Η ναυμαχία τοῦ Ἀρτεμισίου Έκτη

 

                                   

(15η Μεταγειτνιώνος 480 π.χ.




<< Ἀρχή γάρ ὄντος τοῦ νικάν τὸ θαρρεῖν >>



( Πλούταρχος: << Θεμιστοκλῆς >>, 8)




Ἐνῶ στὶς Θερμές Πύλες ἐδίδετο ἡ μεγάλη μάχη τῶν πεζικῶν τμημάτων τῶν Ἑλλήνων, μοῖρα ἀποτελούμενη ἀπὸ 270 τριήρεις ἐκ τῶν ὁποῖον 100 ἦσαν Ἀθηναϊκὲς , εἶναι ἤδη στὸ ἀκρωτήριο Ἀρτεμίσιον στὸ Εὐβοϊκό , γιὰ νὰ ἐμποδίσει τὴν διέλευση τοῦ βαρβαρικοῦ στόλου.

Ὁ Θεμιστοκλῆς , ὅπως ἀναφέρθη προηγουμένως ἦτο ἐνήμερος τὸν κινήσεων τοῦ Ξέρξη ἀφοῦ εἶχε συστήσει ἕνα καταπληκτικὸ δίκτυο πληροφοριῶν . Ὁ Ἡρόδοτος μᾶς δίδει καὶ ὀνόματα τῶν Ἑλλήνων κατασκόπων ποῦ ἔκαναν τέτοια δουλεία.

Ὁ Σκυλλίς ἀπὸ τὴν Σκιώνη τῆς Χαλκιδικὴς ὁ Ἀθηναῖος Ἀβρώνυχος ποῦ ἐπαρακολούθησε τὴν μάχη τῶν Θερμοπυλῶν , ὁ Πολύας ὁ Ἀντικύριος ποῦ ἦτο ναυτικὸς κατάσκοπος κ.α

Ὁ Ξέρξης δίδει ἐντολή στὸν στόλο του νὰ ἐκπλεύσει ἀπὸ τὴν θέρμη (Θεσ/κης ) καὶ νὰ περιπλεύσει τὸν Εὐβοϊκό .

Κάποιος ὅμως ἔχει ἀρχίσει νὰ κολυμπᾶ ὑποβρυχίως χωρίς νὰ τὸν πάρουν εἴδηση οἱ Πέρσες ! Εἶναι ὁ Ὀλυμπιονίκης Σκυλλίας ἀπὸ τὴν Σκιώνη τῆς Χαλκιδικὴς , δεινός κολυμβητής , ὁ ὁποῖος κολυμπὰ 800(!) στάδια 160 χιλιόμετρα περίπου καὶ φθάνει πρὶν ἀπὸ τοῦς Πέρσες στὸ Ἀρτεμίσιον καὶ ἀναφέρει στὸν Ἕλληνα Ναύαρχο Εὐρυβιάδη τὸν Σπαρτιάτη .

Μετὰ τοῦς Μηδικοῦς πολέμους ὁ Σκύλλίας ἐτιμήθη ἀπὸ τὴν πατρίδα καὶ δὺο ἀγάλματα εἶναι δικά του καὶ ἑνὰ τῆς κόρης του .

Κοσμοῦσαν τὸν Ἱερὸ χῶρο τῆςὈλυμπίας πρὸς ἀνάμνηση τοῦ κατορθώματός του! Ἄν δὲν ἐπρολάβαινε , ὁ στόλος μας , θὰ ἐγκλωβίζετο !

Ὁ Περσικὸς στόλος φθάνει τὴν ἑπομένη κοντὰ στὴν Σημπιάδα ἄκρα . Τότε συμβαίνει κάτι ἀναπάντεχο ποῦ οἱ Ἕλληνες ὀνομάζουν ἐπέμβαση τοῦ θεοῦ !

Ἰσχυρότατος << Ἑλλησπόντιος >> βορειοανατολικός, γκρεκοτραμουντάνα γιὰ τοῦς ναυτικοῦς σήμερα ἄνεμος προσβάλλει τὸν βαραβαρικὸν στόλο καὶ περίπου 400 Περσικὲς τριήρεις , μέγας ἀριθμὸς μεταγωγικῶν πλοίων τσακίζονται στὰ βράχια τῶν ἀκτῶν τῆς Μαγνησίας , συμπαρασύροντας δεκάδες χιλιάδες ἄνδρες στὴν ἀπώλεια !

Ὁ Θεὸς ἔκανε τὸ θαῦμα του, ὅπως χαρακτηριστικὰ λέγει ὁ Ἡρόδοτος .

<< Ἐποιέετὸ τὲ πᾶν ὑπὸ τοῦ θεοῦ ὅπως ἐξισωθεῖ τον Ἑλληνικῶν μὲ Περσικόν ...>> Ἡροδοτος <<ἱστορία , ΣΤ 45 )

Στὴ συνάντηση τῶν δύο στόλων οἱ Ἕλληνές διαπρέπουν !

Οἱ Πέρσες ἐκπλήσσονται ὅταν βλέπουν τὰ Ἑλληνικὰ πλοῖα νὰ ἔρχονται καταπάνω τους ! Ξαφνικὰ τὰ Ἑλληνικὰ πλοῖα σχηματίζουν κύκλο μὲ τίς πρύμνες πρὸς τὸ κέντρο τοῦ κύκλου καὶ μὲ τὸ σύνθημα ἀρχίσει ἡ μάχη .

Ὁ Ἀθηναῖος τριήραρχος Λυκομήδης τὸ Αἰσχρέου καταναυμαχεί καὶ κυριεύει πρῶτος ἕνα βαρβαρικὸ πλοῖο . Γιὰ τὸ κατόρθωμα αὐτὸ θὰ τιμηθεῖ μὲ τὸ << Ἀριστεῖον Ἀνδρείας >> ἀπὸ τὴν Ἀθηναϊκὴ Πολιτεία .

Οἱ Ἕλληνες αἰχμαλωτίζουν βαρβαρικὰ πλοῖα ! Μεταξύ τῶν βαρβάρων αἰχμαλώτων ναυτικῶν συγκαταλέγεται , δυστυχῶς ὁ Φιλάων ἀδελφὸς τοῦ βασιλέως τῆς Κυπριακῆς Σαλαμῖνος , Γόργου, ὁ ὁποῖος ἐτιμᾶτο ἀπὸ τὸν Ξέρξη ! Θυμηθεῖτε τὴν Ἰωνικὴ Ἐπανάσταση ....

Περὶ τὸ μέσον τῆς Ναυμαχίας ὁ ἔκ Λήμνου τριήραρχος Ἀντίδωρος, γιὸς του Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος ἐστρατολογήθη διὰ τῆς βίας ἀπὸ τὸν Ξέρξη, αὐτομολεῖ ἀπ΄ τοῦς βαρβάρους καὶ συντάσσεται μὲ τὰ ἀδέλφια του ! Στὴν Σαλαμῖνα θὰ ἐπιδείξει μεγάλη ἀνδρεία καὶ ἡ Ἀθηναϊκή Πολιτεία θὰ τὸν τιμήσει μὲ τὸ <<Ἀριστείων Ἀνδρείας >> Καὶ τοῦ παραχωρήσει ἔκταση γῆς στὴν Ἱερὰ Νῆσο Σαλαμῖνα .

<< Ὄτε ἡ νύξ ἐπελθοῦσα >> οἱ ἐχροπραξίες λαμβάνουν τέλος . Οἱ Ἕλληνες γιοί τῶν θεῶν , ἀναπαύονται , ἀφοῦ πρῶτα εὐχαρίστησαν μὲ θυσίες καὶ θυμιάματα τὸν Θεὸ ! Χαράματα τῆς ἑπομένης ὁ Θεμιστοκλῆς καὶ ὁ ναύαρχος Εὐρυβιάδης συγκινημένοι βλέπουν τίς ἐνισχύσεις ἐκ 55 τριήρων ποῦ ἔρχονταν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα !

Τὸ μεσημέρι ἀρχίζει ἡ Ναυμαχία καὶ πάλι ! Ὁ σχηματισμὸς ὅμως τοῦ Ἑλληνικοῦ Στόλου ἀλλάζει. Ἐφορμοῦν ἐναντίον τῶν πλοίων τῶν Κιλίκων . Οἱ ὑπόλοιποι βάρβαροι τὰ ἔχουν χαμένα !

Ἦρθαν νὰ ὑποδουλώσουν ἡ νὰ κάψουν τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ συναντοῦν δυσκολίες ! Ἀκόμη καὶ ὁ Θεὸς εἶναι ἐναντίον τους ...

Οἱ Ἑλληνικὲς τριήρεις καταναυμαχοῦν τους ἄσχετους βαρβάρους .

Ἐπέρχεται ἡ νύκτα . Οἱ Ἕλληνες εὐχαριστοῦν τοῦς θεούς καὶ πάλι.

Οὔτε πανηγυρισμοί οὔτε συμπόνια ὅμως . Ἐπικρατεῖ σύνεση ψυχραιμία . Ἡ ἑπόμενη μέρα γνωρίζουν τὶ θὰ φέρει. Κάποιοι ὅμως γνώριζαν ....

Τὸ μεσημέρι τῆς τρίτης ἡμέρας οἱ Πέρσες ὁρμοῦν ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων . Μὰ πάλι εἶναι εἶναι ἕτοιμοι οἱ Ἕλληνες .

Ἡ Ναυμαχία εἶναι ἄγρια στὴ μορφή της . Ἡ διαμάχη ποιότητος καὶ ποσότητος ....

Οἱ Πέρσες σχηματίζουν ἡμικύκλιο γιὰ νὰ ἐγκλωβίσουν τοῦς Ἕλληνες .

Ὁ Εὐρυβιάδης δίδει σοφὲς διαταγὲς καὶ σὲ λίγο.. ἑκατοντάδες βαρβαρικὰ πλοῖα γίνονται καταφύγιο .... τῶν ἐχθρῶν τοῦ Αἰγαῖου μας ! Ἀπὸ τίς δικὲς μας τριήρες 19 τὸν ἀριθμὸ , ὑπέστησαν ζημιὲς καὶ ἐτέθησαν ἐκτός ἀγῶνος.

Οἱ βάρβαροι ἄρχισαν νὰ ὀπισθοχωροῦν , ἀλλὰ ὁ Θεὸς πᾶν εἰσέρχεται στὰ <<χωρικὰ ὕδατα >> τοῦ ἀδελφοῦ του Ποσειδῶνος καὶ ἀναγκάζει τοῦς βαρβάρους , μὲσα στὸν Πᾶν -ἱκό τους νὰ συγκρούονται τὰ πλοῖα μεταξύ των !

Τὰ Τέκνα τοῦ Ποσειδῶνος εἶναι κυρίαρχα στὴν θάλασσα. Ἡ βάρβαροι ἐπιστρέφουν στοὺς Ἀφέντες τῆς Μαγνησίας .

Ἡ νύκτα εἶναι ἥσυχή καὶ οἱ Γιοὶ τῶν Θεῶν ἀναπαύονται, ἀφοῦ νωρίτερα τίμησαν τοῦς ἔνδοξους νεκροὺς ! Τὸ πρωί δίδονται τὰ <<Ἀριστεία >> ! Μεταξύ τῶν τιμηθέντων εἶναι ὁ Ἀθηναῖος Κλεινίας , πατέρας τοῦ θρυλικοῦ Ἀλκιβιάδη !

Στὸ Ἱερὸ τῆς Παρθένου Ἀρτέμιδος , ποῦ ἐστήθη πρὸς ἀνάμνηση τῆς Νίκης στὸ Ἀρτεμίσιο σὲ μία ἀπὸ δύο στῆλες ἐγράφη τὸ ἐξῆς:

<< Παντοδάπων ἀνδρῶν γενεάς Ἀσίας ἀπὸ χώρας παῖδες Ἀθηναῖων τῷδε ποτ΄ ἕν πελάγει ναυμαχία δαμάσαντες ἐπεὶ στρατὸς ὥλετο Μήδων σήματα ταύτ΄ ἔθεσαν παρθένων Ἀρτέμιδί >>.

Ἀπόδοσίς

<< Στὴν θάλασσα αὐτὴ τὰ παιδία τῶν Ἀθηναῖων ἐδάμασαν κάποτε κάθε λογῆς ἄνδρες ἀπὸ τίς χῶρες της Ἀσίας Ἀφοῦ κατεστράφη ὁ Μηδικὸς στρατὸς , ἔστησαν στὴν Παρθένο Ἄρτεμη τοῦτα τὰ μνημεῖα >>!

Τό μεσημέρι καὶ ἐνῶ συσκέπτοντο οἱ πλοίαρχοι, ὑπὸ τὴν ἀρχηγία του Εὐρυβιάδου, φθάνει ὁ Ἀβρῶνυχος μὲ λυπητερὸ νέο ὅτι << Οἱ γενναῖοι ὑπὸ τὸν Λεωνίδα ὑπερασπιστὲς τῶν Θερμοπυλῶν, ὑπέκυψαν μέχρι ἑνὸς >>. Τούς λέγει, ἀκολούθως, ὅτι ὁ Ξέρξης κατέβαλε τίς χερσαῖες ὀδοὺς , ἀφοῦ << ἐκχυθεῖς >> ὁ βαρβαρικὸς στρατὸς στὴν Στερεὰ Ἑλλάδα << ἐρήμωσε τὴν Φωκίδα, ἔκαυσε τίς Θεσπιές καὶ τίς Πλαταιές >> καὶ προχωρεῖ πρὸς τὴν Ἀττική.

Ἀμέσως ὁ Εὐρυβιάδης διατάσσει τὴν <<ὰπαρσιν >> τοῦ στόλου καὶ ἀφοῦ διέπλευσαν, οἱ Ἕλληνες, τὸν Εὐοϊκό κόλπο ἔκαμψαν τὸ Σούνιο καὶ κατέπλευσαν, μὲ ὁδηγία του Θεμιστοκλῆ στὴ νῆσο Σαλαμῖνα.

Νωρίτερα ὅμως ὁ Θεμιστοκλῆς ἔδωσε ἐντολή νὰ ἀνάψουν πολλὲς φωτιὲς στὸ Ἀρτεμίσιο , κάτι ποῦ ἔκαναν κάθε νύκτα γιὰ νὰ νομίζουν οἱ βάρβαροι πῶς δὲν ἔφυγαν οἱ Ἕλληνες !!

<< Κάποιος >> κάτοικος τῆς Ἰστιαίας εἰδοποίει τοῦς βαρβάρους ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔχουν φύγη ἀπὸ τὸ Ἀρτεμίσιο . Μὲ φόβο καὶ τρόμο στέλνουν ἕνα μικρό πλοῖο νὰ ἀξιολογήσει τὴν κατάσταση καὶ ὅταν τὴν ἄλλῃ ἡμέρα τὸ διεπίστωσαν, τότε ξεκίνησαν καὶ ἔφθασαν μετὰ τριήμερον στὸν ὅρμο τοῦ φαλήρου.



Η ΑΘΗΝΑ ΠΥΡΠΟΛΕΙΤΑΙ





Ἡ εἰδήσει ὅτι καταφθάνουν οἱ Πέρσες ἔφερε μία μικρὴ ἀνησυχία στὴν ἀρχὴ . << Κάποιοι φρόντισαν νὰ γίνει ἡ ἀνησυχία πραγματικὸς πανικός .

Ὁμάδες παραφρονούντων πολιτῶν ἔτρεχαν στὴν πόλη ἔχοντας στὶς ἀγκαλιές τὰ ὑπάρχοντά τους . Οἱ βουλευτές ἦσαν .... χαμένοι .

Ὁ Θεμιστοκλῆς , μὲ μία μεγάλη ὁμάδα ἀξιωματικῶν , περιφέροντο στὴν Ἀθήνα καὶ συνιστοῦσαν ἠρεμία καὶ ὄχι << ὑστερίην >>!

Ὁ χρησμὸς περὶ << ξύλινων >> τείχων λειτουργεῖ ἀντίθετα . Οἱ θρῆσκοι Ἀθηναῖοι ἔπεισαν τους ἑαυτοῦς τους ὅτι , μόνο τὰ ξύλινα τείχη της Ἀκροπόλεως θὰ τους σώσουν καὶ ὄχι τὰ πλοῖα, ποῦ εἶπε ὁ Θεμιστοκλῆς .

