Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 15 Ιουλίου 2025

«Ἡ Ἥρα καὶ τὸ Μυστικὸ Λουλούδι τῆς Γέννησης»

 «Ἡ Ἥρα καὶ τὸ Μυστικὸ Λουλούδι τῆς Γέννησης»




Πρὶν ἀπὸ θεοὺς καὶ θνητοὺς, πρὶν γεννηθῇ ὁ χρόνος,
μία θεά ἐβάδιζε μόνη…

Ἦτο ἡ Ἥρα. Ὄχι σύζυγος. Ὄχι βασίλισσα. Ἀλλὰ Δύναμις αὐτογενὴς, θυμοῦ καὶ τιμῆς.                       Καὶ στὴ σιγὴ τῶν ἀρχῶν, εὑρὲθη μπροστὰ της…

ἓν ἄνθος.»

«Ἀνακάλυψε τὸν ἀρχαῖο μῦθο ὡς ποτὲ πρὶν…
🎥 Στὸ κανάλι: [https://youtu.be/P-7L_yCySg4]
📖 Καὶ στὸ blog: [σύνδεσμος]

«Ἤτο καιρός θεῖος... Ὅταν ἡ Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν ἔπιασε στὰ χέρια της ἕνα λουλούδι ἀπαγορευμένο...

Οὔτε Δίας, οὔτε θνητὸς δὲν ἤξερε τὴ δύναμή του.

Ἡ Ἥρα τὸ ἐμύρισε... καὶ ὁ πόλεμος ἐγεννήθη.

Ἔτσι γεννήθη ὁ Ἄρης. 

Ἄνευ πατρὸς. 

Μόνον μὲ τὴν βούληση καὶ τὴν θείαν ὀργήν.»


«Γέννημα θυμοῦ... ὁ πόλεμος εἶναι θεός.»

«Ἡ Ἥρα ἔτεκεν θεόν χωρὶς ἄνδρα.

Ὁ κόσμος ἀκόμη πολεμᾷ.

Καὶ τὸ λουλούδι;

Ἴσως νὰ περιμένῃ τὴν ἐπόμενη θεά…»

   ➤ Ἀκολούθησε τὴν ὁδὸ τῶν θεῶν:

🎥 Ἐγγράψου στὸ κανάλι

Τὸ λουλούδι ἦτο μυστικὸ... ὁ καρπὸς του ἦτο θεὸς.»

🔱 Ἡ θεά ἔσπειρε ἕνα λουλούδι... ὁ κόσμος θερίζεται ἀπὸ μάχες.

Κείμενο:

Πρὶν ὁ Δίας βασιλεύσῃ στὸν Ὄλυμπο, πρὶν ἀκόμη καὶ ὁ χρόνος καταμετρηθῇ,
ἡ Ἥρα εἶχεν ἕνα μυστικὸ ὅπλο.

Ἕνα λουλούδι ποὺ ἐφυτρώνει μιᾶ φορά σὲ κάθε αἰῶνα. Ὅποια θεά τὸ ἀγγίξῃ,
δύναται νὰ γεννήσῃ ἄνευ ἀνδρός.

Καὶ ἡ Ἥρα ὁργισμένη, πικραμένη, ἔτεκεν τὸν θεὸ τοῦ πολέμου.
Ἄρης, γεννημένος ἀπὸ μοῦσα δυνάμεως, ὄχι ἀγάπης.

Τὸ λουλούδι ἦτο ἡ ἀρχὴ. Ὁ πόλεμος ἔγινε καρπός.

🔱 Ἐμβάθυνε στὸν μῦθο ποὺ ἔκρυψαν οἱ παλαιοὶ.
Ἡ Ἥρα, ὄχι ὡς ἥμερη σύζυγος τοῦ Διός,
ἀλλὰ ὡς Μητέρα τοῦ Αἵματος.






«Ἡ Ἥρα, ἡ θεά τῶν ἀστερισμῶν, τῶν γάμων καὶ τῆς ζήλειας...
Ἐκράτησε στὰ χέρια της ἕνα λουλούδι θεῖο.

Ἐμύρισε τὴν δύναμη τῆς φύσεως...

καὶ ἔτεκεν ἄνευ ἀνδρός…

τὸν Ἄρη — θεὸν πολέμου, ὀργῆς καὶ σιδήρου.

Ἦταν ἡ γέννησις τοῦ πολέμου… ὄχι μὲ ἔρωτα, ἀλλὰ μὲ μῖσος.»

 Εικόνα: Ὁλύμπιος κῆπος, λευκὴ ὁμίχλη, ἀνάδυση ἀνθισμένου φυτοῦ ἀπὸ λίμνη ἀκίνητη.

🎥 Τὸ Μυστικὸ Λουλούδι – Ὁ Μῦθος τῆς Γυναικείᾳ Δημιουργίας
:

«Οἱ Τιτάνες το ἔκρυψαν. Οἱ Ὀρφικοὶ ψιθύρισαν ὅτι μόνον μιᾶς θεᾶς ἡ θέλησις μπορεῖ νὰ γεννήσῃ δίχως σπέρμα.

Οὔτε γάμος, οὔτε ἔρως, οὔτε Δίας.
Μόνον θυμὸς, καὶ θεία ἀνάγκη.»

«Ἡ Ἥρα τὸ ἐμύρισε.

Καὶ τότε…

Ἔσαλεν ὁ κόσμος. Ἠχοῦν αἱ πέτρες, ἐκρήγνυνται αἱ νεφέλαι.

Καὶ ἐντός της… ἡ σπίθα ἔγινε πῦρ.

Οὔτε κύησις, οὔτε χρόνος. Μόνον γένεσις θεοῦ.

Ἀπὸ γυνὴ μόνη.

Καὶ ὁ θεὸς ἐκεῖνος, ἔκραξε μὲ σιδηρᾶ κραυγή.

Ἤτο ὁ Ἄρης.»

«Προσεύχομαι – λέει ἡ ἴδια - ὁ Ζεὺς νὰ μὴ τὸ μάθει»... Καὶ ἐξιστορεῖ: 

Ἡ θεὰ ἮΙρα, ὅταν ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ ἐγεννήθη χωρὶς μητέρα, πληγώθηκε ποὺ ὁ Ζεὺς δὲν χρειάστηκε τὶς ὑπηρεσίες της. Πῆγε καὶ παραπονέθηκε στὸν Ὠκεανὸ γιὰ τὶς πράξεις τοῦ συζύγου της. Σταμάτησε στὴν πόρτα μας, κουρασμένη ἀπὸ τὸ ταξείδι. Ὅταν τὴν εἶδα ρώτησα: Τί σὲ ἔφερε ἕως ἐδῶ, ἮΙρα; 
Τὴν παρηγόρησα μὲ λόγια φιλικά: «Οἱ λέξεις», λέει, «δὲν ἀνακουφίζουν τὸν πόνο μου. Ἂν ὁ Δίας ἔγινε πατέρας χωρὶς νὰ χρησιμοποιήσει σύζυγο καὶ κατέχει καὶ τοὺς δύο τίτλους μόνος του, γιατί νὰ μὴν πρέπει νὰ προβῶ κι ἐγὼ σὲ μιὰ μητρότητα χωρὶς σύζυγο, μιὰ γέννηση ἀπὸ παρθένα , ποὺ δὲν τὴν ἄγγιξε ἄνδρας; 
Θὰ δοκιμάσω κάθε φάρμακο στὴν πλατειὰ Γῆ καὶ στὸν κενὸ Ὠκεανὸ καὶ στὶς βαθειὲς κοιλότητες στὰ Τάρταρα»... 
Τὰ λόγια της ἦταν κοφτά. 
Τὸ πρόσωπό μου ἦταν διστακτικό. «Φαίνεσαι, Νύμφη, ὅτι μπορεῖς νὰ βοηθήσεις», λέει. 
Τρεῖς φορὲς ἤθελα νὰ βοηθήσω, τρεῖς φορὲς κόλλησε ἡ γλῶσσα μου: 
Ὁ θυμὸς τοῦ Διός μου προκαλοῦσε φόβο. «Σὲ παρακαλῶ, βοήθησέ με», εἶπε, «θὰ ἀποκρύψω τὴν πηγὴ τῆς βοήθειάς μου». Μάρτυς μου ἡ ἱερὰ Στύξ. 
«Ἕνα λουλούδι», εἶπα, «ἀπὸ τὰ λιβάδια της Ὠλένου θὰ πραγματοποιήσει τὴν εὐχή σου. Εἶναι μοναδικὸ στοὺς κήπους μου. 
Καὶ μιὰ στεῖρα ἀγελάδα νὰ τὸ ἀκουμπήσει θὰ γίνει μητέρα... 
Γρήγορα ἔκοψα τὸ στερεωμένο λουλούδι μὲ τὸν ἀντίχειρά μου. 
Ἡ ἮΙρα αἰσθάνεται τὸ ἄγγιγμα. Καὶ μὲ τὸ ἄγγιγμα συλλαμβάνει. 
Φουσκώνει καὶ εἰσέρχεται στὴν Θράκη καὶ στὴν δυτικὴ Προποντίδα, καὶ πραγματοποιεῖ τὴν εὐχή της: Ὁ Ἄρης δημιουργήθηκε. 
Ἐνθυμούμενος τὸν ρόλο μου στὴν γέννησή του, ὁ Ἄρης εἶπε: «Καὶ ἐσὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχεις μιὰ θέση στὴν πόλη του Ρωμύλου, τὴν Ρώμη». 


Ἔτσι ἐμφανίσθηκε τότε ἐπὶ Γῆς ὁ θεὸς Ἄρης! 
Καὶ ἡ Χλωρὶς ἐπῆρε καὶ τὸ ἐπίθετο Ἀρεγονίδα! (βλ. Ἀργοναυτικά-Ὀρφικά, 126). 
Ὁ παραπάνω ἀρχαῖος μῦθος, σχεδὸν κρύφτηκε... δὲν διδάχθηκε ποτὲ (ὅπως εἶναι ὁ προορισμὸς τοῦ μύθου)... 
Μάλιστα παραφράσθηκε ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, γιὰ τὴν «μαγικὴ» γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν Παναγία, μυρίζοντας τὸν κρίνο... 






Ἡ θεὰ Χλωρὶς ἦταν ἀρχικῶς χθονία θεότης τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. 
Θεότητα τῆς βλαστήσεως, τῶν λουλουδιῶν, τῶν ἀνθέων – ἐξ οὗ καὶ Ἀνθοῦσα. 
Ἦταν θυγατέρα τῆς Περσεφόνης (ἢ τοῦ Ἀμφίονος καὶ τῆς Νιόβης) καὶ σύζυγος τοῦ θελκτικοῦ ἐραστῆ Ζεφύρου. 
Ὅταν ἐτελοῦντο τὰ πρῶτα Ἠραία, στὴν Ἠλεία, καὶ διεξαγόταν ἀγῶνας δρόμου τῶν παρθένων στὸ στάδιο τῆς Ὀλυμπίας, πρώτη νικήτρια ἦταν ἡ Χλωρίς. Συλλατρευόταν μὲ τὴν Λητώ. Ἄγαλμὰ τῆς παρθένου Χλωρίδος ἵστατο στὸ Ἄργος, παρὰ τῆς Λητοῦς, ἔργο τοῦ Πραξιτέλους! 

