Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2021

Κλεοπάτρα Ζ' Φιλοπάτωρ - Η Ελληνίδα Φαραώ της Αιγύπτου (69 π.Χ.- 30 π.Χ.)



Κλεοπάτρα Ζ' Φιλοπάτωρ - Ἡ Ἑλληνίδα Φαραώ τῆς Αἰγύπτου (69 π.Χ.- 30 π.Χ.)

Ἡ Κλεοπάτρα (Ἰανουάριος 69 π.Χ. – 12 Αὐγούστου, 30 π.Χ.) ἦταν ἡ τελευταία βασίλισσα τῆς ἑλληνιστικῆς Ἀρχαίας Αἰγύπτου, προτοῦ αὐτή ἀποτελέσει πλέον κομμάτι τῆς πανίσχυρης Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας Ἡ βασιλεία τῆς σηματοδοτεῖ τὸ τέλος τῆς ἑλληνιστικῆς καί τὴν ἀρχή τῆς Ρωμαϊκῆς περιόδου στήν ἀνατολική Μεσόγειο. Ὁ μῦθος τῆς ἐπιβίωσε ὡς τὶς μέρες μας μέσα ἀπό πάρα πολλές δραματοποιήσεις τῆς ἱστορίας τῆς, συμπεριλαμβανομένου τοῦ ἔργου «Ἀντώνιος καί Κλεοπάτρα» ἀπό τὸν Ουίλλιαμ Σαίξπηρ καί πολλῶν σύγχρονων κινηματογραφικῶν ταινιῶν Ἄν καί ἱκανή καί δαιμονία μονάρχης, ἔμεινε διάσημη κυρίως γιατί κατάφερε νά γοητεύσει δύο ἀπό τοῦς ἰσχυρότερους ἄνδρες τῆς ἐποχῆς τῆς, τὸν Γάιο Ἰούλιο Καίσαρα καί τόν Μάρκο Ἀντώνιο, ἀλλά καί γιά τὸ τραγικό τῆς τέλος. Χάρη στή φιλοδοξία καί τὴν προσωπική τῆς γοητεία ἐπηρέασε καθοριστικά τή ρωμαϊκή πολιτική σε μία ἀποφασιστική περίοδο καί κατέληξε νά ἀντιπροσωπεύει, ὅσο καμιά ἄλλη γυναῖκα στήν ἀρχαιότητα, τὸ πρότυπο τῆς ρομαντικῆς μοιραίας γυναίκας.

Ἡ Κλεοπάτρα ἦταν ἀμέσως ἀπόγονος τοῦ στρατηγοῦ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, Πτολεμαίου Α' τοῦ Σωτῆρος Ἦταν κόρη τοῦ βασιλιά τῆς Αἰγύπτου, Πτολεμαίου ΙΒ' Αὐλητῇ, μὲ μητέρα τὴν Κλεοπάτρα Ε' Τρύφαινα. Μετά τὸ θάνατο τοῦ Πτολεμαίου ΙΒ' τὸ 51 π.Χ., ξεκίνησε ἡ βασιλεία τῆς μεγαλύτερης ἐν ζωή θυγατέρας τοῦ, τῆς Κλεοπάτρας Ζ', μὲ τὴν ὁποῖα ἔμελλε νά λάβει τέλος ἡ Δυναστεία ποῦ ἵδρυσε ὁ δαιμόνιος Μακεδόνας στρατηγός περίπου τριακόσια χρόνια πρίν Οἱ πηγές ἀναφέρουν πῶς τὴν χαρακτήριζε ἐπίσης μία ἀσυνήθιστη γιά τοῦς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς ἱκανότητα νά μαθαίνει ξένες γλῶσσες, ὄχι μόνο τά αἰγυπτιακά, τή μητρική γλῶσσα τῶν ὑπηκόων τῆς, ἀλλά καί τά Ἀραμαϊκά, τά Ἑβραϊκά, τά Ἀραβικά, τά περσικά καί τά αἰθιοπικά Ὁ Πλούταρχος ἀναφέρει πῶς δέν ἦταν ἐξαιρετικά ὄμορφη, ὅπως συχνὰ τείνουμε νά πιστεύουμε στίς μέρες μας, ὡστόσο ἦταν ἱκανότατη στήν τέχνη τῆς συζήτησης, στό νά γίνεται εὐχάριστη καί νά ψυχαγωγεῖ, στό νά δείχνει ζωντάνια καί εὐφυΐα, κάτι ποῦ αἰχμαλώτιζε τοῦς συνομιλητές τῆς Φιλήδονη, ἐκκεντρική, ὕπουλη, μία ἄστατη μοιραία γυναῖκα, μισητή στό ρωμαϊκό λαό.

Ὅταν πέθανε, τὸ 30 π.Χ. ὁ ποιητής Ὁράτιος, ἀναφώνησε: Ὥρα νά τσουγκρίσουμε . Ὕστερα ἀπό σχεδὸν χίλια χρόνια, ὁ Δάντης τὴν περιέλαβε στόν κύκλο τῶν ἀκόλαστων Χίλια χρόνια μετά ἀπ´ αὐτὸν, ὁ χολιγουντιανός κινηματογράφος ἐξακολουθεῖ νά τὴν ἐμφανίζει ὡς ξελογιάστηκα τῶν ἀντρῶν, ἡ ὁποῖα χρησιμοποιοῦσε φίλτρα, ἀκόμα καί δηλητήρια. Στὴν πραγματικότητα, ἡ Ἑλληνίδα Κλεοπάτρα Ζ´, τελευταία βασίλισσα τῆς Αἰγύπτου, ἦταν πολύ διαφορετική ἀπ´ ὁ,τι τὴν περιγράφουν, τόσο στήν ἐμφάνιση ὅσο καί στό χαρακτῆρα Ὅμως, τὴν ἱστορία τή γράφουν οἱ νικητές - στήν προκειμένη περίπτωση, ὁ Ὁκταβιανός, φανατικός ἐχθρός τῆς, ὁ ὁποῖος ἐξαπέλυσε μία ἐκστρατεία δυσφήμησης ποῦ ἀμαύρωσε γιά αἰῶνες τή μνήμη τῆς Σήμερα, χάρη στήν ἐργασία δεκάδων μελετητῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀρχαιολόγοι ὅπως ὁ Φρανκ Γκοντιό καί ἱστορικοί τέχνης ὅπως ὁ Πάολο Μορένο, εἴμαστε σε θέση νά ἀνασυνθέσουμε μὲ ἀκρίβεια τή ζωή καί τὸ χαρακτῆρα, τὴν ἔνδυση καί τις συνήθειες, ἀκόμα καί τή φυσική τῆς ἐμφάνιση Ἄς ξαναζωντανέψουμε λοιπόν τὴν Κλεοπάτρα γιά μία μέρα.