Ὁ Θεμιστοκλῆς μυημένος ὄν ἐγνώριζε ποιὰ ἦσαν τὰ ξύλινα τείχη , πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀποδείχθη στὴν Σαλαμῖνα . Ὁ Θεμιστοκλῆς ἀναγκάσθηκε νὰ παρακαλέσει τοῦς ἱερεῖς , ὅπως εἴπουν στὸν κόσμο ὅτι << ἐδραπέτευσε >> ὁ οἰκουρός ὄφις τῆς Ἀθηνᾶ μαζί μὲ τὸ ἄγαλμα της καὶ πῆγαν στὰ πλοῖα >>! ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ << Θεμιστοκλῆς >>10

Κατ΄ αὐτὸν τὸν τρόπο εὐτυχῶς πολλοί Ἀθηναῖοι ἐσώθησαν καὶ οἱ θρῆσκοι ἐπείσθησαν ὅτι θεῖα θέληση νὰ

ἀφήσουν τὴν πόλη καὶ νὰ ἐπιβιβασθοῦν στὰ πλοῖα μὲ προορισμό τὴν Σαλαμῖνα. ἩΡΟΔΟΤΟΣ: << ἱστορία Η ΄ 41





Οἱ Βάρβαροι εὑρίσκουν τὴν Ἀθήνα << ἐρήμην κατοίκων >> καὶ ἀφοῦ ἔβαλαν φωτιὰ σὲ ὅλη τὴν πόλη , ἀνέβηκαν στὴν Ἀκρόπολη ὅπου παρέμεναν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ταμίες τοῦ Ἱεροῦ τῆς Παλλάδος Ἀθηνᾶς << φυλάττοντες τὰ τῶν θεῶν >>.

Μαζί τους ἦσαν διάφοροι θρῆσκοι ποῦ δὲν ἄκουσαν τὸν Θεμιστοκλῆ, ὅπως ἐπίσης, καὶ λίγοι ἀσθενεῖς .

Ὅλοι αὐτοὶ περιέφραξαν τὴν Ἀκρόπολη μὲ σανίδες καὶ ξύλα ἀμυνόμενοι κατὰ τῶν βαρβάρων μισελλήνων δολοφόνων .

Οἱ Βάρβαροι ἱερόσυλοι ἔβαλαν με τόξα καὶ βέλη τοὺς πολιορκούμενους τῆς Ἀκροπόλεως , στὰ ὁποῖα βέλη ἐμπρὸς στὴν αἰχμή τους ὑπῆρχαν ἀναμμένα στυπεία τὸ γνωστὸ μας <<στουπί >> καὶ ἔκαιγαν τὸ ξύλινο περίφραγμα .

Οἱ Ἀθηναῖοι ποῦ ἐπολιορκοῦντο στὴν Ἀκρόπολη ἀμυνόταν μὲ σθένος .

Σὲ κάποια στιγμή τῆς πολιορκίας ὁ Ἱππίας τους ἔστειλε προτάσεις συνθηκολογήσεως , οἱ ὁποῖες ἀπερρίφθησαν μὲ βαρεῖς χαρακτηρισμούς ἐναντίον τῶν κηρύκων καὶ τοῦ Ἱππία ! Χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι ἔριχναν μεγάλους λίθους πρὸς τους κήρυκες καὶ τὸν Ἱππία .

Μετὰ ὅμως ἀρκετές ὧρες οἱ βάρβαροι εἰσῆλθαν ἐπὶ τοῦ Ἱεροῦ βράχου τῆς Ἀκροπόλεως καὶ σκότωσαν ὅλους ὅσους βρῆκαν ζωντανούς .

Κατόπιν, ἐσύλησαν στὴν Ἀκρόπολη καὶ ἔβαλαν φωτιά παντοῦ οἱ ὑπάνθρωποι, τὰ ἀποκτηνωμὲνα ἀνθρωπάρια ἩΡΟΔΟΤΟΣ <<ἱστορια Η΄53 Τὸ γεγονὸς τοῦ ἐμπρησμοῦ τῆς Ἀκροπόλεως , ὁ ὑπάνθρωπος Ξέρξης , τὸ ἀνήγγειλε μὲ ὑπερηφάνεια στὰ Σοῦσα μέσο εἰδικοῦ ἀγγελιαφόρου .

Μεταξύ τῶν μνημείων ποῦ κάηκαν ἦτο τὸ Ἱερὸ τοῦ Ἐρεχθέως . Οἱ ὑπάνθρωποι δολοφόνοι προέβησαν καὶ σὲ ἄλλες πράξεις << ἑλληνοπερσικῆς φιλίας >> - ἔτσι ἔλεγαν τότε τὴν ἑλληνοτουρκική -καὶ μάλιστα μία ἀπὸ αὐτὲς ἦτο καὶ ἡ πυρπόληση τοῦ δένδρου τῆς ἐλιᾶς ποῦ εἶχαν φυτεύσει οἱ Ἀθηναῖοι πρὸς τιμῆς τῆς Ἀθηνᾶς .

Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, ὅμως ὅσοι ἀπὸ τοῦς ὑπανθρώπους αὐτούς ἀνέβηκαν στὴν Ἀκρόπολη, εἶδαν ἄφωνοι ὅτι ἕνα κλαδὶ μήκους ἑνὸς πῆχυ εἶχε βλαστήσει ! ἔνθ. Ἄν Η΄54- 55

Ἄς δοῦμε τώρα τί ἔλεγε τὸ χρησμόδωμα ( χρησμὸς ) γιὰ τὰ ξύλινα τείχη !

<< Τεῖχος Τριτογενὲς ξύλινος διδοὶ εὐρύοπα . Ζεύς μοῦνον ἀπόρθητον τελέθειν , τὸ σὲ τέκνα τ΄ ὀνήστει . Μηδὲ οὐ γι΄ ἱπποσύνην τὲ μένει καὶ πεζόν ἰόντα πολλὸν ἀπ΄ ἠπείρου στρατὸν ἥσυχος ἀλλ΄ ὑποχωρεῖν νῶτον ἐπιστρέψας ἔτι τοί ποτὲ καντίος ἔσση >>





Ἀπόδοσις

<< Ὁ πανεπόπτης Ζεὺς κάνει τὴν χάρη τῆς Ἀθηνᾶς , νὰ μείνει ἀπόρθητο μόνο τὸ ξύλινο τεῖχος , αὐτὸ θὰ σώσει ἐσένα καὶ τὰ παιδιά σου . Μὴν περιμένεις ἥσυχα τὸ ἱππικὸ οὔτε τὸν πεζὸ στρατὸς , ἀλλὰ ὑποχώρησε καὶ στρέψε τὰ νῶτα. Καὶ θὰ ἔρθει ὁ καιρὸς νὰ ἀντισταθεῖς >> .

Αὐτὸ τὸ σημεῖο τοῦ χρησμοῦ ἐκμεταλλεύθηκε ὁ Θεμιστοκλῆς καὶ ἐξήγησε ὅτι, τὸ ξύλινο τεῖχος εἶναι τὰ ξύλινα πλοία .

Ὁ χρησμὸς κατέληγε ὥς κάτωθι:

<< Ὠ Θείη Σαλαμίς , ἀποτελεῖς δὲ σὺ τέκνα γυναικῶν ἦπου

σκιδναμένης Δημήτερος , ἡ συνιούσης>>.

Ἀπόδοσης

<< Ὡ θεῖα Σαλαμίς , ἐσὺ θὰ ἀποτελέσεις παιδιὰ γυναικῶν, σὲ ὥρα σπορὰς , ἡ συνάξεως τῶν Δημητριακῶν καρπῶν >>!

Ἡ Ἑλλάδα περνᾶ κρίσιμες στιγμὲς . Οἱ ὑπάνθρωποι βάρβαροι περνοῦν << διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου >>!

Φωτιὲς καὶ καταστροφὲς Τὴν ἱεροσυλία τοῦ ὑπάνθριπου. Ξέρξη θὰ ἀνταποδώσει ἡ ἐταιρία Θα ῒς στὴν Περσία κατὰ τὴν ἐκστρατεῖα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου . Ἡ Θαῒς ἦτο ἐρωμένη καὶ ἔπειτα σύζυγος του Πτολεμαῖου Θάνατος καὶ ἀφανισμὸς ! Τὶ θὰ γίνει τώρα ; Σκέφτονται ὅλοι καὶ τὰ βλέμματά τους ἀτενίζουν τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐλευσῖνα , ὅπου ἄρχισαν νὰ τελοῦνται τὰ Θεῖα καὶ τὰ Ἱερὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια .....

Μία θεία Μορφή χαμογελᾶ καὶ ἁπλώνει προστατευτικὰ τὰ χέρια . Της στὸ Ἑλληνικὸ Ναυτικὸ καὶ στοὺς κατοίκους τῶν Ἀθηνῶν ποῦ ξεσπιτώθηκαν !

Μὲ μία τραχιὰ φωνὴ λέγει , κοιτῶντας πρὸς τοῦς βαρβάρους : <<Αὔριο στὴν Σαλαμῖνα, Ξέρξη! >>



Καὶ γυρίζει τὸ βλέμμα Της πρὸς τὰ παιδία Της , λέγοντας : << Νῦν, ὑπὲρ πάντων ὁ Ἀγῶν ! >>

ΒΙΣΑΛΤΕΣ

ΒΙΣΑΛΤΕΣ

Οἱ Βισάλτες ἦταν ἀρχαῖος λαός της ἀνατολίτικής Μακεδονίας, ποὺ ἔζησε στὰ δυτικά του ποταμοῦ Στρυμόνα, Θρακικής καταγωγῆς. Ὁ Ἡρόδοτος ἀναφέρει γιὰ την περιοχή «Εἴη δέ Παιονίη ἐπὶ τῷ Στρυμόνι ποταμῷ πεπολισσμένη» (Ἡροδ Υ,13).

Ὁ Βισάλτης ἦταν γιὸς του Ἥλιου καὶ της Γῆς, ἀπὸ τον ὁποῖο πῆρε καὶ το ὄνομα της ἡ χώρα. Πατέρας της Θεοφανώς, ἡ ὁποία με μορφή προβάτου, συνέλαβε ἀπὸ τον Ποσειδῶνα, ποὺ καὶ αὐτὸς εἶχε πάρει μορφή κριαριοῦ, τον κριό ποὺ ἔδωσε το χρυσόμαλλο δέρας τῶν Ἀργοναυτῶν. Γι’ αὐτό ἡ Θεοφανώ λέγεται καὶ Βισαλτίς.

Ὁ λαός αὐτὸς, ἐκτὸς ἀπὸ τον Ἡρόδοτο, ἀναφέρεται καὶ ἀπὸ τον Θουκυδίδη, τον Διόδωρο, τον Πλίνιο καὶ τον Πλούταρχο. 

Ἡ ἀρχαία Βισαλτία ἀνῆκε στὸ χῶρο της ἀρχαίας Μακεδονίας, μεταξύ του ὄρους Βερτίσκος ποὺ ἦταν το δυτικό της σύνορο, καὶ του Στρυμόνα καὶ της Κερκινίτιδος λίμνης, ποὺ ἦταν το ἀνατολικό. Βρίσκεται, δηλαδή, στὸ γεωγραφικό χῶρο ποὺ περιλαμβάνεται σήμερα ἡ περιοχή της Νιγρίτας καὶ του Σοχοῦ.

Το 490 π.Χ., κατά την ἐκστρατεία τῶν Περσῶν ἐναντίον της Ἑλλάδος, ὁ βασιλιάς της Βισαλτίας μὴ θέλοντας ν’ ἀκολουθήσει τους βαρβάρους, ἔφυγε στὴ Ροδόπη, στοὺς δὲ γιοὺς του ἀπαγόρευσε νὰ ἐκστρατεύουν κατά της Ἑλλάδος στὸ πλευρό των Ἀσιατῶν ἐπιδρομέων. Αὐτοί ὅμως δὲν ἄκουσαν την συμβουλή του πατέρα τους, καὶ ἀκολούθησαν τους βαρβάρους. 

‘Ὅταν μετά τὴ φυγή τῶν Περσῶν ὁ βασιλιάς ἐπανῆλθε καὶ βρῆκε τους γιοὺς του σώους καὶ ἀβλαβεῖς, αὐτοτυφλώθηκε.

Ἀπὸ το 479 π.Χ. ἡ Βισαλτία κατακτήθηκε ἀπὸ τον Ἀλέξανδρο τον Α’. Ἀργότερα ὁ Περικλῆς ἔστειλε 1000 Ἀθηναίους ἀποίκους, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν πολύ στὸν ἐκπολιτισμό των Βισαλτῶν. Στὴ μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ., στὴν ὁποία κρίθηκε ἡ τύχη της Μακεδονίας, οἱ Βισάλτες πολέμησαν στὸ πλευρό του Περσέα.

Τόσο πολύ διακρίθηκαν γιὰ την ἀνδρεία τους, ὥστε ὁ Περσέας μετά την ἡττᾶ του, τότε μόνο ἀπελπίστηκε τελείως, ὅταν τον ἐγκατέλειψαν καὶ οἱ “ἀνδρεῖοι Βισάλτες”.

Ἡ ἐπαρχία αὐτή, ἄν καὶ εἶχε μικρή ἐκτάσει κατά την ἀρχαιότητα, ἐν τούτοις περιεῖχε πολλές πόλεις, οἱ ὁποῖες συχνά μνημονεύονται ἀπὸ τους ἀρχαίους συγγραφεῖς: ἡ Ἄργιλος, το Κερδύλιο, ἡ Βισαλτία, πρωτεύουσα της χώρας, οἱ Καλλίτεραι, ἡ ὀρεσκία, ἡ Εὐπορία, ἡ Βέργα καὶ ἡ ‘Ὄσσα. 

Η πιὸ ἐπίσημη ἀπὸ τις παραπάνω πόλεις ἦταν ἡ Ἄργιλος, ποὺ σύμφωνα με τὴ μαρτυρία τῶν ἀρχαίων κτίσθηκε ἀπὸ τους Θρᾶκες, τους πρώτους κατοίκους της χώρας, σε χρόνο ἄγνωστο, ἀποικίστηκε ὅμως ἀπὸ τους Ἀνδρίους συγχρόνως με τα Στάγειρα της Χαλκιδικής, γύρω στὰ μέσα της 7ης ἑκατονταετηρίδας.

 Μετά τὴ φυγή τῶν Θρακῶν καὶ τον ἀποικισμό τῶν Ἀνδρίων, ἡ Ἄργιλος ποὺ εἶχε παραμείνει ἐλεύθερη καὶ αὐτόνομη ἀπὸ το 655π.Χ. μέχρι την ἐκστρατεία του Ξέρξη (480 π.Χ.), ὑπέκυψε καὶ αὐτή στὸ κράτος του. Μετά ἀπὸ την ἡττᾶ καὶ τὴ φυγή του συμπεριλήφθηκε στὶς συμμαχικές πόλεις της Ἀθήνας.

Ἀργότερα ὅμως, ἀποστάτησε ἀπὸ τους Ἀθηναίους καὶ διευκόλυνε το στρατηγό των Λακεδαιμονίων νὰ καταλάβει την Ἀμφίπολη. Ἀργίλιος ἦταν ὁ ἄντρας ποὺ πρόδωσε τον Παυσανία στοὺς Σπαρτιᾶτες, ὁ ὁποῖος ὅταν στάλθηκε σὰν γραμματοκομιστής στὸν Ἀρτάβαζο ἀποσφράγισε τις ἐπιστολές καὶ κατήγγειλε την προδοσία στοὺς Ἐφόρους.

Οἱ Βισάλτες ἦταν Θρᾶκες στὴν καταγωγή. 

Εἶχαν ἀνεπτυγμένη την θρησκευτικότητα, δημιούργησαν θρησκευτικές ἰδέες καὶ ἦταν ἐργατικοί, πρᾶγμα ποὺ μαρτυρεῖται ἀπὸ τον πλοῦτο ποὺ ἀπέκτησαν. 

Εἶχαν, ἐπίσης, ἀνεπτυγμένη την ἀγάπη τους πρὸς τὴ πατρίδα. Παρόλα αὐτὰ, ἦταν εἰρηνικός λαός.

Ὅμως, ὅπως ὅλοι οἱ Θρᾶκες, δὲν εἶχαν συναίσθηση της κοινωνικότητας καὶ της κρατικῆς ἑνότητας, ἔτσι ὥστε το κράτος τους νὰ ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ ἀντισταθεῖ στοὺς ποικίλους ἐχθρούς της περιοχῆς καὶ κυρίως τους Μακεδόνες. 

Το πολίτευμα της περιοχῆς ἦταν ἡ Βασιλεία καὶ ὁ βασιλιάς ἦταν ὁ ἀπόλυτος δεσπότης.

 Οἱ βασιλεῖς ἦταν φορεῖς της ὑπέρτατης ἐξουσίας καὶ συμπεριφέρονταν πρὸς τους ὑπηκόους τους χωρίς νὰ δίνουν σε κανένα συλλογικό ὄργανο λόγο των πράξεων τους καὶ μάλιστα, οἱ πράξεις τους εἶχαν τὴ σφραγῖδα της ἀγριότητας. 

