Ἱερὸ νησὶ Δήλου - Γιατί ἀπαγορεύθηκε νὰ γεννιέται καὶ νὰ πεθαίνει κάποιος ἐπάνω σε αὐτό

Αὐγουστιάτικη πανσέληνος,

στὸ νησὶ τοῦ Ἀπόλλωνα καί της της Ἄρτεμις, στὴ Δῆλο

Πολλὰ τὰ ἐρωτήματα: Γιατί o Δαρεῖος ἀπαγόρευσε στὸν ναύαρχό του Δάτη νὰ εἰσβάλει στὴ Δῆλο; Γιατί ὁρίστηκε ἡ ἀπαγόρευση νὰ γεννιέται ἢ νὰ πεθαίνει κανεὶς στὴ Δῆλο; 

Τί σημαίνει ἄραγε ὁ ὅρος «δῆλοι» καὶ τί ἀναφέρει γι' αὐτὸν ἡ Παλιὰ Διαθήκη; 

Πῶς καὶ γιατί οἱ ἀνασκαφὲς ἔδειξαν ὅτι πρὶν λατρευτεῖ o Ἀπόλλωνας, ἡ Δῆλος ἦταν τόπος λατρείας τῆς Ἄρτεμης, γεγονὸς ποὺ μαρτυρὰ μιὰ συνέχεια στὴ λατρεία τῆς μεγάλης προελληνικὴς γυναικείας θεότητας, ἡ ὁποία περιθωριοποιήθηκε μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς λατρείας τοῦ Ἀπόλλωνα; Διαβάστε τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ!.

Ἡ ΔΗΛΟΣ, ὅπως ὅλοι γνωρίζουν, εἶναι ἕνα ὀλοφώτεινο μικρὸ (μέγιστο μῆκος 6 χλμ., μέγιστο πλάτος 1,3 χλμ.) ἄγονο νησί, ποὺ βρίσκεται σχεδὸν στὸ κέντρο τῶν Κυκλάδων (6 μίλια ἀπὸ τὴ Μύκονο). Ὁ παράλιος ὁμώνυμος οἰκισμὸς (14 κάτ., ὑπάλληλοι τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας) ὑπάγεται διοικητικὰ στὸν δῆμο Μυκόνου τοῦ νομοῦ Κυκλάδων. Πάντως, στὸ νησὶ ἀπαγορεύεται ἡ παραμονὴ ἐπισκεπτῶν μετὰ τὴ δύση τοῦ Ἥλιου.

Στὴ Δῆλο, σύμφωνα μὲ τὴ μυθολογία, γεννήθηκε ὁ Ἀπόλλωνας. Στὴν ἀρχαιότητα, τὸ νησὶ ὑπῆρξε λατρευτικὸ κέντρο μεγάλης σημασίας. Ἀπὸ τὴ λατρεία τοῦ Ἀπόλλωνα ἀλλὰ καὶ ἄλλων θεοτήτων σώζονται σπουδαῖα δείγματα, καθὼς καὶ μαρτυρίες τοῦ σημαντικοῦ ρόλου ποὺ διαδραμάτισε ἡ Δῆλος στὴν ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας.

Τὸ ψηλότερο σημεῖο τῆς Δήλου (112 μ.) εἶναι ὁ Κύνθος, τὸ ἱερὸ ὅρος στὰ Α τῆς στενῆς πεδιάδας, ὅπου ἐκτεινόταν ἡ ἀρχαία πόλη καὶ τὸ ἱερὸ τοῦ Ἀπόλλωνα. Ἄλλοι μικρότεροι λόφοι ὁρίζουν τὴν πεδιάδα ἀπὸ τὰ B καὶ τὰ Ν.

 Οἱ ἀκτές, ποὺ εἶναι διαβρωμένες ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ γι' αὐτὸ ἀφιλόξενες, ἔχουν δύο μικρὰ λιμάνια στὴ δυτικὴ πλευρά: τὸ ἀρχαῖο, στὸ ὁποῖο ἀποβιβάζονται καὶ σήμερα οἱ ἐπισκέπτες, καὶ τοὺς Φούρνους. Ὑπάρχουν ἀκόμα δύο μικροὶ ὅρμοι, ἡ Γούρνα ΒΑ καὶ ὁ Σκαρδανὰς ΒΔ.

 Ἕνας χείμαρρος, ὁ Ἰνωπός, ποὺ ξεκινᾷ ἀπὸ τὴ δυτικὴ ἄκρη τοῦ Κύνθου, σχηματίζει ἕνα ἕλος, ποὺ στὴν ἀρχαιότητα ἀποτελοῦσε τὴν «Ἱερὰ Λίμνη» τῆς Δ.

 Ἡ βλάστηση εἶναι ἀραιὴ καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ χαμηλοὺς θάμνους· ἀπὸ ἐπιγραφές, ὅμως, προκύπτει πὼς στὴν ἀρχαιότητα ὑπῆρχαν ἐλιές, συκιές, ἀμπέλια, κῆποι καί, μέσα στὸ τέμενος, ὁλόκληρο ἄλσος. Σήμερα στὸν χῶρο τοῦ ἱεροῦ ὑπάρχει μόνο ἕνας φοίνικας, τὸν ὁποῖο φύτεψαν οἱ ἀρχαιολόγοι ποὺ ἔκαναν τίς ἀνασκαφές τον 19ο αἰ.

Λίγα λόγια γιὰ τὴ Μυθολογία καὶ τὴν Ἱστορία.

Ἡ σημαντικὴ θέση τῆς Δήλου, λόγῳ τῆς ἀσφάλειας ποὺ παρεῖχε σὲ ὅσους ταξίδευαν μεταξὺ Μικρᾶς Ἀσίας, Χίου, Σάμου καὶ κυρίως Ἑλλάδας, προσέλκυσε κατοίκους ἤδη ἀπό την 3η χιλιετία π.Χ. Ἀρχικὰ πρέπει νὰ χρησίμευε ὡς σταθμὸς καὶ ἀργότερα γιὰ μόνιμη ἐγκατάσταση ψαράδων, ναυτικῶν ἀλλὰ καὶ πειρατῶν.

Οἱ πρῶτοι κάτοικοι ἐγκαταστάθηκαν στὸν Κύνθο, γεγονὸς ποὺ μαρτυρὰ ὅτι τὰ παράλια τοῦ νησιοῦ δὲν ἦταν ἀσφαλῆ. Ὁ πρῶτος οἰκισμὸς (περίπου δώδεκα καλύβες) ἱδρύθηκε ἀπὸ ναυτικοὺς ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία, ἴσως Κᾶρες, κατὰ τὴ μαρτυρία τοῦ Θουκυδίδη.

Μέχρι τὸν 14o αἰ. π.Χ. ἡ Δ. ἦταν ἄσημη, γιατί τὸ ἔδαφός της δὲν προσφερόταν γιὰ ἀνάπτυξη οἰκισμοῦ. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ὅμως ἄρχισε ἡ ἐγκατάσταση κατοίκων στὴν παραλία καὶ στὴ θέση τοῦ κατοπινοῦ ἱεροῦ οἰκοδομήθηκαν κάποια λατρευτικὰ κτίρια, ἄγνωστο ποιας θεότητας· εἰκάζεται ὅτι καὶ ἐκεῖ, ὅπως καὶ ἀλλοῦ στὴ Μυκηναϊκὴ Ἑλλάδα, λατρευόταν ἡ μεγάλη γυναικεία θεότητα τῆς γονιμότητας.

Οἱ ἀνασκαφὲς ἔδειξαν ὅτι πρὶν λατρευτεῖ o Ἀπόλλωνας, ἡ Δῆλος ἦταν τόπος λατρείας τῆς Ἄρτεμης, γεγονὸς ποὺ μαρτυρὰ μιὰ συνέχεια στὴ λατρεία τῆς μεγάλης προελληνικὴς γυναικείας θεότητας, ἡ ὁποία περιθωριοποιήθηκε μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς λατρείας τοῦ Ἀπόλλωνα. Στοιχεῖο ἐπιβίωσης τῆς παλιᾶς γυναικείας θεότητας εἶναι καὶ ἡ λατρεία τῆς Λητοῦς ἀλλὰ καὶ τῶν Ὑπερβόρειων Παρθένων, τίς ὁποῖες ἡ ἑλληνικὴ μυθολογία ὑποβίβασε σὲ ἱέρειες τῆς Ἄρτεμης.

Ἡ εἰκόνα τῆς Δ. ἄλλαξε ριζικὰ στὶς ἀρχὲς τῆς 1ης χιλιετίας π.Χ., μὲ τὴν ἐγκατάσταση τῶν Ἰώνων στὸ Αἰγαῖο. Μαζὶ μὲ τοὺς Ἴωνες θὰ πρέπει νὰ μεταφέρθηκε, ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία, καὶ ἡ λατρεία τοῦ Ἀπόλλωνα, τοῦ ὁποίου ἡ μορφὴ κυριάρχησε στὶς γυναικεῖες θεότητες τοῦ νησιοῦ καὶ μετέβαλε τὴ Δῆλο σὲ λατρευτικὸ κέντρο τεράστιας σημασίας. 

Ἔκφραση αὐτῆς τῆς ἀλλαγῆς ἀλλὰ καὶ τῶν ἀγώνων ποὺ ἔγιναν γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς ἀπολλώνιας λατρείας πρέπει νὰ ἀποτελοῦν τὰ γεγονότα ποὺ ἀναφέρονται στὸν λατρευτικὸ μῦθο τοῦ Ἀπόλλωνα τῆς Δήλου, σχετικὰ μὲ τὴ ζηλοτυπία τῆς Ἥρας γιὰ τὴ Λητώ, τὴ μητέρα τοῦ θεοῦ καὶ τῆς Ἄρτεμης.

Κατὰ τὴν κυρίαρχη ἐκδοχὴ αὐτοῦ τοῦ μύθου, ὅπως δίνεται στὸ πρῶτο μέρος τοῦ ὁμηρικοῦ Ὕμνου στὸν Ἀπόλλωνα (περίπου 700 π.Χ.), ἡ Δ., ποὺ πλανιόταν στὰ κύματα, ἦταν ὁ μόνος τόπος ποὺ δέχτηκε -ὅταν ὅλοι τὴν ἔδιωχναν ἐπειδὴ φοβοῦνταν τὴ ζήλια τῆς Ἥρας- τὴν κυριευμένη ἀπὸ τοὺς πόνους τοῦ τοκετοῦ καὶ κυνηγημένη ἀπὸ τὴν Ἥρα, Λητώ, γιὰ νὰ γεννήσει ἐκεῖ.

