἐρμηνεῖες ποὺ κάποιοι ἐντελῶς ἀβασάνιστα πρότειναν ὑποτιμῶντας βάναυσα τον ἐξαίσιο αὐτὸν ἱερὸ συμβολισμό.
Ὁ μαίανδρος εἶναι ἕνα γραμμικό παράγγελμα των προγόνων μας, γιὰ μάχη ἐνάντια στὸ ἀδύνατό! Μία ὑπέροχη σχηματική ὑπενθύμιση ὅτι στὰ δύο σου "χέρια" κρατᾶς το μυστικό της ἥττας των καταδυναστευτῶν σου. Καὶ ἄν μόνο τα δικά σου "χέρια" δὲν ἐπαρκοῦν, τότε ἕνωσε τα με ἄλλους σ' ἕνα ἀδιάσπαστο ἁρμονικό σύνολο, ἑλληνοπρεποῦς, μαχητικῆς, μαιανδρικῆς ἁλυσίδας, ἐπιθετικῶν ἐρωτήσεων καὶ ἀπομοιθοποιητικῶν ἑρμηνειῶν! Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἀποτελεσματικότερη μάχη ἐνάντια σε κάθε αὐθαίρετης ἐξουσίας!
Ὁ ἱερὸς μαίανδρος εἶναι ἕνα αἰώνιο σύμβολο νίκης, ποὺ το χαρίζει ἡ Ἑλληνική Ἀρχαιότητα στὴν πανανθρώπινη ἐλπίδα της τελικῆς ἀπελευθέρωσης ἀπ' τὴ δουλεία ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἀρχαίων καὶ νεότερων "θεῶν".