Μεταγενέστερα, οἱ Ρωμαῖοι τὴν εἶπαν Φλώρα (< Χλώρα, ὅπως ἡ Χλώρινα ἔγινε Φλώρινα). Ἡ «Ρωμαία» θεά, ἔγινε πανομοιότυπη μὲ τὴν Χλωρίδα. (Ὀβίδιος «Fast.», V.195). Σύζυγός της ἦταν ὁ Αἴολος (κατὰ παράφρασιν τοῦ Ζεφύρου). 
Οἱ Λατῖνοι ἐκτὸς ἀπὸ θεότητα τῆς ἐαρινῆς βλαστήσεως (κυρίως τῶν δημητριακῶν φυτῶν (σίτου, κριθῆς, κ.ά.) καὶ τῶν ὀπωροφόρων δένδρων, τὴν ἔκαμαν καὶ θεότητα τῶν καρποφόρων δένδρων, τῆς ἀμπέλου καὶ τῶν ἀνθέων. 
Μὲ τὴν Rοbigus (ἢ Robigo) ἐμπόδιζε τὴν σκωρία τῶν σιτηρῶν. 
Μὲ τὴν Pomona / Πομονα ἀγρυπνοῦσε ἐπὶ τῶν ὀπωροφόρων δένδρων. 
Ἡ Flora ἦταν μία τῶν 12 θεοτήτων, ποὺ ἐξευμένιζαν μὲ ἐξιλαστήριες θυσίες, ὅταν ἐμφανιζόταν κάποιο ἔκτακτο γεγονός. 
Εἶχε ἀρχαιότατο ναὸ στὴν Ρωμη, ἐπὶ τοῦ Κυρηναλίου λόφου, καὶ ἴδιον ἱερέα καὶ δεύτερο ναό, ἀνεγερθέντα κατὰ τὸν 2ο π.X. αἰῶνα, ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς ἀφορίας, «παρὰ τὸν μέγαν Κίρκον». 
Ἐτελοῦντο πρὸς τιμήν της μεγάλες ἀγροτικὲς ἑορτές, τὰ Φλοράλια / Floralia, τὸν μῆνα Ἀπρίλιο (περίπου 28 Ἀπριλίου-1η Μαΐου), πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς προστασίας «ἐσπαρμένων ἀγρῶν». 
Ἐτιμᾶτο ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὶς γυναῖκες. 
Ἀπεικονίζετο ὡς νεαρὰ γυνή, ἐστεμμένη μὲ ἄνθη. Τὰ πλεῖστα τῶν ἀγαλμάτων, τὰ ὁποῖα φέρουν τὸ ὄνομα τῆς Flora εἶναι προσαρμογὲς τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἀγαλμάτων. 
Ἀπεικονίσεις της διεσώθησαν καὶ ἐπὶ ἀρχαίων νομισμάτων. 

:Τὸ Νόημα τοῦ Μύθου – Θυμὸς, Μήνις, Δημιουργία

«Ὁ Ἄρης, ἄνευ πατρὸς, ἀνετράφη μὲ ξίφος, ὄχι γάλα.

Ἔμαθεν νὰ πληγώνῃ πρὶν ἀγαπῇ.

Καὶ ὅταν οἱ θεοὶ εἶδαν τὸν καρπὸν τοῦ θυμοῦ, ἐφοβήθησαν.

Διότι ὁ Ἄρης δὲν ὑπακούει. Οὔτε στὸν Δία. Οὔτε στὴ μοῖρα.»


«Ὁ μῦθος δὲν εἶναι παραμύθι.

Τὸ ἄνθος ὑπάρχει μέσα σου.

Κάθε στιγμή ποὺ θύμωσε ἡ ψυχή σου χωρὶς λόγο, κάθε κραυγὴ τοῦ ἀδίκου, κάθε μάχη ποὺ γεννιέται δίχως νὰ τὴν θές…

Ὁ Ἄρης εἶναι τέκνον τῆς Ἥρας μέσα σὲ κάθε ἄνθρωπο.

Καὶ ὁ μῦθος αὐτὸς, ἤρθε νὰ σοῦ θυμίσῃ τὴν δύναμη ποὺ φέρει ἡ ὀργὴ ὅταν μένει ἄγονος.»


Σάββατο 14 Ιουνίου 2025

Το Αθάνατο Νερό των Θεών – Το Μυστικό Ελιξίριο της Αρχαίας Ελλάδας"




Τὸ Ἀθάνατο Νερὸ τῶν Θεῶν – Τὸ Μυστικὸ Ἐλιξίριο τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας" 

 



«Ἄκουε, ὦ θνητέ, τὴν ἀπόρρητον διήγησιν τῆς ὕδατος τῆς ἀθανάτου…»

Το Αθάνατο Νερό των Θεών – Το Μυστικό Ελιξίριο της Αρχαίας Ελλάδας"

ὃ ποτὲ θεοὶ ἔπιον, ἀνθρώποις ἐκρύβη·                                                                                        τοῦτο  ἐστὶ τὸ νέκταρ, ἡ ἀμβροσία,                                                                                              τὸ ἔκκριτον ὕδωρ ὃ ζωὴν ἀτελεύτητον παρέχει.

«Ὁ Πίνδαρος λέγει: Ἀμβροσία καὶ νέκταρ…»

Αφήγηση:

Πάντες οἱ ἀθάνατοι ἐτρύφων τοῦ νέκταρος καὶ τῆς ἀμβροσίας.
Ὁ Πίνδαρος μαρτυρεῖ, ὡς οἱ ἀθάνατοι τὰ ἐδέσματα ταῦτα εἶχον
καὶ διὰ τούτων ἀγήραστοι εἰσίν.

 

Μέρος 1ο – Τὸ Νερὸ τῶν Θεῶν  (0:40 - 3:00)

🏛️ Τὸ Ἀθάνατο Νερὸ τῶν Ἀρχαίων – Νέκταρ, Ἀμβροσία καὶ Μυστήρια 

Στὴν καρδιὰ τῆς Ἑλληνικῆς Μυθολογίας καὶ τῶν Μυστηριακῶν Θρησκειῶν τῆς Ἀρχαιότητας κρύβεται ἕνας θεϊκὸς μῦθος: 

Τὸ Νερὸ τῆς Ἀθανασίας.          Ὁ Ὅμηρος, ὁ Πίνδαρος, καὶ οἱ Ὀρφικοὶ μᾶς παρέδωσαν τὴν εἰκόνα μιᾶς θείας οὐσίας — τοῦ νέκταρος καὶ τῆς ἀμβροσίας — ποὺ χαρίζουν ἀθανασία καὶ σοφία. 


Σὲ αὐτὸ τὸ ἐπεισόδιο ἐρευνοῦμε τοὺς θρύλους, τὶς τελετές, τὶς ἀλχημικὲς ἀναζητήσεις καὶ τοὺς φιλοσοφικοὺς συμβολισμοὺς πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ μυστηριακὸ ὑγρό. 


Τὸ νερό, πηγὴ καὶ σύμβολο ζωῆς, ἔγινε ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια ἀντικείμενο λατρείας ὅλων τῶν πρωτόγονων λαῶν. Ὅποιες καὶ ἂν εἶναι οἱ πολιτισμικές τους δομές, τὸ νερὸ ἀποτελεῖ ἀστείρευτη πηγὴ δύναμης καὶ ζωῆς: καθαρίζει, θεραπεύει, ἀνανεώνει καὶ διασφαλίζει τὴν ἀθανασία. 

Μῆνιν οὐ ζητεῖς ἐν ποτηρίῳ,
ἀλλ’ ἐν καθαρῷ νοῒ, ψυχῇ γεγυμνασμένῃ.
Τὸ ὕδωρ τῆς ἀθανασίας, κατὰ τοὺς σοφοὺς,
ἐστιν ἡ γνῶσις ἑαυτοῦ καὶ ἡ ἕνωσις μετὰ τοῦ θείου.


Ἡ ἀθανασία καὶ ἡ αἰώνια ζωὴ ἦταν τὸ μεγάλο ὄνειρο τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους, ἡ λαχτάρα του αὐτὴ τὸν ἔκανε νὰ ψάχνει ἀλλὰ καὶ νὰ συνεχίζει μέχρι σήμερα νὰ ἐρευνᾶ γιὰ τὸ ἐλιξίριο τῆς ἀθανασίας. 
Γιὰ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες τὸ πιὸ ὀνομαστὸ ἐλιξίριο ἦταν τὰ νερά της Στυγός. Ἀλλὰ καὶ τὸ νερὸ ποὺ δίνανε ὅρκο οἱ θεοί. 


Ἡ Στύγα ἦταν μιὰ φοβερὴ θεότητα, ἡ μεγαλύτερη κόρη τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Τηθύος, ποὺ ἔμενε στὰ τάρταρα, στὴν παγωνιά, ἀπομονωμένη ἀπὸ τοὺς ἄλλους θεοὺς ποὺ δεν τη συμπαθοῦσαν. 

Ἀπὸ τὰ Τάρταρα (παράγωγο τῆς λέξης τουρτουρίζω) ποὺ πίστευαν ὅτι ἐκεῖ ἦταν καὶ οἱ πύλες τοῦ Ἅδη, πηγάζει ὁ ποταμὸς Κράθης, στὸ ὅρος Χελμὸς τῆς Ἀχαΐας. 

«Ἐν σοὶ ἐστὶν ἡ πηγή· ἐν σοὶ καὶ ἡ δίψα…»



Τα ὕδατα τῆς Στυγὸς συνδέθηκαν μὲ θεολογικὲς καὶ φιλοσοφικὲς ἰδέες, ὅπως αὐτὲς ἀπὸ τὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια καὶ τὶς Ὀρφικὲς δοξασίες γιὰ τὴ μετενσάρκωση . 

«Ἐλευσίς. Νύξ. Λουτροὶ πρὸ τῆς ἑνώσεως μετὰ τῶν θεῶν…»

Ἡ δύναμη καὶ ἡ θερμοκρασία τοῦ νεροῦ ἦταν τέτοια ποὺ λέγανε ὅτι, τὸ γυαλί, οἱ κρύσταλλοι, τὰ πήλινα ἀγγεῖα ἔσπαζαν μόλις βυθίζονταν σ" αὐτό, ἀλλοιώνονταν τὰ μέταλλα ἀκόμη καὶ ὁ ἄργυρος καὶ ὁ χρυσός, καὶ τὸ κεχριμπάρι, μόνον οἱ ὁπλὲς τῶν ἀλόγων ποὺ δὲν εἶχαν πέταλα ἄντεχαν, γι" αὐτὸ οἱ θεοὶ τὸ ἔπιναν μέσα σὲ κύπελλα φτιαγμένα ἀπὸ ὁπλὴ ἀλόγου. 

«Εἰ ἔτεμεν σε ὁ λόγος, ἔσῃ κοινωνὸς τῆς ἀληθείας…
Ἔγγραφε, μετέχειν, καὶ τὴν ἄλλην ἀποκάλυψιν προσδέχου.»

Ἡ Ψυχὴ ψάχνοντας νὰ βρεῖ τὸ ταίρι της, τὸν Ἔρωτα, ὑποχρεώθηκε ἀπὸ τὴν Ἀφροδίτη νὰ κουβαλήσει νερὸ ἀπὸ τὴ Στύγα. 


Στὰ νερὰ αὐτὰ «βάφτισε» τὸν Ἀχιλλέα ἡ μητέρα του ἡ Θέτις καὶ ἔγινε ἄτρωτος καὶ ἀθάνατος, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν φτέρνα του ποὺ δὲν βράχηκε ἡ «Ἀχίλλειος πτέρνα» καὶ τὸν βρῆκε ἐκεῖ τὸ θανατηφόρο βέλος του Πάρη στὴν Τροία. 

Τὰ νερά της Στυγός, ἀνάβλυζαν ἀπὸ τὴν ἱερὴ πηγή της. Τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ αὐτὰ τὰ νερὰ ἦταν προορισμένο γιὰ τὸν ὅρκο τῶν θεῶν » Τὰ ἄλλα ἐννιὰ φιδώνουν ὁλόγυρα στὴ γῆ καὶ ὕστερα, χύνονται στὴ θάλασσα σχηματίζοντας ρουφῆχτρες, καὶ τὸ νερὸ ποὺ πέφτει ἀπὸ τὸ βράχο εἶναι γιὰ τιμωρία τῶν θεῶν». 



Ὁ Δίας ὅρισε νὰ δίνονται στὰ δικά της νερὰ οἱ πιὸ φοβεροὶ ὅρκοι τῶν θεῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων. Κάθε φορὰ ποὺ κάποιοι θεοὶ κατηγοροῦνταν γιὰ ψευτιά, ὁ Δίας ἔστελνε τὴν Ἴριδα νὰ φέρει νερὸ ἀπὸ τὴ μυστηριώδη αὐτὴ πηγή. Πάνω ἀπὸ τὸ νερὸ οἱ κατηγορούμενοι τρέμοντας ὁρκίζονταν. 



Ὕδωρ οὐ μόνον σῶμα νίπτει – ἀλλὰ ψυχὴν καθαίρει.»

Οἱ ἐπίορκοι θεοὶ τιμωροῦνταν μὲ πολὺ βαριὲς ποινές. Γιὰ ἕνα χρόνο ἔμεναν ἄφωνοι καὶ μαραζωμένοι, χωρὶς ἀμβροσία καὶ νέκταρ. Ἐπιπλέον, γιὰ ἄλλα ἐννέα χρόνια ἀπομονώνονταν ἀπὸ τοὺς ἄλλους θεοὺς καὶ ἔχαναν τὰ προνόμιά τους, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀθανασία τους. Φρικτὲς τιμωρίες ἐπίσης περίμεναν καὶ τοὺς θνητοὺς ποὺ θὰ παρέβαιναν τὸν ὅρκο τους στὰ νερά της Στύγας. 