 Σὲ ἀντάλλαγμα, ἡ Λητὼ εἶχε ὑποσχεθεῖ στὴ Δῆλο ὅτι ὁ θεὸς ποὺ θὰ γεννιόταν ἀπὸ τὴν ἕνωσή της μὲ τὸν Δία δὲν θὰ περιφρονοῦσε τὴν ἄγονη γῆ τοῦ νησιοῦ.

Μόλις ἡ Λητώ, μὲ τὴ βοήθεια τῆς Εἰλειθυίας καὶ ὅλων τῶν θεῶν ποὺ εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἥρα φυσικά, ἔφερε στὸν κόσμο τον Ἀπόλλωνα, τὰ πάντα στὴ Δῆλο πλημμύρισαν χρυσὸ φῶς καὶ o τόπος γέμισε λουλούδια.

Ἄλλες ἐκδοχὲς τοῦ μύθου ἀναφέρουν πὼς o ἴδιος ὁ Δίας παρακολούθησε τὴ γέννηση τοῦ Ἀπόλλωνα ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ Κύνθου καὶ ὅτι τὰ πρῶτα δῶρα στὸν Φοῖβο τὰ ἔφεραν νέοι καὶ νέες ἀπὸ τὸν τόπο τῆς εὐλάβειας καὶ τῆς εὐδαιμονίας, τὴ χώρα τῶν Ὑπερβορείων, ὅπου ἔμενε o Ἀπόλλωνας τοὺς χειμερινοὺς μῆνες.

Ἡ λατρεία τοῦ Ἀπόλλωνα

H λατρεία τοῦ Ἀπόλλωνα, «τοῦ γνησιότερου δημιουργήματος τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος» (Βιλαμόβιτς), κυριάρχησε στὴ Δῆλο ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς χρόνους, παραμερίζοντας ὅλες τίς ἄλλες λατρεῖες. H μορφὴ τοῦ ἐδῶ ἦταν διαφορετικὴ ἀπὸ τὴ Δελφική, παρὰ τὰ κοινὰ χαρακτηριστικά. Καὶ στὰ δύο ἱερὰ ἦταν θεὸς τῆς μουσικῆς καὶ τοῦ φωτός!

Ἐνῶ ὅμως στὴ Δῆλο γιορταζόταν μὲ χοροὺς καὶ ὕμνους καὶ τιμοῦσαν κυρίως τὴ γέννησή του, στοὺς Δελφοὺς ὁ θεὸς ἦταν αὐστηρὸς καὶ ὑπέβαλλε τὸν ἄνθρωπο σὲ πολλὲς δοκιμασίες. 

Στὴ Δῆλο, παρότι ἀναφέρεται ἡ ὕπαρξη μαντείου, δὲν φαίνεται νὰ ἀναπτύχθηκε αὐτὴ ἡ πλευρὰ τῆς προσωπικότητας τοῦ θεοῦ, ἐνῶ στοὺς Δελφοὺς ἦταν ὁ θεὸς ποὺ φανέρωνε μὲ σημάδια (σήμαινε) τὴ θέληση τοῦ πατέρα του Δία, καὶ μὲ τὴ βοήθειά του οἱ ἄνθρωποι ἀποκτοῦσαν πολιτισμένη καὶ ἀνώτερη ζωή.

Μὲ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς λατρείας τοῦ Φοίβου, ἡ Δῆλος ἔγινε σπουδαῖο θρησκευτικὸ κέντρο. Μὲ τὸν καιρὸ καὶ μὲ τίς ἀλλαγὲς τῆς ἱστορικῆς πορείας τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, ἡ σημασία καὶ o πληθυσμὸς τοῦ νησιοῦ μεγάλωναν, ἐνῶ οἱ Ἴωνες τοῦ Αἰγαίου καὶ τῶν δυτικῶν παραλίων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας συγκεντρώνονταν ἐκεῖ μία φορὰ τὸν χρόνο γιὰ τὰ Δήλια, γιορτὲς πρὸς τιμὴν τοῦ θεοῦ.

Τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Ἀθηναίων

Ἀποφασιστικὸ στοιχεῖο γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ δηλιακοῦ ἱεροῦ ἦταν τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Ἀθηναίων ἀπὸ τὴν ἀρχαϊκὴ περίοδο. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Πεισίστρατου (6ος αἰ. π.Χ.) οἱ Ἀθηναῖοι συνέδεσαν παλιὲς παραδόσεις τους μὲ τὴ Δῆλο: 

οἱ Ὑπερβόρειες Παρθένες πρὶν φτάσουν στὴ Δῆλο πέρασαν ἀπὸ τίς Πρασιὲς (Πόρτο Ράφτη) τῆς Ἀττικῆς· ὁ πρῶτος βασιλιᾶς τῆς Ἀθήνας Ἐρυσίχθων ἦταν ὁ πρῶτος θεωρὸς (προσκυνητὴς) τοῦ ἱεροῦ νησιοῦ κ.ἄ. 

Οἱ Ἀθηναῖοι διαδέχτηκαν στὴν κυριαρχία τῆς Δήλου τὴ Νάξο, ἡ ὁποία πρέπει νὰ εἶχε τὰ πρωτεῖα ἐκεῖ ἕως τον 6ο αἰ., καὶ ἐπικράτησαν ἕως τὸ 314 π.Χ.

Χαρακτηριστικὸ τῆς φήμης τῆς Δήλου εἶναι πὼς o Δαρεῖος ἀπαγόρευσε στὸν ναύαρχό του Δάτη νὰ εἰσβάλει στὸ νησὶ κατὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους.

Τὸ 476 π.Χ., ὅταν ἱδρύθηκε ἡ Α' Ἀθηναϊκὴ Συμμαχία, ἡ Δ. ὁρίστηκε ἕδρα τῶν συνελεύσεων καὶ τοῦ ταμείου (τὸ 454 π.Χ. μεταφέρθηκε στὴν Ἀθήνα) ὅπου συγκεντρώνονταν οἱ φόροι τῶν συμμάχων.

Τὸ 426-5 π.Χ., μὲ τὴ δεύτερη κάθαρση τῆς Δ. (ἡ πρώτη εἶχε γίνει τὸ 540 π.Χ.), τὴ μεταφορὰ δηλαδὴ τοῦ περιεχομένου ὅλων τῶν τάφων στὴ γειτονικὴ Ρήνεια, ὁρίστηκε ἡ ἀπαγόρευση νὰ γεννιέται ἢ νὰ πεθαίνει κανεὶς στὴ Δῆλο, ἀφοῦ o Ἀπόλλωνας μισεῖ τὸν θάνατο καὶ οἱ νεκροὶ μιαίνουν τὸ ἱερό του.

Τὸ 403 π.Χ. οἱ Ἀθηναῖοι ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴ Δῆλο, ἐπανῆλθαν τὸ 394 π.Χ., μετὰ τὴ νίκη τοῦ ναυάρχου Κόνωνα καὶ ἀποσύρθηκαν πάλι τὸ 314 π.Χ.

Ἀπὸ τότε ἕως τὸ 166 π.Χ. ποὺ κυριάρχησαν πάλι (περίοδος τῆς λεγόμενης Δηλιακὴς ἀνεξαρτησίας) τὸ ἱερὸ κατακλύστηκε ἀπὸ πλῆθος κτίρια, ἀγάλματα καὶ ἄλλες δωρεὲς τῶν ἰσχυρῶν. Τὴν περιουσία τοῦ ἱεροῦ διαχειρίζονταν οἱ Ἰεροποιοί.

Ἀπὸ τὸ 166 π.Χ. ἕως τὸ τέλος τοῦ ἀρχαίου κόσμου κυριάρχησαν στὴ Δῆλο οἱ Ἀθηναῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐκδίωξαν τοὺς κατοίκους γιὰ νὰ ἐγκαταστήσουν Ἀθηναίους κληρούχους.

Οἱ Ρωμαῖοι ἀργότερα, γιὰ νὰ πλήξουν τὴ Ρόδο, ἀνακήρυξαν τὴ Δῆλο ἐλεύθερο λιμάνι· τότε ἐγκαταστάθηκαν ἐκεῖ πολλοὶ ξένοι μεταφέροντας μαζὶ καὶ τίς λατρεῖες τῶν θεῶν τους. Ὕστερα ἀπὸ δύο φοβερὲς ἐχθρικὲς ἐπιθέσεις (88 καὶ 69 π.Χ.) ἡ ζωὴ στὴ Δῆλο ἄρχισε νὰ φθίνει καὶ ὁ συνοικισμός της νὰ περιορίζεται, γιὰ νὰ ἐγκαταλειφθεῖ ἐντελῶς στὰ τέλη τοῦ 5ου αἰ. μ.Χ. Ἀπὸ τότε ἔρημη, ἡ Δῆλος χρησίμευσε μόνο ὡς βοσκότοπος.

Ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση καὶ μετὰ τὴν ἐπισκέφθηκαν διάφοροι περιηγητὲς ἀναζητῶντας ἴχνη τῆς ἀρχαιότητας.

Τί ἀναφέρει ἡ Ἀρχαιολογία

Οἱ ἀνασκαφὲς στὴ Δῆλο -τίς ὁποῖες ξεκίνησε τὸ 1873 ἡ Γαλλικὴ Ἀρχαιολογικὴ Σχολή- ἀποκάλυψαν τὰ σπουδαιότερα σημεῖα τοῦ ἱεροῦ του Ἀπόλλωνα καὶ τῆς ἀρχαίας πόλης. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐρείπια, οἱ νεκροὶ δρόμοι, τὰ ἐρειπωμένα σπίτια μὲ τίς αὐλὲς ποὺ διακοσμοῦνται μὲ λαμπρὰ μωσαϊκά, διασώζονται στὴν ἀρχική τους θέσῃ ἀκόμα καὶ σήμερα. 

Πέρα ἀπὸ τὴν εἰδικὴ καλλιτεχνικὴ ἀξία τους, προσφέρουν ἄμεση καὶ χαρακτηριστικὴ αἴσθηση τῆς καθημερινῆς ζωῆς σὲ ἕναν χῶρο ὅπου ἀναπτύχθηκε γιὰ τόσους αἰῶνες μιὰ ἐξαιρετικὰ ποικιλόμορφη καὶ πλούσια δραστηριότητα.