Ἀργότερα ὅταν ὑποτάχθηκαν στοὺς Μακεδόνες (479 π.Χ.) διατήρησαν την αὐτονομία τους ἀπὸ τον ἴδιο το βασιλιά. Μόνο το 342π.Χ. καταργεῖται ἡ αὐτονομία τῶν λαῶν της Θράκης.

Δύο εἶναι οἱ κεντρικοί πόλοι γύρω ἀπὸ τους ὁποίους στρέφεται ἡ ζωή των Βισαλτῶν καὶ ἡ προσπάθειά

τους πρὸς την πρόοδο καὶ την πολιτιστική ἀνάπτυξη.

Ὁ Στρυμόνας ποὺ λατρευόταν ὡς θεός, θεωροῦνταν θεϊκό δῶρο καὶ το λίκνο των Μαινάδων το Παγγαίω, ἀποτελεῖ το κέντρο της αἰνιγματικῆς λατρείας του Διονύσου. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα ποὺ συνέθεταν το χρῶμα της κοινωνικῆς ζωῆς τῶν Βισαλτών, ἦταν ὅτι παρεῖχαν ἐλευθερία στὶς γυναῖκες πρὶν ἀπὸ το γάμο, ἐνῶ ἀπαιτοῦσαν πίστη ἀπὸ αὐτὲς ὅταν τις παντρεύονταν. 

Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτό, εἶχαν τὴ συνήθεια νὰ πουλοῦν ὡς δούλους τα παιδιά τους καὶ νὰ ἐξαγοράζουν τις γυναῖκες τους με πολλά χρήματα ἀπὸ τους γονεῖς τους.

Χρησιμοποιοῦσαν πολύ τον οἶνο ποὺ ἦταν το ἱερὸ ποτό του θεοῦ Διονύσου. Καλλιεργοῦσαν τα ἀμπέλια καὶ τα δημητριακά ἐνῶ ἀσχολοῦνταν με την κτηνοτροφία, την ὑλοτομία καθώς καὶ την ἐξόρυξη χρυσοῦ καὶ ἀργύρου ἀπὸ τα ὀρυχεῖα, ποὺ τους ἔκανε πολύ πλούσιους. Πολύ διαδεδομένη ἦταν καὶ η καλλιέργεια της ἐλιᾶς.

                                                                                   

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΑΚΑΝΘΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ, Η ΧΛΑΜΥΔΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ...

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΑΚΑΝΘΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ, Η ΧΛΑΜΥΔΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ..
.

Πολλοὶ δὲν τὸ γνωρίζουν, ὅμως τὸ Ἀκάνθινο Στεφάνι, τὸ Τίμιο Ξύλο καὶ ἡ Χλαμύδα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διασώζονται μέχρι καὶ σήμερα, καὶ μάλιστα ἐντὸς τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου.

2.000 χρόνια μετά, αὐτὰ ὑπάρχουν ἀκόμη γιὰ νὰ μᾶς θυμίζουν τὰ ὅσα πέρασε ὁ Χριστός, γιὰ νὰ θυσιαστεῖ ἀπὸ ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο.
Στὴν Κωνσταντινούπολη εἶχαν μαζευτεῖ πάρα πολλὰ λείψανα καὶ ἀντικείμενα Ἁγίων, ἀακόμη καὶ τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν οἱ Παλαιολόγοι βασίλευαν τὴν Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, εἶχαν σὲ μεγάλη ἐκτίμηση τὸν Ὅσιο Λεόντιο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπὸ τὴ Μονεμβασιὰ τῆς Πελοπονήσσου.


Ὁ Λεόντιος ἔχτισε τὴν Ἱερὰ Μονὴ Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας, καὶ οἱ Παλαιολόγοι γιὰ νὰ τοῦ δείξουν τὴ μεγάλη τους ἐκτίμηση, μετὰ τὸν θάνατό του, δώρισαν στὴ μονὴ ποὺ εἶχε χτίσει τὰ Ἄχραντα Πάθη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα σώζονται ἄθικτα μέχρι σήμερα.


Οἱ πιστοὶ μποροῦν ἀκόμη καὶ σήμερα νὰ προσκυνήσουν μέρος τοῦ Ἀκάνθινου Στεφάνου.
Τὰ Ἄχραντα Πάθη τοῦ Χριστοῦ κατὰ καιροὺς μεταφέρονται καὶ σὲ διάφορους ἄλλους ναούς, σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ὥστε νὰ μποροῦν οἱ πιστοὶ ὅλης τῆς χώρας, νὰ προσκυνοῦν καὶ νὰ παίρνουν δύναμη, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τίς δυσκολίες τῆς ἐποχῆς.


Τέλος, στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας ἀνήκουν καὶ ἄλλα λείψανα τὰ ὁποῖα ἀξίζει νὰ προσκυνήσετε, ὅπως τὴ σιαγόνα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τὸν ὀφθαλμὸ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, τμῆμα τῆς Κᾶρας τῆς Ἁγίας Κυριακῆς, τμῆμα της Κᾶρας τοῦ Ὁσίου Στεφάνου τοῦ Νέου. Ἐπίσης ἀπὸ κειμήλια ὑπάρχουν καὶ τὰ θαυμάσια χρυσοκέντητα πετραχήλια τῆς κεντήστριας Κοκώνας.

Γιατί λέμε τὴν ἑβδομάδα πρὶν τὴ Μεγάλη, «βουβὴ» ἢ «κουφή»;

H ἕκτη καὶ τελευταία ἑβδομάδα τῆς Μεγ. Σαρακοστῆς ὀνομάζεται "Ἑβδομάδα τῶν Βαϊων". Γιὰ ἕξι μέρες πρὶν τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου καὶ τὴν Κυριακὴ τῶν Βαϊων ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας ὠθεῖ ν' ἀκολουθήσουμε τὸ Χριστὸ καθὼς πρῶτος ἀναγγέλει τὸ θάνατο τοῦ φίλου Του καὶ κατόπιν ἀρχίζει τὸ ταξίδι Του στὴ Βηθανία καὶ στὴν Ἱερουσαλήμ.

Στὸ κέντρο τῆς προσοχῆς εἶναι ὁ Λάζαρος - ἡ ἀρρώστεια τοῦ, ὁ θάνατός του, ὁ θρῆνος τῶν συγγενῶν του καὶ ἡ ἀντίδραση τοῦ Χριστοῦ σ' ὅλα αὐτά.

Ἡ τελευταία ἑβδομάδα δηλαδὴ περνάει μὲ πνευματικὴ περισυλλογὴ πάνω στὴν ἐρχόμενη συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ θάνατο - πρῶτα στὸ πρόσωπο τοῦ φίλου Του Λαζάρου, ἔπειτα στὸ θάνατο τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ.

Πλησιάζει ἡ "ὥρα τοῦ Χριστοῦ" γιὰ τὴν ὁποία τόσο συχνὰ μιλοῦσε καὶ πρὸς αὐτὴν προσανατολιζόταν ὅλη ἡ ἐπίγεια διακονία Του.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἔγινε γιὰ νὰ βεβαιωθοῦμε γιὰ "Τὴν κοινὴν ἀνάστασιν". Εἶναι κάτι τὸ συναρπαστικὸ νὰ γιορτάζουμε κάθε μέρα γιὰ μιὰ ὀλοκληρη ἑβδομάδα αὐτὴ τὴ συνάντηση ἀνάμεσα στὴ ζωὴ καί το θάνατο, ποὺ ἀργὰ ἀργὰ πλησιάζει, νὰ γινόμαστε μέρος της, νὰ νιώθουμε μὲ ὅλο τὸ εἶναι μας αὐτὸ ποὺ ὑπονοεῖ ὁ Ἰωάννης μὲ τὰ λόγια του:"Ἰησοῦς ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας... ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν... καὶ ἐδάκρυσεν" (Ἰωάν. 11, 33-35).

Μέσα στὴ λειτουργικὴ ὁρολογία, τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου καὶ ἡ Κυριακὴ τῶν Βαϊων εἶναι ἡ"ἔναρξη τοῦ Σταυροῦ". (Ι.Μ.Π).

Παρὰ ταῦτα ὁ εὐσεβὴς λαός μας ἀποκαλεῖ τὴν ἑβδομάδα αὐτὴ «κουφὴ» ἡ «βουβὴ» μὲ μοναδικὴ δικαιολογία ὅτι τὴν Ἑβδομάδα αὐτὴ δὲν τελοῦνται Ἀκολουθίες καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν σημαίνει οὔτε ἡ καμπάνα ὁπότε οὔτε λέμε (Ἀκολουθία) οὔτε ἀκοῦμε (Καμπάνα) αὐτὴν τὴν Ἑβδομάδα.

Ὅμως ἡ πραγματικότητα εἶναι ἄλλη.

Ἀρκεῖ μιὰ ματιὰ στὰ Λειτουργικὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ νὰ μᾶς πείσει ὅτι,ὄχι «βουβὴ» καὶ «κουφὴ» δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ Ἑβδομάδα ἀλλὰ ἀντίθετα ὅπως εἴδαμε καὶ πιὸ πάνω εἶναι πλήρης μηνυμάτων καὶ Θεολογικῶν ἐννοιῶν γύρω ἀπὸ τὸ Μυστήριο τοῦ θανάτου.

Παλαιότερα αὐτὸ ἐκαλλιεργεῖτο καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ἱερεῖς σὰν μιὰ δικαιολογημένη ἴσως!! προσπάθεια γιὰ λίγη ξεκούραση λίγο πρὶν τὸν μεγάλο κόπο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος.

Τὸ Τυπικὸ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὑπαγορεύει καὶ αὐτὴν τὴν Ἑβδομάδα τίς Ἀκολουθίες ποὺ τελοῦνται καθ' ὅλη τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Δηλ. Μεσονυκτικὸ Ὄρθρο, Ὧρες καὶ Ἑσπερινὸ τὸ πρωί,τὸ Μεγάλο Ἀπόδειπνο τὸ ἀπόγευμα, τὴν Προηγιασμένη Θ.Λειτουργία τὴν Τετάρτη καὶ τὴν Παρασκευὴ καθὼς καὶ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μὲ τὸν κανόνα τοῦ Ἁγίου Λαζάρου τὴν Παρασκευὴ τὸ ἀπόγευμα.

Ἡ μοναδικὴ Ἀκολουθία ποὺ ἀπουσιάζει εἶναι ἡ Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ τὴν μοναδικὴ χαρμόσυνη νότα στὴν πένθιμη περίοδο ποὺ διανύουμε.

Τὸ ὅτι δὲν τελεῖται ἡ χαρμόσυνη Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τὴν Ἑβδομάδα αὐτὴ ὁδήγησε στὴν παρεξήγηση ; Ἴσως!

Ἡ τελευταία ἑβδομάδα τῆς Σαρακοστῆς(ἀφοῦ ἀπὸ τὴν Κυριακὴ ξεκινᾷ ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα μὲ τὴν δική της νηστεία), εἶναι ἡ τελικὴ ἀποκάλυψη τοῦ νοήματος τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς ποὺ εἶναι ἡ μετάνοια, ἡ νηστεία ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἡ χαρμολύπη καὶ ἡ ἐπαναβίωση τοῦ λατρευτικοῦ στοιχείου τῆς Ἐκκλησίας!

Ἄς φροντίσουμε νὰ μὴν χάσουμε τὰ ὅσα ἔχει νὰ μᾶς προσφέρει καὶ αὐτὴν τὴν Ἑβδομάδα ἡ Ἐκκλησία μας ξεφεύγοντας ἀπὸ ἐπιπόλαιες καὶ ἀνυπόστατες συμβουλὲς γύρω ἀπὸ τὴν Λατρευτική μας ζωή.

Ἐπίκαιρος καὶ εὔστοχος ὅπως πάντα ὁ λόγος τοῦ π.Μωυσέως τοῦ Ἁγιορείτου γιὰ τίς Ἅγιες Αὐτὲς καὶ Μεγάλες Ἡμέρες. «Πάντα τὴ Μεγάλη Παρασκευή, νά 'σαὶ μόνος σὰν τὸ Χριστὸ προσμένοντας τὸ τελευταῖο καρφί, τὸ ξύδι, τὴ λόγχη. Τίς ζαριὲς ν' ἀκοῦς ἀτάραχα στὸ μοίρασμα τῶν ὑπαρχόντων σου, τίς βλαστῆμιες, τίς προκλήσεις, τὴν ἀδιαφορία. Πρὶν τὴν Παρασκευὴ δὲν ἔρχεται ἡ Κυριακή, τότε λησμονὰς τὰ μαρτύρια τῶν δρόμων τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς τῆς ζωῆς μας. Μὴν ξαφνιαστεῖς, μὴ φοβηθεῖς στ' ἀπρόσμενο σουρούπωμα. Οἱ μπόρες τοῦ οὐρανοῦ δὲ στερεύουν. Ἡ ξαστεριὰ θά 'ρθεὶ τὸ Σαββατόβραδο. Τότε λησμονὰς τὰ μαρτύρια τῶν δρόμων τῆς μεγάλης Παρασκευῆς τῆς ζωῆς μας».

Τὁ μυστικὸ ταξίδι τοῦ Μ.Αλεξάνδρου ποὺ λίγοι γνωρίζουν Μέρος Β`

Μέρος Β` : ΧΡΗΣΜΟΣ Κι ΕΥΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΟΑΣΗ ΤΗΣ ΣΙΒΑ

Τ ὸ 331 π.χ ἡ κατάκτηση τῆς Αἰγύπτου ἔχει ὁλοκληρωθεῖ , καὶ ὁ Ἀλέξανδρος

ξεκινᾷ γιὰ ἕνα ταξίδι τὸ ὁποῖο ἔχει προαποφασισθεῖ καὶ σχεδιαστεῖ ἀπὸ κοινοῦ

μὲ τὴν Ὀλυμπιάδα , ἀπὸ χρόνια.

Τὸν Μάρτιο τοῦ ἴδιου ἔτους ταξιδεύει γιὰ τὴν Ἀμμωνιάδα ( ὄαση Σίβα ) ὅπου βρίσκεται τὸ ἱερὸ τοῦ Ἀμμωνος Διός.

Ὁ Ναὸς τοῦ Ἀμμωνος εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀρκάδες οἴ ὁποῖοι στὸ ἀπώτατο παρελθὸν ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ Ἡρακλῆ , εἶχαν ἐκστρατεύσει στὴν Ἀφρικὴ καί

πρὸς τὸν Ἀτλαντικό.

Τὸ ἱερό , γράφει ὁ Ἡρόδοτος , " εἶναι ἀπομίμησις τοῦ ἱεροῦ τὼν Θηβῶν " , τὸ ὁποῖο ἐπίσης ἵδρυσε ὁ Ἡρακλῆς , ὅπως καὶ τὴν Αἰγυπτιακὴ Θήβα.

Γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο , ὁ Ἀμμων Ζεὺς ἦταν ἕνας Ἑλληνας θεὸς ποῦ εἶχε ἤδη ἕνα ναό

στὴν Ἀφυτι τῆς Χαλκιδικής , καὶ τὸν λάτρευαν στὴ Δωδώνη.

Τὸν γύρω ἀπὸ τὸ ναὸ χῶρο τῆς ὀάσεως εἶχαν ἱδρύσει καὶ ἀποικήσει Σάμιοι τῆς

Αἰσχριωνιὴς Φυλῆς καὶ " οἱ μετανάστες αὐτοὶ στὰ βάθη τῆς ἐρήμου ἐδημιούργησαν τὸν ἀκραῖο σταθμὸ τῆς ἀποικιακῆς πρὸς νότο διασπορᾶς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ".

Ἰδιαίτερης προσοχῆς πρέπει νὰ τύχει , ἡ ἀναφορὰ τὴν ὁποία κάνει ὁ ἀείμνηστος

Ι.Φουράκης , βαθὺς μελετητὴς καὶ γνώστης τῆς ἱστορίας καὶ προϊστορίας , στό

βιβλίο του " Μεῖξις-Ἀνακύκλησις ".

Ὁ βασιλεύς , τὼν πελασγικῆς καταγωγῆς Ἀσσυρίων , Νίνος , σχεδίαζε ἐκστρατεία

πρὸς τὴν Ἰνδικὴ καὶ προγραμμάτιζε ἐπίσκεψη στὸ ἱερὸ τοῦ Ἀμμωνος γιὰ νὰ ζητήσει " χρησμὸ καὶ εὐλογία ".