Ὁ Ὅμηρος παρουσιάζει τὴν ἮΙρα νὰ λέει «μάρτυράς μου ἡ γῆ κι ὁ πλατὺς οὐρανὸς ποὺ ἁπλώνεται πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια σας καὶ ἡ Στύγα ποὺ τὰ νερά της κυλοῦν ἀπὸ ψηλὰ μέσα στὴ γῆ». 
Ὁ Ἡσίοδος τὴν περιγράφει ὡς «πρωτότοκη κόρη τοῦ Ὠκεανοῦ μὲ τὴ γοργὴ φυρονεριά, τὴ μισητὴ ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους, τὴν τρομερὴ τὴ Στύγα». Ὅταν κάποιος θεὸς ἔπρεπε νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι ἔλεγε ψέματα ἢ ἀλήθεια, τότε ἔπρεπε νὰ πιεῖ νερὸ τὸ Στύγιον ὕδωρ. 

Ἔστελνε ὁ Δίας τὴν Ἴριδα στὴν Στύγα νὰ φέρει νερὸ σὲ ἕνα σταμνί, ἀπὸ ὁπλὴ τοῦ μεγαλύτερου ἀλόγου. Ἔλεγαν πὼς κανένα ζωντανὸ ὀν δὲν ἐπρόκειτο νὰ ζήσει ἐὰν ἔπινε ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό. Κατὰ τὸν Παυσανία ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δηλητηριάστηκε ἀπὸ τὸ Στύγιο Ὕδωρ, ἀφοῦ τὸ ἤπιε, ἐνῷ οἱ ἀδερφές του, λούστηκαν μὲ αὐτὸ τὸ νερὸ καὶ ἔγιναν ἀθάνατες. 


Θέμα: Τα Ἐλευσίνια Μυστήρια καὶ τὸ Καθαρτικὸ Νερό 
🎙️ Voiceover:

«Τὸ ὕδωρ ἐν ταῖς τελεταῖς τῶν Μυστηρίων…»

 Σχετικὰ μὲ τὸ Ἀθάνατο νερὸ σχετίζονται δύο ἱστορίες μὲ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, τὶς ὁποῖες παραθέτω παρακάτω: 

Θέμα: Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος & τὸ Νερό της Ἀνατολή 

Εἰκόνες: 


«Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, κατὰ τοὺς μύθους, ἐζήτει τὸ ὕδωρ…»



Ἀλέξανδρος καὶ ἡ Κύνα 


🏞️ Μέρος 3ο – Οἱ Θρῦλοι τοῦ Ἀνατολικοῦ Ἐλιξιρίου  (6:00 - 8:00)

Ἀφήγηση: 

Καὶ ἔξω τῆς Ἑλλάδος, οἱ Πέρσαι, οἱ Ἰνδοὶ, καὶ οἱ Αἰγύπτιοι
ἐζήτουν τὸ ὕδωρ τῆς ζωῆς.
Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, κατὰ τοὺς λόγους,
ἀνέζη τοῦτο τὸ ὕδωρ ἐν ταῖς ἄκραις τῆς γῆς.


Οἱ Ἀλεξανδρινοὶ φιλόσοφοι καὶ οἱ Ἀλχημισταὶ τῆς ὕστερης Ἑλληνιστικῆς περιόδου
ἀνεζήτουν τὸν λίθον τὸν φιλόσοφον·
κατ’ ἀλήθειαν, τοῦτο ἦν ἡ πόσις ἡ ἀθάνατος.

📖 [Ἀναφορὰ στὸν Ζώσιμο, Κλεόπα, Καλλίμαχο καὶ τὶς ἀρχαῖες ἀλχημιστικὲς συνταγές] 
🖼️ Ἀπεικόνιση παπύρων, ἑρμητικῶν κειμένων. 



 

Τὸν καιρὸ ποὺ ὁ Ἀλέξανδρος μὲ τὸν στρατό του καθόταν καὶ ξεκουραζόταν στὴν Ἰνδία, ἡ ἀδελφή του, ἡ Κύνα, σκέφτηκε νὰ βάλει μπροστὰ ἕνα σχέδιο ποὺ εἶχε στὸ μυαλὸ ἀπὸ πολὺ καιρό. Ἦταν ἡ εὐκαιρία μεγάλη καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὴν χάσει, γιατί μπορεῖ νὰ μὴν ξαναπαρουσιαζόταν. 


Πῆγε λοιπὸν σὲ ἕναν γέρο σοφὸ Ἀνατολίτη καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τῆς πεῖ ποῦ μπορεῖ νὰ βρεῖ τὸ ἀθάνατο νερὸ καὶ πῶς νὰ τὸ χρησιμοποιήσει γιὰ νὰ κάνει τὸν λατρεμένο της ἀδελφὸ ἀθάνατο. 


Εἶχε βάλει τάμα τῆς ζωῆς της κάτι τέτοιο καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἐγκαταλείψει ποτέ της αὐτὴ τὴν ἰδέα! 


Ρώτησε λοιπὸν τὸν σοφὸ μάντη καὶ περίμενε μὲ ἀγωνία τὴν ἀπάντησή του. 


Ἐκεῖνος, ἀφοῦ στοχαζόταν γιὰ ὧρες πολλές, τελικὰ ἄνοιξε τὰ μάτια του καὶ ἀπάντησε στὴν Κύνα: «Τὸ ἀθάνατο νερὸ βρίσκεται στὸ μεγάλο σπήλαιο τῆς φωτιᾶς. Εἶναι ὅμως πολὺ ἐπικίνδυνο καὶ σχεδὸν ἀδύνατο νὰ καταφέρει κάποιος νὰ μπεῖ ἐκεῖ μέσα καὶ νὰ βγάλει τὸ νερό. Ἡ σπηλιὰ καλύπτεται ἀπὸ φοβερὴ φωτιὰ καὶ κανένας ποτὲ δὲν μπόρεσε νὰ τὴν περάσει ζωντανός»!... 


Ἡ Κύνα, χωρὶς κανέναν δισταγμό, εἶπε στὸν γερο-σοφὸ ὅτι γιὰ χάρη τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ προκειμένου ἐκεῖνος νὰ ἀποκτοῦσε τὴν ἀθανασία ἦταν ἕτοιμη νὰ κατέβει ἀκόμα καὶ στὸν ἄσπλαχνο Ἅδη! Δὲν φοβόταν νὰ πεθάνει γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο καὶ θὰ διακινδύνευε μὲ μεγάλη της χαρὰ τὴ ζωή της γιὰ ἐκεῖνον! 


Ὕστερα ὁ σοφός της εἶπε ὅτι τὸ ἀθάνατο νερὸ θὰ ἔπρεπε κάποιος νὰ τὸ πιεῖ ἀκριβῶς τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ ἦταν ἕτοιμος νὰ πεθάνει καὶ ὅταν πιὰ εἶχε χαθεῖ κάθε ἐλπίδα. 


Ἂν τύχαινε νὰ τὸ πιεῖ πιὸ πρίν, τότε ὄχι μόνο δὲν θὰ χρησίμευε νὰ τὸν βοηθήσει, ἀλλὰ θὰ τοῦ στοίχιζε καὶ τὴ ζωή! Ἡ Κύνα εὐχαρίστησε τὸν Ἀσιάτη μάντη καὶ ἔσπευσε χωρὶς νὰ χάσει λεπτὸ γιὰ τὸ μεγάλο σπήλαιο τῆς φωτιᾶς, νὰ πάει καὶ νὰ πάρει τὸ πολυπόθητο ἀθάνατο νερό. 


Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὲς καὶ κουραστικὲς μέρες, ἡ Κύνα ἔφτασε ἐπί τέλους μπροστὰ στὸ τρομακτικὸ σπήλαιο. Πράγματι ἦταν ἐντελῶς ἀδύνατο γιὰ κάποιον θνητὸ νὰ καταφέρει νὰ περάσει τὶς γιγαντιαῖες φλόγες ποὺ σκέπαζαν τὴν εἴσοδο τοῦ σπηλαίου καὶ κατάκαιγαν τὰ πάντα. 


Ἡ Κύνα ὅμως δὲν ἀπογοητεύτηκε καθόλου: γεμάτη ἀγάπη γιὰ τὸν Ἀλέξανδρο καὶ ἔχοντάς τον συνέχεια στὸ νοῦ της, πέρασε τόσο γρήγορα ἀνάμεσα ἀπ’ τὶς φωτιές, ποὺ αὐτὲς οὔτε ποὺ τὴν ἄγγιξαν! 


Μέσα τὸ σπήλαιο ἦταν τεράστιο καὶ βαθύ. Παρόλα αὐτὰ ἡ ἡρωικὴ Κύνα βρῆκε τελικὰ τὸ ἀθάνατο νερὸ ποὺ ἀνάβλυζε ἀπὸ ἕναν τοῖχο καὶ τρισευτυχισμένη γέμισε μιὰ ὁλόκληρη φιάλη. Ὕστερα δὲν ἔχασε οὔτε στιγμή: πέρασε πάλι σὰν τὸν ἄνεμο τὴν φλεγόμενη εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς καὶ πῆγε πίσω στὸν ἀδελφό της καὶ τὸ στράτευμα του, ποὺ ἑτοιμαζόταν πιὰ νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Ἰνδία. 


Ἡ Κύνα κράτησε μυστικὸ ἀπ’ ὅλους τὸ μεγάλο της κατόρθωμα. Ἦταν ὅμως πολὺ εὐχαριστημένη ποὺ μιὰ μέρα, ὅποτε κι ἂν αὐτὴ ἐρχόταν, θὰ ἔδινε στὸν Ἀλέξανδρο νὰ πιεῖ ἀπ’ τὸ θαυματουργὸ νερό. 


Ὅταν κάποτε ὁ Ἀλέξανδρος ἀρρώστησε βαριὰ ἀπὸ πυρετὸ καὶ ἔπεσε κατάκοπος στὸ κρεβάτι, ἦταν πλέον πρὸ τοῦ θανάτου. Ὅλοι ὅσοι τὸν γνώριζαν ἀπὸ παλιά, δὲν πίστευαν στὰ μάτια τους πῶς αὐτὸς ὁ νέος ἀκόμα ἄντρας, ὁ παντοδύναμος κάποτε καὶ ἀνίκητος Ἀλέξανδρος, ὁ βασιλιᾶς τοῦ κόσμου, εἶχε μείνει ἔτσι ἀδύναμος, σὰν νὰ ἦταν κάποιος γέροντας... Τὸν ἔριξαν κάτω οἱ κακουχίες τοῦ πολέμου καὶ ἡ ὑπερπροσπάθεια τῆς κατάκτησης τοῦ κόσμου... 


Ἡ Κύνα ἦταν συνεχῶς στὸ πλευρὸ τοῦ ἀδελφοῦ της καὶ φρόντιζε γι’ αὐτόν, νὰ ἁπαλύνει τὸν πόνο του καὶ νὰ τὸν γεμίζει ἀδιάκοπα μὲ ἐλπίδα. Ὅμως οἱ γιατροὶ ἔβλεπαν τὸν Ἀλέξανδρο νὰ χειροτερεύει μέρα μὲ τὴν ἡμέρα καὶ νὰ πλησιάζει ὅλο καὶ πιὸ πολὺ πρὸς τὸν θάνατο... Εἶπαν λοιπὸν κάποια μέρα στὴν Κύνα ὅτι δὲν ὑπῆρχαν πιὰ ἐλπίδες γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἀδελφός της καὶ ὅτι σύντομα θὰ περνοῦσε τὴν Ἀχερουσία λίμνη, γιὰ νὰ μπεῖ στὸν κόσμο τῶν νεκρῶν... 


Ἡ Κύνα ὅμως δὲν ἀπογοητευόταν: εἶχε καλὰ κρυμμένο τὸ μυστικό της, ποὺ δὲν ἦταν ἄλλο ἀπ’ τὸ ἀθάνατο νερό. Τὸ εἶχε πάντοτε καλὰ φυλαγμένο καὶ ὅταν πιὰ εἶδε ὅτι ἡ ὑγεία τοῦ ἀδελφοῦ της δὲν θὰ γινόταν ποτὲ καλά, ἔβαλε μπροστά το σχέδιό της. 