To ἱερὸ τοῦ Ἀπόλλωνα καὶ τὰ δημόσια κτίρια ποὺ τὸ περιστοιχίζουν βρίσκονται στὴ βορειοδυτικὴ πλευρὰ τοῦ νησιοῦ. Τὸ τέμενος τοῦ Ἀπόλλωνα βρίσκεται στὴ θέση ἀμέσως μετὰ τὸ λιμάνι. Μετὰ τὰ προπύλαια τοῦ ἱεροῦ (2ος αἰ. π.Χ.) καὶ τὴν Ἀγορὰ τῶν Κομπεταλιαστῶν (Ἰταλῶν ἐμπόρων ποὺ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στὴ Δ.) βρίσκεται ὁ Οἶκος τῶν Ναξίων (560 π.Χ.) καὶ ἀνατολικότερα τὸ κτίριο Γ, μία ἀπὸ τίς πιὸ καλοδιατηρημένες κατασκευὲς τοῦ νησιοῦ.

Ἡ Ἱερὰ ὁδός, πλαισιωμένη ἀπὸ ἀναθηματικὲς βάσεις, ὁδηγεῖ ἐμπρὸς στοὺς τρεῖς ναοὺς τοῦ Ἀπόλλωνα. Γύρω ἀπὸ τὸν ἕναν, τὸν πώρινο, εἶναι χτισμένοι σὲ ἡμικύκλιο πέντε θησαυροί, ἕνας ἀρχαϊκὸς καὶ τέσσερις κλασικοί.

Καὶ οἱ τάφοι τῆς Όπιδας καὶ τῆς Ἄργης, ὅπως καὶ τῶν Ὑπερβόρειων Παρθένων;

Στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τοῦ περιβόλου του ἱεροῦ ὑπάρχει τὸ Πρυτανεῖο (ἀρχὲς 5ου αἰ. π.Χ.). Τὴ βόρεια πλευρὰ τοῦ ἱεροῦ διασχίζει ἡ Στοὰ τοῦ βασιλιᾶ τῆς Μακεδονίας Ἀντίγονου (τέλη 3ου αἰ. π.Χ.), μπροστὰ ἀπὸ τὴν ὁποία βρίσκεται ἡ Θήκη, τάφος τῆς Όπιδας καὶ τῆς Ἄργης, τῶν δύο Ὑπερβόρειων Παρθένων ποὺ παραστάθηκαν στὴ γέννηση τοῦ Ἀπόλλωνα· ὁ τάφος τῶν δύο ἄλλων Ὑπερβόρειων Παρθένων, τῆς Λαοδίκης καὶ τῆς Ὑπερύμης, βρίσκεται στὸ Σῆμα, στὴ δυτικὴ πλευρὰ τοῦ τεμένους, ἡ ὁποία, ὅπως καὶ ἡ νότια, κλείνει μὲ τὴ Στοὰ τῶν Ναξίων.

Κοντὰ στοὺς ναοὺς τοῦ Ἀπόλλωνα βρίσκεται τὸ Ἀρτεμίσιο, ναὸς τοῦ 7ου αἰ. π.Χ., σὲ ἕναν χῶρο ποὺ ἦταν λατρευτικὸς ἀπό τη 2η χιλιετία π.Χ., ὅπως πιστοποιοῦν πολλὰ μυκηναϊκὰ ἀναθηματικὰ εὑρήματα. Ἐπάνω στὸν ἀρχαϊκὸ ναὸ κατασκευάστηκε ἄλλος κατὰ τὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο.

Βόρεια τοῦ Ἀρτεμισίου βρίσκονται τὸ Ἐκκλησιαστήριο καὶ τὸ Θεσμοφόριο. Βόρεια τοῦ τεμένους τοῦ Ἀπόλλωνα βρίσκονται ἡ συνοικία τῆς Λίμνης, ναὸς ἀφιερωμένος στοὺς 12 θεούς, τὸ ἱερὸ τῆς Λητοῦς καὶ ἡ περίφημη Λεωφόρος τῶν λεόντων. Πρόκειται γιὰ σπουδαῖα δείγματα τῆς ἀρχαϊκῆς τέχνης τῆς Νάξου, μοναδικὰ στὸν ἑλληνικὸ χῶρο.

Στὴ συνοικία τοῦ θεάτρου, ΝΑ, ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ πολλὲς κατοικίες μὲ ὡραῖα μωσαϊκά. Στὰ Ν προβάλλει ἡ συνοικία τοῦ ποταμοῦ Ἰνωποῦ καὶ ἡ Ταράτσα τῶν Ξένων θεῶν μὲ τὸ Ἠραῖο, τὸν μοναδικὸ ναὸ ἑλληνικῆς θεότητας στὴν περιοχή (!). Μιὰ σκάλα, νοτιότερα, ὁδηγεῖ στὴν κορυφὴ τοῦ Κύνθου καὶ στὸ Ἄντρο, ὅπου κατὰ τὰ ἑλληνιστικὰ χρόνια χτίστηκε ἕνα ἱερὸ τοῦ Ἀπόλλωνα. Στὴν κορυφὴ τοῦ λόφου ὑπάρχει τὸ Κύνθιο, ἕνα ἀπὸ τὰ ἱερότερα σημεῖα τῆς Δήλου

ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

Ὁ Ἀπόλλωνας ἡ Φοῖβος, ὁ αἰώνιος ἔφηβος ...Θὰ ἔρθει πάλι Καὶ θὰ μείνει γιὰ πάντα

Ὁ Ἀπόλλωνας ἡ Φοῖβος, ὁ αἰώνιος ἔφηβος ...Θὰ ἔρθει πάλι Καὶ θὰ μείνει γιὰ πάντα

Ὁ τελευταῖος χρησμός της Πυθίας Νικάνδρας ἦταν:

Ἔστ ἦμαρ ὅτε Φοῖβος

πάλιν ἐλεύσεται

καὶ ἐς ἀεί ἔσεται!

Μετάφραση

Θὰ ἔρθη μέρα ποῦ ὁ Ἀπόλλων

Θὰ ἔρθει πάλι

Καὶ θὰ μείνει γιὰ πάντα.

Ἀναμφίβολα ὁ Ἀπόλλων εἶναι ὁ ἑλληνικότερος τῶν θεῶν. Ὅπως πολύ σωστά ἐπισημαίνουν σύγχρονοι μελετητές της ἑλληνικής θρησκείας,...

τοῦτος ὁ θεός ἀντιπροσωπεύει τὴ νέα ἔκφραση θρησκευτικῆς γνώσης γιὰ τον κόσμο καὶ την ἀνθρώπινη ὕπαρξη, πράγματα πέρα γιὰ πέρα ἑλληνικά καὶ ἀνεπανάληπτα. Ὁ Ἀπόλλων εἶναι ὁ ὄμορφος, ὁ εὐγενικός θεός του φωτός καὶ του ἥλιου. Ἡ προσωνυμία Φοῖβος (ὁ «φωτεινός») ἐκφράζει αὐτὴ την πτυχή του χαρακτῆρα του. Ἐπιπλέον, ἡ γνώση, ἡ ἀλήθεια, ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἁγνότητα βρίσκονται κάτω ἀπὸ την προστασία του. Δὲν θὰ ἀποτελοῦσε ὑπερβολή, ἄν λέγαμε πῶς η πνευματική δύναμη, ποῦ ὁ Ἀπόλλων ἐνσαρκώνει, εἶναι το θεμέλιο του δυτικοῦ πολιτισμοῦ.

Ἡ λατρεία του Ἀπόλλωνα, ἀπαντᾶ σε ὁλόκληρο τον ἑλληνόφωνο κόσμο: ἀπὸ τὴ Σικελία στὴ Δύση μέχρι τον Φάση ποταμό στὸν Εὔξεινο Πόντο. Στὸν θεό αὐτό ἀνήκουν οἱ πρῶτοι ναοί καὶ τα λατρευτικά ἀγάλματα, καὶ ἀπὸ τον θεό αὐτὸν προέρχονται τα θεοφορικά ὀνόματα Ἀπολλώνιος, Ἀπολλόδωρος, Ἀπολλοφάνης κ.ά.

Ἀπὸ τα τεμένη του Ἀπόλλωνα το σπουδαιότερο εἶναι οἱ Δελφοί – το «κέντρο του κόσμου», ὁ «ὀμφαλός της γῆς». Στοὺς Δελφούς χαράχτηκε ἡ περιβόητη ρήση «Γνῶθι σεαυτόν», το ἀνωτάτῳ ἀπολλώνιο δίδαγμα. Γιὰ πολλούς αἰῶνες τοῦτο το Δελφικό μαντεῖο εἶναι ἡ ζωτική δύναμη ὁλόκληρου του Ἑλληνισμοῦ. Ὁ Ἀπόλλωνας εἶναι ὁ Θεός του φωτός, ὁ Θεός της μαντικῆς τέχνης καὶ τῶν ὁραμάτων, της μουσικῆς, τῶν τραγουδιῶν καὶ της ποίησης (προστάτης τῶν καλῶν τεχνῶν), ὁ αἰώνιος ἔφηβος. Ἀκόμη εἶναι ὁ Θεός της θεραπείας ἀλλὰ ἐπειδή πολύ συχνά στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ὅποιος εἶναι ἱκανὸς γιὰ το καλύτερο, εἶναι ἱκανὸς καὶ γιὰ το χειρότερο, ὁ Ἀπόλλωνας εἶναι ὁ θεός της πανούκλας καὶ τῶν ἀρρωστιῶν.