Ἡ ἀναπλάση Πώς ἦταν λοιπόν ἡ αὐθεντική Κλεοπάτρα; Ἦταν μία μικρόσωμη Ἑλληνίδα μὲ λεπτό σῶμα, ὄχι ἀδύνατη, μὲ δέρμα καί μάτια ἀνοιχτού χρώματος. Ὑπάρχουν ἀποδείξεις Εἶναι σχεδὸν βέβαιο ὅτι στή Ρώμη ἡ βασίλισσα πόζαρε γιά τὸ γλύπτη Στέφανο, ὁ ὁποῖος κατασκεύασε ἕνα ἄγαλμα γνωστό ὡς Ἀφροδίτη τοῦ Εσκουιλίνο, ποῦ θεωρεῖται σήμερα ὡς ἡ πιό πιστή ἀπεικόνισης τῆς Κλεοπάτρας , ἀποκαλύπτει ὁ Π. Μορένο, καθηγητὴς στό πανεπιστήμιο τῆς Ρώμης. Τὰ αἰγυπτιακά στοιχεῖα αὐτοῦ τοῦ ἀγάλματος εἶναι πολλά, ἀπό τὸ χτένισμα μέχρι τὸ δοχεῖο τοῦ νεροῦ, ὅπου εἶναι τυλιγμένος ὁ ἱερός ὄφις, δηλαδή ἡ κόμπρα, σύμβολο τῶν βασιλέων τῆς Αἰγύπτου Ἐνδεικτικά εἶναι ἐπίσης τά σανδάλια μὲ κορδόνι καί λεπτὴ σόλα, καθώς καί τὸ βάζο τὸ στολισμένο μὲ τά λεγόμενα φύλλα τοῦ νεροῦ Ἐξάλλου, τὸ πρόσωπο μοιάζει πολύ μὲ τά πορτρέτα τῆς βασίλισσας ποῦ βρίσκονται στή Ρώμη καί στό Βερολῖνο .

Τὸ ὅτι ἦταν μικρόσωμη φανερώνεται κι ἀπό ἕνα ἱστορικό ἐπεισόδιο τοῦ 48 π.Χ.: Γιά νά συναντηθεῖ στήν Ἀλεξάνδρεια μὲ τόν Καίσαρα, ἡ εἰκόσι ἑνός χρονῶν Κλεοπάτρα μεταφέρθηκε μὲ διαταγή τῆς τυλιγμένη σ´ ἕνα χαλί. Τέλος, τὸ πρόσωπο εἶναι ἴδιο - ὡς πρὸς τά τριγωνικά μάγουλα, τή στενή καί μακριά μύτη, τὸ χαμηλό μέτωπο- μ´ ἐκεῖνο τῶν νομισμάτων ποῦ ἀπεικονίζουν τή βασίλισσα. Χαρακτηριστική εἶναι ἡ ὄψη τοῦ κάτω χείλους , προσθέτει ὁ Μορένο, ποῦ ἐμφανίζει τόν τυπικό προγναθισμό τῆς δυναστείας τῶν Πτολεμαίων, στοὺς ὁποίους ἀνῆκε ἡ Κλεοπάτρα .

Ἴντριγκες καί διαφθορά

Σχετικά μὲ τὸ χαρακτῆρα τῆς, δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ βασίλισσα ἦταν ἱκανή γιά αὐλικές ἴντριγκες, ἀλλά πρέπει νά σκεφτοῦμε ὅτι ἦταν μόλις δεκαοχτώ χρονῶν ὅταν ἔπεσε στοὺς ὤμους τῆς τὸ τεράστιο βάρος τῆς διοίκησης ἑνός βασιλείου ὑπό διάλυση, μὲ τοῦς ἰσχυρούς Ρωμαίους νά εἶναι κύριοι τῆς περιοχῆς Ἡ Κλεοπάτρα υἱοθέτησε μία πολιτική τολμηρή ἀλλά ρεαλιστική, βασισμένη στήν ἑλληνιστικῆ παράδοση. Οἱ συνωμοσίες καί οἱ δηλητηριάσεις, οἱ συμβιβασμοί καί οἱ προδοσίες δέν ἦταν προνόμιό τῆς, καθώς συνηθίζονταν στήν ἀρχαία πολιτική ζωή, συμπεριλαμβανομένης τῆς Ρωμαϊκῆς Ἡ Κλεοπάτρα νοιαζόταν γιά τις συνθῆκες ζωῆς τῶν κατοίκων τῆς Αἰγύπτου, γι´ αὐτό καί ἐπέκτεινε τά ἔργα ἄρδευσης

Ἡ μυθική μεγάλη ἐρωμένη εἶχε μόνο δύο ἔρωτες: τόν Καίσαρα καί τόν Ἀντώνιο Στοὺς γάμους τῆς ἐπέδειξε πολιτικό ταλέντο, συνδέοντας τή βασιλεία τῆς μὲ τοῦς Ρωμαίους κυρίαρχους, μέσω μιᾶς οἰκογενειακής σχέσεις ποῦ ἦταν καί μία συμμαχία δυναστειῶν Ἔδωσε παιδιά τόσο στόν Καίσαρα ὅσο καί στόν Ἀντώνιο, διάδοχο τοῦ Ἰουλίου Καίσαρα στήν τριανδρία. Ὁ Καισαρίωνας, γιός τοῦ Καίσαρα, ὑπῆρξε μία προσεκτική ἐπενδύση . Παρ´ ὅλα αὐτά, δέν ἀπέδωσε, γιατί ὁ ἀγῶνας γιά τὴν ἐξουσία κερδήθηκε ἀπό τόν Ὁκταβιανό, ὁ ὁποῖος φρόντισε νά βάλει νά δολοφονήσουν τόν ἀθῶο Καισαρίωνα.

Ἡ πλήρης λοιπόν εἰκόνα εἶναι αὐτή μιᾶς λεπτῆς καί ἔξυπνής νέας γυναίκας, ἡ ὁποῖα ἀνατράφηκε γιά νά κυβερνᾶ καί ἦταν ἱκανή νά γοητεύει περισσότερο μὲ τή μόρφωση παρά μὲ τὴν ἐμφανήση τῆς Ὁ Ἕλληνας ἱστορικός Πλούταρχος τὴν περιγράφει ὡς προκλητική παρά ὡραία . Φαίνεται ὅτι αὐτή ἡ προκλητικότητα γοήτευσε τόν τότε 54άχρονο Ἰούλιο Καίσαρα. Ἡ Κλεοπάτρα εἶχε ἀσυνήθιστη προσωπικότητα. Μιλοῦσε δώδεκα γλῶσσες καί ἦταν ἡ πρώτη ἀπό τοῦς Πτολεμαίους, ποῦ ἤδη κυβερνοῦσαν τὴν Αἴγυπτο ἐπί 300 χρόνια, ἡ ὁποῖα ἔμαθε τὴν αἰγυπτιακή, γλῶσσα τοῦ λαοῦ τῆς - οἱ πρόγονοί τῆς μιλοῦσαν μόνο ἑλληνικά