Ταξίδι ποῦ πραγματοποίησε μέσα στὴν ἀπέραντη ἔρημο , ἡ σύζυγός του Σεμίραμις

μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Νίνου καὶ τὴν ἀνάρρησί της στὸ θρόνο.

Προσκύνημα τὸ ὁποῖο πραγματοποίησε καὶ ὁ Περσέας μὲ τὸν Ἡρακλῆ.

Τὸ ταξίδι ἦταν ἕνα τεράστιο τόλμημα , λόγῳ τὼν δυσκολιῶν καὶ τὼν κινδύνων.

Ἡ ἔλλειψη νεροῦ στὴ βαθιὰ κι ἀτέλειωτη ἄμμο , καὶ ὁ τρομερὸς νοτιᾶς ποῦ σήκωνε μεγάλες ἀνεμοθύελλες καθιστοῦσαν τὸ ἐγχείρημα ἄκρως ἐπικίνδυνο.

Μιὰ τέτοια ἀνεμοθύελλα εἶχε καταπιεῖ στὴν ἔρημο 50.000 στρατιῶτες τοῦ βασιλιᾶ Καμβύση.

Ὀλα αὐτὰ σχεδὸν ὅλοι τὰ συνεκτιμοῦσαν , γράφει ὁ Πλούταρχος , ἀλλὰ ἦταν δύσκολο νὰ ἀποτρέψουν τὸν Ἀλέξανδρο ἀπὸ ὅ,τι εἶχε ἀποφασίσει.

" ..χαλεπὸν δ`ὴν Ἀλέξανδρον ἀποτρέψαι πρὸς ὀτιοὺν ὡρμημένον "..

Γιατί καὶ ἡ τύχη , ὑποχωρῶντας στὴν ἐπιρροή του , ἰσχυροποιοῦσε τὴ γνώμη του.

" Ἡ τε γὰρ τύχη ταὶς ἐπιβολαῖς ὑπείκουσα τὴν γνώμην ἰσχυρὰν ἐποίει "...

Μέχρι τὸ Παραιτόνιο προχωροῦσε παραθαλάσσια μέσῳ μιᾶς περιοχῆς ποῦ ἦταν ἔρημη , ἀλλὰ ὄχι ἄνυδρη , διανύοντας μέχρι ἐκεῖ περίπου χίλια ἑξακόσια στάδια.

Ἀπὸ ἐκεῖ κατευθύνθηκε στὴ μεσόγειο περιοχή , ὅπου βρισκόταν τὸ μαντεῖο τοῦ

Ἀμμωνα.

" Κατὰ τὴ φάση αὐτῆς τῆς πορείας ἡ βοήθεια ποῦ προσφέρθηκε στὶς δυσκολίες

τοῦ ἀπὸ τὸ θεὸ ἔγινε περισσότερο πιστευτὴ ἀπὸ τοὺς μεταγενέστερους χρησμούς.

Ἀρχικά , πολὺ νερὸ καὶ συνεχεῖς βροχὲς ἀπὸ τὸ Δία τοὺς ἀπάλλαξαν ἀπὸ τὸν κίνδυνο τῆς δίψας , καὶ σβήνοντας τὴν ξηρασία τῆς ἄμμου , ποῦ ἔγινε ὑγρὴ καὶ συμπιέστηκε ἀπὸ μόνη της , ἔκαναν τὸν ἀέρα πιὸ ἀναπνεύσιμο καὶ καθαρό.

Ἐπειτα , ἐνῶ εἶχαν σβήσει τὰ σημάδια ποῦ ὑπῆρχαν γιὰ τοὺς ὁδηγούς , καὶ περιπλανιόταν ὁ στρατὸς καὶ χάθηκαν μεταξύ τους λόγῳ ἄγνοιας , ἐμφανίστηκαν κάποια

κοράκια καὶ τοὺς ἔδειχναν τὴν κατεύθυνση τοῦ δρόμου , πετῶντας καὶ κατευθυνό

μενα μπροστὰ ὅταν τὰ ἀκολουθοῦσαν καὶ περιμένοντάς τους ἅμα καθυστεροῦσαν

κι ἔμεναν πίσω' καὶ τὸ πιὸ παράξενο ἄπ` ὅλα ὅπως ἀναφέρει ὁ Καλλισθένης , καλῶντας μὲ τοὺς κρωγμοὺς τὴ νύχτα αὐτοὺς ποῦ περιπλανιόνταν καὶ κράζοντας , τούς

ἔβαζαν στὸ σωστὸ δρόμο " ,   

 περιγράφει παραστατικὰ τὴν πορεία ὁ Πλούταρχος.

Κι ὁ Ἀρριανὸς ὁμολογεῖ , " ὅτι κάποια θεϊκὴ δύναμη τὸν βοήθησε , αὐτὸ μπορῶ νά

τὸ ἐπιβεβαιώσω ' καθὼς καὶ ἡ λογικὴ σκέψη συμφωνεῖ μὲ αὐτό ".

" Καὶ ὅτι μὲν θεῖον τί ξυνεπέλαβεν αὐτῷ ἔχω ἰσχυρίσασθαι , ὅτι καὶ τὸ εἰκὸς ταύτῃ

ἔχει "..

Ἐφτασαν στὴν ὄαση Σίβα , ἢ ὁποία ὅπως καὶ ἡ Σαμοθράκη , " εὑρίσκονται ὄχι μόνο

ἐπὶ τοῦ κέντρου τοῦ τεσσαρακοστοῦ δευτέρου παραλλήλου , ἀλλὰ καὶ εἵς τὴν αὐτὴν ἀκριβῶς συντεταγμένην ἀκτῖνα τοῦ 25ου ἀνατολικοῦ μεσημβρινοῦ " , σημειώνει ὁ Φουράκης.

" Ἡ περιοχή , στὴν ὁποία βρίσκεται τὸ ἱερὸ τοῦ Ἀμμωνα , ἄπ` ὅλες τίς πλευρὲς τριγύρω εἶναι ἐρημική , πάρα πολὺ ἀμμώδης καὶ χωρὶς καθόλου νερό.

Τὸ ἱερό , ἐνῶ καταλαμβάνει μικρὴ ἔκταση στὸ κέντρο ( γιατί ἡ πλευρὰ τοῦ ἱεροῦ

ποῦ ἔχει τὸ μεγαλύτερο πλάτος εἶναι περίπου σαράντα στάδια ) εἶναι γεμᾶτο ἀπό

ἥμερα δέντρα , ἀπὸ ἐλιὲς καὶ φοίνικες , καὶ ὁ μόνος χῶρος ποῦ διαθέτει νερὸ ἀπό

τίς γύρῳ,γύρω περιοχές.

Ἀπὸ αὐτὸ ἀναβλύζει μία πηγή , ποῦ δὲν μοιάζει καθόλου μὲ τίς ὑπόλοιπες πηγὲς ποῦ

ἀναβλύζουν ἀπὸ τὴ γῆ.

 Γιατί τὸ νερὸ τῆς τὸ μεσημέρι εἶναι παγωμένο γί` αὐτὸν ποῦ

τὸ πίνει , καὶ ἀκόμα περισσότερο παγωμένο γιὰ ὅποιον τὸ ἀγγίξει ` ὅταν ὁ ἥλιος τείνει πρὸς τὴ δύση , γίνεται λίγο πιὸ ζεστό , καὶ ἀπὸ τὸ βράδυ μέχρι τὰ μεσάνυχτα ἀκόμα πιὸ ζεστό , τὰ μεσάνυχτα μάλιστα εἶναι πολὺ πιὸ ζεστὸ ἄπ` ὅ,τι προηγουμένως,

ἐνῶ ἀπὸ τὰ μεσάνυχτα ἀρχίζει σταδιακὰ νὰ κρυώνει , καὶ τὸ ξημέρωμα εἶναι πιά

ψυχρό , ἐνῶ τὸ μεσημέρι ἀκόμη πιὸ ψυχρό ". ( ΑΡΡΙΑΝΟΣ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ

- ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙV ).

" Ω` Παί` Διο`σ "

" Κὶ ὅταν πέρασε τὴν ἔρημο καὶ ἔφτασε στὸν ἱερὸ τόπο , ὁ προφήτης τοῦ Ἀμμωνα

τοῦ εὐχήθηκε νὰ εἶναι καλὰ ἐκ μέρους τοῦ θεοῦ , ὅπως ἔκ μέρους τοῦ πατέρα ".

" ..ὼς ἀπὸ πατρὸς προσεῖπεν ".

" Κι αὐτὸς ( ὁ Ἀλέξανδρος ) ρώτησε ἂν τοῦ εἶχε ξεφύγει κάποιος ἀπὸ τοὺς δολοφόνους τοῦ πατέρα του.

Κι ὅταν ὁ προφήτης τοῦ συνέστησε νὰ μιλάει μὲ εὐσέβεια - γιατί ὁ πατέρας τοῦ δέν

ἦταν θνητός - ( " οὖ γὰρ εἶναι πατέρα θνητὸν αὐτῷ " ) ρώτησε ἀλλάζοντας ἂν εἶχε τιμωρήσει ὅλους τοὺς δολοφόνους τοῦ Φιλίππου '

ἔπειτα ρώτησε γιὰ τὴν ἐξουσία , ἂν δηλαδὴ ἔχει καθορίσει γί` αὐτὸν νὰ γίνει κυρίαρχος

ὅλων τὼν ἀνθρώπων.

Κι ὅταν ὁ θεὸς χρησμοδότησε ὅτι καὶ αὐτὸ τὸ καθόρισε καὶ ὅτι ὁ Φίλλιππος βρῆκε πλήρη δικαίωση , πρόσφερε στὸ θεὸ λαμπρὰ ἀφιερώματα καὶ χρήματα στοὺς ἱερεῖς.

Αὐτὰ γράφουν οἱ περισσότεροι σχετικὰ μὲ τοὺς χρησμούς." ( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ-ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ , Ἀλέξανδρος-Καῖσαρ ).

" Ὁ ἴδιος ὅμως ὁ Ἀλέξανδρος σὲ ἐπιστολὴ πρὸς τὴ μητέρα του γράφει ὅτι τοῦ δόθηκαν

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟΡΡΗΤΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ , ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΤΟΥ ΜΟΝΟ Σ` ΕΚΕΙΝΗ "

" ...γεγονέναι τινὰς αὐτῷ μαντείας ἀπορρήτους , ἂς αὐτὸς ἐπανελθὼν φράσει πρὸς μόνην

ἐκείνην.." ( ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ )

Αὑτὰ ἔγραψε πρὸς τὴ μητέρα του , Ἱέρεια Ὀλυμπιάδα , ἡ ὁποία ἦταν γόνος καὶ τοῦ βασιλὲ ὡς τῶν Χαόνων Ἐλένου , ὁ ὁποῖος " κατέχει τὸν ὁμιλοῦντα λίθον , τὸν ὁποῖον τοῦ ἐδώρισε

ὁ Ἀπόλλων ".

Ὁ Ἀπόλλων γιὰ τοὺς Ἑλληνες εἶναι ὁ Ἠλιος Σείριος , ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μέγιστος τοῦ ἀστερι σμοὺ τοῦ Κυνός. 

Δύο χρόνια μετὰ τὸ θανατό του στὴ Βαβυλῶνα , 10 Ἰουνίου τοῦ 323 π.χ , ὁ Πτολεμαῖος , ὁ

τελευταῖος ἐπιζῶν ἀπὸ τοὺς ἐπιγόνους του , ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε συνοδεύσει καὶ στὴν ὄαση ,

θὰ ἐνταφιάσει τὸ ταριχευμένο σῶμα τοῦ στὴ Σίβα.

Tι ἦταν ὁ Ἰχώρ; Εἶναι ἀκόμα ἐνεργός;

Ποιοὶ ἦταν πραγματικὰ οἱ Θεοὶ τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, ἦταν ἁπλῶς σύμβολα ἢ ἀληθινὰ ὑπερδύναμα ὄντα;

 Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὑπάρχουν ἀρκετὰ ἐπιχειρήματα ἱκανὰ νὰ μᾶς πείσουν ὅτι οἱ θεοὶ τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων ἦταν σύμβολα, ὅπως ὑποστήριζε καὶ μιὰ μεγάλη μερίδα φιλοσόφων, οἱ Στωικοί, οἱ ὁποῖοι πίστευαν ὅτι οἱ μῦθοι δὲν ἔχουν κυριολεκτικὴ σημασία ἀλλὰ ἀντίθετα παρουσιάζουν ἀλληγορικὲς διηγήσεις, χρήσιμες γιὰ τὴν καθημερινότητα τῶν ἀνθρώπων.

Ὑπάρχει περίπτωση νὰ ἰσχύει τὸ ἀντίθετο;

 Σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλληνικὴ γραμματεία, ὁποιοσδήποτε μπορεῖ νὰ ἀνακαλύψει μιὰ ἀτελείωτη σειρὰ ἀπὸ παράδοξες καὶ μεταφυσικὲς ἐμπειρίες, ποὺ οἱ θνητοὶ πρόγονοί μας τίς ἀπέδωσαν στοὺς ἀθάνατους θεούς τους.

 Ἐπίσης ὑπάρχει μιὰ παραφυσικὴ λεπτομέρια ποὺ ἴσως ἀποτελεῖ κλειδὶ γιὰ τὴν διατύπωση τῆς ἀληθινῆς φύσης τῶν ἀρχαίων θεῶν.



Μέσα στὴν μυθολογία ὑπάρχουν ἀμέτρητες ἀναφορὲς σχετικὰ μὲ μιὰ οὐσία ὀνόματι Ἰχὼρ ποὺ ἔρρεε στὶς φλέβες τῶν Θεῶν καὶ ἦταν γαλαζόχρωμη.

Ἡ οὐσία Ἰχὼρ ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, τὸν Πλάτωνα, τὸν Ἀπολλώνιο τὸν Ρόδιο, τὸν Ἰουλιανό,τὸν Ἀριστοτέλη,τὸν Πυθαγόρα κ.α. 

Ὁ Ὅμηρος ἀναφέρει: (Ἰλιὰς Ε 340 καὶ Ὀδύσσεια 405). "ρέε δ' ἄμβροτον αἷμα θεῖο, ἰχώρ, οἷς πὲρ τε ρέει μαχάρεσση θεοίσιν".

Ὁ Πλάτωνας (Πλάτων, Τίμαιος, 39, 3) "ὁ ἰχώρ, τὸ ὑγρόν, ὁ ὀρὸς τοῦ αἵματος εἶναι ἁπαλὸς τῆς μαύρης καὶ τῆς ὀξείας χολῆς εἶναι δριμύς,    ὅταν ἀναμειγνύεται ἕνεκα θερμότητας μὲ ἁλμυρὰ συστατικά, τότε τὸ ὀνομάζουμε ὀξὺ φλέγμα".

Ὁ Πυθαγόρας ἐπίσης ἀναφέρει περὶ «θείας οὐσίας» στὸ αἷμα τῶν Ἑλλήνων ποὺ προστατεύει τους φέροντες ἀπὸ ἀλλοίωση ἢ μετάλλαξη τοῦ γενετικοῦ τους κώδικα.

Ἐπίσης, στὴν μυθολογία γίνεται μιὰ ἀναφορὰ γιὰ ἕναν μυθικὸ φύλακα τῆς Κρήτης,    τὸν Τάλω, ποὺ ἦταν κατασκευασμένος ἀπὸ χαλκὸ ἀπὸ τὸν θεὸ Ἥφαιστο καὶ μέσα του ἔρεε ἰχὼρ (θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἕνα εἶδος καυσίμου;)! 

Πρόκειται σύμφωνα μὲ ἀναφορὲς γιὰ μία ζωογόνο οὐσία ποὺ εἶναι ἀθάνατη, ἄφθαρτη, δὲν ὑπόκειται στοὺς νόμους σύνθεσης καὶ ἀποσύνθεσης, ἔχει τὴν ἰδιότητα νὰ πυρακτώνεται, νὰ παρέχει τεράστια δύναμη καὶ δύναται νὰ κληροδοτηθεῖ ἀπὸ τὸν πατέρα.

Ἔτσι, ἂν θεωρήσουμε ὅτι οἱ θεοὶ ἦταν ὄντα ὑπαρκτὰ καὶ ἑνώθηκαν μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοτε σύμφωνα μὲ τίς ἀναφορές, τὰ παιδία ποὺ προέκυπταν ἀπὸ τὴν ἕνωση θεῶν καὶ θνητῶν εἶχαν εἴτε γαλάζιο αἷμα εἴτε κόκκινο

. Ὅσα παιδιὰ εἶχαν γαλάζιο αἷμα,ἦταν ἡμίθεοι καὶ ὅσα παιδιὰ εἶχαν κόκκινο, διέθεταν ἀνενεργὸ ἰχώρ, ὅπως ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν καὶ σήμερα οἱ ἀπόγονοι τῆς ἕνωσης τῶν ἀνθρώπων μὲ τοὺς θεόυς, οἱ Ἕλληνες.