Ὁ Ἀπόλλωνας ἡ πολύ συχνά ὀνομαζόμενος με το γνωστότερο προσωνύμιο του, Φοῖβος, εἶναι ὁ δίδυμος ἀδελφὸς της Θεάς Ἄρτεμις. Πατέρας του εἶναι ὁ Δίας καὶ μητέρα του ἡ Λητώ μία ἐκ τῶν τιτάνων ποῦ ἡ σεμνότητα καί ἡ μετριοφροσύνη την ἀντιπροσώπευαν πλήρως. Γιὰ πολλούς ἡ Λητώ ἀντιπροσωπεύει το σκοτάδι κατ’ ἄλλους πάλι το φῶς της ἡμέρας. Ὁ Δίας σε μία ἀπὸ τις πολλές ἀπιστίες του στὴν ᾞρα, ἐρωτεύτηκε την Λητώ καὶ ἔσμιξε μαζί της. Μήν μπορῶντας ἡ ᾞρα νὰ τιμωρήσει τον ἄπιστο σύζυγό της, στράφηκε στὴ Λητώ μὴν ἀφήνοντάς την νὰ γεννήσει. Ἡ Λητώ, ἐτοιμόγεννη γυρνοῦσε ἀπὸ μέρος σε μέρος ψάχνοντας τον κατάλληλο τόπο γιὰ νὰ φέρει στὸ φῶς τα παιδιά της, ὅμως καμία γῆ δὲν την φιλοξενοῦσε ἀπὸ τον φόβο γιὰ την ὀργὴ της Ἥρας ποὺ θὰ ἔπεφτε πάνω της. Ὕστερά ἀπὸ καιρό, βρέθηκε το κατάλληλο μέρος γιὰ την Λητώ, ἦταν ἕνα πλεούμενο ξερονήσι το ὁποῖο φανέρωσε ὁ Ποσειδῶνας, καὶ το ὁποῖο δὲν φοβόταν την ὀργὴ της Ἥρας. Το νησί ἦταν ἄγονο καὶ δὲν προσφερόταν οὔτε γιὰ καλλιέργεια, οὔτε γιὰ κτηνοτροφική δραστηριότητα, ἔτσι δὲν εἶχε νὰ χάσει τίποτα ὅταν ἡ ὀργὴ της βασίλισσας τῶν Θεῶν θὰ ἔπεφτε πάνω του. Το ὄνομα του ἀρχικά ἦταν Ὀρτυγία καὶ σήμαινε γῆ των ὀρτυκιῶν στὴ συνέχεια ὅμως μετά την γέννηση του Ἀπόλλωνα καὶ ἀφοῦ ὁ Θεός το στερέωσε με τέσσερις πασσάλους στὸ βυθό, το ὀνόμασε Δῆλο (Φωτεινό). Το μέρος εἶχε βρεθεῖ γιὰ την γέννηση τὠν θεῶν, παρόλα αὐτά ὅμως ἡ Λητώ δὲν μποροῦσε νὰ γεννήσει τους θεούς, ἀφοῦ ἡ Ἤρα, κράταγε στὸν Ὄλυμπο την Εἰλειθυία, την θεά τῶν αἴσιων τοκετῶν. Ἡ Δήμητρα, ἡ Ἀθηνᾶ καὶ ἡ Ἀφροδίτη ἔσπευσαν σε βοήθεια της σπαράζουσας τιτάνιδας ὅμως ἦταν ἀδύνατο νὰ γεννήσει ἡ Λητώ παρά την παρουσία τους, χωρίς την συγκατάθεση της Ἥρας. Τότε οἱ θεές ἔστειλαν την Ἴριδα στὴν Ἥρα γιὰ νὰ την πείσει, προσφέροντάς της καὶ ἕνα περίτεχνο περιδέραιο κατασκευασμένο ἀπὸ τον Ἥφαιστο. Ἡ ᾞρα το δέχτηκε καὶ ἠρέμησε, ἀφήνοντας την Εἰλειθυία νὰ πάει στὴ Δῆλο. Μετά ἀπὸ την τεράστια ταλαιπωρία της ἡ Λητώ κατάφερε νὰ γέννηση, πρῶτα την Ἄρτεμη καὶ μετά τον Ἀπόλλωνα.

Χαρακτηριστικό της γέννησης του Ἀπόλλωνα, ἐκτὸς της μεγάλης ταλαιπωρίας της μητέρας του, ἦταν ὅτι δὲν βύζαξε καθώς ἀμέσως ἡ Θέμιδα ἔσταξε στὸ στόμα του μερικές σταγόνες ἀπὸ νέκταρ καὶ ἀμβροσία καὶ το βρέφος ἄρχισε νὰ μεγαλώνει με ἐκπληκτικό ρυθμό. Μέσα σε λίγη ὥρα πῆρε την ὁριστική του μορφή, μία πανέμορφη ὄψη καὶ ἔγινε ὁ Θεός ποῦ ἀντάξιός του σε ὀμορφιά δὲν ὑπῆρχε. Δικαίως οἱ θεές τον χάζευαν νὰ κάνει τα πρῶτα του βήματα πάνω στὸ νησί, το ὁποῖο ἄφησε σε λίγο ταξιδεύοντας γιὰ τον Ὄλυμπο ὅπου στήθηκε μεγάλη γιορτή γιὰ χάρη του, στὴν ὁποία ἔπαιζε την λύρα ποῦ μόλις του εἶχε χαρίσει ὁ πατέρας του καὶ δὲν την ἀποχωρίστηκε ποτέ. Ἕνα ἀπὸ τα κατορθώματα του Ἀπόλλωνα ἦταν ὅτι κατάφερε νὰ σκοτώσει στούς Δελφούς, τον Δράκοντα Πύθωνα. Το τέρας αὐτὸ εἶχε δέκα χέρια καὶ τέσσερα μάτια καὶ κυνηγοῦσε την Λητώ μὴν ἀφήνοντας την νὰ γεννήσει. Ἀφοῦ γέννησε πῆγε στοὺς Δελφούς καὶ ἐκεῖ κατάστρεφε τα πάντα καὶ σκότωνε τους ἀνθρώπους. Ἀφοῦ το σκότωσε ὁ Ἀπόλλωνας, γιὰ νὰ τον τιμήσουν οἱ κάτοικοι, ἔχτισαν μαντεῖο πρὸς τιμή του καὶ θέσπισαν τα Πύθια (ἀγῶνες πρὸς τιμή του Ἀπόλλωνα). Το μαντεῖο αὐτὸ ἦταν το σημαντικότερο της ἀρχαιότητας καὶ σε αὐτὸ κατέφευγαν ἀπὸ ὅλη την Ἑλλάδα ὅσοι ἀναζητοῦσαν κάποιο χρησμό. Ἐκεῖ, ἡ Πυθία καθήμενη πάνω στὸν ἱερὸ τρίποδα καὶ μασῶντας φύλλα δάφνης ἔδινε τους διφορούμενους χρησμούς της. Χωρίς ἀμφιβολία ὁ Ἀπόλλωνας εἶναι ὁ πιὸ ὄμορφος σε θεούς καὶ ἀνθρώπους. Το ὑπέροχο σῶμα του, το καλογυμνασμένο, ἁρμονικό, ἄτριχο κορμί του καὶ τα πάρα πολύ ὄμορφα χαρακτηριστικά του προσώπου του, με τα γαλανά του μάτια καὶ τις μικρές ξανθές του μποῦκλες θὰ τα ζήλευε ὁ καθένας. Παρόλα αὐτὰ ὅμως, παρά την ὀμορφιά του, δὲν ἔχει τις ἐρωτικές ἐπιτυχίες ποῦ ἀναμένουμε. Οἱ γυναῖκες ὄχι μόνο δὲν γοητεύονται ἀπὸ τον Θεό ἀλλὰ τρέχουν μακριά του μὴ θέλοντας νὰ ἔρθουν σε ἐπαφῆ μαζί του. Ἔτσι ὅταν ἐρωτεύτηκε την Δάφνη, την κόρη του θεοῦ ποταμοῦ Πηνειού της Θεσσαλίας αὐτή ἔτρεχε μακριά στὸ δάσος μὴ θέλοντας νὰ τον παντρευτεῖ.

Πέρασαν μερόνυχτα με τον Θεό νὰ την κυνηγάει καὶ νὰ καταφέρνει τελικά νὰ την πλησιάσει ἀρκετὰ, ὅμως τότε ἡ Νύμφη παρακάλεσε τον πατέρα της νὰ την σώσει καὶ ἐκεῖνος την λυπήθηκε καὶ την μεταμόρφωσε στὸ ὁμώνυμο φυτό. Βλέποντάς την ὁ Ἀπόλλωνας τότε ἀπογοητευμένος καὶ ἀπαρηγόρητος ποῦ δέν κατάφερε νὰ ἑνωθεῖ μαζί της, ἀγκάλιασε το δέντρο ποῦ κάποτε ἦταν το σῶμα της κοπέλας, ἔκοψε ἕνα κλαδί με φύλλα της ποὺ κάποτε ἦταν τα μαλλιά της καὶ το φόρεσε στὸ κεφάλι του οἰκιζόμενος πῶς ἔκτοτε θὰ την εἶχε πάντα μαζί του καὶ ἡ Δάφνη ἔγινε το ἱερὸ του δέντρο. Ἀκόμη ἕνα παράδειγμα ἀνεπιτυχοῦς ἔρωτα του θεοῦ, εἶναι ὁ ἔρωτας του με την Κασσάνδρα, την κόρης του βασιλιά της Τροίας Πριάμου. Ὁ Θεός ἐρωτεύτηκε την νεαρή βασιλοποῦλα, ὅμως καὶ αὐτή ἀρνήθηκε τον ἐρώτα του. Τότε γιὰ νὰ την πείσει, της ὑποσχέθηκε πῶς θὰ της χάριζε την ἱκανότητα της μαντείας. Ἡ Κασσάνδρα ἐνέδωσε τελικά στὸν Θεό ὅμως ἀπογοητεύτηκε πολύ ἀπὸ την συνεύρεση μαζί του καὶ τον ἔδιωξε. Τότε ὁ Ἀπόλλωνας θυμωμένος ποῦ μία κοινή θνητή τόλμησε νὰ τον ὑποτιμήσει, σεβόμενος ὅμως καὶ την ὑπόσχεση ποῦ της εἶχε δώσει, της παραχώρησε μὲν την ἱκανότητα νὰ προβλέπει το μέλλον, ὅμως την ἔκανε ἔτσι ὥστε κανείς νὰ μὴν την πιστεύει.