Τὸ ὄνειρο μιᾶς αὐτοκρατορίας

Ἐκμεταλλευόμενη ὅσο καλύτερα μποροῦσε αὐτά τῆς τά προτερήματα, ἡ Κλεοπάτρα πιθανόν νά ἐνέπνευσε στόν Καίσαρα τὴν ἰδέα μιᾶς μεγάλης ἐκστρατείας στήν Ἀνατολή, στὰ χνάρια τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, μὲ τὴν ἐλπίδα νά ξαναδώσει στήν Αἴγυπτο τὸ χαμένο τῆς γόητρο καί κῦρος Το ὄνειρο τῆς διακόπηκε στίς εἴδους τοῦ Μαρτίου μὲ τή δολοφονία τοῦ Ἰουλίου Καίσαρα. Ὅμως, ἡ Κλεοπάτρα δέν τὸ ἔβαλε κάτω καί συνέχισε νά ὑποβάλει τὴν ἰδέα τῆς αὐτοκρατορίας στόν Ἀντώνιο, πραγματικό διάδοχο τῆς πολιτικῆς τοῦ Καίσαρα. Ὁ Ἀντώνιος ἦταν καλός μαχητής, ἀλλά ἀποδείχθηκε κάκιστος πολιτικός. Καί ἡ βασίλισσα τῆς Αἰγύπτου χρειάστηκε ν´ ἀντιμετωπίσει τόν Ὁκταβιανό, ἕναν ὕπουλο ἀλλά ἐξαιρετικά συνετό ἀντίπαλο Ἔτσι ἡ κληρονομιά τοῦ Καίσαρα μοιράστηκε ἀνάμεσα στόν Ἀντώνιο, μελλοντικό σύζυγο τῆς Κλεοπάτρας, τόν Λέπινδο καί τόν Ὁκταβιανό Σύντομα ὁ τελευταῖος ἀντιλήφθηκε ὅτι ὑπό τὴν ἀρχηγία τῆς Κλεοπάτρας ἡ Αἴγυπτος θά μποροῦσε νά γίνει πράγματι σημαντικό κέντρο δύναμης ἐπικίνδυνο γιά τὸ ρωμαϊκό κράτος. Ὁ Ὁκταβιανός ξεκίνησε μία συστηματική δυσφημιστική ἐκστρατεία, τὴν πρώτη τοῦ ἀρχαίου κόσμου, ἐναντίον τῆς βασίλισσας.

Γιά τά σποτ χρησιμοποίησε τή φήμη καί τὸ ρητορικό ὕφος λογίων καί ποιητῶν, ὅπως ὁ Βιργίλιος καί ὁ Ὁράτιος, ἡ ρητόρων ὅπως ὁ Κικέρωνας. Στὸ πρόσωπο τῆς Κλεοπάτρας ἄρχισαν νά ἐνσαρκώνονται ὅλα αὐτά ποῦ ὁ ρωμαϊκός πολιτισμός θεωροῦσε ἀρνητικά Ἦταν ξένη, δηλαδή δέν ἦταν Ρωμαία ὑπήκοος, καί, τὸ σημαντικότερο, ἀποτελούμε μέρος ἑνός κόσμου διεφθαρμένου καί ἀναξιόπιστου: τοῦ ἀνατολίτικού Γιά νά ξεχαστεῖ ἡ ἀριστοκρατικὴ ἑλληνική καταγωγή τῆς ἄρχισε νά διαδίδεται ὅτι τὸ δέρμα τῆς ἦταν μελαψό. Τέλος, κατακρίθηκε ὡς γυναῖκα ποῦ λάμβανε μέρος στήν πολιτική ζωή, χρησιμοποιῶντας τή διεστραμμένη γοητεία τῆς, ἱκανή νά διαφθείρει ἕναν ἄξιο Ρωμαῖο πολίτη ὅπως ὁ Ἀντώνιος Στὴν πραγματικότητα, στόχος ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Ἀντώνιος, τόν ὁποῖο ὁ Ὁκταβιανός κατόρθωσε νά παραμερίσει, ἀποφεύγοντας τόν κίνδυνο ἑνός νέου ἐμφυλίου πολέμου. Παράλληλα, διέβαλε γιά αἰῶνες τὴν εἰκόνα ἐκείνου τοῦ ἱκανοῦ, χαριτωμένου καί πολύ μορφωμένου ἀλλά λίγο τολμηροῦ κοριτσιοῦ, τὸ ὁποῖο ὑπῆρξε στήν πραγματικότητα ἡ Κλεοπάτρα Ζ´, ἡ τελευταία Ἑλληνίδα βασίλισσα τῆς Αἰγύπτου



Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2021

24 Ὀκτωβρίου 1904: H ἀγορά του θωρηκτοῦ Ἀβέρωφ

 




Ἑλλάδα, ἐπί κυβερνήσεως Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ἀγοράζει τὸ θωρηκτό Ἀβέρωφ, ἀντί 24 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ 8 ἑκατομμύρια προέρχονται ἀπὸ κληροδότημα τοῦ Γεώργιου Ἀβέρωφ.






Τὸ θωρηκτό «Γεώργιος Ἀβέρωφ» εἶναί ἔνα πλοῖο - θρῦλος τοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ.

Εἶναι ζήτημα ἄν στὴν παγκόσμια ναυτική ἱστορία θὰ συναντήσουμε ἄλλο πολεμικό πλοῖο ποῦ νὰ συνδέθηκε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα με τὲν ἱστορία ἑνός ἔθνους.

Η φήμη καὶ ὁ σεβασμός ποῦ ἀπολαμβάνει απ’ όλους τοῦς Ἕλληνες φθάνει ὥς τις μέρες μας.




Τὸ πλοῖο ναυπηγήθηκε στὸ Λιβόρνο της Ἰταλίας, ἀρχικά γιὰ τίς ἀνάγκες τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ τῆς Ἰταλίας.

Ὅμως, η ἀκύρωση τῆς παραγγελίας ὤθησε την κυβέρνηση του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη να ἐνδιαφερθεί γιὰ τὴν ἀγορὰ του στα τέλη του 1909 (12 Νοεμβρίου) καὶ νὰ παραλάβει τοῦς Τοῦρκους ποῦ πρὸς στιγμήν το διεκδίκησιν.

Ἦταν η ἐποχῇ ποῦ η χώρας μας είχε ἐπιδοθεί σ’ ένα ἐκτεταμένο ἐκσυγχρονισμό τῶν ἐνόπλων της δυνάμεων, μετά τὴν ἄτυχή ἔκβαση τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου τοῦ 1897.

Εἰδικά στὸ Πολεμικό Ναυτικό, ὁ στόλος ἦταν ἀπαρχαιωμένος καὶ η κυριαρχία στὸ Αἰγαῖο ἀπαιτοῦσε τὴν ἔνταξη νέων συγχρόνων μονάδων στὴ δύναμή του.