Ὅταν λοιπὸν ὁ Ἀλέξανδρος ἔφτασε πιὰ στὸ κατώφλι τοῦ θανάτου καὶ ζήτησε ἀπ’ τὴν Κύνα νὰ τοῦ βάλει λίγο κρασὶ νὰ πιεῖ, τότε ἐκείνη ἔριξε μέσα στὸ ποτήρι του λίγο ἀπὸ τὸ φίλτρο τῆς ἀθανασίας. 

Ὁ Ἀλέξανδρος ὅμως, ἂν καὶ μισοπεθαμένος, κατάλαβε ὅτι ἡ Κύνα κάτι τοῦ ἔριξε μὲς στὸ κρασί του καὶ ἀμέσως κατάλαβε ὅτι ἦταν τὸ ἀθάνατο νερό. Αὐτὸς ὅμως δὲν ἤθελε νὰ πιεῖ ποτέ του κρασὶ ἀνάμεικτο μὲ νερό, ἔστω κι ἂν αὐτὸ ἦταν τὸ νερὸ τῆς αἰώνιας ζωῆς! 


Ἀποφάσισε λοιπὸν νὰ ξεγελάσει τὴν ἀδελφή του, στέλνοντάς την ἔξω νὰ φωνάξει τοὺς στρατιῶτες γιὰ νὰ πιοῦν δῆθεν ὅλοι μαζί. Ἡ Κύνα τὸν ὑπάκουσε ἀμέσως καὶ τότε αὐτὸς ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία: ἄλλαξε τὸ ποτήρι του μ’ ἐκεῖνο τῆς ἀδελφῆς του, λέγοντας μέσα του πὼς ἂν ἦταν αὐτὸ πράγματι τὸ ἀθάνατο νερό, τότε ἂς ἔμενε ἀθάνατη ἡ Κύνα γιὰ νὰ τὸν θυμᾶται παντοτινά! 


Ὅταν ἡ κοπέλα γύρισε στὴ σκηνή, ἀνυποψίαστη πῆρε τὸ ποτήρι μὲ τὸ φίλτρο τῆς ἀθανασίας καὶ τὸ ἤπιε μονορούφι στὴν ὑγειὰ τοῦ Ἀλεξάνδρου. Ὅταν κατάλαβε τί εἶχε στὴν πραγματικότητα συμβεῖ ἦταν πιὰ πολὺ ἀργά... Ὁ Ἀλέξανδρος, ἀφοῦ ἤπιε τὸ τελευταῖο του κρασί, ἔπεσε κάτω ἑτοιμοθάνατος. Ἡ τελευταία ὥρα εἶχε πιὰ ἔρθει... 


Ἔμεινε ἔτσι ἡ Κύνα ἀθάνατη... Καὶ ὁ θρῦλος τὴν θέλει ἔπειτα νὰ ἔχει μεταμορφωθεῖ σὲ γοργόνα καὶ νὰ τριγυρνάει στὶς θάλασσες τοῦ κόσμου, ρωτῶντας τοὺς καπετάνιους τῶν πλοίων: «Ζεῖ ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος»; Καὶ ἂν ἐκεῖνος ἀπαντήσει: «Ναί», τότε τοῦ δίνει τὶς εὐλογίες της γιὰ τὸ καλὸ ταξίδι. Ἂν ὅμως τῆς ἀπαντήσει: «Ὄχι», τότε πνιγμένη ἀπ’ τὴ στενοχώρια ταράζεται καὶ προκαλεῖ ἀπίστευτες τρικυμίες στὰ πελάγη... 




Ζεῖ ὁ Βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος; 

Ὅταν ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος πολέμησε κι ἔκαμε δικό του τὸν κόσμο, φώναξε τοὺς σοφοὺς καὶ τοὺς ρώτησε: «Πῶς θὰ μπορέσω νὰ ζήσω πολλὰ χρόνια; Ἤθελα νὰ κάμω πολλὰ καλὰ στὸν κόσμο». 


«Bρίσκεται τρόπος» ἀποκρίθηκαν οἱ σοφοί, «μὰ εἶναι κάπως δύσκολος». 


«Δὲ σᾶς ρώτησα» εἶπε ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος, «νὰ μοῦ πεῖτε ἂν εἶναι δύσκολος· ποιός εἶναι θέλω νὰ μάθω». 


«Nα βρεῖς τὸ ἀθάνατο νερό» του εἶπαν οἱ σοφοί. 


«Kαι ποῦ εἶναι αὐτὸ τὸ ἀθάνατο νερό;» 


«Ἀνάμεσα σὲ δυὸ βουνά. Mα τόσο γρήγορα ἀνοιγοκλείνουν, ποὺ καὶ τὸ πιὸ γοργόφτερο πουλὶ δὲν προφταίνει νὰ περάσει. Πολλὰ ξακουσμένα βασιλόπουλα θέλησαν νὰ τὸ ἀποχτήσουν· μὰ ἔχασαν τὴ ζωή τους ἄδικα. Ἅμα καταφέρεις, βασιλιᾶ μου πολυχρονεμένε, νὰ περάσεις ἀνάμεσα στὰ δυὸ βουνά, θὰ βρεῖς ἕνα δράκοντα, ποὺ ποτὲ δὲν κοιμᾶται. Ἂν σκοτώσεις τὸν δράκοντα, θὰ τὸ πάρεις». 


Ὅταν τὸ ἄκουσε ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος, πρόσταξε ἀμέσως νὰ σελώσουν τὸ ἄλογό του, τὸν Bουκεφάλα. Φτερὰ δὲν εἶχε, μὰ πετοῦσε σὰν πουλί. Kαβαλίκεψε καὶ σὲ λίγο ἔφτασε στὸ μέρος ποὺ τοῦ εἶχαν πεῖ οἱ σοφοί. Στέκεται καὶ βλέπει τὰ βουνὰ ν’ ἀνοιγοσφαλοὺν ἀδιάκοπα καὶ τόσο γρήγορα, ποὺ οὔτε πουλὶ δὲν μποροῦσε νὰ περάσει. Mα ὁ βασιλιᾶς δὲν τὰ χάνει. Δίνει μιὰ βιτσιὰ καὶ πέρασε ἀνέγγιχτος ἀνάμεσα στὰ δυὸ βουνά. Σκότωσε ἔπειτα τὸ δράκοντα καὶ πῆρε τὸ γυαλί, ποὺ εἶχε μέσα τὸ ἀθάνατο νερό. 


Ἅμα γύρισε στὸ παλάτι του, ξέχασε νὰ πεῖ στὴν ἀδερφή του τί εἶχε μέσα στὸ γυαλί. Ἔτσι καὶ κείνη μιὰ μέρα πῆρε τὸ γυαλὶ κι ἔχυσε τὸ ἀθάνατο νερὸ ἔξω στὸ περιβόλι. Τὸ νερὸ ἔπεσε σὲ μιὰ ἀγριοκρεμμυδιά, κι ἀπὸ τότε αὐτὸ τὸ φυτὸ δὲν μαραίνεται ποτέ. 


Ὅταν ἔμαθε ἡ βασιλοπούλα τὸ κακὸ ποὺ ἔκαμε, ἦταν ἀπαρηγόρητη. 

«Θεέ μου!» λέει, «δὲ θέλω νὰ πιστέψω, πὼς μιὰ μέρα θὰ πεθάνει ὁ ἀδερφός μου. Ἄφησὲ μὲ νὰ ζῶ πάντα μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς κι ἂν πεθάνει, πάλι θὰ τὸν ξαναφέρεις στὸν κόσμο. Ποιός ξέρει ἂν δὲν ἔρθουν δύσκολα χρόνια γιὰ τὴν πατρίδα μου;» 


Ἀμέσως ἡ ἀδερφὴ τοῦ βασιλιᾶ ἔγινε ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτω ψάρι καὶ πήδηξε στὴ θάλασσα. Ἔγινε Γοργόνα! Ἀπὸ τότε γυρίζει πάντα στὴ θάλασσα κι ἅμα δεῖ κανένα καράβι, τρέχει καὶ τὸ ρωτᾶ: 



«Kαράβι, καραβάκι· ζεῖ ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος;» 

Ἀλίμονο στὸν καραβοκύρη ποὺ θὰ τῆς πεῖ πὼς πέθανε. H Γοργόνα ἀναταράζει τὰ νερά, σηκώνει βουνὰ τὰ κύματα καὶ χάνεται τὸ καράβι. 


Mα ὁ ἔξυπνος καραβοκύρης ἂν πεῖ: «Zει, κυρά μου, ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος. Zει καὶ βασιλεύει, καὶ τὸν κόσμο κυριεύει!». 


Tότε ἡ Γοργόνα λάμπει ἀπὸ τὴ χαρά της. Ἁπλώνει τὰ ξανθά της μαλλιὰ καὶ τὰ κύματα ἡσυχάζουν ἀμέσως. Γελοῦν τὰ πέλαγα καὶ τ’ ἀκρογιάλια, κι οἱ ναῦτες ἀπὸ τὰ καράβια τους ἀκοῦνε μαγεμένοι τὴ φωνὴ τῆς Γοργόνας, ποὺ ξαναλέει τραγουδιστά: 


«Zει ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξανδρος ζεῖ καὶ βασιλεύει καὶ τὸν κόσμο κυριεύει!...» 


📍 [Μύθος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του "Νερού της Ζωής" στην Ανατολή]


  • Φιλοσοφική σκηνή: άνθρωπος μπροστά σε πηγή φωτός

🖼️ Αναπαράσταση φιλοσόφου μπροστά σε φως / πυρσό, με συμβολική εικόνα του νερού.



Παρασκευή 2 Μαΐου 2025

ΟΙ ΕΛ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

 




























ΟΙ ΕΛ ΚΑΙ Ἡ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Ἡ Σελήνη κατασκευάστηκε μακριὰ ἀπὸ τὰ περίεργα μάτια τῶν Νεφελὶμ καὶ ἕξω ἀπὸ τὸ ἡλιακὸ σύστημα!

Ὁ Φοῖβος Ἀπόλλων ἀποφάσισε γιὰ το πῶς θὰ μεταφέρει την Σελήνη μέσα στὸ ἡλιακό σύστημα σὰν 
δορυφόρο της Γῆς.
Δὲν εἶναι τυχαῖο το ὄνομα των διαστημοπλοίων της ΝΑΣΑ ποῦ πῆγαν ἐκεῖ!!



Ὁ πραγματικὸς δορυφόρος τῆς Γῆς ὀνομάζεται Λίλιθ καὶ ὀνομάστηκε ἔτσι ἀπὸ τὸν Ἐλοχὶμ Σεμιεζὰ 
τὸν ἀρχηγὸ τῶν 201 ἐκπεσόντων Ἐλοχίμ , πρὸς τιμὴν τῆς μεγάλης πόρνης τοῦ σύμπαντος καὶ μόνου 
θηλυκοῦ ἀνθρώπου , Λίλιθ Λαμασθοῦ. 


Ὁ Ἀπόλλων δημιούργησε τὴν τεχνητὴ Σελήνη καὶ τὴν ἔφερε μπροστὰ ἀπὸ τὴν Λίλιθ , τὸν φυσικὸ δορυφόρο τῆς Γῆς. 

Ἡ τροχιὰ τῆς Σελήνης καθὼς καὶ ἡ θέση περιστροφῆς καὶ περιφορᾶς της ἦταν καὶ συνεχίζει νὰ εἶναι τέτοια , ποὺ ἐμποδίζει τοὺς κατοίκους τῆς Γῆς νὰ δοῦν την Λίλιθ , ἡ ὁποία βρίσκεται διαρκῶς πίσω ἀπὸ τὴν Σελήνη καὶ γι αὐτὸ δὲν βλέπουμε καὶ ποτὲ τὴν Ἀθέατη Πλευρὰ τῆς Σελήνης , ἀλλὰ ἐμποδίζει καὶ κάθε ὀπτικὴ ἐπαφή της Λίλιθ μὲ τὴν Γῆ. 


Αὐτὸ τὸ ἔκανε ὁ Ἀπόλλων , ἐπειδὴ ἡ Λίλιθ ἦταν ἕνα στρατηγικὸ σημεῖο στὸ διάστημα , ἀπὸ τὸ ὁποῖο μποροῦσαν νὰ χτυπηθοῦν στόχοι ἐγκαταστάσεων τῶν ΕΛ στὴν Γῆ , ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν χρησιμοποιοῦν οἱ ΕΛ τὴν Σελήνη , σὰν σημεῖο προσβολῆς στόχων πάνω στὴν Γῆ ἀλλὰ καὶ στὴν Λίλιθ. 