Τέλος ἕνας ἀκόμη χαρακτηριστικός μῦθος ποὺ ὅπως καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἔτσι καὶ αὐτὸς φανερώνει μεταξύ ἄλλων ὅτι δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶσαι ὁ ὀμορφότερος ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶσαι ὁ κατάλληλος, εἶναι ὁ ἔρωτας του Φοίβου γιὰ την Μάρπησσα, την βασιλοπούλα της Αἰτωλίας. Την κοπέλα διεκδίκησε ὁ Θεός με ἕναν θνητό, τον Ἵδα, τον ὁποῖο καὶ πολέμησε. Ὁ Δίας ὅμως με ἕναν κεραυνό του τους χώρισε καὶ ὁ Μάρπησσα ἔπρεπε νὰ διαλέξει. Ὁ Ἀπόλλωνας της ὑποσχέθηκε πῶς θὰ της ἦταν γιὰ

πάντα πιστός καὶ ἡ ζωή δίπλα σε ἕναν θεό θὰ ἦταν ὀνειρική, ἡ Μάρπησσα ὅμως, φοβούμενη πῶς ὅταν τα χρόνια θὰ περνοῦσαν καὶ ἡ ὀμορφιά καὶ τα νιάτα της θὰ χανόντουσαν ὁ Ἀπόλλωνας θὰ την ἐγκατέλειπε, διάλεξε τον θνητό Ἵδα. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ γυναῖκες, ὁ Θεός ἀγάπησε καὶ ἄντρες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον ἐρωτᾶ του γιὰ τον Ὑάκινθο, ἕναν πολύ ὄμορφο θνητό. Παίζοντας ὅμως μαζί του με τον δίσκο μία μέρα, ὁ Ζέφυρος, ὁ ἄνεμος ποῦ ζήλευε τον Ἀπόλλωνα, παρέσυρε τον δίσκο του καὶ σκότωσε τον θνητό. Ἀπαρηγόρητος ὁ Ἀπόλλωνας τον μεταμόρφωσε στὸ γνωστό λουλούδι γιὰ νὰ μείνει ἀθάνατο γιὰ πάντα ἔτσι το ὄνομα του.

Ὁ Ἀπόλλωνας δύο φορές, ἀφοῦ του ἀφαιρέθηκαν ἀπὸ τον Δία οἱ θεϊκές του δυνάμεις, διατάχθηκε ἀπὸ τον πατέρα του νὰ ὑπηρετήσει ὡς δοῦλος σε κάποιον θνητό. Καὶ τις δύο φορές ὁ Φοῖβος ὑπηρέτησε ὁ βοσκός σε κάποιο κοπάδι γι’ αὐτὸ θεωρεῖται καὶ ποιμένας θεός. Η πρώτη φορά ἦταν ὅταν ὑπηρέτησε τον βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα ἐπειδὴ συνωμότησε με την Ἤρα, την Ἀθηνᾶ καὶ τον Ποσειδῶνα γιὰ νὰ πάρουν την ἐξουσία ἀπὸ τον Δία. Ὁ Λαομέδωντας, στὸ τέλος ἀρνήθηκε νὰ πληρώσει τον Ἀπόλλωνα γιὰ τις ὑπηρεσίες του λέγοντας του μάλιστα, ὅταν ὁ θεός διαμαρτυρήθηκε, πῶς θὰ του ἔκοβε τα αὐτιά καὶ θὰ τον πουλοῦσε ὡς δοῦλο. Ὅταν ὁ χρόνος πέρασε καὶ ὁ θεός ξαναπέκτησε τις θεϊκές του δυνάμεις τον τιμώρησε στέλνοντας φονικό λοιμό στὴν Τροία θερίζοντας την χώρα γιά ἕξι μῆνες. Ἡ δεύτερη φορά ποῦ ὑπηρέτησε θνητό ὁ Θεός ἦταν ὅταν, ἐπειδή ὁ Δίας κεραυνοβόλησε τον γιὸ του Ἀπόλλωνα τον Ἀσκληπιό ὅταν ὁ τελευταῖος ἔχοντας προοδεύσει πάρα πολύ στὴν ἰατρική του τέχνη ποῦ καὶ μποροῦσε νὰ ἀνάσταινε μέχρι καὶ νεκρούς, ὁ Φοῖβος τόξευε πάνω ἀπὸ τον οὐρανό τους Κύκλωπες ποῦ χάρισαν στὸν πατέρα του τον φονικό κεραυνό. Τότε ο Δίας ἀφαιρῶντας ξανά τις δυνάμεις του γιοῦ του τον ἔστειλε στὶς Φέρρες της Θεσσαλίας, στὸν βασιλιά Ἅδμητο. Ὁ Ἄδμητος ἀντικρύζοντας την ἐξαίσια μορφή του Ἀπόλλωνα ἀντιλήφθηκε ἀμέσως την θεϊκή του ὑπόσταση καὶ του πρόσφερε τον θρόνο του ὅμως ὁ Φοῖβος του φανέρωσε πῶς ἦταν θέλημα του πατέρα του νὰ μπεῖ στὴν ὑπηρεσία του. Εὐχαριστημένος ἀπὸ την συμπεριφορά του Ἄδμητου ὁ Ἀπόλλωνας, τον ἀντάμειψε γιὰ την εὐγένεια καὶ τους καλούς του τρόπους χαρίζοντας την εὐημερία στὸ παλάτι καὶ στὴν χώρα του, ἡ ὁποία ἔγινε ἰδιαίτερα καρποφόρα με συγκομιδή δύο φορές το χρόνο ἐνῶ οἱ ἀγελάδες τους γεννοῦσαν δύο μοσχάρια τὴ φορά.

Σημείωση:Ὑπάρχει μία παράδοση, ποὺ λέει πῶς στὴ χώρα τών Ὑπερβορείων ἕνας ἱερὸς κῆπος ἦταν ἀφιερωμένος στὸν Ἀπόλλωνα, καθώς καὶ κάποια λατρεία του θεοῦ, με το ἱερατεῖο στὴν ἀπόλυτη δικαιοδοσία της οἰκογένειας τῶν Βορείων. Οἱ πληροφορίες, ποὺ ἔχουμε, γιὰ τον κῆπο ἔρχονται ἀπὸ ἕνα ἀπόσπασμα τραγωδίας του Σοφοκλῆ, ὅπου ὁ ποιητής μιλᾶ γιὰ την ἁρπαγῆ της παρθένας Ὀρείθυιας ἀπὸ τον θεό του Βορείου Ἀνέμου καὶ τὴ μεταφορά της μακριά, στὴν ἀπώτρεη ἄκρη της γῆς καὶ του οὐρανοῦ, στὸν κῆπο του Ἀπόλλωνα. Οἱ σχετικοί στίχοι της ἐν λόγω τραγωδίας του Σοφοκλῆ, ὅπως ἐμφανίζονται στὸν Στράβωνα (7.3), δείχνουν τον Ἀπόλλωνα νὰ εἶναι Ὑπερβόρειος θεός με το ἱερὸ του μέσα σ’ ἕναν κῆπο.

                                                               

 

Ἀπόλλων - Ὁ Μέγας Θεός του Ὀλύμπου

Ἡ Λητώ δὲν πρόλαβε νὰ θυλάσει καθόλου το νεογέννητο θεό. Μόλις γεννήθηκε, ἡ Θέμιδα ἔσταξε στὸ στόμα του μερικές σταγόνες νέκταρ καὶ λίγη ἀμβροσία καὶ ἔτσι ἔγινε το θαῦμα: το βρέφος ἄρχισε νὰ μεγαλώνει ἀπότομα, τα σπάργανα σκίστηκαν καὶ ἔπεσαν ἀπὸ το σῶμα του. Οἱ θεές θαμπωμένες ἀπὸ την ὀμορφιά του, τον καμάρωναν νὰ κάνει βόλτες πάνω στὸ νησί. Ἀμέσως ὁ Ἀπόλλωνας ἔτρεξε πάνω στὸν Ὄλυμπο γιὰ νὰ πάρει την εὐχὴ του παντοδύναμου πατέρα του, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γνωρίσει τους ὑπόλοιπους θεούς. Ὁ Δίας καλοδέχτηκε το γιὸ του καὶ του πρόσφερε πάρα πολλά πλούσια καὶ πανέμορφα δῶρα. Ἀνάμεσα σ' αὐτὰ ἦταν μία ὁλόχρυση μίτρα στολισμένη με ρουμπίνια καὶ σμαράγδια, ποῦ συμβόλιζε τὴ δύναμη του θεοῦ καὶ εἶχε πάνω σκαλισμένες σκηνές ἀπὸ τὴ ζωή τῶν Ὀλυμπίων. Ἐπίσης, ὁ Δίας του χάρισε μία λύρα ποῦ ὁ Ἀπόλλωνας την ἀγαποῦσε πολύ καὶ κάθε φορά ποῦ ἔπαιζε, με τὴ μουσική του μάγευε θεούς καὶ ἀνθρώπους· ἐπιπλέον ἕνα πανώριο ἅρμα ζεμένο με ἑφτὰ ὁλόλευκους κύκνους ποῦ μετέφεραν το θεό σε ὁποῖο σημεῖο της γῆς ἢ του οὐρανοῦ ἐπιθυμοῦσε.




1 Μάταια ἡ Λητώ ἔτρεχε κατάκοπη σ' ὁλόκληρη τὴ γῆ, δοκιμάζοντας κάμπους, βουνά καὶ θάλασσες γιὰ νὰ γεννήσει τα παιδιά της· ὁλόκληρη ἡ γῆ ἀρνιόταν νὰ τὴ δεχτεῖ γιατί φοβόταν την τρομερή ἐκδίκηση της Ἤρας . Μονάχα ἕνα μικρό πλεούμενο νησί, ἡ Ὀρτυγία (νησί τῶν Ὀρτυκιῶν) ἡ Ἀστερία, δέχτηκε νὰ δώσει ἄσυλο στὴ δυστυχισμένη Λητώ. Το νησάκι αὐτὸ ἦταν φτωχό καὶ ἄγονό, δὲν μποροῦσαν νὰ βοσκήσουν σ' αὐτὸ πρόβατα οὔτε βόδια, οὔτε ὅμως καὶ να καρπίσουν ἀμπέλια ἤ ἀλλὰ δέντρα. Γι' αὐτὸ λοιπόν δὲ φοβόταν την ὀργὴ της θεάς. Ὁ Ἀπόλλωνας γιὰ νὰ ἀνταμείψει το φτωχό νησί, μόλις γεννήθηκε το στερέωσε γιὰ πάντα με τέσσερις στῆλες στὸ βυθό της θάλασσας καὶ του ἔδωσε το ὄνομα Δῆλος (= Φωτεινή).