Ὁ ἰχὼρ ἀκόμη,  λέγεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἐνεργοποιηθεῖ στὸ αἷμα καὶ νὰ τὸ μετατρέψει ἀπὸ κόκκινο σὲ γαλάζιο (ποιά θὰ ἦταν ἡ συνέπεια;).

 Μάλιστα, τὸν τελευταῖο καιρὸ Γάλλοι βιολόγοι ἀποφάνθηκαν ὅτι στὸ DNA (γενετικὴ σύσταση) τῶν Ἑλλήνων ὑπάρχουν κάποια χρωματοσώματα ποὺ τοὺς καθιστοῦν διαφορετικοὺς (θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ὁ Ἰχώρ;). 

Ἐπίσης σύμφωνα μὲ ἔρευνα τῶν Πανεπιστημίων τοῦ Στάνφορντ τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Παβίας τῆς Ἰταλίας, τo DNA τῶν Ἑλλήνων καταδεικνύει πὼς σὲ ποσοστὸ 99,5% πρόκειται γιὰ καθαρὰ φυλὴ ποὺ δὲν ἔχει ἐπηρεασθεῖ ἀπὸ τοὺς Σλάβους οὔτε ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

Σίγουρα ὅμως, δὲν θὰ ὑπῆρχαν τόσες πολλὲς ἀναφορὲς (μυθολογία,φιλόσοφοι) ἂν δὲν ὑπῆρχε ἕνα στήριγμα ὥστε νὰ βασιστεῖ ἡ θεωρία του ἰχὼρ (ὅπως λένε ὅπου ὑπάρχει καπνός,ὑπάρχει καὶ φωτιά).

 Γιατί ὅμως ὁ ἰχὼρ ποὺ ὑποστηρίζεται ἀπὸ πολλούς, βρίσκεται στὸ αἷμα τῶν Ἑλλήνων ἀνενεργός; Μήπως περιμένει μιὰ ἀφύπνιση;

Οἱ μυθικοὶ Κουρῆτες

Οἱ μυθικοὶ Κουρῆτες

Πολλὲς ἑρμηνεῖες δίδονται στὸ ποιοὶ ἦσαν τελικὰ οἱ Κουρῆτες, οἱ ὁποῖοι ἦρθαν σὲ ρήξη καὶ σὲ πόλεμο μὲ τοὺς Καλυδωνίους.
Ἡ ἐπικρατέστερη εἶναι αὐτὴ ποὺ θέλει τὸ ὄνομα νὰ χρησιμοποιεῖται σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τοὺς «ἄκουρους», τοὺς ἀκούρευτους δηλαδὴ Ἀκαρνᾶνες ἢ ἐκείνη ποὺ ἐτυμολογεῖται ἀπ' τὸ κοντινὸ βουνὸ Κούριον. Ἡ χρήση τοῦ ὀνόματος ὡστόσο, ὁδηγεῖ πολλοὺς ἀρχαίους συγγραφεῖς στὸ νὰ ταυτίσουν τοὺς Κουρῆτες μέ τους Κρῆτες.
Οἱ Κουρῆτες ἄλλωστε ἦταν ἡμίθεοι, ὁπλισμένοι μὲ ὅπλα ποὺ ἡ Ρέα τους εἶχε δώσει γιὰ νὰ προστατεύσουν τὸ νεογέννητο παιδί της, τὸν Δία, ἀπ' τὸν Κρόνο καὶ τοὺς Τιτᾶνες ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν ἐξοντώσουν. Λέγεται μάλιστα ὅτι οἱ Κουρῆτες


χόρευαν χτυπῶντας τὰ δόρατά τους στὶς ἀσπίδες, ὥστε ὁ ἦχος νὰ καλύψει τὸ κλάμα τοῦ βρέφους, ποὺ βρίσκονταν στὸ Ἰδαῖο Ἄντρον στὴν Κρήτη.
Τέτοιοι χοροὶ ἦταν εὐρέως διαδεδομένοι στὰ προϊστορικὰ χρόνια, ἀλλὰ καὶ μετέπειτα. Τὸν ἴδιο χορὸ τῶν Κουρητῶν, τὸν συναντᾶμε καὶ στὴν παραλλαγὴ τοῦ μύθου τῆς γέννησης τοῦ Ἀπόλλωνος ἀπ' τὴ Λητὼ στὴν Ἀκαρνανία (βλέπε Κάρνος). Ἡ Ἴδῃ γίνεται Κάρνος καὶ οἱ Τιτᾶνες Πύθωνας.
Τὸ νεογέννητο ἔπρεπε ὅμως νὰ προστατευτεῖ. Ἀνάλογο ἔργο ἀνέλαβαν οἱ Κουρῆτες καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Ζαγραίου Διονύσου, ὄχι ὅμως μὲ τὴν ἴδια ἐπιτυχία. Ὁ Ζαγρεὺς Διόνυσος ἦταν γιος του Δία καὶ τῆς Περσεφόνης, ποὺ κι αὐτὴ ἦταν κόρη τοῦ Διὸς ἀπ' τὴν Ρέα. Ὁ Ζεὺς ὅμως δὲν ἐμπιστευόταν τὴ ζηλόφθονη Ἥρα καὶ ἔδωσε τὸ παιδὶ στοὺς Κουρῆτες νὰ τὸ φυλᾶνε. Ἡ Ἥρα ἀπ' τὴν πλευρά της ἀνέθεσε στοὺς Τιτᾶνες νὰ τὸ βροῦν καὶ νὰ τὸ σκοτώσουν.

 
Ἡ Γέννηση ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ
ΑΠΟ ΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΤΟΥ ΔΙΟΣ

Ὁ Ζαγρεὺς προσπάθησε μὲ μεταμορφώσεις νὰ ξεφύγει, οἱ Τιτᾶνες ὅμως τὸν ἔπιασαν καί, ἀφοῦ τὸν διαμέλησαν, ἄρχισαν νὰ τρῶνε τὰ μέλη του. Τότε ὁ Ζεύς τους κατακεραύνωσε. Μὲ ἐντολὴ δική του ὁ Ἀπόλλων ἀνέλαβε νὰ θάψει τὰ ὑπολείμματα στὸν Παρνασσό. Ἡ Ἀθηνᾶ πῆρε τὴν ἀνέπαφη καρδιὰ τοῦ Ζαγραίου Διονύσου καὶ τὴν πῆγε στὸν Δία. Ἐκεῖνος τὴν ἔκανε σκόνη καὶ πότισε τὴ Σεμέλη, ποὺ ἔμεινε ἔτσι ἔγκυος καὶ γέννησε τὸν μετέπειτα Διόνυσο ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε (ἡ κυοφορία ὁλοκληρώθηκε στὸ μηρὸ τοῦ Διός). Αὐτὸς ὁ Διόνυσος πῆγε στὴν αὐλὴ τοῦ Οἰνέα καὶ τοῦ δίδαξε τὴν καλλιέργεια τῆς ἀμπέλου.

Κατὰ τὴν ἐκδοχὴ τοῦ ὀρφισμοῦ ὁ Ζεὺς ἔφαγε τὴν καρδιὰ γιὰ νὰ ἀποκτήσει ἔτσι τὸν Διόνυσο ἀπ' τὴ Σεμέλη. Αὐτὸς ἦταν ὁ τρίτος Διόνυσος. Ὁ πρῶτος, πρὶν τὸν Ζαγραῖο, ἦταν ὁ Φάνης, ὁ δεσπότης τοῦ κόσμου, ὁ φωτεινὸς δημιουργὸς τῶν πάντων, στὸν ὁποῖο ὁ Ζεὺς εἶχε ἐμπιστευθεῖ τὴν κυριαρχία τοῦ κόσμου. Ὁ κόσμος αὐτὸς εἶχε γεννηθεῖ ἀπὸ τὴ Νύχτα, τὸ Σκότος.

Ὁ ΦΑΝΗΣ

Ἡ Νύχτα δημιούργησε το Χρόνο καὶ τὸν Αἰθέρα. 

Ἀπ' τὸν Αἰθέρα ὁ Χρόνος δημιούργησε τὸ «κοσμικὸ αὐγὸ» ἀπ' ὅπου ἐκκολάφθηκε ὁ Φάνης - Διόνυσος,   τὸν ὁποῖο καὶ καταβρόχθισε ὁ Ζεύς, γιὰ νὰ γεννήσει μετὰ ἀπ' τὴν Περσεφόνη τὸν Ζαγραῖο.

Ὅταν οἱ Τιτᾶνες κατασπάραξαν τὸν Ζαγραῖο καὶ ὁ Ζεύς τους κατακεραύνωσε, πῆρε τὴν τέφρα τους καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο. Ἡ τέφρα αὐτὴ ὅμως περιεῖχε καὶ τὴν τέφρα τοῦ Ζαγραίου Διονύσου.

 Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος εἶναι διφυής.

Ἔχει ἀπὸ τὴ φύσῃ τῶν θεῶν Διονυσιακὴ ψυχή, ἐνῶ τὸ σῶμα του εἶναι Τιτάνιο. 

Ἡ ψυχὴ ἑπομένως ἔχει ἀπὸ τὴ φύσῃ της τὸ ἀγαθὸ στοιχεῖο, ἐνῶ στὸ σῶμα ὑπάρχουν οἱ ἀδυναμίες, ἡ πονηρὴ ἀρχή.

 Ὅπως ἀναφέραμε, ἡ περιοχὴ ποὺ πρώτη δέχθηκε τὴ λατρεία τοῦ Διονύσου ἦταν ἡ Αἰτωλία καὶ ἡ Ἀκαρνανία.

Περιοχὴ ποὺ δικαιοῦται νὰ προστεθεῖ στὸν μακρὺ κατάλογο ἐκείνων ποὺ διεκδικοῦν τὴ δόξα πὼς ἀνέθρεψαν τὸν Διόνυσο, ὅταν γιὰ νὰ τὸν προστατεύσει ὁ Ζεὺς τὸν μεταμόρφωσε σὲ κατσίκι καὶ ἀνέθεσε στὸν Ἑρμῆ νὰ τὸν πάει στὶς Νύμφες ποὺ κατοικοῦσαν στὸ ὄρος Νύσα (Διόνυσος... «ἀπὸ τοῦ Διὸς καὶ τῆς Νύσης τοῦ ὄρους, ἐπεὶ ἐν τούτῳ ἐγεννήθῃ», ἀναφέρει ὁ Πίνδαρος).

Ὡς τοπονύμιο τὴ λέξη «Νύσα» τὴ συναντᾶμε στὴν ὀρεινὴ Ἀκαρνανία. Μὲ τὸ ἴδιο ὄνομα ἀναφέρεται καὶ ἕνας ποταμὸς στὸ κεντρικὸ Ξηρόμερο. Μιὰ ἄλλη ἐκδοχὴ πάντως εἶναι τὸ ὄρος Νύσα τοῦ μύθου νὰ εἶναι στὴν Αἰθιοπία.

Ἡ γέννηση τοῦ θεοῦ Διονύσου

Ὡστόσο, ἡ Λιβύη, ἡ Αἴγυπτος, ἡ Ἰνδία, ἡ Ἀραβία, ἡ Σκυθία, ἡ Καρία, ἡ Κιλικία, ἀλλὰ καὶ ἡ Βοιωτία, ὁ Παρνασσός, ἡ Θεσσαλία, ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἡ Εὔβοια καὶ ἡ Νάξος διεκδικοῦν αὐτὴ τὴν τιμή.
Ὁ Διόνυσος «κάλυψε» σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴ λατρεία τοῦ Πανὸς καὶ συνδέθηκε μὲ διαδεδομένες τελετουργίες ποὺ ἀργότερα ἀφομοιώθηκαν ἀπ' τὸν Κάρνειο Ἀπόλλωνα.
Στὴν ἀπαρχὴ ὅλης αὐτῆς τῆς ἱστορίας ὅμως, συναντᾶμε καὶ πάλι τοὺς Κουρῆτες... Καὶ ἔχει ἀξία ἴσως νὰ ἀναφερθεῖ ὁ πιθανὸς συσχετισμὸς (ἡ σύγχυση πιὸ σωστὰ) τῶν «ωμοφάγων» κατοίκων τῆς περιοχῆς μὲ τό... «ωμοφάγιον», τὴ συνήθεια δηλαδὴ τῶν μαινάδων νὰ διαμελίζουν τὸ πρῶτο κατσίκι ποὺ συναντοῦν καὶ νὰ τρῶνε ὠμὸ τὸ κρέας τους, στὸ πλαίσιο τῆς ἔκστασης ποὺ προκαλοῦσαν οἱ ἀφιερωμένες στὸν Διόνυσο ὀργιαστικὲς τελετές. Οἱ μαινάδες πίστευαν ὅτι γίνονταν «ἔνθεες», τρώγοντας ὠμὸ τὸ κατσίκι καὶ συχνὰ φοροῦσαν τὴ δορά του, ὥστε νὰ πετύχουν μεγαλύτερη ταύτιση μέ το Θεό.

Ἡ ὠμοφαγία αὐτὴ παραπέμπει ἀσφαλῶς στὸ διαμελισμὸ τοῦ Ζαγραίου Διονύσου. Οἱ Κρῆτες, ἀπ' τὴν ἄλλη, εἶχαν ἐξαπλωθεῖ καὶ θεωρεῖται βέβαιον ὅτι κάποιοι εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στὴν περιοχὴ τῆς Αἰτωλίας καὶ τῆς Ἀκαρνανίας. Κατὰ ἕναν περίεργο τρόπο πάντως, ὑπῆρχε νησῖδα ὀνόματι Καλυδῶν ἀνοιχτὰ τῆς Κρήτης.

Ἐντύπωση προκαλεῖ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ περιοχὲς τῆς Κρήτης, ὅπως π.χ. ἡ πόλη Λεβήνη, λατρεύονταν ἰδιαίτερα ὁ Ἀχελῶος. Ἐπίσης ὁ Ἀλθοιμένης, γιος τοῦ Κείσου καὶ ἐγγονὸς τοῦ Τημένου, εἶχε ἱδρύσει ἀποικία στὴν Κρήτη.
Πέραν αὐτῶν, δὲν μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε τὴν σημαντικὴ μαρτυρία, πληροφορία πιὸ σωστά, ποὺ ὁ Διόδωρος ὁ Σικελιώτης μας καταθέτει: «Οἱ ἀπὸ Κουρητίας τῆς νῦν Ἀκαρνανίας Κούρητες Κνωσὸν ἔκτισαν». Εἶναι δυνατὸν ὅμως οἱ Κουρῆτες νὰ ξεκίνησαν ἀπ' τὴν Κρήτη, νὰ μετοίκησαν στὴν Ἠλεία, νὰ ἐξαπλώθηκαν ἀπό 'κεῖ στὴν Αἰτωλία καὶ νὰ ἐπέστρεψαν μετὰ στὴν Κρήτη γιὰ νὰ χτίσουν τὴν Κνωσό; Σαφέστατα ναί! Οἱ πηγὲς ἄλλωστε ἀναφέρουν ὅτι οἱ Κύκλωπες ἔφυγαν κάποια στιγμὴ ἀπ' τὴ Θράκη καὶ ἦρθαν στὴν χώρα τῶν Κουρητῶν (...ωκίσθησαν, οἱ πλείονες δὲ αὐτῶν ἐν τὴ Κουρήτιδι...)....
Ἡ περιοχὴ δηλαδὴ ὀνομάζονταν Κουρητὶς καὶ κατοικούταν ἀπὸ Κουρῆτες ἀπ' τὰ ἀπώτατα μυθικὰ χρόνια τῶν Κυκλώπων... Πολὺ ἀργότερα ἦρθε ὁ Αἰτωλός... Εἶναι πιθανὸ ὅσο καὶ εὔλογο συνεπῶς, στοὺς μέσους αἰῶνες ἕνα μέρος τῶν Κουρητῶν τῆς περιοχῆς νὰ θέλησε νὰ ἐπιστρέψει στὴν πατρώα γῆ. Ἄλλωστε εἶχαν ἤδη ἐπιτελέσει τὴν ἀποστολή τους. Καὶ ἡ ἀποστολὴ τῶν Κουρητῶν δὲν ἦταν ἄλλη ἀπ' τόν... ἐκπολιτισμό!
Κουρῆτες ὀνομάζονταν καὶ οἱ Ἰδαῖοι Δάκτυλοι (ἀπὸ τὴν Ἴδῃ, δηλαδὴ τὸν Ψηλορείτη καὶ «Δάκτυλοι» ἐπειδὴ ἦταν ἐπιδέξιοι στὰ δάχτυλα τεχνῖτες) ποὺ ταυτίζονται μὲ τοὺς Κουρῆτες προστάτες τοῦ νεογέννητου Διός. Αὐτοὶ ἦταν οἱ πρῶτοι Κουρῆτες.