Ὑπῆρχαν δύο τρόποι γιὰ νὰ μεταφερθεῖ ἡ Σελήνη.

Ὁ ἕνας ἤτανε νὰ ταξιδέψει μέσα στὸ χάος ἀπὸ το σημεῖο κατασκευῆς μέχρι τὴ Γῆ. Αὐτό το ταξίδι,ὅσο γρήγορα καὶ νὰ γινότανε,θὰ διαρκοῦσε χιλιάδες χρόνια.

Ὁ ἄλλος ἦταν νὰ δημιουργήσουν μία ἀστρική πύλη τεραστίων διαστάσεων καὶ νὰ την μεταφέρουν στὴ θέση της. Ὡστόσο, ὁ κόσμος τῶν ὀνείρων μπορεῖ νὰ εἶναι ψεύτικος,ἀλλὰ ἀκολουθεῖ συγκεκριμένα πρότυπα,ποῦ ἐμεῖς τα ὀνομάζουμε νόμους της φύσης. Ἔτσι ἡ ἐμφάνιση της Σελήνης στὸν οὐρανό της Γῆς θὰ εἶχε σὰν συνέπεια την ἀλλαγή χιλιάδων παραμέτρων της ζωῆς πάνω στὸν πλανήτη μας.

Ὁ Ἀπόλλων βέβαια,δὲν ἦταν εἰδικός στὴν μουσική ἁρμονία της λύρας,ὅπως λένε τα παραμυθάκια της νέας ἀλλὰ και της παλιάς τάξης,ἀλλὰ εἰδήμων στὴν μουσική ἁρμονία του σύμπαντος.

Ἡ Λίλιθ πάνω ψηλὰ στὸν οὐρανό , ἀποτελοῦσε σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ὑπεροπλίας τῶν Νεφελίμ. 

Ἀπὸ ἐκεῖ μποροῦσαν νὰ ἔχουν τὸν ἔλεγχο τῆς Γῆς. 


Ὁ Ἀπόλλων τότε σὲ συνέδριο στὸν Ὄλυμπο πρότεινε νὰ δημιουργήσει μιὰ νέα Σελήνη καὶ νὰ τὴν τοποθετήσει ἀνάμεσα στὴν Γῆ καὶ τὴν Λίλιθ , τὸν φυσικὸ δορυφόρο τοῦ πλανήτη .
Ὁ Δίας θεώρησε ὅτι τὸ ἔργο αὐτὸ ἦταν δύσκολο ἂν ὄχι ἀδύνατον καὶ γιὰ νὰ φέρει σὲ δύσκολη θέση τὸ παιδί του , παρακινούμενος καὶ ἀπὸ τὴν Ἦρα ποὺ δὲν τὸν συμπαθοῦσε , τοῦ εἶπε τὸ ναί. 



Σκάφη τῶν ΕΛ , μυστικὰ καὶ ταχύτατα , μὲ τὴν μέθοδο τῆς δημιουργίας τῆς ἀστρικῆς πύλης , ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Γῆ καὶ πήγανε σὲ μέρη τοῦ κόσμου τῶν ὀνείρων , τοῦ ψεύτικου δηλαδὴ σύμπαντος , πιὸ παλιὰ ἀπὸ τὸ ἡλιακό μας σύστημα καὶ ἐκεῖ δημιούργησαν τὴν Νέα Σελήνη , μακριὰ ἀπὸ τὰ μάτια τῶν Νεφελίμ. 

Ἡ μέθοδος τῆς δημιουργίας της , ἦταν ἡ προσφιλὴς στοὺς θεούς , ἡ μέθοδος δηλαδὴ τῆς Ἐφαρμοσμένης Ἀρχιτεκτονικῆς Προδόμησης. 
Σύμφωνα μὲ τὴν τεχνολογία αὐτή , δημιουργούσανε ἕνα μοντέλο τοῦ ὑπὸ κατασκευὴν ἀντικειμένου καθὼς καὶ τοὺς δομικοὺς λίθους , τὰ κομμάτια δηλαδὴ τῶν διαφόρων ὑλικῶν ποὺ θὰ ἀπάρτιζαν τὸ ἀντικείμενο , ἀπὸ τὰ πιὸ μικρά , μέχρι τὰ πιὸ μεγάλα. 

Τὸ λεγόμενο ἀντικείμενο , μποροῦσε νὰ εἶναι ἕνα ἀγαλματίδιο , ἢ ἕνας τεράστιος τεχνητός , κούφιος σφαιρικὸς δορυφόρος , γεμᾶτος πόλεις καὶ ὁπλικὰ συστήματα ὅπως ἡ Νέα Σελήνη. 
Μόλις τελείωνε τὸ μοντέλο , τεράστιες μηχανές , ἀναλάμβαναν τὸ μοντάζ , ἀφοῦ πρῶτα δημιουργοῦσαν ὅλα τὰ ἀπαραίτητα κομμάτια. 
Ἀπὸ μιὰ μικρὴ βίδα , μέχρι τέραστιες ποσότητες βράχων ἢ μεταλλικῶν ἐπιφανειῶν μήκους ἑκατοντάδων χιλιομέτρων. 


Γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ τὸ μοντέλο , ὁ σχεδιαστὴς συνδεότανε πνευματικὰ μὲ ἕνα μηχάνημα ποὺ στὴν ἐποχή μας θὰ ὀνομάζαμε ὑπολογιστὴ καὶ ὁ ὑπολογιστὴς αὐτός , διάβαζε μὲ ἀπίστευτη ταχύτητα , τὴν σκέψη τοῦ σχεδιαστῆ. 

Παρόμοια περίπτωση ἔχουμε διαβάσει στὴν Ὀδύσσεια , γιὰ τὰ πλοῖα των Φαιάκων , ποὺ δὲν εἶχαν οὔτε πλήρωμα , οὔτε καπετάνιο , οὔτε τιμονιέρη , ἀλλὰ ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς ταξιδιῶτες τους , νὰ τοὺς ποῦνε σὲ ποιά πόλη καὶ σὲ ποιά χώρα μένανε καὶ ἀφοῦ τὸ ἔβαζαν στὴν μνήμη τους , τοὺς πήγαιναν πετῶντας στὸν προορισμό τους. 
Ἔτσι λοιπὸν ὁ Φοῖβος Ἀπόλλων , ἀφοῦ μοίρασε στοὺς ἐπιστήμονες τῶν ΕΛ ποὺ εἶχε μαζί του τὶς ἐπι μέρους ἐργασίες , ἀνέλαβε ὁ ἴδιος τὴν ὁλικὴ δόμηση. 


Σὲ σχετικὰ ἐλάχιστο χρόνο ἡ προ-δόμηση , εἶχε ὁλοκληρωθεῖ καὶ τὰ τεράστια μηχανήματα τῶν ΕΛ , ἐργοστάσια οὐσιαστικά , ποὺ λειτουργοῦσαν αὐτοματοποιημένα παίρνοντας ὑλικὰ ἀπὸ τὸ παμπάλαιο ἄστρο ἡλικίας περίπου 8,2 δισεκατομμυρίων ἐτῶν , ὅπου πήγανε γιὰ κατασκευάσουν τὴν Νέα Σελήνη , ἦταν ἕτοιμα νὰ ἀρχίσουν τὸ τιτάνιο ἔργο. 

Ἡ ὅλη κατασκευὴ τῶν ἐπὶ μέρους χώρων , τόσο στὴν ἐπιφάνεια τῆς Σελήνης , ὅσο καὶ στὸ ἐσωτερικό της , ἦταν τέτοια , ποὺ ἐπέτρεπε τὴν λειτουργία της , τόσο ἀπὸ τοὺς ΕΛ ὅσο καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπινους συγγενεῖς τους , τοὺς ΕΛ-ληνές . 

Ὁ Φοῖβος Ἀπόλλων , ἔδωσε τὴν ἐντολὴ καὶ ἡ προδομημένη Σελήνη , ἄρχισε νὰ δημιουργεῖται. 
Τὸ γενικὸ σκεπτικὸ τῆς δημιουργίας , ἦταν τὸ ὅτι ὁ ὑπερυπολογιστὴς κατεύθυνε τὰ προκατασκευασμένα τμήματα μὲ τηλεκίνηση καὶ τὰ ὁδηγοῦσε στὸ νὰ μονταριστοὺν σὲ χρόνο μηδέν , ὅπως εἶχε σχεδιάσει στὸ μυαλό του ὁ κατασκευαστής. 

Ἡ Σελήνη ὅπως λοιπὸν ἤδη ἀναφέρθηκε εἶναι κούφια. 
Μιλᾶμε γιὰ μιὰ κοίλη σφαιρικὴ κατασκευή , φτιαγμένη ἀπὸ τιτάνιο. 

Τὸ σφαιρικὸ σασί , κατὰ τὴν συνήθεια τῶν ΕΛ , καλύπτεται καὶ ἀπὸ μέσα καὶ ἀπὸ ἔξω, πλήρως ἀπὸ χαλκό. 

Τὸ ἔξω περίβλημα , ἐπιστρώθηκε μὲ βράχους καὶ χῶμα , ἐλαχίστου πάχους , στὶς πεδιάδες , ἑνὸς χιλιομέτρου. 
Αὐτὸ θὰ ἔδινε τὴν δυνατότητα ἀπορρόφησης τῶν κρούσεων τῶν μετεωριτῶν , ποὺ λόγῳ ἔλλειψης ἀτμόσφαιρας , θὰ ἔφταναν ὅλοι στὴν ἐπιφάνεια τῆς Νέας Σελήνης. 

Τὸ ἐσωτερικὸ σασί , εἶναι αὐτὸ ποὺ εὐθύνεται γιὰ τὸ ὅτι τὸ ἐσωτερικὸ ὅλων τῶν κρατήρων τῆς Σελήνης εἶναι ἐπίπεδο , ἀφοῦ δὲν ὑποχωρεῖ στὶς πιέσεις. 

Στὴν ἐπιφάνεια τῆς Σελήνης , οἱ ΕΛ , ὅπως λέει καὶ ὁ Πρόκλος , ἔκαναν πολλὰ μεγάλα κτήρια , πολλὲς πόλεις καὶ πολλὰ βουνά , στὶς πλαγιὲς τῶν ὁποίων ἔκαναν καὶ τὶς περισσότερες στρατιωτικὲς ἐγκαταστάσεις. 


Οἱ πόλεις ἦταν ἀρκετὰ μεγάλες καὶ μποροῦσαν νὰ παρέχουν τὰ πάντα στοὺς Ἕλληνες , ποὺ εἶχαν ἀνάγκη ἀπὸ πολλὰ πράγματα σὰν ἀνθρώπινα ὄντα ποὺ ἦταν καὶ βέβαια νέκταρ καὶ ἀμβροσία στοὺς ΕΛ. 

Ἡ ἄμυνα τῶν ἐγκαταστάσεων ἀπέναντι στὰ ὅπλα τῶν Νεφελίμ , ἐπιτυγχανότανε μὲ πολλαπλᾶ στρώματα τεραστίων κρυστάλλων , ποὺ ἀπορροφοῦσαν τὴν ἐνέργεια τῶν ἐνεργειακῶν δεσμῶν τῶν ὅπλων τῶν Νεφελίμ , ἢ μὲ ἀκτῖνες ἐκτροπῆς ὑλικῶν σωμάτων , ποὺ ἐξέτρεπαν τοὺς μετεωρῖτες , ἢ τοὺς τεράστιους βράχους σὲ μέγεθος ὁλόκληρων βουνῶν ποὺ ἔριχναν οἱ Νεφελὶμ καὶ μὲ θόλους ἀπὸ ἀθραυστὸν ὕαλον , ἐνεργειακοὺς δηλαδὴ θόλους ποὺ μέσα στὸ πεδίο τους αἰωροῦνταν ἑκατομμύρια μικρῶν κρυστάλλων ποὺ συντονιζόμενοι ἀπορροφοῦσαν τὴν ποσότητα τῆς ὅποιας ἐνεργειακῆς δέσμης ἔπεφτε πάνω τους. 

Τὸ ἐσωτερικὸ τῆς Σελήνης , δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸ ἐξωτερικό , ὄχι μόνο ὡς πρὸς τὴν μορφή του , ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὴν χρήση του. 