Ἐννιά ὁλόκληρες μέρες κράτησαν οἱ πόνοι της γέννας. Η Λητώ ξαπλωμένη στὴ ρίζα μιᾶς φοινικιᾶς, του μοναδικοῦ δέντρου ποῦ ὑπῆρχε πάνω στὸ νησί, βογκοῦσε ἀπὸ τους πόνους καὶ ἐκλιπαροῦσε την Ἥρα νὰ της ἐπιτρέψει νὰ γεννήσει τα παιδιά της. Ἡ Ἀθηνᾶ, ἡ Δήμητρα, ἡ Ἀφροδίτη καὶ ἄλλες μικρότερες θεές ἔτρεξαν νὰ βοηθήσουν τη Λητώ, ὅμως δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτα χωρίς τὴ συγκατάθεση της Ἥρας, ποῦ κρατοῦσε ἐπάνω στὸν Ὄλυμπο την Εἰλείθυια, τὴ θεά των αἴσιων τοκετῶν. Τελικά, ἔστειλαν την πολύχρωμη Ἴριδα, την ἀγγελιαφόρο τῶν θεῶν, γιὰ νὰ ζητήσει ἀπὸ την Ἥρα νὰ ἐπιτρέψει τον τοκετό, προσφέροντάς της ἕνα περιδέραιο ἐξαιρετικῆς ὀμορφιᾶς ἀπὸ μάλαμα καὶ κεχριμπάρι, ἐννιά πήχεις, ποῦ εἶχε κατασκευάσει στὸ ἐργαστήρι του ὁ μεγάλος τεχνίτης τῶν θεῶν, ὁ Ἥφαιστος. Αὐτό το δῶρο καταλάγιασε το θυμό της Ἤρας, ποὺ ἔστειλε την Εἰλείθυια στὴ Δῆλο. Ἡ Λητώ ἐξαντλημένη ἀπὸ τους ἀβάστακτους πόνους τόσων ἡμερῶν γονάτισε στὴ ρίζα της φοινικιᾶς καὶ ἔφερε στὸν κόσμο πρῶτα την Ἄρτεμι καὶ ἀμέσως μετά τον Ἀπόλλωνα. Την ὥρα της γέννας του θεοῦ ἱεροί κύκνοι πετοῦσαν πάνω ἀπὸ το νησί κάνοντας ἑφτὰ κύκλους, γιατί ἦταν ἡ ἕβδομη μέρα του μῆνα.




Ἡ Λητώ δὲν πρόλαβε νὰ θυλάσει καθόλου το νεογέννητο θεό. Μόλις γεννήθηκε, ἡ Θέμιδα ἔσταξε στὸ στόμα του μερικές σταγόνες νέκταρ καὶ λίγη ἀμβροσία καὶ ἔτσι ἔγινε το θαῦμα: το βρέφος ἄρχισε νὰ μεγαλώνει ἀπότομα, τα σπάργανα σκίστηκαν καὶ ἔπεσαν ἀπὸ το σῶμα του. Οἱ θεές θαμπωμένες ἀπὸ την ὀμορφιά του, τον καμάρωναν νὰ κάνει βόλτες πάνω στὸ νησί. Ἀμέσως ὁ Ἀπόλλωνας ἔτρεξε πάνω στὸν Ὄλυμπο γιὰ νὰ πάρει την εὐχὴ του παντοδύναμου πατέρα του, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γνωρίσει τους ὑπόλοιπους θεούς. Ὁ Δίας καλοδέχτηκε το γιὸ του καὶ του πρόσφερε πάρα πολλά πλούσια καὶ πανέμορφα δῶρα. Ἀνάμεσα σ' αὐτὰ ἦταν μία ὁλόχρυση μίτρα στολισμένη με ρουμπίνια καὶ σμαράγδια, ποῦ συμβόλιζε τὴ δύναμη του θεοῦ καὶ εἶχε πάνω σκαλισμένες σκηνές ἀπὸ τὴ ζωή τῶν Ὀλυμπίων. Ἐπίσης, ὁ Δίας του χάρισε μία λύρα ποῦ ὁ Ἀπόλλωνας την ἀγαποῦσε πολύ καὶ κάθε φορά ποῦ ἔπαιζε, με τὴ μουσική του μάγευε θεούς καὶ ἀνθρώπους· ἐπιπλέον ἕνα πανώριο ἅρμα ζεμένο με ἑφτὰ ὁλόλευκους κύκνους ποῦ μετέφεραν το θεό σε ὅποιο σημεῖο της γῆς ἡ του οὐρανοῦ ἐπιθυμοῦσε.








1 Ἀμέσως μετά ὁ Δίας διέταξε τις Ὧρες νὰ στρώσουν τραπέζι με νέκταρ καὶ ἀμβροσία γιὰ νὰ καλωσορίσουν ὅλοι μαζί τον καινούριο θεό πάνω στὸν Ὄλυμπο. Ἀκολούθησε τρικούβερτο γλέντι μέχρι το πρωί. Ὁ Ἀπόλλωνας ἔπαιζε με τὴ λύρα του καὶ χόρευαν οἱ Χάριτες, ἡ Ἁρμονία, ἡ Ἥβη, ἡ Ἀφροδίτη καὶ ἡ Ἄρτεμι· σε λίγο μπῆκαν στὸ χορό καὶ ὁ Ἔρμης με τον Ἄρη. Μία ἄλλη ὅμως παράδοση διηγεῖται ὅτι ἀμέσως μετά τὴ γέννησή του οἱ κύκνοι μετέφεραν τον Ἀπόλλωνα στὴ χώρα τους ποῦ βρισκόταν στὶς ὄχθες του Ὠκεανοῦ, τους Ὑπερβόρειους· ἐκεῖ καθιέρωσαν τὴ λατρεία του θεοῦ ποῦ τὴ γιόρταζαν ἀδιάκοπα. Ὁ Ἀπόλλωνας ἔμεινε στὴ χώρα τῶν Ὑπερβορεῖων ἕνα χρόνο καὶ ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα κατακαλόκαιρο. Ἡ φύση ὁλόκληρη γιόρτασε με κάθε τρόπο την περιστροφή του μεγάλου θεοῦ με γλέντια καὶ τραγούδια· τα τζιτζίκια καὶ τ' ἀηδόνια τραγουδοῦσαν καὶ τα νερά των πηγῶν ἦταν πιὸ καθαρά. Οἱ Νύμφες καὶ οἱ Νεράϊδες τῶν ποταμῶν καὶ τῶν λιμνῶν χόρευαν μερόνυχτα ὁλόκληρα στὰ βουνά καὶ τα ξέφωτα. Κάθε χρόνο στούς Δελφούς γιόρταζαν αὐτὴ την ἐπιστροφή του με ἑκατόμβες, δηλαδή ὁμαδικές θυσίες ἑκατὸ ζώων.




Στοὺς Δελφούς ὁ Ἀπόλλωνας σκότωσε ἕνα φοβερό δράκοντα ποῦ ὀνομαζόταν Πύθωνας καὶ εἶχε δέκα χέρια καὶ τέσσερα μάτια. ὁ δράκοντας αὐτὸς ποῦ ἔμοιαζε με τεράστια σαύρα ἔκανε πολλές καταστροφές στὴν περιοχή. Θόλωνε τα νερά ἀναταράζοντας τις πηγές καὶ τα ποτάμια, κατέστρεφε τις καλλιέργειες, καταβρόχθιζε τα κοπάδια καὶ τρόμαζε τις Νύμφες· ὅταν μάλιστα ἦταν πολύ μανιασμένος, στραγγάλιζε καὶ κατάπινε τους ἀνήμπορους κατοίκους. Ἐξάλλου, αὐτὸ το τέρας εἶχε κυνηγήσει, με ἐντολὴ της Ἤρας, τὴ Λητώ ὅταν ἔψαχνε τόπο γιὰ νὰ γεννήσει τα παιδιά της.




Ὁ Ἀπόλλωνας με τα ὁλόχρυσα βέλη ποῦ του χάρισε ὁ Ἥφαιστος ἐξόντωσε τον Πύθωνα καὶ ἔτσι ἀπάλλαξε τους κατοίκους της περιοχῆς ποῦ γιὰ νὰ θυμοῦνται το κατόρθωμά του καθιέρωσαν πρὸς τιμή του ἀγῶνες οἱ ὁποῖοι ὀνομάστηκαν Πυθικοί Ἀγῶνες. Ἐπίσης, ἔχτισαν ἕνα μαντεῖο, το μαντεῖο τῶν Δελφῶν, ὅπου ἐκεῖ ἡ Πυθία καθισμένη πάνω στὸν ἱερὸ τρίποδα, μασῶντας φύλλα δάφνης σε κατάσταση ἔνθεης μανίας ἀποκάλυπτε τους διφορούμενους χρησμούς του θεοῦ.

Ἀπὸ το μαντεῖο αὐτὸ πέρασε κάποτε ὁ ἡμίθεος Ἡρακλῆς γιὰ νὰ ζητήσει χρησμό.




Ἡ Πυθία ὅμως ἀρνήθηκε νὰ του ἀπαντήσει, γι' αὐτὸ ὁ Ἡρακλῆς ἔκλεψε τον ἱερὸ τρίποδα καὶ πῆγε νὰ ἱδρύσει ἀλλοῦ μαντεῖο. Ὁ Λοξίας (προσωνυμία του Ἀπόλλωνα γιὰ τους διφορούμενους χρησμούς του) καταδίωκε γιὰ πολύ καιρό τον Ἡρακλῆ· ὅταν τον ἔφτασε, πάλευαν ἐννιά ὁλόκληρες μέρες καὶ νύχτες ἀδιάκοπα, ὁλόκληρη ἡ γῆ τρανταζόταν ἀπὸ τα χτυπήματά τους. Τελικά, ὁ Δίας χώρισε τους δύο ἀντιπάλους ρίχνοντας ἀνάμεσα τους ἕναν κεραυνό.

Ὁ Ἀπόλλωνας ἦταν ἕνας πανέμορφος θεός, πανύψηλος, με καταπληκτική κορμοστασιά, γαλάζια μάτια καὶ κατάξανθες μακριές μποῦκλες. Γι' αὐτὸ εἶχε πολυάριθμες ἐρωτικές περιπέτειες με Νύμφες καὶ θνητές.