Ἡ ἀγορά τοῦ θωρακισμένου καταδρομικού ή βαρέως εὐδρόμου, σύμφωνα μὲ τὴ στρατιωτική ὁρολογία, κόστισε 24.000.000 δραχμὲς καί ἦταν συμφέρουσα χάρις στῇ διαπραγματευτική ἱκανότητα τοῦ ὑπουργοῦ Ναυτικῶν, Ἰωάννη Δαμιανοῦ

Τό 1/3 τοῦ ποσοῦ καταβλήθηκε ἀπὸ τό κληροδότημα τοῦ ἠπειρώτη ἐπιχειρηματία καί ἐθνικοῦ εὐεργέτη Γεωργίου Ἂβέρωφ (1815-1899) καί ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου τό πλοίο ἔλαβε τό ὄνομα τοῦ




Τό θωρηκτό «Αβέρωφ» καθελκύστηκε στίς 27 Φεβρεαρίου 1910 καί παραδόθηκε στῇ χώρα μας στις 15 Μαΐου 1911.

Ὕστερα ἀπὸ ἔνα σύντομο ταξίδι στήν Ἀγγλία μὲ τήν εὐκαιρία τῆς στέψης τοῦ βασιλιά Γεωργίου Ε’, τήν 1η Σεπτεμβρίου τοῦ ἴδιου χρόνου κατέπλευσε στό Φάληρο κι ἔγινε δέκτο μὲ ἐνθουσιασμό ἀπὸ τον ἑλληνικὸ λαό.

Τὸ πλοῖο, ἀπὸ τὰ πιὸ σύγχρονα πολεμικά τῆς ἐποχῆς του, ἦτον ἀτμοκίνητο, ἔπλεε με ταχύτητα 24 κόμβων καὶ εἶχε πλήρωμα 20 ἀξιωματικῶν καὶ 670 ναυτῶν

Ἀμέσως ἔγινε ἢ ναυαρχίδα του ἀπαρχαιωμένου ἑλληνικοῦ στόλου.




ΤοΘωρηκτό «Αβέρωφ» εν ὤρα ναυμαχίας




στὸ θωρηκτό «Αβέρωφ» δόθηκε ἢ εὐκαιρία ἤδη ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Α’ Βαλκανικού Πολέμου να επιβάλει τὴν παρουσία τους καὶ σε ἐπιχειρησιακό ἐπίπεδο να ἀλλάξει τίς ἰσορροπίες στὸ Αἰγαίο

Μέ κυβερνήτη τον ναύαρχο καί μετέπειτα Πρόεδρό τὴς Δημοκρατίας Παῦλο Κουντουριώτη (1855-1935), ἠγήθηκε τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων στις νικηφόρες ναυμαχίες τὴς Ἕλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) καί τὴς Λήμνου (5 Ἰανουαρίου 1913) κατά τοῦ τουρκικοῦ στόλου, ἀναλύοντας τις προσδοκίες τὴς Ὑψηλῆς Πύλης γιά τον ἔλεγχο του Αἰγαίου




Τόν Ὀκτώβριο βίου 1918 Ἀβέρωφ ἀγκυροβόλησε στήν Κωνσταντινούπολη καί ὕψωσεν τήν ἑλληνικὴ σημαία ἀπέναντί ἀπὸ το παλάτι του Σουλτάνου, καθώς η χώρα μας ἦταν μία ἀπὸ τις νικήτριες δυνάμεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Μέ την κατάρρευση του Μικρασιατικοῦ μετώπου τὸ καλοκαίρι του 1922 βρέθηκε ξανά στα παράλια τὴς Ἰωνίας, γιά να βοηθήσει στὴ μεταφορά τῶν στρατευμάτων καί του ξεριζωμένου ἑλληνικοῦ στοιχείου.




Ἀμέσως μετά ὑπέστη γενική ἐπισκευή στὴ Γαλλία καί το 1928 ἀνέλαβε καί πάλι δράση.

Τὴν περίοδο του Μεσοπολέμου συνδέθηκε με θλιβερά ἐπεισόδια, ποῦ εἶχαν μοιραίες συνέπειες γιά τις μετέπειτα ἐξελίξεις τῶν ἐσωτερικῶν μας πραγμάτων.

Τοθλιβερότερο απ’ ὅλα ἦταν η χρησιμοποίηση του ἀπὸ τοῦς στασιαστές στὸ φιλοβενιζελικό κίνημα τὴς 1ης Μαρτίου 1935.




Στὸν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αν καί γερασμένο, παρέμεινε η ναυαρχίδα του ἑλληνικοῦ στόλου.

Μετά τη γερμανική εἰσβολή, τον Ἀπρίλιο του 1941, ἐπεκράτησε πρὸς στιγμῆν η ἰδέα να βυθισθεί γιά να μήν παραδοθεῖ στον ἐχθρό, ἀλλά γρήγορα ἐγκαταλείφθηκε

Τὸ «τυχερό καράβι», ὅπως είχε ἀαποκληθεί, ἔφθασε τελικά σώο στήν Ἀλεξάνδρειαν καί γιά τὸ ὑπόλοιπο του πολέμου συμμετεῖχε σε νηοπομπές στὸν ἸΙνδικό Ὠκεανό.




οἱ δύο τελευταῖες του ἀποστολές - εἰρηνικές αὐτῆ τὴ φορά - ἦταν η μεταφορά τὴς κυβέρνησής τὴς Ἀπελευθέρωσης του Γεωργίου Παπανδρέου στον Πειραιά (17 Ὀκτωβρίου 1944) καί το ταξίδι του στη Ρόδο (15 Μαΐου 1945), ὅπου ἔφερε το μήνυμα τὴς προσάρτησης τῶν Δωδεκανήσων στήν Ἑλλάδα




Το 1952 το «αήττητο πλοίο», που συνδέθηκε άρρηκτα με τον ναύαρχο Κουντουριώτη καὶ τὴν πολιτική πίστη του Ἐλευθερίου Βενιζέλου στὴ ναυτική ἰσχὺ τῆς Ἑλλάδος, παροπλίστηκε καὶ σήμερα ναυλοχεῖ στὸ Φάληρο, ὅπου λειτουργεῖ ὥς Πολεμικό Μουσεῖο.



Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2021

Ἐξαιρετικό!!! Ὁ Ἱσοκράτης γιὰ τὴν αὐτοχθονία τῶν Ἑλλήνων

Ἐξαιρετικό!!! Ὁ Ἱσοκράτης γιὰ τὴν αὐτοχθονία τῶν Ἑλλήνων Ὀ Ἱσοκράτης (436-338 π.Χ.), σχετικὰ μὲ τὴν καταγωγή τῶν Ἑλλήνων, ἀναφέρει: 
Pin by Sonia Apostolopoulou on Ποίηση / Συγγραφείς | Greek quotes, Wise  words, Quotes"Διότι κατοικοῦμε αὐτήν τὴν χώρα, χωρίς ούτε νὰ ἐκδιώξουμε ἄλλους ἐξ αὐτῆς ούτε νὰ τὴν καταλάβουμε ἔρημο οὔτε νὰ ἐγκατασταθοῦμε σὲ αὐτήν ὡς ἀνάμεικτος ὁμάδας ἀπὸ διάφορα ἀνόμοια φῦλα, ἀπεναντίας εἶναι τόσον εὐγενές καί γνήσιο τὸ γένος μας, ὤστε τὴ χώρα, στὴν ὁποίαν εἴδαμε τὸ πρώτο φῶς,
ἐξακολουθοῦμε συνεχῶς νὰ κατοικοῦμε, διότι εἴμεθα αὐτόχθονες καί μόνον ἐμεῖς ἀπὸ όλους τούς ἄλλους ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ προσφωνοῦμε τὴν πόλη μας μὲ τίς ἴδιες λέξεις, διὰ τῶν ὁποίων προσαγορεύομε τούς πλέον γνωστούς συγγενείς".
(Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24 -25) 