Τὁ ἐξωτερικὸ μέρος μορφοποιήθηκε ἔτσι , ὥστε νὰ φιλοξενεῖ ὅλους ἐκείνους ποὺ θὰ λειτουργοῦσαν τὰ διάφορα συστήματα στρατιωτικῶν ἐφαρμογῶν , ἀλλὰ καὶ τὰ ἐργοστάσια κατασκευῆς ἀνταλλακτικῶν , τροφῶν καὶ ὁ,τιδήποτε ἄλλο μποροῦσαν νὰ ἔχουν ἀνάγκη οἱ κάτοικοι χειριστὲς τῆς Νέας Σελήνης. 
Τὸ ἐσωτερικὸ φτιάχτηκε , γιὰ νὰ λειτουργεῖ ἀνεξάρτητα καὶ αὐτόνομα , ἀκόμη καὶ ἂν ἡ Σελήνη ἔπεφτε στὴν κυριαρχία τῶν Νεφελὶμ ἢ ὁποιουδήποτε ἄλλου. 

Κανεὶς δὲν μποροῦσε καὶ δὲν μπορεῖ καὶ στὶς μέρες μᾶς , νὰ μπεῖ στὸ ἐσωτερικό. 

Εἶναι ἀπομονωμένο ὅπως καὶ τὰ Τάρταρα στὴν Γῆ. 
Τὸ ἐσωτερικὸ τῆς Σελήνης , περιέχει ὅλους ἐκείνους τους μηχανισμοὺς ποὺ τῆς δίνουν κίνηση , ποὺ διορθώνουν ἐφόσον χρειαστεῖ τὴν τροχιά της καὶ ποὺ ἐξασφαλίζουν τὴν θέση της στὸν χῶρο , ὥστε νὰ παραμένει ἡ Λίλιθ στὴν σκιὰ τῆς Σελήνης καὶ ποτὲ νὰ μὴν ἔρχεται σὲ ὀπτικὴ ἐπαφὴ μὲ τὴν Γῆ. 

Ἡ Σελήνη εἶναι σὲ τέτοια ἀπόσταση ἀπὸ τὴν Γῆ , ὥστε ἡ φαινόμενη διάμετρός της νὰ εἶναι ἴδια μὲ αὐτὴ τοῦ Ἥλιου καὶ ἐφόσον χρειαστεῖ , σὲ περίπτωση ἑνὸς ἔντονου φλὰς στὸ ὁρατὸ φάσμα , νὰ μπορεῖ νὰ δώσει σὲ μιὰ κατ΄επιλογήν περιοχή , ὁλικὴ ἔκλειψη Ἡλίου καὶ πλήρη προστασία τῶν ματιῶν τῶν κατοίκων της ἀπὸ τὸ ἔντονο φῶς. 


Ὅταν ἡ Σελήνη ἑτοιμάστηκε , ὁ Ἀπόλλων ἀποφάσισε γιὰ τὴν μέθοδο μεταφορᾶς καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὄνομα τῶν διαστημοπλοίων τῆς NASA ποὺ πήγανε ἐκεῖ , ἀφοῦ οἱ Νεφελὶμ στὶς τυπικότητες κρατοῦν τοὺς τύπους , ἀκόμα καὶ ἀπέναντι στοὺς ἐχθρούς τους. 

Τὸ κύριο πρόβλημα τοῦ Ἀπόλλωνα δηλαδή , δὲν ἦταν το πὼς θὰ διαχειριστεῖ τὴν δημιουργία , τὸ ἄνοιγμα καὶ τὸ κλείσιμο τῆς ἀστρικῆς πύλης στὸ σύστημα τοῦ παμπάλαιου ἄστρου κοντὰ στὸ ὁποῖο κατασκεύασε τὴν Σελήνη καὶ κατόπιν ἐδῶ ὅπου θὰ τὴν ἔφερνε , ἀλλὰ οἱ ἀλλαγὲς ἀπὸ πλευρᾶς ἰσορροπιῶν καὶ ἐπιδράσεων τῶν κανόνων τῆς οὐρανίου μηχανικῆς. 


Ἔτσι ἀποφάσισε τα παρακάτω:

1.Θὰ κατασκεύαζε την Σελήνη ἕξω ἀπὸ το ἡλιακό σύστημα ποῦ ἐπέλεξε καὶ ποῦ ἀπεῖχε περίπου 250 ἔτη φωτός ἀπὸ την Γῆ,ὥστε ἡ ὕπαρξη της ,νὰ μὴν ἐπηρεάσει καθόλου την δομή καὶ την δυναμική συμπεριφορά του.

2.Θά ἔβαζε τον Ἥφαιστο νὰ κατασκευάσει την ἀστρική πύλη κοντά στὴν Σελήνη καὶ πάνω στὸ μονοπάτι,της τροχιάς της,ὥστε νὰ την ὁδηγήσει κατ'εὐθεῖαν μέσα σε αὐτὴν.

3.Το ἄκρο της ἐξόδου της ἀστρικής πύλης, θὰ ἦταν ἕξω ἀπὸ το δικό μας ἡλιακό σύστημα.





4.Ἡ εἴσοδος στὸ ἡλιακό μας σύστημα,θὰ γινότανε με ὑψηλὴ ταχύτητα ποῦ θὰ μειωνότανε καθώς θὰ ἔφτανε στὴν ἐπιθυμητή τροχιά της γύρω ἀπὸ την Γῆ.

5.Ταυτόχρονα καὶ καθώς ἡ Σελήνη θὰ πλησίαζε, ἡ Λίλιθ θὰ μετέβαλε τὴ τροχιά της ὥστε νὰ μείνει συντονισμένη σε τροχιά ποῦ νὰ ἀντιστοιχεῖ,ὅπως καὶ αὐτὴ ποῦ θὰ εἶχε ἡ Σελήνη, στὸν γεωμετρικό τόπο του συνόλου των σημείων Lagrange(ὅπως τα ὀνομάζουμε σήμερα),τῶν σημείων ἰσορροπίας δηλαδή στὸ τριπλό πλέον σύστημα Γῆς,Σελήνης, Λίλιθ.

6.Τὸ τελευταῖο ποῦ χρειαζότανε,ἦταν ἡ σταδιακή προσαρμογή της Γῆς,ὅσον ἀφορᾶ την βαρυτική της ἀλληλεπίδραση με την Σελήνη. 
Αὐτὸ θὰ το ἔλυνε μετά το τέλος της ὅλης διαδικασίας καὶ ἦταν καὶ το τελευταῖο ποῦ τον ἀπασχολοῦσε,ἀφοῦ ἡ ἴδια ἡ ἕλξη της Λίλιθ πάνω στὴ σχετικά ἐλαφριά κούφια Σελήνη, θὰ την ἔκανε νὰ ἔχει φαινομενικά ἀκόμη μικρότερη μᾶζα,ἀφοῦ θὰ της ἀσκοῦσε ἕλξη ἀντίθετη ἀπὸ αὐτὴν της Γῆς.

Ἔτσι ἀποφάσισε,ἔτσι καὶ ἔπραξε.

Ἀπὸ την στιγμή ποῦ ὁ Ἀπόλλων ξεκίνησε ἀπὸ την Γῆ,μέχρι την στιγμή ποῦ η Σελήνη βρισκότανε σε τροχιά γύρω ἀπὸ αὐτὴν,πέρασαν 1061 ἡμέρες.

Ὅσος εἶναι καὶ ὁ λεξάριθμος του ὀνόματός του.

Ὅταν ἡ Σελήνη ἐμφανίστηκε ἔξω ἀπὸ τὸ ἡλιακὸ σύστημα καὶ ἄρχισε μὲ πολὺ μεγάλη ταχύτητα νὰ πλησιάζει πρὸς τὴν τροχιὰ τῆς Γῆς  ,ἀμέσως σκάφη τῶν Νεφελὶμ τὴν πλησίασαν καὶ διαπίστωσαν ὅτι πρόκειται γιὰ κατασκεύασμα ποὺ δὲν ἀνήκει σὲ αὐτὰ ποὺ ὀνομάζουμε φυσικὰ σώματα τοῦ κόσμου τῶν ὀνείρων , ἀλλὰ γιὰ κάτι τὸ τεχνητό. 






Οἱ πολιτεῖες καὶ ἐγκαταστάσεις ἐξάλλου πάνω της , τὸ ἔκαναν αὐτὸ ὁλοφάνερο. 

Τότε , ὁ Ἀπόλλων , ἐνημέρωσε τοὺς πάντες ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα μεγάλο δῶρο τοῦ Δία σὲ ὅλα τὰ γένη τῶν Νεφελίμ. 

Κάτι στὸ ὁποῖο ὅλοι θὰ ἦταν εὐπρόσδεκτοι , γιὰ νὰ γίνει ὁ ἔλεγχος τῆς Γῆς πιὸ εὔκολος. 

Μέχρι νὰ μιλήσουν καὶ συνεννοηθοῦν μεταξύ τους οἱ ἀρχηγοὶ τῶν γενῶν ὅλων , ἡ Σελήνη εἶχε ἤδη πλησιάσει καὶ οἱ ΕΛ ἐν τῷ μεταξὺ εἶχαν δεχθεῖ ἀντιπροσωπεῖες ἀπὸ κάθε ἐνδιαφερόμενο πάνω στὴν Σελήνη , χωρὶς ὅμως νὰ τοὺς δώσουν ὁποιοδήποτε ἔλεγχο καὶ χωρὶς νὰ βάλουν κανέναν στὸ αὐτοματοποιημένο ἐσωτερικό της. 
Ἐπρόκειτο γιὰ ἐκεῖνο τὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα κατὰ τὸ ὁποῖο , οἱ Νεφελὶμ ὑποτίμησαν τὸν Δία καὶ τοὺς ΕΛ. 

Ἔκαναν λάθος καὶ τὸ πλήρωσαν. 


Ὁ ΠΡΩΤΟΣ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ 
Ὁ Πρῶτος Δούρειος Ἵππος , ὀνομάστηκε ἀπὸ τοὺς ΕΛ Σελήνη , ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους Μήνη καὶ εἶχε πράγματι πολλὰ βουνὰ καὶ πόλεις καὶ πολλὰ μεγάλα κτήρια (Πρόκλος ) . 


Ἀφοῦ εἴδαμε τὰ σχετικὰ γιὰ τὴν δημιουργία τῆς Σελήνης καὶ πὼς ἔφτασε ἐδῶ κοντὰ στὴν Γῆ μας ἂς δοῦμε τώρα μερικὲς ἀπαντήσεις σὲ ἐρωτήματα ὅπως εἶναι γιὰ παράδειγμα τὸ γιατί δὲν εἶναι ἴδιες ἡ ὁρατὴ καὶ ἡ ἀόρατη πλευρὰ τοῦ τεχνητοῦ δορυφόρου τῆς Γῆς. 


Ἡ Σελήνη μπῆκε σὲ τροχιὰ γύρω ἀπὸ τὴν Γῆ καὶ μόνο τὴν τελευταία στιγμὴ συνειδητοποίησαν , ὅτι ἡ Λίλιθ εἶχε ἀχρηστευθεῖ , ἀφοῦ κρυβότανε ἐντελῶς πίσω ἀπὸ τὴν νέα Σελήνη. 






Ἡ κίνηση ἦταν ΜΑΤ. 

Ὁ πόλεμος , ἡ Γιγαντομαχία , ἀναπόφευκτη. 



Ὅταν ἔγινε ὁ Πόλεμος τῶν Ἐλ μὲ τοὺς Νεφελίμ , ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὲς χιλιάδες χρόνια ὁ πόλεμος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ἀτλάντων , δὲν χτυπήθηκε μόνο ἡ Γῆ ἀπὸ τὶς βάσεις τῆς Σελήνης , ἀλλὰ ὅπως εἶναι λογικὸ καὶ οἱ βάσεις τῆς Σελήνης ἀπὸ τὴν Γῆ. 

Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ μεταξὺ Σελήνης καὶ Λίλιθ. 

Ἡ περιοχὴ τῆς Σελήνης ποὺ ἔβλεπε πρὸς τὴν Γῆ , λόγῳ τῶν ἀναγκῶν τῆς χρήσης της , εἶχε πολὺ περισσότερες ἐγκαταστάσεις καὶ εἶχε πολὺ περισσότερες πεδινὲς περιοχές. 