1 Ἀπόλλων - Ὁ Μέγας Θεός του Ὀλύμπου



Έτσι, αγάπησε τη Νύμφη Δάφνη, την κόρη του θεού ποταμού Πηνειού της Θεσσαλίας. Αυτή ήταν πανέμορφη και τη ζητούσαν από τον πατέρα της πολλά παλικάρια και γνωστοί ήρωες. Ο Πηνειός την παρακαλούσε να παντρευτεί για να του χαρίσει εγγόνια. Αυτή όμως, αγύριστο κεφάλι, δεν άκουγε το γέροντα πατέρα της, γιατί προτιμούσε να κυνηγάει μέσα στα δάση και να συντροφεύει την παρθένα Άρτεμη. Όταν κάποτε τη συνάντησε ο Απόλλωνας, θαμπώθηκε από την ομορφιά της και θέλησε να την κάνει δική του. Η Νύμφη όμως δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτα του θεού και κατέφυγε στο βουνό. Μερόνυχτα ολόκληρα ο Φοίβος (προσωνυμία του Απόλλωνα) την κυνηγούσε ανάμεσα στους θάμνους και τα πουρνάρια, φωνάζοντάς της πως δεν ήταν ένας τυχαίος γαμπρός αλλά ο λαμπρός Απόλλωνας που τον τιμούσαν θεοί και θνητοί. Τη στιγμή όμως που κόντευε να τη φτάσει, η Νύμφη παρακάλεσε τον πατέρα της να τη σώσει από το αγκάλιασμα του θεού. Τότε ο Πηνειός που λυπήθηκε την κόρη του, τη μεταμόρφωσε στο ομώνυμο δέντρο· τα πόδια της έγιναν οι ρίζες της δάφνης, το σώμα της ο κορμός, τα χέρια της τα κλαδιά και τα μαλλιά της τα φύλλα του γνωστού δέντρου. Ο Απόλλωνας κλαίγοντας απαρηγόρητα αγκάλιασε το δέντρο και αφού δεν κατάφερε να σμίξει με τη Νύμφη όσο ήταν ζωντανή, ορκίστηκε ότι στο εξής η δάφνη θα ήταν το ιερό δέντρο του και ο ίδιος θα φορούσε πάντα δάφνινο στεφάνι.




Ἀπὸ τη σχέση του με τὴ θεά της Θεσσαλίας, τὴ Νύμφη Κυρήνη, ὁ Ἀπόλλωνας ἀπέκτησε ἕνα γιὸ, τον Ἀρισταῖο.

Ἡ Κυρήνη ζοῦσε ἀγρία ζωή στὰ δάση της Πίνδου καὶ προστάτευε τα κοπάδια του πατέρα της. Μία μέρα ἐπιτέθηκε χωρίς ὅπλα σ' ἕνα λιοντάρι, πάλεψε μαζί του καὶ το νίκησε. Ὁ Φοῖβος εἶδε το κατόρθωμά της καὶ την ἐρωτεύτηκα. Κατόπιν την ἀπήγαγε καὶ με το ὁλόχρυσο ἅρμα του την ὁδήγησε, πετῶντας πάνω ἀπὸ στεριές καὶ ἀπὸ θάλασσες, στὴ Λιβύη· ἐκεῖ σ' ἕνα ὁλόχρυσο παλάτι ἔσμιξε μαζί της.




Καὶ με τις Μοῦσες ὁ Ἀπόλλωνας εἶχε ἐρωτικές περιπέτειες. Λένε πῶς ἀπὸ τη Θάλεια ἀπέκτησε τους Κορύβαντες, δαίμονες ποῦ ἀνῆκαν στὴ συνοδεία του Διόνυσου, μαζί με τους Σάτυρους καὶ τα ἀλλά ξωτικά του δάσους. Με την Οὐρανία ἀπέκτησε τους μουσικούς Λίνο καὶ Ὀρφέα, ποῦ γαλήνευαν τὴ φύση ὁλόκληρη παίζοντας τον αὐλὸ τους καὶ ἐξημέρωναν τα ἀγρία θηρία. Ἐπίσης, ὁ Ἀπόλλωνας εἶναι ὁ πατέρας του Ἀσκληπιοῦ, του θεοῦ της Ἰατρικῆς. Λένε πώς ὁ ἐρωτιάρης θεός ἔσμιξε με τὴ Κορωνίδα καὶ την ἄφησε ἔγκυο. Τον καιρό ὅμως ποῦ αὐτὴ περίμενε παιδί ἔκανε ἀπιστίες στὸ θεό πηγαίνοντας μ' ἕναν θνητό. Ὅταν το ἔμαθε αὐτὸ ὁ Ἀπόλλωνας, ὀργισμένος ἀπὸ την προσβολή, σκότωσε την ἄπιστη Κορωνίδα. Τὴ στιγμή ὅμως ποῦ το σῶμα της τοποθετήθηκε πάνω στὴ φωτιά καὶ ἦταν ἕτοιμο νὰ καεῖ, ὁ ἐκδικητικός θεός μεταμορφωμένος σε γῦπα ὅρμησε καὶ τράβηξε ἀπὸ τα σπλάχνα της το παιδί, ζωντανό ἀκόμη.




Την ἴδια ἀτυχία εἶχε καὶ με τὴ Μάρπησσα, τὴ βασιλοπούλα της Αἰτωλίας. Ὁ θεός ἀγαποῦσε τὴ νεαρή κοπέλα, ἀλλὰ την ἔκλεψε ὁ θνητός Ἴδας μ' ἕνα φτερωτό ἅρμα ποῦ του δώρισε ὁ Ποσειδῶνας καὶ την ὁδήγησε στῆ Μεσσήνη. Ἐκεῖ, ὁ Ἴδας καὶ ὁ Ἀπόλλωνας χτυπήθηκαν ἀλλὰ τους χώρισε ὁ Δίας. Η Μάρπησσα εἶχε δικαίωμα νὰ διαλέξει ἀνάμεσα στοὺς δύο ἐραστές. Μάταια ὁ θεός την παρακαλοῦσε καὶ της ἔδινε ὑποσχέσεις αἰώνιας πίστης καὶ ἀφοσίωσης. Αὐτὴ διάλεξε το θνητό Ἴδα, ἀπὸ το φόβο της ὅτι ὁ ἀθάνατος καὶ αἰώνια νέος Ἀπόλλωνας θὰ την παρατοῦσε στὰ γεράματά της, ὅταν θὰ την ἐγκατέλειπαν ἡ ὀμορφιά καὶ ἡ φρεσκάδα της νιότης.

Ἀλλὰ καὶ με την Κασσάνδρα, την κόρη του Πρίαμου, ὁ ἔρωτας δὲν εὐνόησε το θεό. Ὁ Ἀπόλλωνας ἀγαποῦσε την Κασσάνδρα καὶ γιὰ νὰ την κερδίσει της ὑποσχέθηκε νὰ της μάθει την τέχνη της μαντικῆς. Η νεαρή βασιλοπούλα δέχτηκε, ὅταν ὅμως ἔμαθε καλά την τέχνη, ἐγκατέλειψε το θεό. Ἄλλοι πάλι λένε πῶς ὁ θεός ἔσμιξε τελικά με την Κασσάνδρα καὶ ἀπέκτησε μαζί της τον Τρωίλο.






Στὴν κυρίως Ἑλλάδα πίστευαν ὅτι ὁ Ἀπόλλωνας ἦταν ἐραστὴς της τοπικῆς ἡρωίδας Φθίας, ἀπὸ την ὁποῖα ἀπέκτησε τρεῖς γιούς: τον Δῶρο, τον Λαόδοντα καὶ τον Πολυποίτη, ποῦ τους σκότωσε ὁ Αἰτωλός. Στὴν Κολοφώνα πίστευαν πῶς ὁ Ἀπόλλωνας ζευγάρωσε με τὴ Μαντῶ, την κόρη του τυφλοῦ μάντη Τειρεσία καὶ ἀπὸ το σπέρμα του γεννήθηκε ὁ μέγας μάντης Νόμος. Στὴν Κρήτη ὁ ἐρωτομανής θεός ἀγάπησε την Ἀκάλλη, την κόρη του Μίνωα· καρπός της κρυφῆς σχέσης τους ἦταν ὁ Μίλητος. Ἡ Ἀκάλλη μόλις γέννησε, ἄφησέ το νεογέννητο στὸ δάσος, γιατί φοβόταν τον πατέρα της. Ὁ Ἀπόλλωνας φρόντισε νὰ ζήσει ὁ γιὸς του στέλνοντας λύκους νὰ τον προστατεύουν καὶ μία λύκαινα νὰ τον θηλάζει.







Στὴν Ἀθήνα ὁ σκανταλιάρης θεός βίασε την Κρέουσα, την κόρη του βασιλιά Ἐρεχθέα. Ἐκείνη μόλις γέννησε ἐγκατέλειψε το παιδί σε μία ἐρημιά. Ὁ Ἀπόλλωνας φρόντισε νὰ φέρει το μωρό στοὺς Δελφούς, ὅπου το μεγάλωσε ἡ Πυθία. Αὐτὸς ὁ γιὸς του Ἀπόλλωνα ποῦ με τόσο ἄσχημο τρόπο ἦρθε στὴ ζωή ὀνομάστηκε Ἴωνας. Ὁ Ἀπόλλωνας λέγεται ὅτι ἀγάπησε καί νέους ἄντρες. Πιὸ σημαντική εἶναι ἡ ἐρωτική του περιπέτεια με τον Ὑάκινθο, ἕναν παρά πολύ ὄμορφο νέο. Μία μέρα ποῦ ἔπαιζαν οἱ δύο τους με το δίσκο ὁ τρομερός Ζέφυρος (ἄνεμος), ἐπειδή ζήλευε το θεό, παρέσυρε το δίσκο ὁ ὁποῖος χτύπησε τον Ὑάκινθο καὶ τον σκότωσε ἀκαριαία. Ὁ Φοῖβος ἀπαρηγόρητος ἀπὸ το θάνατο του φίλου του καὶ γιὰ νὰ κάνει ἀθάνατο το ὄνομα του, τον μεταμόρφωσε στὸ γνωστό ὁμώνυμο λουλούδι




Διηγοῦνται πῶς ὁ Ἀπόλλωνας δύο φορές ὑποχρεώθηκε νὰ μπεῖ δοῦλος στὴν ὑπηρεσία θνητῶν. Ἡ πρώτη φορά ἦταν ὅταν μαζί με τον Ποσειδῶνα, την Ἤρα καὶ την Ἀθηνᾶ θέλησαν νὰ πάρουν την ἐξουσία του Δία καὶ γι' αὐτὸ προσπάθησαν νὰ τον δέσουν με τεράστιες σιδερένιες ἁλυσίδες καὶ νὰ τον κρεμάσουν στὸν οὐράνιο θόλο. Η συνωμοσία ὅμως ἀπέτυχε καὶ η τιμωρία του Ἀπόλλωνα ἦταν νὰ φυλάει τα κοπάδια του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα, πάνω στὶς βουνοπλαγιές της Ἴδης. Ὁ Ἀπόλλωνας ἔτσι κι ἔκανε, μία καὶ δὲν μποροῦσε ν' ἀντιμιλήσει στὸν πατέρα του, τον παντοδύναμο Δία. Μόλις ὅμως πέρασε ὁ ἕνας χρόνος, ὁ Λαομέδοντας ἀρνήθηκε νὰ πληρώσει το θεό γιὰ τις ὑπηρεσίες του καὶ τον ἐδίωξε κακήν κακῶς. Ὅταν αὐτὸς διαμαρτυρήθηκε, τον ἀπείλησε ὅτι θὰ του κόψει τ' αὐτιά καὶ θὰ τον πουλήσει σὰν δοῦλο. Μόλις ὁ Ἀπόλλωνας ξαναβρῆκε τὴ θεϊκή του δύναμη, ἔστειλε φονικό λοιμό στὴν Τροία ποῦ ρήμαζε τὴ χώρα γιὰ ἕξι ὁλόκληρους μῆνες. Οἱ γυναῖκες γεννοῦσαν νεκρά παιδιά, τα κοπάδια ἀποδεκατίζονταν καὶ τα σπαρτά ξεραίνονταν χωρίς νὰ δίνουν καρπούς.