Οἱ γενάρχες.

Κατὰ μιὰν ἐκδοχή, αὐτοὶ οἱ πρῶτοι Κουρῆτες ἦταν... Ἀκαρνᾶνες. Ἡ φράση «Κουρῆτες δὲ οἱ Ἀκαρνᾶνες οἱ τὸν Δία θρέψαντες» αὐτὸ μαρτυρά. Μεταγενέστεροι καὶ σύγχρονοι σχολιαστὲς ὅμως ἐκτιμοῦν ὅτι ὑπάρχει χρονικὴ σύγχυση στὴν παραπάνω φράση ἡ ὁποία καὶ ἀποδίδεται ἀσφαλῶς στὴν μετέπειτα ταύτιση τῶν Κουρητῶν μὲ τὴν Αἰτωλία καὶ μέρος τῆς Ἀκαρνανίας, προφανῶς καὶ στὴν ἐπιστροφὴ ἀπογόνων Κουρητῶν τῆς αὐτῆς περιοχῆς στὴν Κρήτη.

Οἱ Ἰδαῖοι Δάκτυλοι παρουσιάζονται ὡς ἐφευρέτες τῆς σιδηρουργίας. Ἦταν «χαλκουργοὶ» καὶ οἱ ἀπόγονοί τους Κουρῆτες ἔδιναν τὸ ὄνομα «Χαλκὶς» σὲ πόλεις ποὺ ἵδρυσαν. Κουρῆτες τῆς Εὐβοϊκὴς Χαλκίδος, σύμφωνα μὲ μαρτυρίες ἀρχαίων συγγραφέων καὶ σχολιαστῶν τους, μετοίκησαν στὴν περιοχὴ τῆς Καλυδῶνος καὶ Πλευρῶνος, ὅπου καὶ ἡ ἀρχαία Χαλκὶς (Χάλκεια).

Οἱ Ἰδαῖοι Δάκτυλοι ἦταν καὶ ἱκανότατοι μάγοι ποὺ θεμελίωσαν πολλὲς μυστηριακὲς τελετές. Μεγάλοι μύστες, ὅπως ὁ Ὀρφέας καὶ ὁ Πυθαγόρας, ἔχουν συνδέσει τὸ ὄνομά τους μ' αὐτὲς τίς τελετές.

Καὶ δὲν εἶναι ἴσως τυχαῖο ποὺ οἱ προαναφερθέντες εἶχαν στενὴ σχέση καὶ μὲ τὴ μουσική, ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ Ἰδαῖοι Δάκτυλοι ποὺ βρῆκαν πολλοὺς μουσικοὺς ρυθμοὺς (τὸ μέτρο «δάκτυλος» ἀπ' αὐτοὺς ὀνομάστηκε ἔτσι). Ἡ κοινὴ ὀνομασία «Κουρῆτες» πέρασε προφανῶς στοὺς ἀπογόνους τῶν Ἰδαίων Δακτύλων, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους, μεταγενέστερα, συμμετεῖχαν στὴ λατρευτικὴ κοινότητα τῶν νεαρῶν πολεμιστῶν ποὺ ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς εἶχαν τὴν «κουρητοτροφία» καὶ τὰ ὅσα εἶχαν συμβεῖ στὸ Ἰδαῖο ἄντρο. Τέτοια κοινότητα ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι λειτουργοῦσε ἀρχικὰ στὴν Κρήτη, ἀργότερα καὶ σὲ ἄλλες περιοχές.

Οἱ «ὑποψήφιοι» Κουρῆτες στὴ διαδικασία τῆς μύησης ἀναπαριστοῦσαν το μῦθο, μὲ ἔνοπλο χορό, εἰκονικὴ θανάτωση παιδιοῦ ποὺ ἔπαιρναν ἀπ' τὴ μητέρα τοῦ (ὅπως τὸν Δία ἀπ' τὴ Ρέα οἱ Κουρῆτες - Ἰδαῖοι Δάκτυλοι) καὶ ἀναγέννησή του. Οἱ «Κουρῆτες» αὐτοί, οἱ μυημένοι, εἶχαν ὅλα τὰ στοιχεῖα τῶν πρώτων Κουρητῶν. Ἦταν μάντεις καὶ «γόητες» (μάγοι), δεινοὶ πολεμιστές, ἀλλὰ καὶ «σοφοὶ» προστάτες τῆς ὀργανωμένης ἀνθρώπινης κοινωνίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ.

Οἱ Κουρῆτες, ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ Κορύβαντες καὶ οἱ Τελχίνες εἶχαν τίς δικές τους μυστηριακὲς τελετὲς καὶ δὲν εἶναι ἴσως τυχαῖο ὁ Φόρβας, βασιλιᾶς τῶν Ἀκαρνάνων Κουρητῶν, γιος τοῦ Ποσειδῶνα, συμμάχησε μὲ τὸν ἱδρυτὴ τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων, τὸν Εὔμολπο, στὸν πόλεμο κατὰ τῶν Ἀθηνῶν.

Ὁ Εὔμολπος ἦταν κι αὐτὸς γιος τοῦ Ποσειδῶνα. Ἡ ἐκστρατεία ἐναντίον τῶν Ἀθηνῶν, ποὺ ὑπερασπιστῆ,ὑπερασπιστή εἶχαν τὸν Ἐρεχθέα, ἔγινε μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι ὁ Ποσειδῶν εἶχε ἀποκτήσει τὴν Ἀθήνα πρὶν ἀπ' τὴ θεὰ Ἀθηνᾶ. Ἄν ὁ Εὔμολπος καὶ ὁ Φόρβας νικοῦσαν, ὡς σύμβολο τῶν Ἀθηνῶν θὰ ἐπικρατοῦσε ἡ τρίαινα ἀντὶ τῆς ἐλιᾶς. Αὐτὸ βεβαίως δὲν ἔγινε ποτέ.

Ὁ Εὔμολπος καὶ οἱ Ἐλευσίνιοι ἡττήθηκαν, διατήρησαν ὅμως τὸ δικαίωμα νὰ ἐξακολουθοῦν νὰ γιορτάζουν τὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια. Ὁ Φόρβας, ποὺ κατ' ἄλλη ἐκδοχὴ δὲν συμμετεῖχε στὴν ἐκστρατεία μαζὶ μὲ τὸν Εὔμολπο, ἀλλὰ κίνησε δικό του πόλεμο ἐναντίον τοῦ Ἐρεχθέως, σκοτώθηκε ἀπ' αὐτόν. Σὲ ἀνάμνηση τοῦ γεγονότος ὀνομάστηκε τὸ Φορβαντεῖο στὴν Ἀθήνα.

Οι Κουρήτες σε ανάγλυφο ,
εν χορώ μετά θορύβου που δημιουργούν με τις ασπίδες
προστατεύουν τον Δια βρέφος
να μην ακουστεί ο ήχος του κλάματος από τον Κρόνο

Οἱ Ἰδαῖοι Δάκτυλοι μετὰ τὴν ἐνηλικίωση του Δία μετοίκησαν στὴν Ἤλιδα. Ὁ Ἰδαῖος Ἡρακλῆς, ποὺ παρίστατο στὴ γέννεση τοῦ Διός, εἶναι αὐτὸς ποὺ ἵδρυσε τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες, τοὺς ὁποίους καὶ ἀναβίωσε ἀργότερα ὁ Αἰτωλὸς Ἴφιτος.

Ὁ γνωστός μας ἥρωας Ἡρακλῆς, εἶχε κι αὐτὸς τελέσει ἀγῶνες στὴν Ὀλυμπία. Οἱ σχέσεις καὶ οἱ δεσμοὶ αἵματος τῶν κατοίκων τῆς Ἠλείας καὶ αὐτῶν τῆς Αἰτωλίας, ἀναπτύσσονται ἀλλοῦ .Ἴσως ἔχει ἀξία νὰ σημειώσουμε ὅτι στὴ Γιγαντομαχία, τὸν δεύτερο πόλεμο κατὰ τῶν Ὀλυμπίων, μετὰ τοὺς Τιτᾶνες ἀναφέρονται ὀνόματα Γιγάντων ποὺ ἀποκεφαλίστηκαν ἀπ' τοὺς Θεοὺς (ἕν προκειμένω τοὺς κομμάτιασαν οἱ Μοῖρες), ὅπως ὁ Ἄγριος καὶ ὁ Θόας...

Ἡ ἄμεση σχέση τῶν ἠμίθεων Κουρητῶν μὲ τὴν Αἰτωλία ἀποδεικνύεται καὶ ἀπ' τὸν μῦθο ποὺ θέλει τὸν ἴδιο τὸν Αἰτωλὸ νὰ σκοτώνει τοὺς Κουρῆτες Λαόδοκο, Δῶρο καὶ Πολυποίτη καὶ νὰ καταλαμβάνει τὴ χώρα τους, τὴν «Κουρητίδα χώρα», τὴν ὁποία καὶ ὀνόμασε Αἰτωλία!

Οἱ τρεῖς αὐτοὶ Κουρῆτες ἦταν γιοι τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ τῆς Φθίας. Ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἔδωσαν ἄσυλο στὸν (ἐξόριστο βασιλιᾶ τὴ Ἤλιδος) Αἰτωλὸ ὅταν σκότωσε τὸν γιο του Ἰάσονος ἢ τοῦ Φορωνέως Ἄπιν. Οἱ πηγὲς ἄλλωστε ἀναφέρουν: «Ἐξ ἀρχῆς ἅπασαν τὴν χώραν Κουρήτας κατασχεῖν. Ἀφικομένου δ' ἐξ Ἤλιδος Αἰτωλοῦ τοῦ Εὐδυμίωνος καὶ τοῖς πολέμοις κρατοῦντος αὐτῶν, τους μὲν Κουρήτας εἰς τὴν νῦν καλουμένην Ἀκαρνανίαν ὑποχωρῆσαι, τοὺς δ' Αἰτωλῷ συγκατελθόντας Ἐπειοὺς τὰς ἀρχαιοτάτας κτίσαι των ἐν Αἰτωλίᾳ πόλεων».

Ἐνδιαφέρον παρουσιάζει ἐπίσης ἡ περίπτωση ἑνὸς βοσκοῦ ὀνόματι Κορήτας ἢ Κουρήτας, ὁ ὁποῖος καὶ οὐσιαστικὰ ἀνακάλυψε τὸ χάσμα, ὅπου ἔμελλε νὰ ἀποτελέσει ἀργότερα τὸν μυστηριώδη ὀμφαλὸ τοῦ κόσμου, τὸ περίφημο μαντεῖο τῶν Δελφῶν.

Ἡ ἱστορία τοῦ Κορήτα θυμίζει ἔντονα αὐτὴ τοῦ βοσκοῦ τοῦ Οἰνέα ποὺ παρακολουθῶντας τὴ μεθυσμένη ἀπ' τὰ σταφύλια κατσίκα, ἀνακάλυψε τὴν ἄμπελο. Ὁ Κορήτας ἦταν ἐξίσου παρατηρητικὸς κι ὅταν ὁ ἴδιος πῆγε νὰ δεῖ τί συμβαίνει καὶ γιατί τὰ ζῶα του συμπεριφέρονται ἔτσι παράξενα, ἐντόπισε τὴ σχισμὴ στὸ ἔδαφος, ἔγειρε νὰ κοιτάξει, αἰσθάνθηκε τὸ ρεῦμα ποὺ ξεπηδοῦσε ἀπ' τὴ γῆ καί... ἄρχισε νὰ προφητεύει. Πρὶν ὁ Ἀπόλλων κυριαρχήσει στοὺς Δελφούς, ὁ Διόνυσος εἶχε... κατοχυρώσει δικαιώματα στὸν Παρνασσό.

Αὐτὸς ὁ Κορήτας πάντως ἦταν ἕνας ἁπλὸς βοσκός, πρόσωπο ὑπαρκτὸ κατὰ τὸν Πλούταρχο, ποὺ διετέλεσε ἀρχιερέας στοὺς Δελφούς. Ὁ Κορήτας συνεπῶς δὲν συνδέεται μὲ τοὺς μυθικοὺς Κουρῆτες. Τὸ ὄνομά του ὅμως, ὁ τυχαῖος τρόπος ποὺ ἀνακάλυψε κάτι τόσο σημαντικό, ἡ ἀρχικὰ ἔντονη παρουσία τοῦ Διονύσου στὴν περιοχὴ καὶ ἡ ἀντικατάστασή του μετὰ ἀπ' τὸν Ἀπόλλωνα, ὅπως ἀκριβῶς συνέβῃ καὶ στὴν Αἴτ/νία (βλέπε Κάρνος), δημιουργοῦν εὔλογους συνειρμούς.

Στὸ ἴδιο συμπέρασμα καταλήγουμε ἂν λάβουμε ὑπ' ὄψιν μας ὅτι οἱ Νύμφες ποὺ κατὰ κύριο λόγο εἶναι κόρες ποταμῶν, ὅπως ὁ μεγάλος Ὠκεανὸς (ὁ πατέρας τοῦ Ἀχελώου) ἢ ὁ ἴδιος ὁ Ἀχελῶος, ἀναφέρονται συχνὰ ὡς «Κοῦραι» καὶ ἀντιστοιχοῦν στὸ θηλυκό των Κουρητῶν!

Στὴ Θεογονία τοῦ Ἡσιόδου τὸ ὄνομα Κοῦραι παράγεται ἀπὸ τὸ κουρίζω ποὺ σημαίνει: ἀνατρέφω (ὅπως οἱ Ὧρες ἀπ' τὸ ωρεύω ποὺ σημαίνει: φρουρῷ). Νύμφες ἐξάλλου [Κοῦραι - Νύμφες] ἀνέθρεψαν τὸν Δία, ποὺ προστάτευαν οἱ Κουρῆτες. Νύμφες καὶ Κουρῆτες ζοῦσαν σὲ δάση καὶ βουνά, σὲ «σύνδενδρους καὶ φαραγγώδεις τόπους». Στὸν Ἡρόδοτο τὸ «δάσος» ἀναφέρεται μὲ τὴ λέξη «ἴδῃ», ποὺ ἀσφαλῶς παραπέμπει στὴν Ἴδῃ καὶ στοὺς Ἰδαίους Δακτύλους.

Τὸ ὄνομα τῶν Κουρητῶν πάντως διεσώθῃ μέσα ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους θρύλους καὶ παραδόσεις. Διατηρεῖται μάλιστα καὶ ὡς ... φυλετικὸς προσδιορισμὸς ἢ καὶ ὡς τοπωνύμιο. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε τὸ σπήλαιο τοῦ Κουρήτα στὸν Ἀμβρακικό.

Ποιοὶ ὅμως τελικὰ ἦταν αὐτοὶ οἱ Κουρῆτες;

Ὀνομάστηκαν ἔτσι ἀπ' τὸ βουνὸ Κούριον;

Μήπως πῆραν τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀπ' τὸ μέγεθος τῆς κόμης τους γιὰ νὰ ξεχωρίζουν ἀπ' τοὺς «ἄκουρους» γείτονές τους;

Μήπως ἐν τέλει τὸ ὄνομα προέρχεται ἀπ' τοὺς κούρους, τοὺς ἔφηβους δηλαδὴ ποὺ πιθανότατα εἶχαν στρατολογηθεῖ στὸν πόλεμο κατὰ τῆς Καλυδῶνος;

Καὶ πῶς αὐτοὶ οἱ ἔφηβοι πῆραν τὴν κοινὴ ὀνομασία τῶν Κούρων, τῶν γιων τοῦ Ἀπόλλωνος ποὺ σκότωσε ὁ Αἰτωλός;

Οἱ ἑρμηνεῖες αὐτὲς μπορεῖ νὰ ἔχουν βάση ὀρθολογική, ἀγνοοῦν ὅμως ὅλες τίς παραπάνω «συμπτώσεις» καὶ κυρίως δὲν λαμβάνουν ὑπόψιν τὴν ἀπευθείας σύνδεση τῶν μυθικῶν, ἠμίθεων Κουρητῶν μὲ τὴν Αἰτωλίδα γῆ, τὴν Κουρητίδα Χώρα.