Ἦταν ὡς ἐκ τούτου καὶ πολὺ περισσότερο προστατευμένη ἀπὸ τὴν πτώση τῶν μετεωριτῶν . 

Ἔτσι , ἡ μὲν πλευρὰ ποὺ φαίνεται μόνο ἀπὸ τὴν Λίλιθ εἶναι γεμάτη κρατῆρες , εἴτε ἀπὸ τὴν πτώση μετεωριτῶν , εἴτε ἀπὸ τὶς ἐκρήξεις τῶν χτυπημάτων ποὺ δέχτηκε ἀπὸ τὴν Λίλιθ , ἡ δὲ πλευρὰ ποὺ βρίσκεται πρὸς τὴν Γῆ ἔχει πολὺ λιγότερους κρατῆρες , λόγῳ τῶν πολὺ λιγότερων χτυπημάτων ποὺ δέχτηκε , λόγῳ τῆς ὑψηλότερης προστασίας ποὺ διέθετε. 


Ἄλλη πιθανὴ ἐρώτηση εἶναι , γιατί δὲν καταστράφηκαν τὰ μηχανήματα πτήσης στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Σελήνης κατὰ τὴν Γιγαντομαχία. 

Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο κατάλαβαν ἀμέσως οἱ Νεφελίμ , ὅταν ἄρχισαν οἱ πρῶτες ἁψιμαχίες μὲ τοὺς ΕΛ , ἦταν ὅτι ἐαν καταστρεφότανε ὁ μηχανισμὸς πτήσης τῆς Σελήνης , αὐτὴ θὰ ἔπεφτε πάνω στὴν Γῆ καὶ δὲν θὰ ἔμενε τίποτε. 

Γιὰ τὸ λόγο αὐτό , ὅλες οἱ μάχες ποὺ δώθηκαν , ποτὲ δὲν εἶχαν σὰν στόχο τὴν καταστροφὴ τῆς Σελήνης καὶ κυρίως τὴν καταστροφὴ ἢ τὸ μπλοκάρισμα τῶν μηχανισμῶν πτήσης . 

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Γιγαντομαχίας , τοῦ πολέμου δηλαδὴ τῶν ΕΛ καὶ τῶν Νεφελίμ , ἀναρίθμητες ἀποστολὲς σχεδιάστηκαν , κυρίως ἀπὸ καταδρομεῖς Μισναβὰχ τοῦ γένους Μπαχομέχ , γιὰ νὰ μποῦν στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Σελήνης , νὰ τὸ κυριεύσουν καὶ νὰ κατανοήσουν τὸν τρόπο λειτουργίας του , ὥστε νὰ πάρουν τὸν ἔλεγχό της. 




Πολλοὶ προσπάθησαν . 

Ὅλοι σκοτώθηκαν . 

Ἀντίστοιχες ἐπιχειρήσεις καὶ μάχες καὶ βομβαρδισμοὶ ἔγιναν κατὰ τὸν ἑλληνοατλαντικὸ πόλεμο. 

Στὸ τέλος , δὲν ἔμεινε κανεὶς ζωντανὸς πάνω στὴν Σελήνη. 

Ὁ αὐτοματοποιημένος μηχανισμὸς τοῦ Ἀπόλλωνα ὅμως , συνεχίζει νὰ λειτουργει καὶ ἡ Σελήνη συνεχίζει νὰ κρύβει την Λίλιθ ἀπὸ προσώπου Γῆς. 

Στὴν Λίλιθ καὶ τὴν Σελήνη σήμερα , ἐπικρατεῖ ἡ ἀπόλυτη καταστροφὴ καὶ ἡ ἀπόλυτη ἐγκατάλειψη. 

Ἐλάχιστες ἐγκαταστάσεις πλέον λειτουργοῦν , χωρὶς κανένα οὐσιαστικὸ ὤφελος γιὰ τοὺς Νεφελὶμ ποὺ τὶς συντηροῦν. 

Κατὰ τὸν πόλεμο Ἑλλήνων Ἀτλάντων , καταστράφηκαν τὰ πάντα. 

Κανεὶς δὲν ἐπιχείρησε μετὰ τὸν Ἑλληνοατλαντικὸ πόλεμο νὰ μπεῖ στὸ ἐσωτερικὸ καὶ νὰ πάρει τὸν ἔλεγχο , ἀφοῦ κάθε τέτοια προσπάθεια θὰ ὁδηγοῦσε τὴν Σελήνη , σὲ ἀκαριαία σύγκρουση μὲ τὴν Γῆ ὅπως διευκρίνησε ὁ κατασκευαστὴς Φοῖβος Ἀπόλλων. 

Μὲ τὸ δεδομένο αὐτὸ ὁ τοπικὸς ρυθμιστὴς (LOCAL REGULATOR ) , ἐμποδίζει πλέον κάθε τέτοια προσπάθεια. 


Ἔτσι κατασκευάστηκε καὶ μεταφέρθηκε ἡ Σελήνη καὶ ἀποτελεῖ τον τεχνητό δορυφόρο της Γῆς. Ἔκτοτε κοσμεῖ τον ἔναστρο οὐρανό καὶ ἔχει γίνει ἡ ἀγαπημένη τῶν ἀνθρώπων μιᾶς καὶ φωτίζει τα σκοτεινά βράδια τους. Γι αὐτὸ κάθε φορά ποῦ σηκώνεις τα μάτια σου στὸν οὐρανό καὶ βλέπεις την Σελήνη σκέψου πόσα ἀκόμα μας κρύβει αὐτὸς ὁ ψεύτικος κόσμος!!












(Μῦθος ἀπὸ τὰς παλαιὰς Ἀρκαδικὰς γραφάς)

Ἐν ἀρχῇ ἦν σιγή. Καὶ οὐρανὸς κενὸς, ἄνευ τῆς φωτεινῆς συνοδίας τῆς νυκτός.
Ὁ Κρόνος ἐμέτρα τὰς ἡμέρας, ἀλλ᾿ ἡ Νύξ ἦν ἄσκοπος.

Τότε οἱ θεοποιοὶ, ἔχοντες τὴν τέχνην τοῦ αἰθέρος, ἔπλασαν ἐν τοῖς βάθεσιν τοῦ Τρίτου Οὐρανοῦ σφαῖραν κρυσταλλίνην — ἐκ πνεύματος, φωτός, καὶ ἀσημοῦ πυρός.

Ἡ Σελήνη — οὐχ ἁπλῶς σώμα, ἀλλ᾿ ὄργανον θείας μέτρησης — ἐγεννήθη.

Ἐντολὴ ἐδόθη ὑπὸ τῆς Ἀρτέμιδος:

«Καταβήτω ἡ θυγάτηρ μου ἐπὶ τὴν γῆν, ὡς λύχνος τῆς νυκτός καὶ φρουρὸς τῶν ὀνείρων τῶν ἀνθρώπων.»

Καὶ πνεῦμα τοῦ Ερμοῦ ἀνέλαβεν αὐτήν ἐπὶ φτερωτῆς ἁρμάτης.
Διέσχισαν αἰθέρες, διήνυσαν ὀμίχλας καὶ ἄφατα ρεύματα χρόνου.
Ἡ γῆ ἐσείσθη ὡς ἐδέχετο τὴν καινὴν Σελήνην εἰς τὴν τροχιὰν αὐτῆς.

Ἐκεί, ἀπὸ τότε, ἡ Σελήνη περιπολεῖ.
Οὐ μόνον φέγγος χαρίζεται — ἀλλὰ μνῆμην τῆς θεϊκῆς ἀρχῆς.




Μυθολογικὴ Ἐκδοχὴ – Προοίμιον

Ἐν ἀρχῇ ἦν τὸ Χάος, καὶ ἐκ τοῦ Χάους ἐγεννήθη φῶς, καὶ φῶς ἦν ἡ Σελήνη.
Ἀλλ᾿ οὐχ ἡ παλαιὰ Σελήνη, ἡ τῆς Νυκτὸς συνοδός, ἀλλ᾿ ἡ Νέα — πλασθεῖσα ὑπὸ χειρῶν θεϊκῶν, ἐν τόπῳ κρυπτῷ, πέραν τῶν ἄστρων.

Ἐν τῷ Ἀιθερίῳ ἐργαστηρίῳ τοῦ Ἡφαίστου, συνεβουλεύοντο οἱ θεοὶ, ὅπως πλάσωσι φῶς δεύτερον, καθαρὸν καὶ σοφὸν, ὅπερ φέρει ἐλπίδα εἰς τοὺς θνητοὺς ὅταν ἔλθῃ ἡ σκιὰ.
Καὶ ἔπλασεν ὁ Τεχνίτης τὴν Σελήνην ἐκ ἀργύρου καὶ φωνῆς τῆς Σοφίας — σφαῖραν φωτεινὴν, νοερὰν, ζῶσαν.

Ἀλλ᾿ ἡ Γῆ ἀπέχει τῶν οὐρανῶν· πῶς ἡ Σελήνη, ἐκ τοῦ Ὑπερουρανίου, ἐγγίζει τὴν θνητὴν χώραν;

Ἡ Μεταφορά

Ἐπικαλέσθη τότε ὁ Ἑρμῆς, φέρων τὰ φτερωτὰ σανδάλια, καὶ ὁ Ζεύς ἔταξε:

«Κατάβασον τὴν Σελήνην ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους·
μὴ ὡς ἄστρον ἀκίνητον, ἀλλ᾿ ὡς τροχὸν ἀέναον,
βλέπουσαν, ὡς μάρτυς, πάσας τὰς πράξεις τῶν βροτῶν.»

Καὶ ὁ Ἑρμῆς ἐλάλησεν ἐν γλώσσῃ τῶν κόσμων,
καὶ ἐκ τῆς ἀιθερίας οὐσίας,
ἡ Νέα Σελήνη ἐκατήλθεν, οὐκ ἐμπίπτουσα, ἀλλ᾿ ὑπερίπτατο,
ἀνὰ κύκλον θεσπισμένον — νύκτα τε καὶ ἡμέρα,
ἐκείνη ὁρᾷ, ἀλλ᾿ οὐ λέγει.

Ὁρισμένα στοιχεῖα τοῦ ἄρθρου προέρχονται ἀπὸ τὸν τομο 40 τῆς σειρᾶς ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ -
 "ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ 

Σάββατο 5 Απριλίου 2025

Μηλινόη: Ἡ θεὰ τοῦ φεγγαριοῦ.

 

Μηλινόη: Η θεά του φεγγαριού.







Ἡ Μηλινόη εἶναι ἡ θὲὰ τοῦ φεγγαριοῦ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ μυθολογία. Συμβολίζει τὴ νύχτα, τὸ μυστήριο καὶ τὴ γυναικεία δύναμη. Ἡ παρουσία της εἶναι παντοῦ, ἀπὸ τὶς ἱστορίες τῶν ἀρχαίων μέχρι τὶς σύγχρονες τέχνες. Στὴν αὐτὴ τὴν ἀνάρτηση, θὰ ἐξερευνήσουμε τὸν ρόλο καὶ τὴν ἐπιρροή της Μηλινόης. Θὰ μάθουμε γιὰ τὸὺς μύθους πὸὺ τὴν περιβάλλουν καὶ τὴ σημασία της στὸν πολιτισμό μας. 
Ἡ Μηλινόη ἦτο μία ἀινιγματικὴ καὶ σκοτεινὴ θεότης τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς θρησκείας, στὲνὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν σελήνη καὶ τὸν κόσμο τῶν νεκρῶν. Ἐμφανίζεται κυρίως στὸν Ὀρφίκὸ Ὕμνὸν πὸὺ φέρει τὸ ὄνομά της, ὅπου περιγράφεται ὡς θυγάτηρ τοῦ Πλούτωνος καὶ τῆς Περσεφόνης, φέρουσα δὶττὴν φύσιν, ἀντικατοπτρίζουσα τὸν συνδυασμὸ φὼτὸς καὶ σκότους. 

Ἡ Μηλινόη συνδέεται μὲ τὴν σεληνιακὴ δύναμη πὸὺ ἐπηρεάζει τὴν ψὺχὴ καὶ τὶς ἀνθρώπινες καταστάσεις, καὶ πὸλλὰς φορὲς ἀντιλαμβάνεται ὡς θεότης τῶν φαντασμάτων, τῶν ἐφιαλτῶν καὶ τῆς νεκρικῆς μεταβάσεως. Ἡ λατρεία της ἐνδεχομένως ἐσχετίζετο μὲ μυστικὰ καὶ τελετουργικὰ πὸὺ σκὸπὸν εἶχον τὴν προστασία ἀπὸ τὰ κακοποιὰ πνεύματα καὶ τὴν ἐξιλέωσιν τῶν ψυχῶν. 