Ὁ ἰὸς Ἔμπολα ἦταν ὁ λοιμός πού ἐξόντωσε την ἀρχαία Ἀθήνα καὶ τον Περικλῆ;

Ὁ ἰὸς Ἔμπολα ἦταν ὁ λοιμός πού ἐξόντωσε την ἀρχαία Ἀθήνα καὶ τον Περικλῆ; Ἡ νόσος τῶν ἐννέα ἡμερῶν καὶ ὁ λόξυγγας εἶναι παρόμοια συμπτώματα ποὺ τα ἀναφέρει καὶ ὁ Θουκυδίδης...
Το ἄρθρο εἶχε γραφτεῖ το 1996, στοὺς New York Times ἀπὸ τον Anthony Ramirez.
Ἡ θεωρία ὁρισμένων ἐρευνητῶν ἀναφέρει πῶς ὁ ἰὸς Ἔμπολα ὑπάρχει περισσότερα χρόνια ἀπὸ ὅσα νομίζουμε, ἐνῶ ὑπάρχει καὶ ἡ ἀντίθετη ἄποψη ἄλλων ἐπιστημόνων. Συγχρόνως ὑπάρχει καὶ ἡ θεωρία ὅτι ὁ λοιμός ποὺ ἀποδεκάτισε την Ἀθηναϊκή κοινωνία της κλασικῆς ἐποχῆς του Περικλῆ, εἶναι ἴδιος με τον σύγχρονο ἔμπολα. Ὡστόσο, κανείς δὲν ἔχει ἀπαντήσει με πειστικά ἐπιχειρήματα οὔτε ὑπὲρ, οὔτε κατά αὐτῆς τῆς θεωρίας.
Πρίν ἀπὸ περίπου 2.400 χρόνια ἕνας θανατηφόρος λοιμός εἶχε σαρώσει την ἀρχαία Ἀθήνα. Σε πέντε χρόνια, ἔχασαν τῇ ζωή τους ἴσως το ἕνα τέταρτο του πληθυσμοῦ της πόλης-κράτους, ποὺ ἦταν τότε ὑπὸ πολιορκία ἀπὸ την Σπάρτη. Χιλιάδες Ἀθηναῖοι βρῆκαν φρικτό θάνατο. Το πρῶτο σύμπτωμα τῶν ἀσθενῶν, ἦταν ἕνας ἐξοντωτικός πυρετός, ἀκατάσχετη αἱμορραγία ἀπὸ τα μάτια, ἐμετὸς καὶ συνέχεια της αἱμορραγίας, ἀκολουθούμενη ἀπὸ ἐξανθήματα καὶ διάρροια. Ἔτσι, με αὐτή την τρομοκρατική μάστιγα, ποὺ προκάλεσε τεράστια θνησιμότητα, ἦρθε ἀπροσδόκητα καὶ πρώιμα, το τέλος του χρυσοῦ αἰῶνα. Ὁ πολιτισμός καὶ ἡ οἰκονομική ἄνθηση ὑποχώρησαν σημαντικά καὶ ἡ μοῖρα της Ἀθήνας ἐπηρεάστηκε καθοριστικά. Ἄρα καὶ ἡ πορεία τῶν ἑλληνικῶν πόλεων.
Ὁ Περικλῆς, ὁ ἡγέτης ποῦ σηματοδότησε ἐκείνη την ἐποχῆ, ἦταν ἕνας ἀπὸ τους χιλιάδες πολῖτες ποὺ ὑπέκυψαν στὴν ἐπιδημία
Η ιστορία δεν έχει δει ποτέ ξανά τέτοια πανδημία. Ή έχει; Κατά την πάροδο των ετών, ένας μικρός αριθμός από μελετητές έχουν αναπτύξει αρκετές θεωρίες για να ταυτίσουν το τότε λοιμό, με δεκάδες σύγχρονες ασθένειες όπως, χολέρα, ελονοσία, ευλογιά, βουβωνική πανώλη και ίσως κάποιο είδος συνδρόμου που οδήγησε σε τοξικό σοκ.
Έμπολα, σημαίνει «Μαύρο Ποτάμι»
και βρίσκεται στο Ζαϊρ.
Προφανώς κάτι τέτοιο το αγνοούσαν οι Αρχαίοι Αθηναίοι που πέθαιναν κατά εκατοντάδες από τον λοιμό....
Τρεις ερευνητές ιατρικής και ένας καθηγητής κλασσικών σπουδών θεωρούν ότι ο λοιμός των Αθηνών (περίπου 430-425 π. Χ. ) ήταν στην πραγματικότητα μια επίθεση του ιού Έμπολα
O Dr. Patrick Olson, επιδημιολόγος στο Navy Medical Center στο San Diego και οι συνάδελφοί του δημοσίευσαν μια σχετική θεωρία στην εφημερίδα «Emerging Infectious Diseases». Υποστήριξαν ότι ο ιός Έμπολα και τα σύγχρονα συμπτώματα του, είναι όμοια με εκείνα του αρχαίου ελληνικού λοιμού, όπως έχει καταγραφεί από τον Θουκυδίδη στο έργο του «Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου», που ήταν και το πιο πλήρες σύγγραμα όσον αφορά στην περιγραφή τους. Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι τα περισσότερα θύματα από την αρχαία Ελλάδα, όπως και της σύγχρονης Αφρικής, έχασαν τη ζωή τους μέσα σε επτά με εννέα ημέρες. Οι Αθηναίοι θεραπευτές, αρρώστησαν όπως και οι σημερινοί, ενώ οι Σπαρτιάτες που είχαν στήσει πολιορκία λίγο μακρύτερα επιβίωσαν. Αυτό δείχνει ότι η αρχαία ασθένεια, όπως και ο ιός Έμπολα, μεταδιδόταν από αίμα, σάλιο ή επαφή και όχι μέσω του αέρα.
Ο Θουκυδίδης υποστήριξε επίσης ότι η ασθένεια είχε έρθει από τις ακτές της Αφρικής, κάπου νότια της Αιθιοπίας