Οὔτε βεβαίως καὶ τὴν πιθανότητα οἱ Κουρῆτες ποὺ πολέμησαν τὴν Καλυδώνα νὰ ἦταν μέλη τῆς μυστηριακῆς κοινότητας τῶν Κουρητῶν ποὺ ἀναμφίβολα, λόγῳ τῆς ἀπ' εὐθείας σύνδεσης τῶν πρώτων Κουρητῶν μὲ τὴν περιοχή, θὰ εἶχε διαδοθεῖ στὴν Αἰτωλία.

Ἡ μυστηριώδης δόξα ποὺ περιβάλει τοὺς μυθικοὺς Κουρῆτες δὲν ἀφήνει κανένα περιθώριο αὐθεντικῆς ἑρμηνείας τους. Τὸ μόνο βέβαιον εἶναι ὅτι στὰ πανάρχαια χρόνια ἔδρασε στὴν περιοχὴ μιὰ ὁμάδα ἀνθρώπων, ἡ δράση τῶν ὁποίων ἐνέπνευσε μύθους καὶ ἐπηρέασε ἀναμφίβολα τὴ μοῖρα τοῦ τόπου. Ἡ ἐπιστήμη ἔχει ἔργο ἐδῶ. Ἄν καταφέρει νὰ διώξει τὴν ὁμίχλη ποὺ σκεπάζει τὰ μυθικὰ αὐτὰ ὄντα, θὰ δοθοῦν ἀπαντήσεις σὲ μιὰ σειρὰ ἀπὸ καίρια ἐρωτήματα ποὺ διχάζουν σήμερα ἱστορικοὺς καὶ ἀρχαιολόγους.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Φώτη Μπερίκου:

«Aιτωλία καὶ Ἀκαρνανία: Ἐν ἀρχῇ ἤν,ἥν,ἦν ὁ Μῦθος»

Ὁ μῦθος τῶν Δαναΐδων

Ὁ μῦθος τῶν Δαναΐδων

 

Μὲ τὴ συλλογικὴ ὀνομασία Δαναΐδες εἶναι γνωστὲς οἱ 50 κόρες τοῦ Δαναοῦ, τίς ὁποῖες ἀπέκτησε μὲ δέκα διαφορετικὲς γυναῖκες (τίς: Ἀτλαντείη, Ἐλεφαντίδα, Ἔρση, Εὐρώπη, Κρινῶ, Μέμφιδα, Πιερία, Πολυξώ, Φοίβη καὶ μιὰ ἀνώνυμη Αἰθιοπίδα). Λέγονταν καὶ Δανααὶ (Στράβων, Ἡ 371), ἢ καὶ Βηλίδες ἀπὸ τὸν παπποῦ τοὺς Βῆλο (Ὀβιδίου Μεταμορφώσεις, IV 463).


Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Βήλου, οἱ Δαναΐδες ἀκολούθησαν τὸν πατέρα τους καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὴ Λιβύη (τῆς ὁποίας ἡ βασιλεία εἶχε ἀνατεθεῖ σὲ αὐτόν), καθὼς φοβόνταν τοὺς 50 γιους τοῦ ἀδελφοῦ του, του Αἰγύπτου. Ἀρχικῶς κατέπλευσαν στὴ Λίνδο τῆς Ρόδου καὶ κατὰ μία παράδοση τρεῖς Δαναΐδες ἔμειναν γιὰ πάντα ἐκεῖ μετὰ τὴν ἀναχώρηση τῶν ὑπόλοιπων: «...ἐτελεύτησαν κατὰ τὴν ἐπιδημίαν την ἐν τῇ Λίνδω» (Διόδωρος ὁ Σικελιώτης, Ε 58). Τελικῶς ἔφθασαν στὸ Ἄργος.

Τὴν ἄφιξή τους ἐκεῖ σημάδεψε ἕνα ἐρωτικὸ περιστατικὸ τοῦ θεοῦ Ποσειδῶνα μὲ μία ἀπὸ τίς Δαναΐδες, τὴν Ἀμυμώνη, ποὺ εἶχε σταλεῖ μὲ ἀδελφές της νὰ βροῦν νερό. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ εἶχε εὐνοϊκὸ ἀποτέλεσμα γιὰ τὸν κάμπο τοῦ Ἄργους, καθὼς ἡ περιοχὴ ἀρδεύθηκε μὲ ἄφθονα νερὰ καὶ ἔγινε γονιμότατη. Ὁ Δαναὸς ἔθεσε ἀξίωση ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Ἄργους, καθὼς ἦταν δισέγγονος τῆς Ἰοῦς, κόρης τοῦ βασιλιᾶ τοῦ Ἄργους Ἰνάχου, ὁπότε τὸ σχετικὸ δημοψήφισμα τὸν ἔφερε στὴν ἐξουσία.

Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ὅμως κατέφθασαν στὴν πόλη οἱ 50 γιοι του Αἰγύπτου (οἱ «Αἰγυπτιάδες») καὶ ἀπαίτησαν νὰ τοὺς παντρευτοῦν οἱ ἰσάριθμες Δαναΐδες. Ὁ Δαναὸς δέχθηκε φαινομενικὰ καὶ «μοίρασε» μὲ κλῆρο τὴν καθεμιὰ ἀπὸ τίς κόρες του στὸν καθένα Αἰγυπτιάδη (ἐκτὸς ἀπὸ τίς κόρες τίς Μέμφιδας, ποὺ πῆραν τοὺς συνώνυμους τούς), ἀλλὰ εἶχε ἀποφασίσει τὴν ἐξόντωσή τους: Ἐφοδίασε μὲ ἕνα μεγάλο μαχαίρι τὴν καθεμιὰ ἀπὸ τίς Δαναΐδες καὶ τίς διέταξε νὰ σκοτώσουν τοὺς συζύγους τους τὴν πρώτη νύχτα τοῦ γάμου σκίζοντας τὴν καρδιά τους μὲ αὐτὸ ὅταν αὐτοὶ θὰ εἶχαν ἀποκοιμηθεῖ.

Οἱ Δαναΐδες ἐκτέλεσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ πατέρα τους, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ μεγαλύτερη στὴν ἡλικία, τὴν Ὑπερμήστρα, ποὺ ἐρωτεύθηκε τὸν Λυγκέα καὶ δὲν τὸν σκότωσε. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ φυλακίσθηκε ἀπὸ τὸν Δαναό, ἀλλὰ ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴ θεὰ τοῦ ἔρωτα, τὴν Ἀφροδίτη. Τὰ κεφάλια τῶν σκοτωμένων τάφηκαν στὴ Λέρνη καὶ τὰ σώματά τους ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη.

Ἀντίθετα, ὁ Παυσανίας ἀναφέρει (Β 24, 2) ὅτι στὴ Λέρνη τάφηκαν τὰ σώματα, ἐνῶ οἱ κεφαλὲς στὸν δρόμο πρὸς τὴν ἀκρόπολη τοῦ Ἄργους. Τὴν ταφὴ ἀκολούθησαν καθαρμὸς (ποὺ ἔγινε μὲ διαταγή του Δία ἀπὸ τὸν Ἑρμῆ καὶ τὴν Ἀθηνᾶ) καὶ γυμναστικοὶ ἀγῶνες, οἱ νικητὲς τῶν ὁποίων πῆραν ἀπὸ μία Δαναΐδα ὡς ἔπαθλο.

Τὸν Δαναὸ διαδέχθηκε ὁ Λυγκέας καί, σύμφωνα μὲ νεότερο μῦθο, ὁ Δαναὸς καὶ οἱ κόρες του σκοτώθηκαν ἀπὸ τὸν Λυγκέα. Ἡ παράδοση συνέδεσε τὴν ἐγκατάσταση τῶν Δαναΐδων στὴν Ἀργολίδα μὲ τὴ λατρεία τῆς Δήμητρας, τὴν τελετὴ τῶν Θεσμοφορίων τῆς ὁποίας πίστευαν ὅτι εἶχαν μεταφέρει ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο (Ἡρόδοτος, Β 171).

Μιὰ ἀρκετὰ μεταγενέστερη παράδοση παρουσιάζει τίς Δαναΐδες στὰ Τάρταρα / Ἅδη νὰ μεταφέρουν καὶ νὰ ρίχνουν νερὸ σὲ ἕνα πιθάρι μὲ τρῦπες («τετρημένον πίθον») γιὰ νὰ τιμωρηθοῦν δῆθεν γιὰ τὴ δολοφονία τῶν Αἰγυπτιαδῶν. Αὐτὸ ἔγινε στὴ νεότερη ἐποχὴ πολὺ γνωστὴ ἔκφραση, ὁ «Πίθος τῶν Δαναΐδων», γιὰ τὸ πραγματικὸ νόημα τοῦ ὁποίου παραπέμπουμε στὸ ἰδιαίτερο ἄρθρο.

Ὁ μῦθος τῶν Δαναΐδων χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ ἀρκετοὺς λογοτέχνες, κυρίως δραματουργούς. Ὁ Αἰσχύλος ἔγραψε μὲ βάση αὐτὸν τίς τραγωδίες Ἱκέτιδες καὶ Δαναΐδες, καθὼς καὶ τὸ σατυρικὸ δρᾶμα Ἀμυμώνη. Τραγωδίες μὲ τὸν τίτλο «Δαναΐδες» συνέγραψαν ἐπίσης ὁ Φρύνιχος καὶ ὁ Τιμησίθεος. Ὁ Ἀριστοφάνης καὶ ὁ Δίφιλος σατίρισαν τὸν μῦθο σὲ δύο κωμωδίες τους. Ἀναφέρονται ἐπίσης ἀντίστοιχα ἔργα τοῦ Ἀρχιλόχου καὶ τοῦ Θεοδέκτη, ποὺ ἔχουν χαθεῖ.

Οἱ Δαναΐδες

Δαναΐδα Μητέρα Σύζυγος

Ἀγαύη ἢ Ἀγαυὴ Εὐρώπη Λύκος
Ἀδιάντη Ἔρση Δαΐφρονας
Ἀδίτη Πιερία Μενάλκης
Ἀκταίη Πιερία Περίφας
Ἀμυμώνη Εὐρώπη Ἐγκέλαδος
Ἀναξιβίη ἀνώνυμη Αἰθιοπίδα Ἀρχέλαος
Ἀνθήλεια Πολυξὼ Κισσέας
Ἀστερία Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Χαῖτος
Αὐτομάτη Εὐρώπη Βούσιρις
Αὐτονόη Πολυξὼ Εὐρύλοχος
Βρύκη Πολυξὼ Χθονίος
Γλαύκη Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Ἄλκης ἢ Ἄλκις
Γλαυκίππη Πολυξὼ Ποταμώνας
Γόργη Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Ἰππόθοος
Γοργοφόνη Ἐλεφαντίδα Πρωτέας
Διωξίππη Πιερία Αἴγυπτος
Δώριον ἀνώνυμη Αἰθιοπίδα Κερκέτης
Ἐρατὼ Πολυξὼ Βρομίος
Εὐίππη ἀνώνυμη Αἰθιοπίδα Ἄργιος
Εὐίππη (συνώνυμη) Πολυξὼ Ἴμβρος
Εὐρυδίκη Πολυξὼ Δρύας
Ἠλέκτρα Πολυξὼ Περισθένης
Θεανὼ Πολυξὼ Φάντης
Ἰπποδάμεια Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Ἴστρος
Ἰπποδάμεια (συνώνυμη) Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Διοκορυστής
Ἰπποδίκη Ἔρση Ἴδας
Ἰππομέδουσα Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Ἀλκμήνορας
Ἰφιμέδουσα Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Εὐχήνορας
Καλλιδίκη Κρινῶ Πανδίονας
Κελαινὼ Κρινῶ Ὑπέρβιος
Κλειτὴ Μέμφιδα Κλειτός
Κλεοδώρη Πολυξὼ Λίξος
Κλεοπάτρα Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Ἀγήνορας
Κλεοπάτρα (συνώνυμη) Πολυξὼ Ἔρμος
Μνήστρα ἀνώνυμη Αἰθιοπίδα Αἴγιος
Νηλὼ ἀνώνυμη Αἰθιοπίδα Μενέμαχος
Οἴμη Κρινῶ Ἄρβηλος
Πειρήνη ἀνώνυμη Αἰθιοπίδα Ἀγαπτόλεμος
Ποδάρκη Πιερία Οἰνέας
Πυλάργη Πιερία Ἴδμωνας
Ρόδη Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Ἱππόλυτος
Ροδία Ἀτλαντείη ἢ Φοίβη Χαλκώδοντας
Σθενέλη Μέμφιδα Σθένελος
Σκαιὴ Εὐρώπη Δαΐφρονας
Στύγνη Πολυξὼ Πολύκτορας
Ὑπερίππη Κρινῶ Ἰπποκορυστής
Ὑπερμήστρα Ἐλεφαντίδα Λυγκέας
Φάρτιδα ἀνώνυμη Αἰθιοπίδα Εὐρυδάμας
Χρυσίππη Μέμφιδα Χρύσιππος
Ωκυπέτη Πιερία Λάμπος

Ἡ ἱστορία τοῦ Οἰδίποδα

Ἡ ἱστορία τοῦ Οἰδίποδα
Ἀπολλόδωρος, Βιβλιοθήκη 3.48 - 56
[Μτφρ. Ἀπόστολου Παπανδρέου : Ἀπολλοδώρου Βιβλιοθήκη, τόμος Β', ἐκδ. Ἁφῶν Τολίδη Ο.Ε., Ἀθήνα 1984]
 Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἀμφίονος παρέλαβε τὴ βασιλεία (ἐννοεῖται στὴ Θήβα) ὁ Λάϊος. Παντρεύτηκε τὴν Ἰοκάστη ἤ, ὅπως λένε μερικοί, Ἐπικάστη, θυγατέρα τοῦ Μενοικέως, καί, ἐνῶ οἱ χρησμοὶ τοῦ μηνούσαν νὰ μὴν κάμει παιδιά, γιατί τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ θὰ τὸν σκοτώσει, αὐτὸς τύφλα στὸ μεθύσι πλάγιασε μὲ τὴ γυναῖκα του. Κι ὅταν γεννήθηκε τὸ παιδὶ τό 'δωσε στὸ βοσκὸ νὰ τὸ παραπετάξει, ἀφοῦ πρῶτα του τρύπησε τοὺς ἀστραγάλους μὲ καρφιά.

 Ὁ βοσκὸς λοιπὸν ἀπόθεσε τὸ βράφος στὸν Κιθαιρώνα, τὸ βρίσκουν ὅμως οἱ βουκόλοι του Πολύβου, τοῦ βασιλιᾶ τῶν Κορινθίων καὶ τὸ πηγαίνουν στὴ γυναῖκα τοῦ βασιλιᾶ, τὴν Περίβοια (ἡ βασίλισσα παραδίδεται ἀλλοῦ καὶ ὡς Μερόπη. Μιὰ ἄλλη, πάντως, παράδοση θέλει τὸν βοσκὸ νὰ λυπᾷται τὸ βρέφος καὶ νὰ τὸ παραδίδει ὁ ἴδιος). Ἐκείνη υἱοθέτησε τὸ παιδὶ (τὸ βασιλικὸ ζεῦγος τῆς Κορίνθου δὲν εἶχε παιδιά), του θεράπευσε τὰ πόδια καὶ τὸ ὀνόμασε Οἰδίποδα γιατί εἶχε πρήξιμο στὰ πόδια ἀπ' τίς πληγὲς (Οἰδίπους : ἀπὸ τὸ οἰδέω = πρήζομαι καὶ ποὺς = πόδι).


 Ὅταν μεγάλωσε τὸ παιδὶ οἱ συνομήλικοί του τὸν ἔβριζαν νόθο ἀπὸ φθόνο, γιατί ξεχώριζε ἀπ' ὅλους στὴ δύναμη καὶ τὸ θάρρος. Κι αὐτὸς ρωτοῦσε καὶ ξαναρωτοῦσε τὴν Περίβοια γιὰ νὰ μάθει τὴν αἰτία, ἀλλὰ τίποτε. Πηγαίνει λοιπὸν κι αὐτὸς στοὺς Δελφοὺς καὶ ζητᾷ νὰ μάθει γιὰ τοὺς γονεῖς του. Κι ὁ θεός του ἀπάντησε νὰ μὴ γυρίσει στὴν πατρίδα, γιατί θὰ σκοτώσει τὸν πατέρα του καὶ θὰ ζευγαρωθεὶ μὲ τὴ μάνα του.

 Μόλις τ' ἄκουσε, νομίζοντας πραγματικούς τους θετοὺς γονεῖς του, ἀφήνει τὴν Κόρινθο καὶ περνῶντας μὲ τὸ ἅρμα τοῦ μέσ' ἀπ΄τη Φωκίδα συναντᾷ σ' ἕνα δρόμο στενὸ τὸ Λάϊο ποὺ περνοῦσε πάνω στὸ ἅρμα. Κι ὅπως ὁ Πολυφόντης, ὁ κήρυκας τοῦ Λάϊου, τὸν διέταξε νὰ παραμερίσει καὶ τοῦ σκότωσε μάλιστα τὸ ἕνα ἀπ' τ' ἄλογά του, ἐπειδὴ δὲν ὑπάκουσε κι ἀργοποροῦσε, ὁ Οἰδίπους πάνω στὸ θυμό του σκοτώνει τὸν Πολυφόντη καὶ τὸ Λάϊο μαζὶ καὶ τραβάει γιὰ τὴ Θήβα.


 Τὸ Λάϊο τὸν ἔθαψε ὁ Δαμασίστρατος, ὁ βασιλιᾶς τῶν Πλαταιέων καὶ τὴ βασιλεία τὴν παίρνει ὁ Κρέων, ὁ γιος του Μενοικέως. Ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Κρέοντος μεγάλη συμφορὰ πλάκωσε στὴ Θήβα. Ἡ Ἥρα δηλαδὴ ἔστειλε ἐκεῖ τὴ Σφίγγα, ἕνα τέρας γεννημένο ἀπ' τὸν Τυφῶνα καὶ τὴν Ἔχιδνα, ποὺ εἶχε πρόσωπο γυναίκας, στῆθος, πόδια καὶ οὐρὰ λιονταριοῦ καὶ φτεροῦγες πουλιοῦ. Ἔμαθε λοιπὸν ἀπ' τίς μοῦσες ἕνα αἴνιγμα καὶ θρονιασμένη στὸ Φίκιο ὄρος τὸ πρότεινε στοὺς Θηβαίους.


 Νὰ ποιό ἦταν τὸ αἴνιγμα : Τί εἴν' αὐτὸ πού, ἐνῶ ἔχει μιὰ φωνή, γίνεται τετράπουν καὶ δίπουν καὶ τρίπουν; Ὑπῆρχε χρησμὸς στοὺς Θηβαίους ποὺ ἔλεγε, ὅτι τότε θὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπ' τὴ Σφίγγα, ὅταν λύσουν τὸ αἴνιγμα. Γι' αὐτὸ συγκεντρώνονταν συχνὰ κι ἔσπαζαν τὰ κεφάλια τους νὰ βροῦν τί ἐννοεῖ τὸ αἴνιγμα. Κι ὅσο δὲν τό 'βρισκαν ἡ Σφίγγα ἅρπαζε κι ἕναν καὶ τὸν καταβρόχθιζε.


 Κι ἀφοῦ χάθηκε κόσμος πολὺς καὶ τελευταῖος κι ὁ γιος του Κρέοντος, ὁ Αἵμων, βάζει κήρυκα ὁ Κρέων νὰ φωνάξει, ὅτι δίνει καὶ τὴ βασιλεία καὶ τὴ γυναῖκα τοῦ Λάϊου σ' ὅποιον λύσει τὸ αἴνιγμα. Μόλις τ' ἄκουσε ὁ Οἰδίπους ἔλυσε τὸ αἴνιγμα ἀπαντῶντας, ὅτι εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Γιατί, λέει εἶναι τετράποδος στὴ βρεφική του ἡλικία, καθὼς μπουσουλάει μὲ τὰ τέσσερα, ὅταν μεγαλώνει γίνεται δίποδος καὶ στὰ γηρατειά του παίρνει τρίτο πόδι, τὸ ραβδί.


 Κι ἡ Σφίγγα γκρεμίστηκε ἀπ' τὴν Ἀκρόπολη, ἐνῶ ὁ Οἰδίπους παρέλαβε τὴ βασιλεία, παντρεύτηκε χωρὶς νὰ ξέρει τὴ μητέρα του καὶ γέννησε παιδιὰ μαζί της, ἀγόρια τὸν Πολυνείκη καὶ τὸν Ἐτεοκλή, καὶ θυγατέρες τὴν Ἰσμήνη καὶ τὴν Ἀντιγόνη. Μερικοὶ λένε ὅτι τὰ παιδιὰ τά 'κανε μὲ τὴ Εὐρυγάνεια, θυγατέρα τοῦ Ὑπέρφαντος.


 Κι ὅταν αὐτὰ τὰ φοβερὰ μυστικὰ ἦρθαν στὸ φῶς ἡ Ἰοκάστη κρεμάστηκε μὲ τὸ σκοινὶ κι ὁ Οἰδίπους ἔβγαλε τὰ μάτια του κι ἀπομακρύνθηκε ἀπ' τὴ Θήβα, ἀφοῦ καταράστηκε τοὺς γιους τους, ποὺ ἐνῶ τὸν ἔβλεπαν νὰ διώχνεται ἀπ' τὴν πόλη, δὲν ἔτρεξαν νὰ τὸν βοηθήσουν (καταράστηκε τοὺς δυὸ γιούς του νὰ κατέβουν στὸν Ἅδη σκοτώνοντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ὅπως καὶ ἔγινε. Αἰτία τῆς κατάρας, σύμφωνα μὲ ἄλλη παράδοση, ἦταν το ὅτι παρέβησαν τὴν ἐντολὴ τοῦ νὰ μὴν κάνουν ποτὲ χρήση τῶν ἀρχαίων βασιλικῶν σκευῶν καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι κάποτε, μετὰ ἀπὸ θυσία, δὲν τοῦ ἔδωσαν τὴν ωμοπλάτη, ὅπως ἅρμοζε σὲ βασιλιᾶ). Καὶ φτάνοντας μὲ τὴν Ἀντιγόνη στὸν Κολωνὸ τῆς Ἀττικῆς ὅπου βρίσκεται τὸ τέμενος τῶν Εὐμενίδων κάθησε ὡς ἱκέτης κι ἔγινε δεκτὸς ἀπ' τὸν Θησέα μὲ φιλικὰ αἰσθήματα. Σὲ λίγον καιρὸ πέθανε.

Ὁ 13ος ΘΕΟΣ!!

Ὁ 13ος ΘΕΟΣ!!

ΔΙΑΣ καὶ ΣΕΜΕΛΗ ἐγέννησαν ΔΙΟΝΥΣΟ

Ὁ 13ος ΘΕΟΣ ἴσως ὁ μεγαλύτερος ...

Σὲ κάποια στιγμὴ τῆς βασιλείας του ὁ Δίας ἀποφασίζει νὰ παραχωρήσει τὸν θρόνο του γιὰ χάρη τοῦ βρέφους Διονύσου, ποὺ ὅπως καὶ ὁ Δίας ὡς βρέφος φυλασσόταν ἀπὸ τοὺς Κουρῆτες. Οἱ Τιτᾶνες ἀποφασίζουν νὰ σφάξουν τὸ παιδὶ καὶ νὰ διεκδικήσουν τὸν θρόνο δικό τους. Βάφουν τὰ πρόσωπά τους μὲ λευκὸ γύψο, ἀποσποῦν μὲ παιχνίδια (Σεῖστρο. -Συνδ. Σείριος) τὴν προσοχὴ τοῦ Διονύσου, μετὰ τὸν διαμελίζουν καὶ βράζουν καὶ ψήνουν τὰ μέλη του. Ὀργισμένος ὁ Δίας, συντρίβει μὲ τὸ ἀστροπελέκι του τοὺς Τιτᾶνες.


Ἡ ΑΘΗΝΑ διατηρεῖ τὴν καρδιὰ σὲ μιὰ γύψινη κούκλα, ἀπὸ τὴν ὁποία δημιουργήθηκε ἕνας νέος Διόνυσος.

Ὁ Δίας σκότωσε τοὺς Τιτᾶνες μὲ κεραυνό . Ἀπο τὴν στάκτη ἢ τὴν κάπνια τῶν Τιτάνων γεννήθηκαν οἱ ἄνθρωποι. Ἡ ΑΘΗΝΑ ἢ ΡΕΑ ἔσωσαν τὸ κεφάλι τοῦ ΔΙΟΝΥΣΟΥ
Τὰ σκορπισμένα μέλη του συνενώθηκαν .

Ὁ ΔΙΟΝΥΣΟΣ ἀναστήθηκε

Ὁ Διόνυσος σχετίζεται μὲ τὴν δημιουργία τοῦ σύμπαντος .
Οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι ξεφύτρωσαν σὰν φυτὰ ἀπο τὴν γῆ.
Οἱ Τιτᾶνες ἠταν ἡ ἐνσάρκωση τῶν χθόνιων δυνάμεων δηλαδὴ ἡ διπλὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου .


(ΧΘΟΝΙΟΙ & ΗΛΙΑΚΟΙ)

Οἱ Τιτᾶνες εἰναι μέσα μας.

Οἱ Τιτᾶνες εἰναι ἡ ἀνθρώπινη φύση. Ὀμως πρὶν γίνουν στάχτη οἱ Τιτᾶνες εἶχαν φάει τὸν Διόνυσο. Ἡ αἰχμάλωτη μέσα στὸ σῶμα ψυχή , ἦταν ἡ Διονυσιακὴ οὐσία ποὺ ἐπέζησε στὴν σκόνη τῶν Τιτάνων .
Ὁ ἀναστημένος Διόνυσος κατέβηκε στὸν κάτω κόσμο γιὰ νὰ ἀπελευθερώσῃ τὴν νεκρὴ μητέρα τοῦ Σεμέλη . Ὑστερα ἀνέβηκε στὸν Ὀλυμπο καὶ ἔγινε δεκτὸς στὸν κύκλο τῶν ἀθανάτων .


Ἡ Σεμέλη μεταφορφώθηκε στὴν Περσεφόνη ποὺ μόλις ἀρχίζει ὁ χειμῶνας πηγαίνει στὸν κάτω κόσμο καὶ ξανὰ φεύγει ἀπο ἐκεῖ μὲ τὸ τέλος τοῦ χειμῶνα γιὰ νὰ σμίξει μὲ τὸν ἀνοιξιάτικο Διόνυσο.

Ὀταν ὁ Ωρίων καὶ ὁ Σείριος μεσουρανοῦν καὶ ὁ Ἀρκτοῦρος βγαίνει τὴν αὐγὴ εἶναι ἡ ὥρα τοῦ τρύγου ὅπου μαζεύουν τὰ σταφύλια , δῶρα τοῦ Διονύσου τοῦ πλούσιου σὲ χαρές .
Ἀπο τὰ μέσα τοῦ Ἰουλίου μέχρι τὰ μέσα τοῦ Σεπτεμβρίου ἡ ἐποχὴ δίνει τὸ ὄνομα ὀπώρα . Δίνει θησαυροὺς ποὺ ἀποθηκεύονται καθὼς καὶ τὴν Διονυσιακὴ χαρὰ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποθησαυριστεῖ.

Ὁ Διόνυσος εἰναι χορηγὸς χαρᾶς , εἰναι τὸ καθαρὸ φῶς τῆς ἐποχῆς τῶν καρπῶν-ὀπώρας .
Θέλγητρο τῶν θνητῶν στὴ ἐποποιϊα , ὁ θεὸς βοηθεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὑποφέρουν τὴν δύσκολη ζωή τους .
Δίνει ἐξ ἴσου στὸν πλούσιο καὶ στὸν πένητα τὴν παρηγοριτικὴ ἀπόλαυση τοῦ κρασιοῦ καὶ μισεῖ ὅποιον ἀρνεῖται τὴν χαρὰ τῆς ζωῆς.

Ὁ ΔΙΟΝΥΣΟΣ εἰναι τελικὰ ἡ μόνη μας ἐλπίδα καὶ διέξοδο στὴν ματαιότητα τῆς ὕπαρξής μας.
Εἶναι τὸ τελικὸ δῶρο τῶν ΘΕΩΝ στοὺς ἀνθρώπους , πρὶν ὁριστικὰ ἀποσυρθοῦν ἀπο τὴν ἐπικαιρότητα.


Οἱ ΘΕΟΙ διχάστηκαν στὸν πόλεμο τῆς ΤΡΟΙΑΣ καὶ ἀπο τότε ἀποσύρθηκαν ἀπο τίς δαμάχες τῶν ἀνθρώπων.
Ἐμφανίστηκαν τελευταῖα φορά,φορᾷ στοὺς γάμους


ΠΗΛΕΑ καὶ ΘΕΤΙΔΟΣ

στὴν ΣΗΠΙΑΔΑ ΠΗΛΙΟΥ καὶ εἰδικὰ στὸν ΚΑΛΑΜΟ.

ΠΗΛΕΑ καὶ ΘΕΤΙΔΟΣ ἐγεννήθει ΑΧΙΛΛΕΑΣ

Ἀκολούθησε, ὁ ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ὅπου ὑπάρχουν οἱ μόνιμες ἔριδες καὶ διαμάχες τῶν ΘΕΩΝ, ποὺ ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ ΟΔΥΣΣΕΑΣ νὰ σπάσει τὸν ἀέναο αὐτὸ κύκλο τῆς διαμάχης, μὲ τὸ τέχνασμα -ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ, ὁ ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ θὰ συνεχίζοταν μέχρι σήμερα .
Συνεχίστηκε μὲ τὴν ΟΔΥΣΣΕΙΑ - μία ἐπι πλέον γνώση ποὺ παραδίδουν στὸν ἄνθρωπο γιὰ τὰ βάσανα τῶν ΘΕΩΝ καὶ ἔκτοτε χάνουμε τὰ ἴχνη τους...


Ἀλλὰ πρὶν εἶχαν φροντίσει νὰ ἀφήσουν παρακαταθήκη γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὸν ΔΙΟΝΥΣΟ .
Στὶς Βάκχες ὁ Διόνυσος ἀπελευθερώνει φυλακισμένους, σαλεύει τὸ μυαλὸ τῶν λογικῶν , κάνει θηλυπρεπεῖς τοὺς ἄντρες καὶ μέ το σεισμό του ἐπιτρέπει στὴν ἀνυπότακτη ἄγρια φύση νὰ εἰσβάλει στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ''πολιτισμένης'' πόλης ἀνατρέποντας τὴν τάξη ποὺ ἔχει χτίσει ὁ ἄνθρωπος . Ὁ Εὐριπίδης γράφει μία τραγωδία ποὺ παίχτηκε μετὰ τὸν θάνατό του καὶ ἀποδεικνύει ὀτι ὁ Διόνυσος καὶ ἡ σχέση μας μαζί του εἰναι ἀξεδιάλυτο μυστήριο.


Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ὁ Ἀπόλλων στοὺς Δελφοὺς εἶπε στοὺς Ἑλληνες

΄΄ Γνῶθι σαυτὸν ΄΄ στὶς Βάκχες ὁ Διόνυσος μᾶς προειδοποιεῖ ὀτι δὲν γνωρίζουμε οὔτε μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸ σύμπαν.

Ὁ Διόνυσος πρεσβεύει τὸ ἀπρόοπτο καὶ τὸ ἀναπάντεχο στὸν ἄνθρωπο . Αὐτὸ ποὺ τὸν κρατάει σὲ μία ἐγρήγορση ἐπειδὴ δὲν ξέρει τί πρόκειται νὰ τοῦ συμβεῖ . Τὸ σῶμα του εὑρίσκεται σὲ ὑπερένταση ἀνα πᾶσα στιγμή . Ἡ καθημερινότητά του εἰναι μία ἔκπληξη καὶ μὴ προβλέψιμη . Ἀνα πᾶσα στιγμὴ μπορεῖ νὰ ἀφανιστεῖ ἀλλὰ καὶ νὰ ἐρωτευτεῖ , νὰ κερδίσει καὶ νὰ χάσει. Ἀπο τὴν ἀπόγνωση καὶ δυστυχία στὴν εὐτυχία.

Εἰναι αὐτὸ ποὺ κάνει τὴν διαφορὰ μεταξὺ θνητῶν ἀνθρώπων καὶ ἀθανάτων θεῶν.
Οἱ θεοὶ λατρεύουν τὸ ἐφήμερο τῶν ἀνθρώπων καὶ διακαῶς ἐπιθυμοῦν αὐτὴ τὴν δόνηση .
Ἀντιθέτως οἱ θνητοὶ ἄνθρωποι λατρεύουν τοὺς ἀθανάτους θεοὺς γιὰ τὴν αἰώνια ἠρεμία καὶ τὴν ἐσωτερικὴ γαλήνη τους ποὺ δὲν μεταβάλεται .


Οἱ Θεοὶ ἐμφανίστηκαν στοὺς γάμους τοῦ ΚΑΔΜΟΥ καὶ ΑΡΜΟΝΙΑΣ

ΚΑΔΜΟΣ καὶ ΑΡΜΟΝΙΑ ἐγέννησαν ΣΕΜΕΛΗ

ΔΙΑΣ και ΣΕΜΕΛΗ εγέννησαν ΔΙΟΝΥΣΟ