Ἡ μορφὴ της, ὅπως περιγράφεται, ἦτο ἐν μέρει λαμπρὰ καὶ ἐν μέρει σκοτεινή, στοιχεῖον ποὺ ἀντικατοπτρίζει τὴν δυϊστικὴ φύση τοῦ κόσμου, ὅπου τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος συνυπάρχουν καὶ ἐναλλάσσονται. Ἡ Μηλινόη, ὡς θεὰ τοῦ φεγγαριοῦ, ἀποτελεῖ ἕνα σημαντικὸ κομμάτι τῆς σεληνιακῆς λατρείας καὶ τῆς ὀρφικῆς θεολογίας, ἀναδεικνύοντας τὴν σημασία τῆς μεταμορφώσεως καὶ τῆς μυστηριακῆς γνώσεως.



Πατέρας της Μηλινόης ἢ Μελινόης ἦταν ὁ Δίας, ὁ ὁποῖος πῆρε τὴ μορφὴ τοῦ Πλούτωνα γιὰ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὴν Περσεφόνη σὲ ἀνυποψίαστο χρόνο καὶ ὁ καρπὸς τῆς ἕνωσης στὴν μυθολογία ἦταν τόσο σημαντικὸς ποὺ δημιουργήθηκε ὀρφικὸς ὕμνος πρὸς αὐτήν. 


Γεννήθηκε στὶς ὄχθες του Κωκυτοῦ (ποὺ σημαίνει θρῆνος), ἑνὸς ἀπὸ τοὺς τέσσερις ποταμοὺς τοῦ Κάτω Κόσμου καὶ ἦταν ἀδελφή του Ζαγρέα Διόνυσου. Γιὰ τὴν προέλευση τοῦ ὀνόματος τῆς Μηλινόης δὲν ὑπάρχει κάποια καταγεγραμμένη πηγή, ἀλλὰ κατὰ πᾶσα πιθανότητα προέρχεται ἀπὸ τὸ ἐπίθετο «μήλινος», παραπέμποντας στὸ χρῶμα τοῦ κίτρινου μήλου (ἢ κυδωνιοῦ), χρῶμα τοῦ θανάτου ἢ τῆς ἀσθένειας, κάτι ποὺ συμπίπτει καὶ ἀπὸ τὸν τόπο γέννησής της καὶ ἔχει συσχέτιση μὲ τὴν μητέρα της. 

Ἐπίσης στὸν Ὀρφικὸ ὕμνο ἀναφέρεται ὡς "κροκόπεπλος" ποὺ σημαίνει μὲ κίτρινο πέπλο, ἐπίθετο ὅμως ποὺ ἔδιναν οἱ ἀρχαῖοι ποιητὲς στὶς θεὲς τῆς σελήνης. Ἡ Μηλινόη - καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸν ὕμνο πρὸς αὐτήν - ἀποτελεῖ σημαντικὴ θεότητα τῆς Ὀρφικῆς θρησκείας καὶ εἶναι βασικὴ χθόνια νύμφη, ποὺ προκαλεῖ τοὺς νυχτερινοὺς ἐφιάλτες καὶ τὴν τρέλα. 

 
Πιστευόταν ὅτι ἦταν μισὴ λευκὴ καὶ μισὴ μαύρη (καὶ ἐδῶ μπορεῖ νὰ συνδεθεῖ μία ἐπιπλέον ἐτυμολογικὴ ἑρμηνεία τοῦ ὀνόματός της, κατὰ τὴν ὁποία τὸ ὄνομα προέρχεται ἀπὸ τὸ "Μέλας" ποὺ σημαίνει μαῦρος) ἀντιπροσωπεύοντας τὴ δυαδικότητα τοῦ Ἐπουρανίου Δία καὶ τοῦ Καταχθόνιου Ἅδη-Πλούτωνα, καθὼς καὶ τῆς καταχθόνιας καὶ σεληνιακῆς τῆς ἰδιότητας. 

Στοὺς ὕμνους δύο θεὲς ἔφεραν αὐτὸ τὸ ἐπίθετο "κροκόπεπλος": ἡ Μηλινόη καὶ ἡ Ἐκάτη, δείχνοντας ἔτσι καὶ τὴν ἄρρηκτη σύνδεσή τους. 


Μὲ ἀφορμὴ αὐτὸν τὸν χαρακτηρισμό, ἀλλὰ καὶ τὴν ἱστορία της, τὴν συνδέουν εἴτε μὲ τὴν Περσεφόνη λόγῳ τῆς κοινῆς "ζωῆς" στὸν Κάτω Κόσμο τοῦ Ἅδη, ἀλλὰ περισσότερο μὲ τὴν θεὰ Ἐκάτη μὲ τὴν ὑπόθεση πὼς ἡ ἴδια ἦταν ἕνα ἐπίθετο τῆς προστάτιδας θεᾶς τῆς μαγείας (σύμφωνα μὲ κάποιες ἐκδοχές, κόρη τῆς Ἐκάτης εἶναι ἡ Μήδεια), ἡ ὁποία οὕτως ἢ ἄλλως συνδέεται ἄμεσα μὲ τὸ μῦθο τῆς ἁρπαγῆς τῆς Περσεφόνης ἀπὸ τὸν Πλούτωνα καὶ τῆς ἀναζήτησής της ἀπὸ τὴ Δήμητρα, ὡς γενεαλογικὸ δέντρο της. 

Σύμφωνα μὲ τὸν μῦθο, ὅταν ὁ Πλούτωνας ἔκλεψε μὲ τὸ ἅρμα του τὴν Περσεφόνη, ἡ θεὰ Ἐκάτη ἄκουσε τὶς φωνές της καὶ ἦταν ἐκείνη ποὺ συνόδεψε τὴ Δήμητρα στὰ ἀνάκτορα τοῦ Ἥλιου γιὰ νὰ μάθει τί συνέβη. Μετὰ τὴν ἐξέλιξη αὐτὴ γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας γιὰ τὸ θέμα τῆς Περσεφόνης, ἡ τρίμορφη θεὰ (Ἐκάτη) γίνεται ἄμεση σύντροφος καὶ προστάτιδα τῆς Κόρης, καθὼς καὶ σημαντικὴ χθόνια θεότητα, ἡ ὁποία συνδέεται καὶ μὲ τὴ σελήνη καὶ τὴν προστάτιδα της, Ἀρτέμιδα (καὶ αὐτὴ ἡ σύνδεση σχετικὰ μὲ τὴν σελήνη, προαναφέρθηκε πιὸ πάνω καὶ προκύπτει ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Ὀρφικὸ ὕμνο μὲ βάση τὸν χαρακτηρισμὸ "κροκόπεπλος"). 

Ἔτσι, μὲ αὐτὸν τὸν συσχετισμό, ἡ Μηλινόη θεωρεῖται καὶ θεὰ τοῦ φεγγαριοῦ. 
<Φῶτο:Σχέδιο ἀπὸ χάλκινο δισκίο ποὺ βρέθηκε στὴν Πέργαμο. Ἀπεικονίζει τρεῖς στεφθεῖσες θεὲς μὲ τὰ ὀνόματα ΔΙΩΝΗ, ΦΟΙΒΙΗ καὶ ΝΥΧΙΗ. Ἡ καθεμιὰ περιβάλλεται ἀπὸ πυκνογραμμένες ἐπιγραφές, κυρίως ἀμετάφραστες συλλαβὲς γιὰ ξόρκι (μαγικὲς ἐπικλήσεις). Ἡ ἐπιγραφὴ γύρω ἀπὸ τὴ Φοίβη ἐπικαλεῖται τὴν Περσεφόνη, τὴ Μηλινόη καὶ τὴ Λευκοφρύνη (ἐπίθετο τῆς Ἀρτέμιδας). Ἡ ἐπιγραφὴ χρονολογεῖται στὸ πρῶτο μισὸ τοῦ 3ου μ.Χ. αἰῶνα. 

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΜΗΛΙΝΟΗΣ 

"Τὴν Μηλινόην προσκαλῶ, τὴν γηΐνην νύμφην, μὲ τὸν κίτρινον πέπλον, ποὺ τὴν ἐγέννησεν ἡ σεμνὴ Περσεφόνη πλησίον τῶν ἐκβολῶν του Κωκυτοῦ ἐπάνω εἰς τὰ ἱερὰ κρεβάτια τοῦ Διός, υἱοῦ τοῦ Κρόνου· μὲ αὐτὴν ἔσμιξε, ἀφοῦ ἐξηπάτησε τὸν Πλούτωνα, μὲ δόλιους ἀπατηλοὺς τρόπους καὶ διέσπασε μὲ θυμὸν τὸ διπλοῦν σῶμα τῆς Περσεφόνης ἡ ὁποία καθιστᾶ μανιακούς τους ἀνθρώπους μὲ ἀέρινα φαντάσματα, ἀφοῦ ἔδειξε τὸν τύπον τοῦ προσώπου της μὲ παράξενες μορφὲς ἄλλοτε μὲν ἐμφανὴς (φανερά), ἄλλοτε δὲ σκοτεινή, λάμπουσα κατὰ τὴν νύκτα, μὲ ἐχθρικὰς ἐπιθέσεις κατὰ τὴν σκοτεινὴν νύκτα. 
Ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ, θεά, βασίλισσα τῶν καταχθόνιων, νὰ ἀποπέμπης τὴν μανίαν τῆς ψυχῆς εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς, ἐμφανίζουσα εἰς τοὺς μύστας εὐνοϊκὸ Ἱερὸν πρόσωπον." 
Μηλινόην καλέω, νύμφην χθονίαν, κροκόπεπλον, ἣν παρὰ Κωκυτοῦ προχοαῖς ἐλοχεύσατο σεμνὴ Φερσεφόνη λέκτροις ἱεροῖς Ζηνὸς Κρονίοιο, ἧι ψευσθεὶς Πλούτων᾽ ἐμίγη δολίαις ἀπάταισι, θυμῶι Φερσεφόνης δὲ δισώματον ἔσπασε χροιήν, ἣ θνητοὺς μαίνει φαντάσμασιν ἠερίοισιν, ἀλλοκότοις ἰδέαις μορφῆς τύπον ἐκπροφαίνουσα, ἄλλοτε μὲν προφανής, ποτὲ δὲ σκοτόεσσα, νυχαυγής, ἀνταίαις ἐφόδοισι κατὰ ζοφοειδέα νύκτα. ἀλλά, θεά, λίτομαί σε, καταχθονίων βασίλεια, ψυχῆς ἐκπέμπειν οἶστρον ἐπὶ τέρματα γαίης, εὐμενὲς εὐίερον μύσταις φαίνουσα
 πρόσωπον.

Ἐν κατακλείδι, ἡ Μηλινόη ἀποτελεῖ μία μυστηριακὴ θεότητα, στενὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν σελήνη, τὴ μεταθανάτιον ζωήν, καὶ τὰ μυστήρια τοῦ Ὀρφισμοῦ. Ὡς κόρη τοῦ Πλούτωνος καὶ τῆς Περσεφόνης, ἐνσαρκώνει τὴν διττὴν φύσιν τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ σκότους, ὁδηγῶν τὰς ψυχὰς καὶ προστατεύουσα ἀπὸ τὰ κακοποιά πνεύματα.

Ἡ παρουσία της στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ θρησκεία δεικνύει τὴν σημασία ποὺ ἀπέδιδαν οἱ Ἕλληνες εἰς τὸν κύκλον τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, τὴν μετουσίωσιν καὶ τὴν ἀέναον ροὴ τῆς ψυχῆς. Ἡ μορφὴ της, μισὴ φωτεινὴ καὶ μισὴ σκοτεινή, ἀναδεικνύει τὴν ἀρχὴν τῆς ἱερᾶς ἱσορροπίας ποὺ διέπει τὸ σύμπαν.

Ἡ θεὰ Μηλινόη παραμένει ἕνα ἀίνιγμα, ὅμως ἡ μελέτη της μᾶς προσφέρει μία βαθυτέραν κατανόησιν τῶν σεληνιακῶν λατρειῶν, τῆς ψυχικῆς μεταβάσεως καὶ τῆς μυστικῆς γνώσεως ποὺ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἐπεδίωκαν νὰ κατακτήσουν.