Οι Κυανοπίθηκοι στην τοιχογραφία
από τον προϊστορικό οικισμό
του Ακρωτηρίου στην Σαντορίνη.
Ανήκει στην ώριμη υστεροκυκλαδική περίοδο.
Σύμφωνα με τη θεωρία έφεραν τον λοιμό
από την Αφρική στην Αρχαία Ελλάδα.
Ο ιός Έμπολα επίσης από όσο γνωρίζουμε έχει αφρικανικές ρίζες. Υπάρχουν μάλιστα και αποδεικτικά στοιχεία ότι γίνονταν ταξίδια από την Αφρική στην Ελλάδα κατά την αρχαιότητα. Στη Σαντορίνη, ένα νησί στρατηγικής σημασίας για την Αθήνα, εντοπίστηκαν στα σπίτια τοιχογραφίες που απεικονίζουν αφρικάνικες πράσινες μαϊμούδες, που είναι γνωστό ότι μεταδίδουν τον ιό Έμπολα. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η έκθεση που αναφέρει την ύπαρξη έντονου λόξυγγα μεταξύ 15% των θυμάτων στο Kikwit, Ζαΐρ, σημείωσε ο Dr. Olson. Ο Θουκυδίδης αναφέρει και αυτός παρόμοια συμπτώματα λόξυγγα.
Οι αμφισβητήσεις
Όμως δεν είναι όλοι σύμφωνοι με αυτή τη θεωρία. Ο David Morens, ένας κορυφαίος επιδημιολόγος και κύριος ερευνητής στο θέμα της αθηναϊκής πανδημίας, στο Πανεπιστημίου της Χαβάη, στην Manoa, δήλωσε ότι η ανάγνωση και αναγνώριση των σύγχρονων ασθενειών βάσει των περιγραφών του Θουκυδίδη είναι ένα λάθος. Ο Θουκυδίδης ως Αθηναίος στρατηγός, ο οποίος επέζησε από την πανούκλα, στερούνταν στοιχειωδών ιατρικών γνώσεων, σε σχέση με τον σύγχρονο του Ιπποκράτη, ανέφερε ο Dr. Morens. Έτσι και οι περιγραφές των συμπτωμάτων είναι στην καλύτερη περίπτωση ασαφείς. Η λέξη «φλύκταινες» του Θουκυδίδη για παράδειγμα, μπορεί να έχει πολλαπλές μεταφράσεις, ως φουσκάλες που έχουν υγρό ή ως κάλοι που δεν έχουν. Οι φουσκάλες ενδέχεται να υποδηλώνουν ίσως ευλογιά, που είναι ένας από τους υποψηφίους ιούς στις έρευνες των επιστημόνων. Αυτό όμως, αποκλείει την θεωρία της πανούκλας, που θεωρείται ένα άλλο αίτιο.
Ο Dr. Morens και ο συνάδελφός του Πανεπιστημίου της Χαβάης, Robert J. Mark Littman, καθηγητής κλασσικών σπουδών, δεν επικεντρώνονται στα συμπτώματα, που δεν τα θεωρούν αξιόπιστα αποδεικτικά στοιχεία, αλλά στον τόπο και χρόνο του λοιμού. Για παράδειγμα, αναφέρουν ότι το χρονικό διάστημα του αθηναϊκού λοιμού που έφτασε τα πέντε χρόνια, αποκλείει ένα ιό σαν τη γρίπη, που διαρκεί μόνο μερικούς μήνες. Η προέλευση του αθηναϊκού λοιμού από την Αφρική, αποκλείει να είναι μια μολυσματική νόσος, όπως ο ιός Έμπολα. Στον αρχαίο κόσμο, επισημαίνουν, δεν υπήρχαν τα μέσα μεταφοράς που θα μπορούσαν να μεταφέρουν έναν ιό, με ξενιστή μια μαϊμού από την Αφρική προς την Αθήνα σε λιγότερο από μια εβδομάδα. Τη στιγμή που η βάρκα θα έφτανε στην Ελλάδα, τόσο οι μαϊμούδες όσο και οι μεταφορείς πιθανότατα θα είχαν πεθάνει. Υπάρχει και ένα άλλο μεγάλο ερώτημα που τέθηκε σε σχέση με τον ιό Έμπολα και τη μάστιγα των Αθηνών. Ο ιός Έμπολα εντοπίστηκε το 1976 και εμφανίστηκε στο Ζαΐρ τη δεκαετία του 1990. Αν ο Αθηναϊκός λοιμός, ήταν ο ιός Έμπολα, γιατί δεν καταγράφηκαν άλλα κρούσματα όλα αυτά τα χρόνια;

Γιατί η θεωρία του λοιμού της αρχαίας Αθήνας είναι πιθανή
Ο Frank Ryan, Βρετανός ιατρός ο οποίος γράφει σχετικά με πανδημίες, θεωρεί πως άνθρωπος και μικρόβια είναι κάτι σαν μια μεταφορά απεικόνισης με το χώμα και τους σπόρους. Τις περισσότερες φορές μπορούν να ζήσουν μαζί χωρίς κάποια δράση μεταξύ τους. Αλλά η αλλαγή των όρων επιβίωσης, σήμερα, του ανθρώπινου πληθυσμού ως «χώμα» στη συνέχεια προκαλεί ενεργοποίηση στους ιούς, ως «σπόρους» και μπορεί να οδηγήσει, μερικές φορές, σε θανατηφόρα σύγκρουση.
«Οι πανδημίες εξακολουθούν να είναι μαζί μας«, δήλωσε ο Dr. Ryan, «διότι οι πρόσφυγες, η έλλειψη υγιεινής λόγω υπερπληθυσμού, το πολιτικό χάος, όλα τα πράγματα που υπήρχαν στην Αθήνα τότε, εξακολουθούν να είναι μαζί μας.» Έτσι, αγνοούμε ιστορικά τις πανδημίες και τους κινδύνους με δική μας ευθύνη. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να μάθουμε αν ο ιός Έμπολα προκάλεσε τον αθηναϊκό λοιμό είναι ότι οι σύγχρονοι γιατροί γνωρίζουν πολύ λίγα πράγματα για τον ιό Έμπολα.
«Σε μια κλίμακα από το 1 έως το 10, γνωρίζουμε 3 σχετικά με τον ιό Έμπολα, ίσως και λιγότερο«, δήλωσε ο Karl Johnson, απόστρατος επικεφαλής των ειδικών μονάδων καταπολέμησης πανδημιών των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων, ο οποίος αντιμετώπισε τον ιό Έμπολα σε μια πρώτη εξάπλωση στο Ζαΐρ, κοντά στον Ποταμό Έμπολα «, από όπου πήρε ο ιός το όνομα του, το 1976.
Γραφικό από την εφημερίδα «Καθημερινή»...
Τέτοιοι ιοί όπως ο Έμπολα είναι μυστηριώδεις και τρομακτικοί για τον ίδιο λόγο: μπορεί να έχουν ταχεία εξάπλωση σε ελάχιστο χρόνο λόγω της μεγάλης ικανότητας μετάδοσης τους. Χρειάστηκαν οκτώ εκατομμύρια έτη ή και περισσότερα για να εμφανιστεί ο πίθηκος ως πρωτεύων θηλαστικό και να γίνει η αλλαγή του 2 τοις εκατό σε γενετική δομή για να υπάρχουν τα σημερινά ανθρώπινα όντα. Αντίθετα, σε σύγκριση, ο ιός πολιομυελίτιδας μπορεί να αλλάξει το 2% της γενετικής δομής του σε πέντε ημέρες, καθώς αυτός είναι ο ακριβής χρόνος που χρειάζεται για να περάσει από το ανθρώπινο στόμα στο έντερο. Βάσει αυτού ίσως θα είναι δυνατόν να καταλάβει κάποιος, πόσο δύσκολο είναι να είμαστε σίγουροι για το πώς διατηρήθηκε και εξελίχθηκε ένας ιός σε ένα διάστημα 2400 ετών που ίσως εμφανίστηκε στην Αρχαία Αθήνα.







Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2021

Ἡ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ


Ἡ μάχη τοῦ Μαραθῶνα, ποῦ κατά πᾶσα πιθανότητα διεξήχθη τὴν 11η Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 490 π.Χ., ὑπήρξε ἡ πρώτη ἀπό συνολικὰ τρεῖς μάχες, ὅπου οἱ Ἀθηναῖοι νίκησαν τον κατά πολύ μεγαλύτερο στρατό καὶ τὸ ναυτικό τῶν Περσῶν, μὲ μικρή μόνον ὑποστήριξη ἀπὸ ἄλλες ἑλληνικές πόλεις. Μὲ τίς νίκες αὐτές ἀναχαιτίστηκε ἡ πρώτη ἀπόπειρα μιᾶς φιλόδοξης ἀσιατικῆς εἰσβολῆς στὴν Ευρώπη καὶ συγχρόνως τέθηκαν τὰ θεμέλια γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς Ἀθήνας ὥς κυρίαρχης δύναμης. Ἡ μάχη τοῦ Μαραθῶνα ὑπήρξε, σχετικά μὲ τὸ ἀποτέλεσμα της, ἡ πιὸ ασήμαντη, ἐπειδή δὲν ὁδήγησε σὲ καμιά πολιτική ἀπόφαση.
Χρονογράφος της εἶναι ὁ Ἠρόδοτος, ποῦ περιγράφει τα γεγονότα με πατριωτικό ὕφος. Ὅταν ἔγραφε τὴν ἱστορία του, εἶχαν περάσει ἤδη πάνω ὑπό 40 χρόνια ἀπό τὴ μάχη καὶ στὸν ἑλληνικό κόσμο εἶχαν ἐπέλθει τεράστιες ἀλλαγὲς. Ὁ Μιλτιάδης, ἕνας ἀπὸ τοῦς «πατέρες τῆς νίκης», εἶχε πεθάνει καὶ δὲ γνωρίζουμε ἀν ὁ Ἠρόδοτος κατόρθωσε να μιλήσει με αὐτόπτες μάρτυρες ποῦ εἶχαν λάβει μέρος στὴ μάχη.
Μετά ἀπό 560 χρόνια, ὁ Παυσανίας μπόρεσε νὰ θαυμάσει καὶ νὰ περιγράψει τὸ μνημεῖο τῆς μάχης στὴν ποικίλη Στοά καὶ νὰ ἀναφέρει ὅτι «στὸ πεδίο τῆς μάχης ἀκούγονταν κάθε νύχτα χρεμετίσματα ἵππων καὶ ἄνδρες νὰ μάχονται» στὸν Μαραθῶνα.

Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2021

Φωτίστηκαν πράγματι ἀπὸ τό Ἅγιο Πνεύμα οἱ οἰκουμενικές σύνοδοι ;




Τό Ἅγιο Πνεύμα, πράγματι φωτίζει ὁποῖον κρίνει πῶς τό ἀξίζει καὶ τό ζητᾷ.

Οἱ Χριστιανοί ἱεράρχες ἀπὸ τότε ποὺ ὁ χριστιανισμός ἔγινε θρησκεία τον 4ο μ.Χ. αἰώνα, χρησιμοποιῆσαν πολλάκις τό "Ἅγιο Πνεύμα", ὥς θεϊκή σφραγίδα ἐγκρίσεως τῶν ἀποφάσεων ποὺ ἐκεῖνοι, ὣς ἄνθρωποι, ἔπαιρναν κατευθυνόμενοι, μάλιστα πολλὲς φορές, ἀπὸ τά σκοτεινὰ κέντρα ἐξουσίας τοῦ κόσμου μας. Αὐτό ποῦ διδάσκεται στὰ κατηχητικά καὶ τίς Ἱερατικές σχολές εἶναι πῶς ἔγιναν 7 οἰκουμενικές σύνοδοι, οἱ ὁποῖες εἶναι ἄγιες καὶ οι ἀποφάσει ποῦ πάρθηκαν ἦταν πάντοτε φωτισμένες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεύμα . Αὐτό ἔμαθαν σέ ὅσους ἔγιναν ἱερεῖς καὶ θεολόγοι, οι Ἱερατικῆς καὶ θεολογικές σχολές ποῦ πῆγαν, αύτό μᾶς ἔμαθαν μέ τὴ σειρά τους καί αὐτοί. Κατά πόσο ὅμως ἰσχύει αύτό ;

Μέ μία γρήγορη ἔρευνα στὸ διαδίκτυο, μπορεῖ κανείς νὰ διαπιστώσει, πῶς πολλές ἐκ τῶν Οἰκουμενικῶν συνόδων ἔγιναν τρεῖς καὶ τέσσερις φορές ἡ καθεμία.

Γιὰ νὰ μήν γίνω κουραστικός, θὰ παραθέσω ἔνα παράδειγμα. Ἡ Ζ (ἑβδόμη) Οἰκουμενική σύνοδος, ἔγινε 4 φορές.

Τὸ 754 μ.Χ. ἔγινε ἀπό εἰκονομάχους - Ἀπόφαση : Κατάργηση καὶ καταστροφή τῶν εἰκόνων. Ὀρίζεται ποινή ἔναντι ἐκείνων ποῦ θὰ ἔπεφταν στὸ σφάλμα τῆς εἰκονολατρείας.

Τὸ 787 μ.Χ. ἔγινε ἀπό εἰκονολάτρες - Ἀπόφαση : Καταδίκασε τὴν εἰκονομαχία καὶ ἀποκατάστησε τίς εἰκόνες. Ἀναθεμάτισε τοῦς εἰκονομάχους πατριάρχες καὶ χαρακτήρισε ὡς ψευτοσύνοδο τήν σύνοδο τῆς Ἱέρειας του 754 μ.Χ.

Τὸ 815 μ.Χ. ἔγινε ἀπό εἰκονομάχους - ἀπόφαση : Καταδικάζει τὴν εἰκονολατρεία, καταργεῖ τίς ἀποφάσεις τῆς δεύτερης Ζ Οἰκ.συνόδου τοῦ 787 μ.Χ. καὶ ἐπαναφέρει αὐτὲς τῆς συνόδου τῆς Ἱέρειας τοὺ 754 μ.Χ.

Τὸ 842 μ.Χ ἔγινε ἀπὸ εἰκονολάτρες - Ἀπόφαση : Καταδικάζει τὴν εἰκονομαχία καὶ ἀποκαθιστᾶ τίς εἰκόνες. Καταργεῖ τὴν σύνοδο τῆς Ἱέρειας καί ἐπαναφέρει τίς ἀποφάσεις τῆς δεύτερης Ζ Οἰκουμενικῆς συνόδου τοῦ 787 μ.Χ. Ἀναθεματίζει τοῦς εἰκονομάχους.