Ὁ Ἀπόλλωνας πέρασε τὴ δοκιμασία του βοσκοῦ καὶ γιὰ δεύτερη φορά. Αὐτό ἔγινε ὅταν ὁ Δίας κεραυνοβόλησε τον Ἀσκληπιό, γιατί εἶχε προοδεύσει τόσο πολύ στὴν ἰατρική, ὥστε κατόρθωνε νὰ ἀνασταίνει νεκρούς. Ὁ Φοῖβος πληγώθηκε ἀπὸ το θάνατο του γιοῦ του καὶ γιὰ νὰ ἐκδικηθεῖ σημάδεψε με τα ὁλόχρυσα βέλη του πάνω ἀπὸ τον Ὄλυμπο τους Κύκλωπες ποῦ εἶχαν κατασκευάσει τον κεραυνό. Ὁ Δίας ἀγανακτισμένος πιὰ ἀπὸ τὴ συμπεριφορά του Ἀπόλλωνα δὲν ἀστειευόταν καθόλου· ἤθελε νὰ φυλακίσει το γιὸ του στὰ ὀλοσκότεινα καὶ ἀφιλόξενα Τάρταρα, στὰ ἔγκατα της μάνας Γαίας. Ὅμως ἡ Λητώ τον παρακάλεσε νὰ ἐλαφρύνει την ποινή του. Τότε μόνο ὁ Δίας υποχώρησε καὶ διέταξε τον Ἀπόλλωνα νὰ μπεῖ στὴν ὑπηρεσία του βασιλιά Ἄδμητου. Ὅταν ὁ Ἀπόλλωνας ἔφτασε στὶς Φέρρες της Θεσσαλίας καὶ παρουσιάστηκε στὸν Ἄδμητο, αὐτὸς ἀπὸ τὴ

γλυκύτητα της μορφῆς του καὶ τὴ θεϊκή ὀμορφιά του κατάλαβε πώς ἦταν κάποιος θεός μεταμορφωμένος σε θνητό. Ἔπεσε στὰ γόνατά του καὶ του πρόσφερε το θρόνο του. Ὁ Ἀπόλλωνας ὅμως του ἐξήγησε ὅτι ἦταν θέλημα του Δία νὰ δουλέψει στὴν ὑπηρεσία του καὶ συγκινημένος ἀπὸ την καλή συμπεριφορά καὶ το σεβασμό του Ἄδμητου, ἔφερε την εὐημερία στὸ παλάτι καὶ σ' ὅλη τὴ χώρα· ὅλες οἱ ἀγελάδες γεννοῦσαν δύο μοσχάρια τὴ φορά, τα χωράφια κάρπιζαν δύο φορές το χρόνο καὶ ὅλο καὶ περισσότερα πλούτη συγκεντρώνονταν στὰ χέρια του εὐγενικού Ἄδμητου.




Ὁ Ἀπόλλωνας ἔλαβε μέρος στὴ Γιγαντομαχία στὸ πλευρό του πατέρα του Δία. Ἐπίσης συμμετεῖχε στὸν Τρωικό πόλεμο καὶ ἦταν πάντοτε με το μέρος των Τρώων. Ἀκόμη συνέβαλε στὴν ὁλοκλήρωση της Ἀργοναυτικῆς ἐκστρατείας βοηθῶντας τον Ἰάσονα νὰ φτάσει στὴ μαγική χώρα του Αἰήτη. Δύο φορές χρειάστηκε ὁ Ἀπόλλωνας νὰ χρησιμοποιήσει τις σαΐτες του γιὰ νὰ ὑπερασπίσει τὴ μητέρα του, τὴ Λητώ. Η πρώτη φορά ἦταν ὅταν ὁ γίγαντας Τιτυός ἐπιθύμησε τὴ Λητώ καὶ προσπάθησε νὰ τὴ βιάσει. Ὁ θεϊκός γιὸς της ἐνέργησε ἀστραπιαία· σκότωσε με τα βέλη του το γίγαντα λίγο πρὶν πραγματοποιήσει την ἄτιμη σκέψη του. Κάποια ἄλλη φορά μαζί με την ἀδερφὴ του Ἄρτεμι ἐξόντωσαν τα παιδιά της Νιόβης, ἐκτὸς ἀπὸ δύο, ὅταν αὐτή καυχήθηκε ὅτι ἦταν πιὸ εὐτυχισμένη καὶ πιὸ τυχερή ἀπὸ τη Λητώ ποῦ εἶχε μόνο δύο παιδιά, ἐνῶ ἡ ἴδια εἶχε δεκατέσσερα. Ὁ Ἀπόλλωνας σκότωσε με τα βέλη του τα ἀρσενικά παιδιά καὶ ἡ Ἄρτεμι τις κόρες. Ο Δίας λυπήθηκε τὴ Νιόβη καὶ τὴ μεταμόρφωσε σε βράχο ποῦ κλαίει ἀκόμη γιὰ το χαμό των παιδιῶν της.




Ὁ Ἀπόλλωνας ἦταν γενικά ὁ θεός της μουσικῆς καὶ της ποίησης. Γι' αὐτὸ προέδρευε πάνω στὸν Ἐλικώνα, στοὺς ἀγῶνες τῶν Μουσῶν. Ἐπιπλέον, ἦταν θεός καὶ της μαντικῆς. Πίστευαν ὅτι ἐμπνέει τόσο τους μάντεις ὅσο καὶ τους ποιητές. Ἐπίσης ἦταν θεός ποιμενικός ποῦ οἱ ἔρωτες του με τις Νύμφες καὶ τους νέους ποῦ ἔγιναν λουλούδια τον συνέδεαν με τὴ βλάστηση καὶ τὴ φύση. Ἦταν ἀκόμη θεός πολεμιστής ποῦ με τα τόξα καὶ τα ὁλόχρυσα βέλη του μποροῦσε νὰ στείλει ἀπὸ μακριά την ἐκδίκησή του.




Τα ἱερὰ ζῶα τα ἀφιερωμένα στὸν Ἀπόλλωνα ἦταν ὁ λύκος καί το ἐλάφι. Ἀπὸ τα πουλιά ὁ κύκνος, ὁ γῦπας καὶ το κοράκι ποῦ ἀπὸ το πέταγμά τους ἔπαιρναν χρησμούς. Τέλος, ἀπὸ τα θαλάσσια ζῶα το δελφίνι, ποῦ το ὄνομα του θύμιζε τους Δελφούς, το κυριότερο ἱερὸ του Ἀπόλλωνα. Η δάφνη ἦταν το κατ' ἐξοχήν ἱερὸ φυτό του θεοῦ.

Ὁ Ἀπόλλωνας ἦταν ἡ προσωποποίηση του φωτός καὶ του ἥλιου. Ἀντιπροσώπευε τις καλές τέχνες, τὴ μουσική καὶ την ποίηση, ποῦ τόσο πολύ λάτρεψαν καὶ καλλιέργησαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες.













«ἔστ' ἦμαρ ὅτε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καὶ ες αεί ἔσσεται»

ΠΟΙΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

ΠΟΙΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ




Ὁ Πλάτων στὸν Κρατύλο, ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἀπόλλων εἶναι ὁ δημιουργός της ταυτόχρονης κίνησης των "ΟΜΟΠΟΛΩΝ"(οὐράνιων σφαιρῶν). Ἐνῶ ἀπὸ την λέξη "ΟΜΟΠΟΛΩΝ" προῆλθε το ὄνομα Ἀπόλλων με την ἀντικατάσταση του "ΟΜΟ" σε "Α" καὶ με την παρεμβολή ἑνὸς ἀκόμη "Λ".




Ὡστόσο ὅπως πραναφέραμε το "ΟΜΟ" μετατρέπεται σε "Α" καὶ ἀπορρούμε πώς εἶναι δυνατόν;Ὁ θεός αὐτὸς ὡς δημιουργός της ταυτόχρονης κίνησης των οὐράνιων σφαιρῶν εἶναι το Α και το Ω του κόσμου. Το δε Α στα κλειδιά του Πυθαγόρα εἶναι Ταῦρος(βόδι), ἔχοντας ἀριθμὸ 1 καὶ ἱερογλυφικό το τρίγωνο ποὺ περιβάλλει τον οὐρανὸ(Νούτ). Νὰ τονίσουμε ἀκόμη ὅτι το "Λ" στὰ κλειδιά του Πυθαγόρα ἔχει ἱερογλυφικό το Ὦ.

Κατά την μυστική παράδοση στὰ πλανητικά συστήματα ὑπάρχει ἱεραρχία στὸ ἐποπτεύων ἔργο. Εἶναι κατά τον Ἡσίοδο το λεγόμενον χρυσόν γένος, ποὺ εἶναι οἱ φύλακες τῶν θνητῶν ἀνθρώπων.



Οἱ θεοί γνωρίζουν την οὐσία τῶν Ὄντων καὶ χρησιμοποιοῦν τα πραογματικά ὀνόματα, ἐνῶ ἀπὸ τους ἀνθρώπους λίγοι μυημένοι γνωρίζουν τα πραγματικά ὀνόματα, διότι ἀναγκαστικά τα ἀλλάξαν γιὰ νὰ κρυπτογραφήσουν τα μυστικά.

Το κλειδί της ἀποκωδικοποίησης εἶναι τα ὀνόματα, ὅπως μας δίδαξαν οἱ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΦΟΙ !!!