Ὅλες τίς φορές, μᾶς λένε ὅτι πῆγε τό Ἅγιο Πνεύμα καί τοῦς φώτισε. Οἱ μὲν εἰκονολάτρες ἔλεγαν πῶς σέ ἐκείνους πῆγε τό Ἅγιο Πνεύμα, ἐνῶ οἱ δέ εἰκονομάχοι, φυσικά τὸ ἀπέρριπταν καὶ ἰσχυρίζονταν τὸ ἀντίθετο. Ποία λοιπόν θεωρεῖται φωτισμένη σύνοδος ἀπό τίς τέσσερις καὶ γιατί ; Ποία ἀπόφαση εἶναι ἡ φωτισμένη καὶ ποιὰ η "αἱρετική" ; Ποῦ πῆγε τὸ..Ἅγιο Πνεύμα, ποὺ ὄχι, καὶ πῶς τὸ ξέρουμε ; Αὐτὸ ποὺ εἴδατε παραπάνω εἷναι μία μικρογραφία τῶν συνόδων τοῦ Βυζαντίου. Γιὰ παράδειγμα μέσα σὲ ὅλο τον κυκεώνα τῶν συνόδων, αὐτὰ ποῦ σήμερα δέχονται οἱ Ὁρθόδοξοι εἶχαν ἀναθεματιστεῖ καὶ εἶχαν ἐπικρατήσει οἱ ἀπόψεις τοῦ Ἄρειου. Μετά ἀκολούθησε ἄλλη σύνοδος καὶ ἀναθεματίστηκαν αὐτὲς καὶ ἐπικράτησε τὸ δόγμα ποὺ ξέρουμε ὅλοι σήμερα. Αὐτό μάλιστα σὲ πολλές περιπτώσεις ἐπαναλήφθηκε ξανά καὶ ξανά.


Ψάξτε πόσες φορές ἔγινε ἡ κάθε σύνοδος καὶ διαλέξτε καὶ πᾶρτε ποιά απ' ὅλες εἶναι ἡ σωστή καὶ ἡ θεόπνευστη ἡ καλύτερα, ἄς τὸ διαλέξουν ἐκεῖνοι ποῦ σήμερα ἰσχυρίζονται πῶς οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν συνόδων περιβάλλονται ἀπό τον φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὅλα αὐτὰ, Ὅταν τὰ μαθαίνει κανείς, δὲν μπορεῖ πλέον νὰ διαβάζει δακρύβρεχτα κείμενα "θεοφόρων" σύγχρονων θεολόγων, ποὺ ἔχουν αγιοποιήσει, ἂν ὄχι θεοποιήσει, τίς λεγόμενες Οἰκουμενικές συνόδους, στὶς ὁποῖες δῆθεν, παρενέβαινε τὸ Ἅγιο Πνεύμα γιὰ νὰ παρθοῦν μόνο θεόπνευστες ἀποφάσεις.

Ἡ πίστη Πολλῶν δὲν βασίζεται στὸ Χριστό, ἄλλα βασίζεται στὸ θεόπνευστο τῶν γραφῶν, στὸ θεόπνευστο τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων, στὸ θεόπνευστο τῶν ἁγίων, στὴν ἀγιότητα τῶν εἰκόνων, τῶν ἱερῶν ναῶν, τῶν λειψάνων, τῶν μανουαλιῶν, τῶν κεριῶν, τῶν ταμάτων, κ.ο.κ, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ νὰ ἔχει πέσει κάτω ἀπὸ τὸ λόγο τοῦ Χρυσόστομου καὶ νὰ γνωρίζουν οἱ πιστοί περισσότερο τί εἶπε ὁ Χρυσόστομος, παρά τὸ τί εἶπε ὁ Χριστός. Ὅταν λοιπόν κάποιος καταλάβει, πῶς ὅλα αὐτά δὲν ἔχουν πραγματικό νόημα, τότε νομίζει ότι βρίσκεται στὸ ἀπόλυτο κενό, διότι ἡ ἐκκλησία του ἔχει διδάξει τὰ πάντα γιὰ τον δῆθεν τέλειο καὶ δῆθεν ἀψεγάδιαστο ἑαυτό της καὶ τοῦς δῆθεν πιστούς στὸ ἕνα Θεό, ἁλλὰ θεοκτόνους Ἑβραῖους καὶ τὰ κείμενα τους, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὸ Χριστό καὶ τὴν διδασκαλία Του. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι, τὸ νὰ διώχνει ἀπὸ κοντά της όλους τοῦς ἐρευνητὲς τῆς Ἱστορίας, γιατί τοῦς ἀπογοητεύει το πραγματικό της πρόσωπο.

Μᾶς ἔδωσαν ἕνα Χριστιανισμὸ ποὺ δὲν ἔχει κέντρο του τον Χριστό, ἁπλᾶ ἔχει ΚΑΙ τον Χριστό μέσα, παραμερισμένο καὶ κρυμμένο πίσω ἀπὸ τὶς ἑβραϊκές δεισιδαιμονίες. Αὐτὰ ὅμως τα ὅρισε ὁ Ἑβραιοχριστιανισμός. Ὁ Χριστιανισμός στὴν πραγματικότητα εἶναι μόνο ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος καὶ τὰ λόγια Του, ἡ ἀλήθεια Του. Τίποτε ἄλλο. Ὅλα τὰ ἄλλα τὰ ὅρισαν καὶ τὰ ἔβαλαν οἱ ἄνθρωποι δίπλα καὶ τα ὀνόμασαν ἱερά. Ὅλα τὰ ἄλλα, στὴν πραγματικότητα, εἶναι ἄχρηστα μπροστά στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Καταλαβαίνω ότι κάποιος μπορεῖ νὰ μὴν θέλει νὰ το πιστέψει αύτό. Νὰ μὴν θέλει νὰ τὸ δεχτεῖ, γιατί νιώθει ότι γκρεμίζεται ὁ κόσμος του. Εἶναι σαν νὰ πηγαίνει κάποιος σὲ ἕναν Σκοπιανό 20 χρονῶν καὶ νὰ του πεῖ ότι ὅσα του ἔμαθαν ἀπὸ μικρό γιὰ τὸ ότι δῆθεν εἶναι ἀπόγονος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου εἶναι ψέματα. Θὰ τον πιστέψει; Ὄχι βέβαια. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ ἐδώ. Ὡστόσο ἄν κάποιος δὲν γκρεμίσει τὰ ψέματα ποὺ τοῦ ἔμαθαν, δὲν θὰ δεῖ τὴν φωτεινή Ἀλήθεια ποῦ βρίσκεται ἀπὸ πίσω.


Τις ιστορικές αναφορές περί των οικουμενικών συνόδων μπορεί κανείς να τις επιβεβαιώσει με μια

απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο.