👉 Ἡ Τιτανομαχία — ἡ ἀπαγορευμένη ἱστορία ποὺ δὲν σὲ δίδαξαν.

 

ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ

«Πρὶν ὑπάρξει ὁ κόσμος ὅπως τὸν γνωρίζεις,

οἱ θεοὶ ἐσήκωσαν ὅπλα ἐναντίον θεῶν.
Κρόνος ἐναντίον Διός.
Τιτάνες ἐναντίον Ὀλυμπίων.

Ἦταν πόλεμος ἀρχῆς.
Πόλεμος μοίρας.
Πόλεμος ποὺ ἔκρινε ποῖος θὰ κυβερνᾷ τὸ σύμπαν.»

👉 Ἡ Τιτανομαχία — ἡ ἀπαγορευμένη ἱστορία ποὺ δὲν σὲ δίδαξαν.

Ἡ Θεογονία τοῦ Ἠσίοδου ἀποτελεῖ τὴν ἀρχαιότερή καὶ τὴν πληρέστερη ποιητικὴ σύνθεση τοῦ εἴδους της . Σ΄ αὐτὴν Ἀναφέρονται σὰν πρῶτες μορφὲς τοῦ κόσμου τὸ χάος , ἡ Γῆ κὶ ὁ Ἔρωτας . Πρόκειται γιὰ κοσμογονικὲς μορφὲς ὄχι μόνο ὑλικὲς (Γῆ) .

Ἀλλὰ καὶ δυναμικὲς (Ἔρωτας ) , οἱ ὁποῖες εἶναι μὲν αὐτογέννητες , Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχουν ἄναρχα μέσα στὸ σύμπαν.

Ὁ Ἔρωτας λειτουργῶντας ἁπλᾶ συνδετικὸς ἱστὸς δὲν ἄφησε ἀπογόνους , ἐνὼ ἀπ΄ τὸ χάος γεννήθηκαν τὸ Ἐρεβος κὶ ἡ νύχτα .

Τοὺς περισσότερους καὶ ποιό σπουδαῖος ἀπογόνους ἄφησε ἡ Γαῖα σμίγοντας μὲ τὸν ἀπόγονο τῆς Οὑρανό. Άνάμεσα σ΄ αὐτούς καὶ οἱ φοβεροί Τιτάνες καὶ Γίγαντες .

Ἡ ρυθμισμένη λειτουργία τοῦ σύμπαντος μὲ σχέσεις ἱεραρχημένες ἀνάμεσά στὰ μέλη του ξεκινᾶ μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Δία, τοῦ ἀνώτατου θεοῦ , ὁ ὁποῖος κατέχει θέση κυβερνήτη τοῦ κόσμου .

Ἡ ἐπικράτηση ὅμως τοῦ Δία , τοῦ γεννημένου ἂπ΄ τοὺς Τιτᾶνες Κρόνο καί Ρέα δέν ἦταν ὑπόθεση εὔκολη .

Μακροχρόνιοι πόλεμοι ποῦ θυμίζουν πυρηνικό ὁλοκαύτωμα , συντάραξαν τὸ σύμπαν ὁλόκληρο μέχρι νά ἐδραιωθεί ἡ ἐξουσία του.

Οἱ πολέμοι εἶχαν ἀρχίσει βέβαια πολύ νωρίτερα απ΄ την ἐπεισοδιακή γέννηση του Δία .

Ἡ ὁλοένα αὐξανόμενη δύναμη των Τιτάνων φόβισε τόν Οὐρανό, ο ὁποῖος μέχρι τότε ἦταν ο κυρίαρχος του σύμπαντος Ἀνησυχῶντας , λοιπόν , μήπως τά παιδιά του πάρουν τήν ἐξουσία απ΄ τά χέρια του, τά ἐκσφενδόνιζε ἀμέσως μετά τή γέννησή του στὸ ἄπειρο κι αὐτά ἐπανέρχονται στὴν κοιλία τῆς μητέρας του .

Ἐκεῖ μέσα τά κρατοῦσε φυλακισμένα στὰ σπλάχνα της μητέρας Γῆς μακριά ἀπ΄ τὸ φῶς .

Ἡ γῆ στέναζε ἀπ΄ τό βάρος τῶν παιδιῶν της, ποῦ τὴς εἶχαν δημιουργήσει τὸ ἀδιαχώριτο ἀλλὰ κι ἀπ΄ τὴ μητρική της στεναχώρια γι΄ αὐτὴ τὴν ἄδικη τύχη , ποῦ περίμενε τά παιδιά της .

Ἐπινοῶντας λοιπόν , τόν σίδηρο κατασκεύασε ἕνα δρεπάνι , τὴν ἂρπη ἡ <<καρχαρόδοντα >> σύμφωνα μὲ τὸν Ἡσίοδο καὶ τὸ παρέδωσε στὰ παιδιά της ὀπλιζωντάς τα ἐναντίον τοῦ πατέρα τους .

Οἱ Τιτάνες ἀρχικὰ δείλιασαν στὴν προτροπή τῆς μητέρας τους , ἐκτὸς ὰπ΄ τόν τολμηρότερο Κρόνο, ὅ ὁποῖος δέχτηκε νά ἐφαρμόσει τό σχέδιο .

Ἔτσι ἀκολουθῶντας τίς ὁδηγίες τῆς Γαῖας πετάχτηκε τή στιγμή ποῦ ὁ Οὑρανός ἦταν ἕτοιμος νὰ συνευρεθεῖ μέ τὴ γυναῖκα του καί μέ κοφτερό δρεπάνι τοῦ ἀπέκοψε τὰ γεννητικὰ του ὄργανα , ἀπαλλάσσοντας κατὰ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀφενός μέν τή μητέρα του ἀπό τὴν τυχὸν νέα γονιμοποίηση καὶ τὸν φορτίο κι ἄλλων παιδιῶν , ἐλευθερώνοντας ἀφετέρου καί τόν εαὐτό του , ἀλλὰ καί τοῦς ἀδελφοῦς του ἀπ΄ τό αἰώνιο σκοτάδι , ὅπου ἦταν καταδικασμένοι . τό αἷμα απ τα γεννητικό του ὄργανο τοῦ οὐρανοῦ στάζοντας ἐπάνω στὴ Γαῖα τή γονιμοποίησε κι ἔτσι γεννήθηκαν κί ἀλλοι ἀπόγονοι – οἰ Γίγαντες , οἰ Ἐρινύες καί οἰ Μέλιες νύφες .

Απ΄τό δέ ἀκρωτηριασμένο γενητικὸ ὀργανο ποῦ ἔπεσε στὴν θάλασσα γεννήθηκε ἡ πανέμορφη Ἀφροδίτη.

Ὀ πατροκτόνος στή συνέχεια πέταξε τό Δρεπάνη – τήν ἀρπη - στην θάλασσα ἀπ΄ το ἀκρωτήριο Δρέπανο τῆς Ἀχαίας ἡ τὸ κόλπο τῆς Ρέας στὴν Κέρκυρα καὶ ἔγινε πλέον αὐτὸς κυρίαρχος τοῦ σύμπαντος ο Κρόνος ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ καθιέρωσε τὸ στεφάνι στὰ μαλλιά σὰν σύμβολογικής καὶ ἐξουσίας.

Στεφανωμένος, λοιπὸν, ἔλαβε τὸ θρόνο ἀνέλαβε τὸ θρόνο κι πρώτη του ἐνέργεια ἦταν αφαινός μέν να ἐλευθερώσει τοὺς ἀδελφοὺς του Τιτάνες, ἀφετέρου δε νά φυλακίσει στὰ Τάταρα τους τεράστιους και δύσμορφους Κύκλωπες με το ένα μάτι, καθώς και τους Ἑκατόγχειρες ὁρίζοντας σὰν δεσμοφύλακας τὴν τρομερὴ κάμπη.

Ἦταν ὅμως ἀνήσυχος, γιατί φοβόταν μήπως πραγματοποιηθεῖ ἢ κατάρα, ποὺ Εἶχε δώσει ὁ πατέρας νὰ ἔχει καὶ αὐτὸς τὴν ἴδια τύχη ἀπὸ τὰ παιδιά του καὶ νὰ ὑποστεῖ τὴν ἴδια ταπείνωση.

Κὶ ἔτσι ὁ Κρόνος βρῆκε ἄλλη λύση γιὰ νὰ ἀποσοβήσει τὸ κίνδυνο καὶ νὰ ἀπαλλαχθεῖ ἀπὸ αὐτά.

Τὰ παιδιὰ πὸὺ γεννοῦσε ἡ Ρέα -κατὰ τὸν Ἡσίοδο μόνο τ΄ ἀρσενικά - ἀμέσως μετὰ τὴ γέννησή τους τὰ κατάπινε νὰ ἐξασφαλίσει την παντοδυναμία του.

Ἡ Ρέα, λοιπὸν, στὸ τέταρτο παιδί της, τὸν Δία, δὲν εἶχε ἄλλη ἐπιλογὴ παρὰ νὰ ξεγελάσει τόν Κρόνο καί νά γλιτώσει τὸ στερνοπαίδι της.

Ἀφοῦ συμβουλεύτηκε ἡ μητέρα τῆς τὴ Γαῖα, ποῦ κρύφτηκε στὸ ἰδέον Ἄνδρο τῆς κρήτης, πὸὺ γέννησε τὸν Δία. Τὸν Κρόνο των ξεγέλασε δίνοντάς του νὰ καταπιεῖ μία πέτρα Τυλιγμένη σπάργανα.

Ἐκεῖ, στήν Κρήτη οἱ Κουρῆτες κὶ οἱ Νύμφες Ἀνδράστεια καὶ 'Ιδη ἀνέλαβαν τὴ φύλαξη καὶ τὴν ἀνατροφή βρέφους .

Τὰ κλάματα τοῦ γιὰ νὰ μὴν ἀκουστοῦν μέχρι τον Ὄλυμπο Οι Κουρῆτες χτυπῶντας δυνατὰ χάλκινες ἀσπίδες τους καθὼς χόρευαν.

Η διατροφή του Δία γινόταν απ΄ το γάλα κατσίκας , της Αμάλθειας .

Σύμφωνα με άλλη άποψη όμως η Αμάλθεια ηταν νύφη και μαζί με τίς υπόλοιπες φρόντιζε το παιδί

Ὅ Δίας πάντως ἀργότερα τίμησε δεόντως τί τροφῷ του Ἀμάλθεια κάνοντας τὴ ἀστέρι στὸν οὐρανὸ καὶ κατασκευάζοντας τὴν περίφημη ἀπρόσβλητη αἰγίδα του, ἀπο το τὸ δέρμα της, ἐνῷ τὸ κέρας κατσίκας τὸ καθιέρωσε σὰν σύμβολο τῆς ἀφθονίας .

Ὅταν ὁ Δίας ἀνδρώθηκε, ἀνάγκασε τὸν πατέρα του νὰ βγάλει μὲ ἐμετὸ τὴν πέτρα ἀπὸ μέσα του, καθὼς καὶ τὰ ὑπόλοιπα παιδιά του συνέχεια ἀκρωτηριάζοντάς του πῆρε τὴν ἐξουσία κι ἐγκαταστάθηκε σὰν κυρίαρχος.

Σὰν φορέας ,λοιπόν,ανώτερων ἀπὸ τοὺς προηγούμενους θεοὺς ἀξιων ὁ Δίας, γίνεται ὁ νέος κυρίαρχος τοῦ σύμπαντος.

Τὴν πέτρα τὴν ἔστησε στὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν, στὸν Παρνασσό, ὅπου καὶ βρισκόταν μέχρι τοὺς ρωμαϊκοὺς χρόνους, γιὰ νὰ θυμίζει σ΄ ὅλους τὴν προέλευση τοῦ <<πατέρα ἀνδρῶν καὶ θεῶν τε>>.

Δύο ἀντίπαλα στρατεύματα δημιουργήθηκαν τότε: ἀπ΄τη μία μεριὰ ὁ Δίας μ΄τα ἀδέλφια του, τὰ ὁποῖα εἶχε ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τοῦ Κρόνου καὶ τὰ ὁποῖα ἔτρεφαν μεγάλο μῖσος γιὰ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ πατέρα τους καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ Κρόνος μὲ τὰ δικά του ἀδέλφια ,του Τιτᾶνες.

Ἀνελέητος πόλεμος ξέσπασε ἀνάμεσα στὶς δύο γενιές, ἕνας πραγματικός,,<< πόλεμος τῶν ἄστρων>>

Ο Α΄. κοσμογονικός πόλεμος ἦταν πλέον γεγονός.

Ἐννέα χρόνια κράτησε ἡ γενικὴ σύρραξη .

Ἐννέα χρόνια μιᾶς φοβεροὺς καὶ λυσσώδους πάλης, ποὺ ἔμελλε νὰ ἐπιφέρει μεγάλη ἀναστάτωση καὶ πολλὲς μεταβολὲς στὸν κόσμο.

Ἐννέα χρόνια ἑνὸς ἀγῶνα ἀμφίρροπου, ποὺ τὴ μία ἔγινε πρὸς τὸ μέρος τῶν Τιτάνων καὶ τὴν ἄλλη πρὸς τὸ μέρος τῶν μετέπειτα Ὀλυμπίων θεῶν.

Οἱ Τιτᾶνες πάνω στὸ βουνό της Ὄθρης καὶ ὁ Δίας μὲ τοὺς δικούς του ἀπ τὸν Ὄλυμπο ἀντάλλασσαν πυρά .

Φοβερὰ τότες ὁ πόντος βούιζε ὁ ἀπέραντος

καὶ στὴ γῆ πάταγος μέγας, στεναζε κι ὁ οὐρανός,

ὅπως σειόταν κι ἀπὸ τὶς ρίζες τιναζόταν ὁ Ὄλυμπος

στὶς ριπές των ἀθανάτον δόνηση ἔφτανε βαθιά

καὶ στὸν Τάρταρο τὸ μαῦρο τῶν ποδιῶν βαριὰ βουή.

ἀπὸ ἀμέτρητες ἐφόδους καὶ βολὲς πολὺ γε ρές.

Τότε στο Δία συμπαραστάθηκε η Γαία η γιαγιά του, δίνοντάς του χρησμό πώς να νικήσει τους Τιτάνες, θα έπρεπε να ελευθερώσει από τα Τάρταρα τους ἔγκλειστους ἐκεῖ κύκλωπες και ἐκατόγχειρες.

Ω Δίας πράγματι νικῶντας τήν Κάμπι ,το τρομερό τέρας ποὺ στὸ πέρασμα του ἔτρεμε όλη η γη, τους ἀπελευθέρωσε .

Καὶ τότε βγῆκαν στὴν ἐπιφάνεια τα νέα φοβερά ὅπλα, ἠ νέα τεχνολογία, τα δῶρα τῶν Κυκλώπων πρός τους θεούς σ ἐνδείξη εὐγνωμοσύνης τους γιὰ την ἀπελευθέρωσή τους.

Ἦταν ὁ κεραυνός ἤ βροντή καί ἤ ἀστραπὴ προορισμένα γιὰ τον Δία, ὅπλα ἀντίστοιχα με τα ὀνόματα τους (Ἀργης, Βρόντης, και Στερόπης), η τρίαινα προορισμένοι γιὰ το Ποσειδῶνα καὶ ἡ κυνέη γιά τον Πλούτωνα .

Καὶ οἱ τρεῖς Κύκλωπες, ὅπως κι οί Ἐκατόγχειρες ὁρκίστηκαν πλήρη ὑπακοή καὶ πίστη στὸ Δία.

Η παράταξη του Δία ἀναθάρρησε τότε καὶ ο πόλεμος συνεχίστηκε πιο φοβερός.

Οἱ Εκατόγχειρες ἐπέδειξαν τὴ μεγαλύτερη ἀπὸ ὅλους τους γενναιότητα.

Ἦταν καὶ οι τρεῖς τους, ὁ βριάρεως, ποῦ το ὄνομα του σημαίνει στιβαρός, ο Κόττος ποῦ σημαίνει τον μανιώδη καὶ ὁ Γύης, ποῦ σημαίνει αὐτόν με τά ἀκατάβλητα μέλη, πελώριοι καί φοβερή .

Ἑκατό χέρια ξεκινοῦσαν ἀπὸ τους ὤμους του καθενός ἐνῶ απ΄ το κεφάλι τους ξεφύτρωναν πενήντα κεφάλια.

Ἦταν αὐτοί ποῦ με την περπατησιά τους καί μόνον ἔκαναν το ἔδαφος νὰ δονεῖται καὶ νά τρέμει κάτω ἀπὸ τα πόδια τους.

Βράχοι ἐκσφενδονίζονταν ἀπὸ το ἕνα βουνό ἐναντίον του ἄλλου, ὀρυμαγδός μεγάλος ἔζωνε τους οὐρανούς, , ἡ ἀπέραντη θάλασσα βούιζε.

Ἠ δραματική παραστατικότητα καί ἡ ἐπικὴ μεγαλοπρέπεια με την ὁποία ὁ Ἡσίοδος περιγράφει της σκηνές του θεϊκοῦ πολέμου με τις ἀμέτρητες ριπές καί τις κλαγγές νὰ φτάνουν μέχρι τα Τάρταρα παραπέμπουν σε πυρηνικό ὁλοκαύτωμα.

Τι ἦταν ἄραγε αὐτὲς οἱ δονήσεις ποῦ ἔσειαν ὁλόκληρη τὴ γῆ, ἐνῶ γδοῦποι ἀκούγονταν ἀπὸ παντοῦ ἐκκωφαντικοί;

Μήπως ἐπρόκειτο γιὰ κάποια μυστική δύναμη με την ἰδιότητα πρόκλησης σεισμῶν, κάποιο ἄλλο ὅπλο φοβερό,πού από εὐγνωμοσύνη γιὰ την ἀπελευθέρωσή τους εἶχε χαριστεῖ κί αὐτό απ τους Ἐκατόγχειρους στο Δία, ὅπως ὁ κεραυνός ἀπὸ τους Κύκλωπες;

Εἶχε φτάσει πλέον οι στιγμή γιὰ τη χρησιμοποίηση του τελείου ὅπλου, ποὺ βρίσκονταν στὰ χέρια του Δία.

Ἔξαλλος ὁ θεός ἄρχισε νὰ ἐξαπολύει τους κεραυνούς του ποὺ σὰν φλόγες ἔσκιζαν τον ἀέρα.

,Ο οὐρανός σείεται, ἡ γῆ φλέγεται ἀπὸ τις φωτιές καί βράζει, η θάλασσα βογγᾶ και κοχλάζει ἀπὸ τις ἐπαναλαμβανόμενες ρίψεις τον κεραυνῶν << κι οἵ ἄνεμοι βουίζαν με σεισμούς,

Σκόνη, βροντή ,ἀστραπή, φλογερό κεραυνό -βέλη

του μεγάλου Δία -φέρνοντας ἰαχή καὶ θόρυβο μεταξύ

των δύο, σηκώνονταν ἄπλετος κρότος φρικαλέας ἔριδας

καὶ φαινόταν ἡ δύναμη τῶν ἔργων. Πρός την μία

πλευρά ἔκλινε ἡ μάχη >> (Ἡσίοδος Θεογονία 706 -711)

<< τους χθόνιους Τιτᾶνες τύλιγε θέρμη

πνοή, ἡ ἀνείπωτη φλόγα ἔφτανε στὸ θεϊκό αἰθέρα,

τους τύφλωνε τα μάτια - ἄν κι ἦταν ρωμαλέοι- η

ἀκτινοβόλα λάμψη του κεραυνοῦ καὶ της ἀστραπῆς>> (Ἡσίοδος θεογονία 696 -700 ).

Στήν πανάρχαια ἐκείνη παγκόσμια σύρραξη με τ΄ ἀντίπαλα στρατόπεδα τῶν θεῶν ἀπὸ τὴ μία καί τῶν Τιτάνων ἀπό την ἄλλη χρησιμοποιήθηκαν ὅπλα καταστρεπτικά, πού γιά κυρίαρχο στοιχεῖο τους εἶχαν τὴ φωτιά.

Δέν εἶναι δυνατόν νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ προσδιορισμός του εἴδους τους ἀπὸ την δραστικότητά τους ὅμως καὶ την καταστρεπτικότητα τους μπορεῖ να ἐξαχθεῖ το συμπέρασμα πώς ἐπρόκειτο γιὰ ὅπλα φοβερά.

Ὀ κεραυνός εἶναι αὐτὸς ποῦ σάν ἕνα σύγχρονο ὅπλο μαζικῆς καταστροφῆς γεμίζει την ἀτμόσφαιρα με μυρωδιά μπαρουτιοῦ (θειαφιοῦ ) ποῦ κάνει τα μάτια νὰ τσούζουν ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει ὁ Ὅμηρος.

Τι ἦταν, λοιπόν, αὐτὰ τα ὅπλα, αὐτοί ἡ κεραυνοί, ποῦ κάνουν τα μάτια νὰ τσούζουν, ποῦ προκαλοῦν τύφλωση μέ την εκθαμβωτική τους λάμψη ἀκόμα καί στούς ἀνεκτικούς πού απ΄ τ΄ ἀρχαιότατα ἐκεῖνα χρόνια ἔρχονται νὰ περιγράψουν σήμερα μέσα απ΄ τη <<θεογονία>> τίς ἴδιες ἰδιότητες και συνέπειες, ποῦ παρουσιάζουν τα σημερινά ὅπλα μαζικῆς καταστροφῆς;

Διότι, πράγματι οἱ συνέπειες ἐκείνων τῶν ὅπλων ἦταν ἴδιες - ἴσως καὶ φονικότερες ἀπὸ τις ἀπὸ της συνέπειες τῶν σύγχρονων ὅπλων.

Οἱ περιγραφές τοῦ Ἠσίοδου φέρνουν κατευθείαν στῶ νοῦ του σημερινοῦ ἀνθρώπου πρόσφατες εἰκόνες - φρικιαστικές καὶ ἀποτρόπαιες -ὁλικῆς καταστροφῆς κι ἐρήμωσης.

Εἰκόνες, τις ὀποίες τα τελευταία χρόνια βίωσε με το χειρότερο τρόπο ἀπὸ τις ἐκρήξεις τῶν ἀτομικῶν βομβῶν στό Ναγκασάκη και στη Χειροσίμα, τῶν βομβῶν Ναπάλμ στὸ βιετνάμ, πού κατάκαιγαν τη γῆ κι ό,τι ὑπῆρχε ἐπάνω σε αὐτή ὅπου ἔπεφταν, απ΄ τις ρίψεις τῶν πυραύλων ἀέρος - ἐδάφους κι ἐδάφους - ἐδάφους, απ΄ τα ἐξελιγμένα ὅπλα που χρησιμοποιήθηκαν στὸ τρομερό πόλεμο του κόλπου, ἀπὸ τις διεισδυτικές βόμβες καὶ τις βόμβες ἀπεμπλουτισμένου οὐρανίου καὶ τόσα ἀλλά ὅπλα, ποῦ χρησιμοποιήθηκαν στὸ κομμάτι της Εὐρώπης ποῦ ὀνομάζεται Σερβία, καθώς καί ἀπὸ αὐτὰ ποῦ χρησιμοποιοῦνται καθημερινά στὸν ἀτελείωτο καὶ ἀκήρυχτο πόλεμο της μέσης ἀνατολῆς .

Η διαφορά μεταξύ ἐκείνων των ὅπλων με τον σημερινά ἔγκειται στὸ γεγονός πώς ἡ μορφή καί ἰδιότητες τῶν σημερινῶν ὅπλων εἶναι γνωστά, ἡ τεχνολογία ὅμως τῶν ἀρχαιότατων ἐκείνων ὅπλων δέν ἔγινε ποτέ γνωστή - καὶ οὔτε πρόκειται ποτέ νὰ γίνει...

Πολλοί ἐρευνητές ἔχουν την ἄποψη πῶς στὴν Τιτανομαχία ἀναπαριστάνονται ἡ μεγάλες γεωλογικές ἀνατροπές, ποῦ σημειώθηκαν στὸν Ἑλλαδικό χῶρο κατά τα πανάρχαια χρόνια ἀναστατώνοντας τα ἐδάφη της Ἑλλάδας.

Κάτι τέτοιο ὅμως - σύμφωνα με ἄλλους ἐπιστήμονες- δέν εἶναι δυνατόν νὰ συσταθεῖ, καθόσον οἱ γεωλογικές ἐκεῖνες ἀνακατατάξεις σημειώθηκαν σ΄ ἐποχές κατά τις ὀποίες το ἀνθρώπινο γένος δὲν εἶχε ἀκόμα ἐμφανιστεῖ .

Πῶς θὰ εἶχε μνήμη γιὰ γεγονότα πού κανένας δὲν εἶχε ζήσει;

Καταλήγουν, λοιπόν, στὸ συμπέρασμα πώς οἱ ἀφηγήσεις τοῦ Ἡσιόδου ἀφοροῦν κάποια γενικευμένη σύρραξη, ποῦ ἔλαβε χώρα κατά τα πανάρχαια ἐκεῖνα χρόνια απ΄ την ὁποία κάποιοι ἄνθρωποι κατόρθωσαν να ἐπιζήσουν καὶ νὰ μεταφέρουν τα γεγονότα στοὺς ἀπογόνους τους καταγράφοντας τα.

Η πλάστιγγα ἤδη εἶχε ἀρχίσει νὰ γέρνει ὑπὲρ τῶν θεόν, ὁπότε οἱ Ἐκατόχειρες ἔπαιξαν το τελευταῖο τους χαρτί.

Ἁρπάζοντας με τα τριακόσια χέρια τους τριακόσιους βράχους ὁ καθένας καταπλάκωσαν με αὐτούς τους Τιτᾶνες.

Ἠ γενικευμένη σύρραξη εἶχε τελειώσει πιὰ νικητές τους Ὀλύμπιους θεούς, οι Τιτᾶνες ρίχτηκαν στὰ Τάρταρα, στῆ φοβερή φυλακή του Ἄδη, ποῦ εἶναι τόσο βαθιά χωμένη στὴ γῆ, ὅσο ἀπέχει κι αὐτή απ΄ τον οὐρανό .

Τριπλό χάλκινο τεῖχος περιέβαλλε αὐτὸ το θεοσκότεινο δεσμωτήριο, ἀπὸ το ὁποῖο καμία ἀκτῖνα ἥλιου δέν μποροῦσε νὰ μπεῖ.

Σιδερένιες πύλες σφράγιζαν τήν εἴσοδο του, την ὁποία ἄγρυπνα φύλαγαν με περιπολίες οἱ Ἐκατόγχειρες, ἔμπιστοι φρουροί του Δία, καθώς κι ἢ Μέγαιρα κι ἠ Τισιφόνη απ΄ τον σιδερένιο πύργο της.

Ὀ Δίας ἀνταποδίδοντας τὴ βοήθεια τῶν Κυκλώπων καὶ τῶν Ἐκατογχειρων καὶ προφανῶς θέλοντας νὰ ἐκφράσει την εὐγνωμοσύνη του γιὰ τα φοβερά ὅπλα, με τα ὁποία τον εἶχαν ἐξοπλίσει καὶ με τα ὁποία εἶχε καταφέρει νὰ βγεῖ νικητής απ΄ το ἀδυσώπητο αὐτό πόλεμο, τους παρεῖχε γιά πάντα τη συμπαράστασή του καὶ την εὔνοια του εκκαθιστώντας τους μὲν Ἐκατοχειρες φύλακες στον Ἔδη, τους δὲ κεραυνοποιούς Κύκλωπες βοηθούς του Ἥφαιστου.

Δέν μπόρεσε βέβαια νὰ ἐπέμβει καί νὰ τους σώσει, ὅταν ὁ γιὸς τοῦ Ἀπόλλων σκότωσε σημαδεύοντας με τα βέλη του τους Κύκλωπες, θεωρῶντας τους ὑπεύθυνους γιὰ τον ἀπό- κεραυνό θάνατο του γιοῦ του Ἀσκληπιοῦ.

Μὴ μπορῶντας ὁ θεός νά τα βάλει με το Δία στράφηκε ἐναντίον τῶν κατασκευαστῶν του ὅπλου του.

Γιὰ την πράξη του βέβαια αὐτή τιμωρήθηκε γιὰ ἕνα χρόνο με καταναγκαστική ἐργασία .

Ἕνα ἰδιαίτερο μάλιστα γεγονός τῶν Κυκλώπων, προερχόμενο απ΄ τη Θράκη, γιὰ τους <<γαστερόχειρες>> ἡ << χειρογάστορες >> Κύκλωπες ποῦ του κατέστησε καί αὐτούς βοηθούς του θεοῦ Ἡφαίστου, ἀφοῦ οί γνώσεις τους σχετικά με τὴ φωτιά και την κατασκευή φοβερόν ὅπλων ἦταν παραπλήσιες καὶ ἔτσι ἀπὸ κοινοῦ θά μποροῦσαν να προσφέρουν πολλά περισσότερα.

Οἱ ἐπιδέξιοι, λοιπόν, αὐτή τεχνῖτες ζοῦσαν καὶ αὐτοί στά βάθη της γῆς μαζί με τον Ἥφαιστο κάτω ἀπὸ τον Ὀλύμπῳ η - σύμφωνα με ἄλλους - στή Λῆμνο ή στὴν Αίτνα της Σικελίας προμηθεύοντας με κεραυνούς το Δία.

Ἦταν ἑπομένῳ νὰ ἐσωκλειστοῦν απ΄ το Δία στὰ ὑπόγεια της γῆς, ἀφοῦ πάντα ἐλλόχευε ὁ κίνδυνος νά κατασκευάσουν κάποιο παραπλήσιο ὅπλο γιὰ κάποιον ἄλλο θεό, ὅποτε ἡ ἀποκλειστικότητα θά ἔπαυε πιὰ γιὰ τα Δία.

Σε τέτοιο ἄλλωστε αὐστηρό περιορισμό δὲν ζοῦν καί σήμερα αὐτοὶ, πού κατέχουν γνώσεις σχετικές με τ΄ ἀτομικά ὅπλα, ὥστε νὰ μὴν προδώσουν τά μυστικά κατασκευῆς τους σε ἀλλά κράτη;

Ἀρχικά θεωροῦνταν πώς τά χέρια τους φύτρωναν απ΄ τήν κοιλιά κι ὄχι απ΄ τους ὤμους τους, ἀργότερα ὅμως ἔγινε δεκτό πώς ὀνομασία τους αὐτὴ ὀφειλόταν στὴ δεξιοτεχνία ποῦ διέθεταν, ἀφοῦ με τα χέρια τους μποροῦσαν να γεμίσουν την κοιλιά τους .

Σε αὐτούς τους ὑπεράνθρωπους χτίστες ἀποδιδόταν ἡ κατασκευή τών τειχῶν στήν Τίρυνθα , στὸ Ἄργος καὶ στίς Μυκῆνες, τα γνωστά κυκλώπεια τείχη. Πελώριοι ὀγκόλιθο σε πολυγωνικά ὀρθογώνια σχήματα μήκους μέχρι 3 μέτρον, πάχους καὶ ὕψους μέχρι 1,5 μ στοιβάζονταν ὁ ἕνας πάνω στὸν ἄλλον, ἐνῶ τα διάκενα ποῦ σχηματίζονταν γέμιζαν ἀπό λιθάρια καὶ πηλό.

Κατά τόν τρόπο αὐτὸν κτίζονταν τά ὀχυρωματικά τείχη, που σε πολλές περιπτώσεις φτάνουν το ὕψος των 17 metro

Η Β κοσμογονική σύρραξης - Γιτγανομαχία

Ἠ ἐπικράτηση του Δία μετά την μετά την Τιτανομαχία δέν εἶχε ἑδραιωθεῖ.

Ἦταν γραφτό καὶ ἄλλος καταστροφικός πόλεμος νὰ σαρώσει τὴ γῆ καί τον αἰθέρα, ποῦ τόση ἐρήμωση καὶ μόλυνση εἶχαν ὑποστεῖ ἀπό την Α Κοσμογονική σύρραξη.

Ἠ Γέα θυμωμένη γιὰ την ἀνελέητη συμπεριφορά του Δία ἐναντίον των παιδιῶν της, τῶν Τιτάνων ἔσμιξε με το φοβερό Τάρταρο ἀπό την ἕνωση αὐτή προῆλθαν οἱ Γίγαντες ἀπὸ τι γονιμοποίηση του αἵματος ποῦ εἶχε τις στάξει ἀπὸ το εὐνουχισμένο Οὐρανό.

Σύμφωνα με τον Ὅμηρο, οἱ Γίγαντες ἦταν ἕνας πανάρχαιος λαός ποῦ ζοῦσε δυτικά του 'Ωκεανού.

Ἦταν ἀνθρωπόμορφοι, ἀλλά με τεράστιο διαστάσεις καὶ δύναμη.

Το σῶμα τους κάτω ἀπὸ τὴ μέση ἦταν φολιδωτό καὶ κατέληγε σε οὐρά δράκου.

Τα πρόσωπά τους ἦταν ἄγρια καὶ εἴχανε φίδια στὰ μαλλιά καὶ στὰ γένια.

Χαρακτηριστικό τους συναποτελοῦσε ἡ πελώρια δύναμη ποῦ διέθεταν, χάρις στὴν ὁποία μ΄ εὐκολία μποροῦσαν νὰ ξεκολλοῦν τεράστιους βράχους καὶ νὰ τους

ἐξαπολύουν σὰν νὰ ἦταν ἁπλὲς πέτρες.

Ὀ ἐξοπλισμός τους ἀποτελοῦνταν ἀπὸ μακριά ἀστραφτερά δόρατα.

Πολλές φορές συγχέονταν με τους Τιτᾶνες, η διαφορά του ὅμως με αὐτούς ἐγκειτο στὸ γεγονός πώς οἱ Γίγαντες δὲν ἦταν ἀθάνατοι, παρά μόνον ἐάν πολεμοῦσαν στὰ μέρη, πού εἶχαν γεννηθεῖ.

Παρά τὴ θεϊκή τους καταγωγή προέλευση εἶχαν χαρακτῆρα άξεστo καὶ ἄγριο, σε ἀντίθεση με τις φωτεινές θεϊκές δυνάμεις του Ὀλύμπου.

Λόγῳ της θεϊκῆς μεταξύ τους συγγένεια οἱ θεοί να συναναστρέφονταν συχνά με τους Γίγαντες, πολλές φορές μάλιστα τους καλοῦσαν γιὰ συνδαιτυμόνες στὰ Ὀλύμπια συμπόσια.

Ὀ Όμηρός ν ἀναφέρει χαρακτηριστικά στὴν Ὀδύσσεια ( Η 21-25 ) στο σημεῖο ἐκεῖνο ποῦ ὁ Ἀλκίνοος ἐξηγεῖ στὸν Ὀδυσσέα το εἶδος τῶν σχέσεων, τίς ὀποίες ἔχουν ἀναπτύξει οἱ  ε τους θεούς;

<<'Ἐπεί σφίσιν ἐγγύθεν εἷμεν >>

<<ὡς περ Κύκλωπες τε καὶ ἄγρια φύλα Γιγάντων >>

<<Και τρών μαζί μας κάθοντας στὶς τάβλες τις δικές μας .

Και μόνος ἄν ὁδεύει κάποιος μας καὶ τους συντύχει ἐμπρός του,

, δὲν του κρύβονται, συγγενεύομε ἀμαθές ἐμεῖς μαζί τους,

ὠς συγγενεύουμε καὶ οἱ Κύκλωπες καὶ οἱ ἀνήμεροι Γιγάντου >>

Μέ τό πέρασμα των χρόνων ὅμως οἱ Γίγαντες ἔγιναν αὐθάδεις κα ἀπέκτησαν πολλές ἀπαιτήσεις.

Σ΄ αὐτούς, λοιπόν, τοὺς τερατώδεις ,γίγαντες στηρίχτηκε η Γαῖα γιὰ νὰ πάρει την ἐκδίκησή της απ΄ τόν Δία καί ἀπό τοῦς ὑπόλοιπους θεούς.

Πληροφορίες σχετικά με τη Γιγαντομαχία ἀντλοῦνται πλέον ὄχι απ΄ τόν Ἡσίοδο, αλλ΄ ἀπὸ τόν Ἀπολλόδωρο, καθώς επίσης κι απ τό πλῆθος καλλιτεχνικῶν ἀπεικονίσεων ,ποὺ ἔχουν ἀναφερθεῖ.

Οἱ καλλιτέχνες - ὤς φαίνεται - συνεπαρμένη κὶ ἐντυπωσιασμένοι ἀπ΄ τὴ δυναμικότητα τῆς Γιγαντομαχίας τήν ἀπεικόνισαν σὲ ἀγγεῖα, ἀνάγλυφα, ἀετώματα, ἀποκορύφωμα τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ἡ ζωφόρος τοῦ βωμοῦ τοῦ Διὸς τῆς περγάμου, βρίσκεται στὸ μουσεῖο του βερολίνου, ἀλλὰ καὶ τοὺς θησαυροῦ τῶν Σιφνίων στοὺς Δελφούς.

Ἡ ἀπεικόνιση βέβαια τῶν Γιγάντων σὲ αὐτὰ δὲν εἶναι ὁμοιόμορφη, καθὼς ποικίλλει ἀνάλογα μὲ τὴν ἐποχὴ τῆς φιλοτέχνησης τους.

Κατὰ τὴν παλαιότερη ἐποχὴ παρίστανονται ὑπερφυσικοι, ὁμηρικοί, σὰν τοὺς χάλκινους στρατιῶτες του Αἰήτη, τοὺς ὁποίους , ἀφάνισε ὁ Ἰάσων κατὰ τὸν 5 αἰῶνα παριστάνονται ρωμαλέοι καὶ ντυμένη μὲ δέρματα ζώων ν΄ ἀποσποῦν καὶ νὰ πετοῦν βράχους , ἐνῷ κατὰ τοὺς Ἀλεξανδρινοὺς χρόνους ἐπανέρχονται στὴν ἀρχική τους ὑπερφυσικὴ ἀπεικόνιση .

Ἡ ἐπίθεση τῶν γιγάντων ἐναντίον τῶν ὀλύμπιων θεῶν πραγματοποιήθηκε τελείως αἰφνίδια, χωρὶς καμία προειδοποίηση.

Πυρακτωμένα δέντρα, τεράστιοι βράχοι κι ἀναμμένοι δαυλοί ἄρχισαν νά << προσγειώνονται στὸν Ὄλυμπο>> Τὰ βουνὰ τοῦ Ὀλύμπου, τῆς Ὄσσας, τοῦ Πηλίου, καὶ τοῦ Ἄθω ἄρχισαν νὰ τρέμουν συθέμελα,νησιά καταποντίζονταν ἡ γῆ άντιβοῦζε, κι ἔβραζε παντοῦ.

Τρομερὲς ἄναρθρες κραυγὲς τῶν Γιγάντων συνόδευαν ὅλο αὐτὸ τὸ πανδαιμόνιο.

Ἀπὸ τὶς ρίψεις τῶν βράχων καινούργια νησιὰ καὶ βουνὰ σχηματίζονταν.

Σὰν πολεμικὸ πεδίο τῆς Γιγαντομαχίας ἀναφέρονται διάφοροι τόποι.

Ἡ Ἀρκαδία, Ἡ Μαγνησία ,ἡ Παλλήνη καὶ ἡ Φλέγρα στὴ Χαλκιδική, ἡ Καμπανία στὴν κάτω Ἰταλία, ἡ Ταρτησσὸς στὴ Ἱσπανία, ἡ περιοχή της Ἄιτνας ἢ τοῦ Βεζούβιου, ἀκόμα καὶ ἡ Συρία.

Πρόκειται συνήθως γιὰ περιοχὲς ἠφαιστειακὴς ἡ σεισμογενεῖς, καθόσον - ὅπως ἀναφέρουν κάποιοι μελετητές - ἡ καταστροφικὲς περιγραφές του Ἀπολλόδωρου ἀφοροῦν διάφορες ἀνακατατάξεις τοῦ γήινου φλοιοῦ λόγῳ ἠφαιστειακὴς δραστηριότητας .

Σ΄ αὐτὲς περιλαμβάνονται ἡ κατολισθήσεις, οἱ καταποντισμοί, ἡ βροχὴ μετεωριτῶν, Ρήγματα στὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, θύελλες, τυφῶνες, ξηρασία,σεισμοί, ἐκρήξεις ἡφαιστείων.

Σὲ μία τέτοια ὅμως ἐκδοχὴ δὲν θὰ ἐπιβίωναν μάρτυρες γιὰ νά περιγράφουν τα τεκταινόμενα, καθόσον ἡ καταστροφὴ θὰ ἦταν ὁλική.

Πρέπει, νὰ λοιπόν, νὰ γίνει δεκτὸ πὼς πρόκειται γιὰ περιγραφὴ ἑνὸς πολέμου μεταξὺ δύο ὑπερδυνάμεων - -ἀφενὸς μέν τῶν φωτεινῶν θεῶν τοῦ Ὀλύμπου, ποὺ διαθέτουν ὀμορφιὰ καὶ ἰδεώδη κι ἐκπροσωποῦν τὸ μέτρο καὶ τὴν ἁρμονία στὴ φύση, ἀφετέρου δὲ τῶν σκοτεινῶν Γιγάντων, <<τῶν βίαιὼν γεννημάτων τῆς γῆς>>, τῶν ὁποῖον χαρακτηριστικὸ ἀποτελεῖ ἡ ὠμὴ βία κι ἀγριότητα.

Ἴσως βέβαια σὲ πολλὰ σημεῖα ἡ περιγραφὴ νὰ ξεφεύγει πρὸς τὴν ὑπερβολή.

Ἡ ὑπερβολὴ ὅμως αὐτὴ δικαιολογεῖται ἀπὸ τὸ γεγονὸς πὼς περιγραφόμενα συνέβησαν στὸ ἀπώτατο παρελθὸν καὶ ἡ καταγραφή τους ἔγινε ἀπὸ τὸν Ἀπολλόδωρο μόλις στὶς ἀρχὲς τοῦ 3 αἰωνα π.Χ.

Ἡ προφορικὴ ἑπομένως μετάδοση μέσα στοὺς αἰῶνες λογικὸ εἶναι νὰ ἔχει ὑποστεῖ φθορὲς καὶ ἀλλοιώσεις καὶ νὰ ἔχει προστεθεῖ σὲ αὐτὴ τὸ στοιχεῖο τῆς μεγαλοποίησης .

Ἴσως ὅμως καὶ αὐτὴ ἡ ὑπερβολή νὰ θέλει νὰ καταδείξει καὶ νὰ ἀποδώσει μὲ ἀκόμα μεγαλύτερη ἔνταση τὰ καταστρεπτικὰ ἀποτελέσματα ὅλων τῶν φοβερῶν ὅπλων ποὺ χρησιμοποιήθηκαν στὸν πόλεμο αὐτό.

Ἡ ἀπάντηση τῶν θεῶν στὰ χτυπήματα τῶν γιγάντων ἦταν ἄμεση.

Ὅλοι συσπειρώθηκαν γύρω ἀπὸ τὸ Δία γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀπὸ κοινοῦ τὴ νέα πρόκληση.

Τὸ διάστημα ἐκεῖνο ἔτυχε ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ Δία νὰ γεννηθεῖ ἡ Ἀθηνᾶ, ἡ ὁποία ἀμέσως ἀνέλαβε δράση.

Σὲ πρώτη διάταξη βρέθηκε καὶ πάλι ὁ κεραυνὸς τοῦ Δία, φοβερὸ ἐκεῖνο ὅπλο, ἐξαπολύεται κατὰ ἐπανάληψη ἐναντίον τῶν ἀντιπάλων.

Ἡ ἀπρόσβλητη Αἰγίδα ἀποτελεῖ καὶ πάλι ἀπαραίτητο ἐξάρτημα τοῦ ὁπλισμοῦ τοῦ Δία.

Δίπλα στὸν πατέρα της βρίσκεται ἡ Ἀθηνᾶ,

Πάντα ἑτοιμοπόλεμοι μέ παρατεταμένο τὸ δόρυ.

Ἡ <<Γιγανταλέτερια >>Ἀθηνᾶ εἶναι ἐκείνη, ποὺ σκοτώνει τὸν τρομερὸ Γίγαντα Πάλλαντα μὲ τὸ δέρμα, τοῦ ὁποίου κατασκευάστηκε ἡ δική της Αἰγίδα, ἀντίστοιχη μὲ τοῦ πατέρα της.

Ἡ Ἀθηνᾶ εἶναι ἐκείνη, ποὺ μὲ τὸ ἅρμα της κυνηγᾶ σ΄ ὅλη τὴ μεσόγειο τὸν Ἐγκέλαδο, ποὺ θέλησε νά τί κάνει ἡ γυναῖκα του καὶ τελικὰ τὸν κατατροπώνει ρίχνοντας ἐπάνω του ὁλόκληρο τὸ νησὶ τῆς Σικελίας.

Ὅ Ποσειδῶνας μὲ τὸ μεγάλο καμάκι του καὶ μὲ τὶς τρεῖς αἰχμές, δῶρο κι αὐτὸ τὸ Κυκλώπων ἢ τῶν Τελχίνων, κυνηγᾶ στὸ Αἰγαῖο τὸν Γίγαντα Πολυβώτη καὶ τὸν ἀναγκάζει νὰ ζητήσει καταφύγιο στὴν Κῶ.

Ὁ Ποσειδῶνας τότε μὲ τὴν τρίαινα ἀποσπᾶ ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὸν νησὶ καὶ ἐκσφενδονίζει ἐπάνω στὸ Πολυβώτη. 

Κατ΄ αὐτὸν τὸ τρόπο σχηματίστηκε τὸ μικρὸ νησί της Νίσυρου, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο θάφτηκε ὁ Γίγαντας.

Ἡ τρίαινα τοῦ εἶναι ἐκείνη, ποὺ καρφώνει τὸ Γίγαντα Πελωρέα, ποὺ εἶχε πετάξει ἐναντίον τοῦ Διονύσου ὁλόκληρο τὸ Πήλιο, στὸ Σπερχειό ποταμό.

Τὸ θεϊκὸ αὐτὸ μυστηριακό ὅπλο διέθετε προφανῶς ἰδιότητες παρόμοιες με τὸ κεραυνὸ τοῦ Δία.

Μ΄ αὐτὴν ὁ Ποσειδῶνας μποροῦσε ν΄ ἀποκτήσει ὅ,τι ἐπιθυμοῦσε, ἀκόμα καὶ νὰ σβήσει τὴ φλόγα, ποῦ ἀνάβουν τὰ καταστρεπτικὰ πάθη κὶ ὁ θυμός.

Ὁ Ποσειδῶνας ἦταν αὐτὸς ποὺ κατάφερε καὶ τὸ καίριο πλῆγμα στὸ Γίγαντα Ἄθω.

Ὁ Ἄθως ἀμυνόνταν ὀχυρωμένος τὸ τρίτο πόδι τῆς χαλκιδικῆς καὶ ἐτσι ὁ θεός του πέταξε τὸ βουνό, ποὺ προηγουμένως εἶχε ἀποκόψει ἀπ΄ τὴν Κάναστραία ἄκρη της Παλλήνης καὶ τὸν κάλυψε.

Ἀπὸ τότε ἡ χερσόνησος καὶ τὸ ὅρος πῆραν ὄνομα τοῦ Γίγαντα.

Σύμφωνα πάλι μ΄ ἄλλη ἐκδοχή, ὁ Ἄθως εἶχε ἐκσφενδονίσει ὁλόκληρο βουνὸ ἐναντίον τῶν θεῶν στὸν Ὄλυμπο.

Τὸ βουνὸ πέφτοντας χτύπησε στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τοῦ Ὀλύμπου καὶ τοῦ κατάφερε ἕνα κοίλωμα, τὸ ὁποῖο μέχρι σήμερα εἶναι ὁρατό.

Καθὼς ὅμως ὁ Γίγαντας ἐκτινάχτηκε πρὸς τὰ πίσω μετὰ τὴν ἀπόκρουση τῶν θεῶν, ἔπεσε στὰ βαθιὰ νερὰ τῆς χαλκιδικῆς καὶ σκεπάστηκε ἀπὸ τὴ θάλασσα.

Ἡ ψηλότερη κορφή, ἡ ὁποία παρέμεινε ἔξω ἀπὸ τὴ θάλασσα, καὶ πῆρε τὸ ὄνομά του, δεσπόζει ἀπέναντι ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο.

Ὁ Διόνυσος, μὲ τὴν ἱκανότητα τῆς μεταμόρφωσης ποὺ διέθετε μεταμορφώθηκε σὲ λιοντάρι καὶ κατασπάραξε τὸν Εὔρυτο.

Μαζὶ μὲ τοὺς καὶ τοῦ Σάτυρους καί τους Σεληνούς , ποὺ μπῆκαν καὶ αὐτοὶ στὸν ἀγῶνα, καβαλούσαν μουλάρια καὶ τρόμαζαν μὲ τὶς κραυγὲς καὶ τοὺς θορύβους τους.

Μὲ ἕνα ἁπλὸ ἄγγιγμα τοῦ θύρσου του (τῆς φούντας του ) ἐμφανιζόταν ξαφνικὰ μὲ φίδια στὰ μαλλιὰ μπροστὰ στοὺς Γίγαντες κι αἰφνιδιαζοντάς τους τοὺς ἐξόντωνε.

Ἐπιδίωξη ὅλων τῶν θεῶν ἦταν ἀπομακρύνουν τοὺς Γίγαντες κι ἀπὸ τὸ τόπο γέννησης τους, ποὺ θεωροῦνταν πὼς ἦταν περιοχή της Παλλήνης, γιὰ νὰ τοὺς κάνουν νὰ πολεμήσουν σ΄ ἔδαφος οὐδέτερο καὶ νὰ σκοτωθοῦν χάνοντας τὴν ἀθανασία τους, σύμφωνα μὲ τὰ λεγομενα τοῦ χρησμοῦ.

Καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ εἶχαν νὰ ἐπιδείξουν καὶ ἀπὸ κάποιο ἀνδραγάθηματα.

Ὀ Ἑρμῆς φορῶντας τὴν κυνὴ τοῦ Ἅδης, ποὺ τὸν ἔκανε ἀόρατο, σκότωσε τὸν Ἱππόλυτο, ὁ Ἀπόλλων , καὶ ἡ Ἄρτεμη μὲ τὰ τόξα καὶ τὰ βέλη τους, σκότωσαν τὸν Ἐφιάλτη καὶ τὸν Γρατίωνα, ὁ Ἥφαιστος ξεκούρασε πάνω στὸ ἅρμα του τον κουρασμένο Ἥλιο.

Ἀκόμα καὶ ἡ θεά, Ἐκάτη ἡ χθόνια θεά , μάχεται στὸ πλευρὸ τῶν θεῶν.

Εἶναι αὐτοὶ (σύμφωνα μὲ ἄλλους ὅμως εἶναι ὁ Ἥφαιστος) ποὺ ἔκαψε τὸν Γίγαντα Κλύτιο μὲ δᾶδες. 

Χαρακτηριστικὴ κὶ ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ ἀπεικόνιση τῆς χθόνιας θεᾶς στὴν ἀνατολικὴ ζωφόρο τοῦ βωμοῦ τοῦ Διὸς τῆς Περγάμου, καθὼς ἀγωνίζεται στὸν πλευρὸ τῶν θεῶν παριστάνεται νὰ εἶναι ἕτοιμη νὰ ρίξει φλογισμένη δᾶδα ἢ πυρσὸ ἐναντίον του Κλυτία.

Γεννιέται ὅμως τὸ ἐρώτημα; τί εἴδους χτύπημα θὰ μποροῦσε μία δᾶδα, ἕνας πυρσὸς νὰ καταφέρει ἐναντίον ἑνὸς πάνοπλου Γίγαντα, ποὺ τῆς ἐπιτίθεται ἀδυσώπητα;

Μήπως δὲν πρόκειται γιὰ μία συνηθισμένη δᾶδα, ἀλλὰ γιὰ κάποιο ὅπλο, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιφέρει περισσότερα δραστικὰ ἀποτελέσματα;

Μήπως ὑπάρχουν πολλὰ ἀκόμα ἐπιτεύγματα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς τεχνογνωσίας, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καταγραφή.

Πράγματι μία προσεκτικὴ σὲ βάθος παρατήρηση τοῦ ὅπλου-δᾶδα παραπέμπει σὲ ἕνα σωληνοειδὲς ὅπλο- ἴσως καὶ πτυσσόμενο- φλογοβόλο, μήκους 1.3 m, τοῦ ὁποῖο ἠι θαλάμη ἀποτελεῖται ἀπὸ τὰ ἀπὸ τμήματα , ποῦ μεταξύ τους χωρίζονται μὲ δακτύλιους.

Καὶ ὁ τρόπος ὅμως ποὺ οἱ Ἐκάτη κρατᾶ τὸ ὅπλο συνηγορεῖ ὑπὲρ αὐτῆς τῆς ἄποψης.

Ἕνας πυρσὸς δὲν βαστάζονταν σὲ στάση ὁριζόντια, σὰν νὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐκτοξευθεῖ σὰν ἀκόντιο γιὰ νὰ προκαλέσει καίριο πλῆγμα.

Μὲ τὸ ἴδιο ὅπλο στὸ χέρι καὶ τὴν ἴδια στάση ἀπεικονίζεται κι ῆ Φοίβη, ἡ μητέρα της Λιτούς, στὴν ὁποία ἦταν ἀφιερωμένο ἀρχικὰ τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν.

Μήπως τελικὰ εἶχε ὑποβασιστεὶ σὲ ἐπίπεδο γνώσης τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀφοῦ τὰ δικά μας συμπεράσματα ἐξάγονται βάσει τῶν σημερινῶν μας γνώσεων;

Ὁ γιγαντοφόντης Δίας, ἐκτὸς ἀπ΄τίς ἀπανωτες ρίψεις (ἢ ἐκτοξεύσεις; )τῶν κεραυνό του, κατεύφυγε καὶ σὲ δόλια μέσα γιὰ τὴν ἐξουδετέρωσει τῶν βασιλιᾶ των Γιγαντων, τὸν Πορφυρίωνα. ὀ ὁποῖος εἶχε βλέψεις νὰ ἐξουσιάσει τοὺς Δελφοὺς καὶ τὴ δῆλο.

Ἐμφύσησε, λοιπόν, ἔρωτα στὸν Πορφυρίωνα, γιὰ τὴν Ἦρα καὶ τὴ στιγμή, ποῦ ὁ Γίγαντας ἦταν ἕτοιμος νὰ τὴν ἀτιμάσει, τὸν σώριασε κάτω μὲ τὸν κεραυνὸ, ποὺ τοῦ προσκόμισε ὁ ἀετός του.

Οἱ σφοδρὲς συγκρούσεις συνεχίζονταν γιὰ πολλὰ χρόνια καὶ ἡ μάχες ἦταν ἀμφίρροπες.

Στεριὲς γκρεμίζονταν στὴν θάλασσα, ἡ γῆ τρανταζόταν συθέμελα, τὰ νερὰ τῆς θάλασσας καὶ τῶν ποταμῶν καὶ τῶν λιμνῶν εἶχαν βαφτεῖ κόκκινα , ὁ .ἀέρας σκίζονταν ἀπὸ κεραυνοὺς κι ἀστραπές.

Τελικός νικητής σ αὐτὴν την κόλαση ὅμως δέν φαινόταν.

Κάποιος παλιὸς χρησμὸς ἔλεγε πὼς ἡ νίκης στοὺς Ὀλύμπιους θεοὺς θὰ τὴν ἔδινε κάποιος θνητός, ποὺ θὰ πολεμοῦσε μὲ τὸ μέρος τους.

Ἔτσι, λοιπόν, ἡ θέα Ἀθηνᾶ πείθη τὸν Ἡρακλῆ νὰ ἐνισχύσει τὸν ἀγῶνα.

Κι αὐτὸς καταφθάνει ἔχοντας τὸ ὅπλο του- ἐκτὸς ἀπ΄ τὸ ρόπαλό του- ΄τὸ τόξο καὶ τὰ βέλη τοῦ Φιλοκτήτη, χωρὶς τὰ ὁποῖα- ὅπως ἀναφέρεται στὴν Ἰλιάδα- δὲν θὰ ἦταν δυνατὴ ἐκπόρθηση τῆς Τροῖας.

Κὶ ὁ Ἡρακλῆς πετυχαίνοντας μὲ τὸ τόξο καὶ τὸν Ἀλκίονέά, ἀρχηγὸ τῶν Γιγάντων, πίστεψε πὼς τὸν σκότωσε. Ἐκεῖνος ὅμως ἀμέσως σηκώθηκε ἀπ τὸ ἔδαφος καὶ ἐπανῆλθε στὴ μάχη.

Ἡ σκηνὴ ἐπαναλήφθηκε κι ἄλλη μία φορά.

Παρ' ὅτι πληγωμένος ὁ Ἀλκυονεὺς ἀπὸ τὰ φοβερὰ βέλη τοῦ Ἡρακλῆ, δὲν ἤτανε γραφτό του νὰ πεθάνει, μιᾶς καὶ πατοῦσε στὰ χώματα τῆς πατρίδας του, Παλλήνης.

Μὲ ὑπόδειξη τότε τῆς Ἀθηνᾶς ὁ Ἡρακλῆς πῆρες τοὺς ὤμους του τον Ἀλκυονέα, τὸν μετέφερε << ἐκτὸς ἕδρας >> καὶ τὸν ἀποτελείωσε.

Ἔλεγαν μάλιστα πὼς αὐτὸς ὁ μεγάλος πολεμιστής, ὁ Ἄλκυονεας ἦταν ἦταν θαμμένος κάτω ἀπὸ τὸ βεζούβιο.

Τὸ σχέδιο τῆς μάχης στη συνέχεια μεταφέρθηκε στὴν κάτω ἰταλία, στὴν Περιοχή της Αἴτνας. 

Ἡ σύγκρουση μεταξὺ τοῦ Ἡρακλῆ καὶ τὸ Γιγάντων ἦταν σφοδρότατη.

Ἡ γῆ ἔτρεμε ἀπ τὶς ρίψεις τῶν βράχων, τὸν ἀέρα ἔσκιζε ὁ συριγμὸς ἀπ τὰ βέλη του ἠμίθεου.

Κάποια στιγμὴ ὅμως τὰ βέλη τελείωσαν καὶ τότε ἐπενέβη ὁ Δίας, ὁ ὁποῖος μὲ τοὺς ἀπανωτοὺς κεραυνούς του    κατέκαψε τὴν περιοχὴ καὶ κατατρόπωσε τοὺς Γίγαντες.

Ὁ Δίας ἐν τῷ μεταξὺ εἶχε πληροφορηθεῖ πὼς ἡ Γαῖα μὴ μπορῶντας ν ἀντέξει τὴ δεινή θέση, στὴν ὁποία εἶχαν    περιέλθει οἱ Γίγαντες,, θέλησε νὰ τοὺς βοηθήσει μὲ τὴ χορήγηση κάποιο μαγικοῦ βοτάνου, Ποῦ θὰ τοὺς ἔκανε    ἄτρωτους καὶ ἀθάνατους.

Ἔδωσε, λοιπόν, τότε ὁ Δίας ἐντολὴ στὸν Ἥλιο  στὴ Σελήνη καὶ στὴν Ἠῶ νὰ μὴν ἐμφανιστοῦν στὸ οὐράνιο στερέωμα καὶ νὰ μὴ φωτίσουν τὴ Γῆ, ὥστε νὰ μήν

μπορέσει ἡ Γαῖα μέσα στὸ σκοτάδι νὰ προχωρήσει στὴν εὕρεση καὶ τὴν παρασκευὴ τοῦ βοτάνου.

Μετὰ ἀπ΄ αὐτὸ οἱ Γίγαντες εἶχαν χάσει τὶς ἐλπίδες τους, ἀφοῦ πλέον οἱ θεοὶ εἶχαν τσακίσει τὴν παράταξή τους  ἐξοντώνοντας τὸν ἕναν μετὰ τὸν ἄλλον.

Οἱ  Ὀλύμπιοι θεοὶ εἶχαν   ἀναδειχθεῖ  καὶ πάλι νικητές.

Ὁ τόπος της σύραξης ἐρημώθηκε θυμίζοντας πυρηνικὸ ὁλοκαύτωμα καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἔλεγαν πὼς μποροῦσε κανεὶς νὰ βρεῖ κόκκαλα θαμμένα κάτω ἀπὸ τὴ γῆ, ποῦ προέρχονταν ἀπὸ τοὺς τρομεροὺς γίγαντες.

 Ἡ Γῆ τότε ἀποφάσισε νὰ παίξει τὸ τελευταῖο της χαρτί. 

 Ἔσμιξε   μὲ τὸν Τάρταρο- σύμφωνα μὲ τὸν Ἡσίοδο - καὶ γέννησε τὸ τελευταῖο παιδί, τὸ τέρας τῶν τεράτων,  τὸν  ἀπαίσιο Τυφῶνα, ποῦ ἦταν  καὶ αὐτὸς ταγμένος γιὰ νὰ πάρει ἐκδίκηση ἀπὸ τὸ Δία.

Σύμφωνα πάλι μὲ τὸν Ὅμηρο ὁ Τυφῶνας ἦταν ἡ γέννημα τῆς Ἥρας, ἡ ὁποία τὸν ἔφερε στὸν κόσμο ὀργισμένη ἐναντίον τοῦ συζύγου της Δία, ποῦ  εἶχε φ έρει ἀπὸ μόνος του στὸν κόσμο τὴν κόρη του Ἀθηνᾶ.

 Κατα τὴν  περιγραφὴ τοῦ Ἡσιόδου  ἐπρόκειτο  γιὰ ἕνα γιγάντιο τερατῶδες ὅν,  ποῦ   ἀπ΄ τοὺς ὤμους του ξεφύτρωναν  φτερὰ κι ἑκατὸ   κεφάλια φιδίσια.

Οἱ  ἑκατὸ  φλογερὲς γλῶσσες του ἔκαιγαν τὰ πάντα.

 τα μάτια του ἔβγαιναν φλόγες καὶ ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτω καλυπτόνταν ἀπὸ φίδια,. ἐνῷ στὴν πλάτη του ἔβγαιναν  φτερά.

Τὸ  ἀποκρουσικὸ  αὐτὸ  ἀπομεινάρι  των  Γιγατων  εἶχε ἀνθρώπινη  φωνή,γάβγισμα, σκύλου, βρυχηθμό λιονταριου,   μουγκανητὸ λυσσασμένου ταύρου. 

Ἡ φωνή του,  ποὺ  ἀποτελοῦσε  τὸ  κρᾶμα  ὅλον  αὐτὸν  τῶν  ἤχων, τρόμαζε ἀκόμα καὶ τοὺς θεούς.

 Μὲ τὴν τρομερή του δύναμη ἔριχνε πυρακτωμένα βράχια στὸν οὐρανό.

 Ἀμέσως , λοιπόν, μετὰ τὴ γέννησή του Ὁ Τυφῶνας πολέμησε ἐναντίον ὅλων τῶν θεῶν, ἐκσφεδονίζοντάς τους φλεγόμενους βράχους.

Οἱ θεοί, ποὺ γιὰ πρώτη τους  φορᾶ ἀντιμετώπιζαν τέτοιο ἀντίπαλο , φοβήθηκα καὶ ἔτρεξαν  νὰ κρυφτοῦν ἀναζητῶντας καταφύγιο στὴν Αἴγυπτο. 

Ὁ Τυφῶνας τοὺς κυνηγοῦσε ἀνελέητα καὶ ἐκείνη-Μετὰ ἀπὸ ὑπόδειξη τοῦ–  Πάνα  - ἀναγκάστηκαν  νὰ μεταμορφωθοῦν σὲ ζῶα γιὰ νὰ γλυτώσουν.

Ὁ Ἥφαιστος μεταμορφώθηκε σὲ βόδι, ἡ  Ἄρτεμις  σὲ  γάτα , ὁ Ἀπόλλων σὲ γεράκι, ὁ  Ἄρης  κι ἡ Ἀφροδίτη σὲ ψάρια.

       Μόνον ὁ Δίας ἔμεινε στὸν Ὄλυμπο  μαζὶ μὲ τὴν ἀτρόμητη θυγατέρα του, Ἀθηνᾶ.

 Ἴσως οἱ δύο τους     νὰ εἶχαν τυφλὴ ἐμπιστοσύνη στὰ ὅπλα ποὺ διέθεταν καὶ νὰ παρέμειναν νὰ διαφυλάξουν τὰ πάτρια ἐδάφη ἀποφασισμένοι ν΄ ἀντισταθοῦν στὴ νέα πρόκληση.

Ὁ Δίας ἔριξε τοὺς πρώτους κεραυνοὺς ἐναντίον τοῦ Τυφῶνα καὶ τοῦ κατάφερε τὰ πρῶτα τραύματα.

  Πλησιάζοντας τον τότε χρησιμοποίησε καὶ ἕνα ἀκόμα φονικὸ  ὅπλο, τὴν ἄρπη, τὸ  κοφτερὸ δρεπάνι ἐκεῖνο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ πατέρας του,  ὁ  Κρόνος, εἶχε εὐνουχίσει τὸν Οὐρανό.

  Τὸ αἷμα ἄρχισε νὰ τρέχει ἀπὸ τὸ φρικιαστικὸ τέρας, ἀλλὰ ἡ καταδίωξη συνεχίστηκε μέχρι τὰ βουνὰ τῆς Συρίας.

   Ἐκεῖ πλέον δίνεται ἡ μάχη σῶμα μὲ σῶμα.

  Σὲ κάποια στιγμὴ ὅμως τῆς πάλης  ὀ Τιφώνας , καθὼς κουλουριάζεται μὲ φιδισιες οὐρὲς τοῦ πάνω στὸ Δία,   τόν ἀδρανοποιεῖ, τοῦ ἁρπάζει τὸ δρεπάνι καὶ τοῦ κόβει τὰ νεῦρα ἀπ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια,

Τὸ  κοφτερὸ ὅπλο βρίσκεται πλέον στὰ χέρια τοῦ Τυφῶνα.

  Τὰ νεῦρα τα τύλιξε στὸ δέρμα μίας ἀρκούδας καὶ παίρνοντας τὸ Δία στοὺς ὤμους τὸν μετέφερε καὶ τὸν ἔκλεισε στὸ  Κωρύκιο  ἄντρο της Κιλικίας.

Ἕνας  δράκος, ἡ Δελφύνη,  φύλαγε τὴν  εἴσοδο   ἄντρου, ποὺ βρισκόταν ἐξουθενωμένος ὁ Δίας.

Ὁ Ἑρμῆς Κατόρθωσε νὰ ἐντοπίσει το κρησφύγετο , ἀπ ὅπου ἔκλεψε τὰ κρυμμένα σ΄ αὐτὸν νεῦρα, τὰ ἐπασυναρμολόγησε καὶ ξαναέδωσε τὴ δύναμη στὸν θεὸ τῶν θεῶν.

Ὀ Δίας ἐπιβαίνοντας τότε στὸ φτερωτό του ὄχημα τελικὰ   κατακεραύνωσε  τὸ Τυφῶνα καὶ τὸν ὁδήγησε πρὸς τὰ βουνὰ τῆς Θράκης.

  Ὀχυρωμένος στὰ βουνὰ προσπαθοῦσε ν΄ ἀμυνθεῖ ἀπ΄ τοὺς κεραυνοὺς τοῦ θεοῦ ἐκσφενδονίζοντας     ἐναντίον του βράχους καὶ βουνά.

Αὐτὰ ὅμως κεραυνωμένα ἀπό Δία ἐπέστρεφαν στόν Τυφῶνα καταφέροντας του σοβαρά πλήγματα .

Τί δύναμη ἄραγε   μπορεῖ  νὰ  εἶχαν  αὐτοί  οἱ << φλεγέθοντες >> κεραυνοί για νά ἐξοβελίζουν ὁλόκληρα βουνά .

Τί ὠστική δύναμη μπορεῖ νά εἶχαν αὐτά τὰ  ὅπλα,  ποὺ κρύβονται  πίσω ἀπ΄ τον  κεραυνὸ  ,ὥστε   νὰ  γυρίζουν  μπούμερανγκ  στὸ  χρήστη τους ;

Τὸ  βουνὸ  τοῦ Αἵμου  πῆρε  τ΄ ὄνομα του  ἀπ΄τό  χείμαρρο τοῦ  αἵματος, 

ποῦ ἔρεε  ἀπ΄ τὶς   πληγὲς   τοῦ  Τυφῶνα.

<< Καιγόταν  πολλὴ  πελώρια  γῆ  μέ 

      ἀτμοὺς    θεσπέσιους   κι  ἔλειωνε  σὰν  κασσίτερος

ζεσταμένος  ἀπὸ  τεχνῖτες  σὲ χοάνες  καλοτρυπημένες,

ἡ  σὰν  σίδερο,  ποὺ  εἶναι  πιὸ  σκληρὸ  ὅταν   δαμάσεται

στὶς  χαράδρες  τοῦ ὅρους  ἀπὸ  πῦρ  καυστικὸ   (πυρὶ κηλέω )  καί

τήκεται  στὴ  θεία  γῆ  ἀπ΄ τὶς  παλάμες  τοῦ  Ἡφαίστου.

Ἔτσι  ἔλειωνε  ἡ γῆ  ἀπ΄τη  λάμψη τοῦ  καυτοῦ  πυρὸς  >>  (Ἡσίοδος Θεογονία ) 861 -868

   Ἠ περιγραφὴ τοῦ Ἡσίοδου σίγουρα φέρνεις τὸ νοῦ τοῦ σύγχρονου ὁ ἄνθρωπο τί συνέπειες, ποὺ ἔχουν τὰ χημικὰ ὅπλα, σὰν καυστικό ὀξὺ κατακαῖνε ὅ,τι βροῦν μπροστά τους.

Ἠ ὕστατη προσπάθεια τοῦ τέρατος νὰ ξεφύγει τὸ ὁδήγησε στῆς ΣΙκελία.

Κι ἐκεῖ ὁ Δίας τοῦ ἐκσφενδόνισε ἐπάνω του ὁλόκληρη τὴν Αἴτνα.

  Ἀπὸ τότε ὁ Τυφώνας εἶναι ἕτοιμος καὶ πάλι νὰ πολεμήσει βγάζοντας μέσα ἀπὸ τὰ ἔγκατα τῆς γῆς γοερές κραυγὲς καὶ στέλνοντας φλογισμένους χείμαρρους ἀπὸ λάβα .

Ὁ Τυφῶνας πάντως ἦταν τὸ τελευταῖο ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἑδραίωση τοῦ Δία στὴν ἐξουσία.

  Ἀπὸ τότε ἀναδείχτηκε ὀ ἀδιαφιλονίκητος ἀρχηγὸς ἀνθρώπων καὶ θεῶν.

Ο ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΣ  ΟΠΛΙΣΜΟΣ  ΘΕΩΝ  ΚΑΙ  ΗΡΩΩΝ 

,Τὰ δῶρα, ποὺ ἀπὸ εὐγνωμοσύνης μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους ἀπ΄ τὰ Τάρταρα πρόσφεραν οἱ   Κύκλωπες στοὺς  θεούς, ἦταν τὸ ἀστροπελέκι στὸ Δία,   ἡ τρίαινα στὸν Ποσειδῶνα κι ἡ  ὑπερικεφαλαία στὸν Ἅδη.

      Καθένα ἀπὸ αὐτὰ ἀντιστοιχοῦσε στὸ βασίλειο, ποῦ ἀπο κλῆρο  εἶχε λάχει στὸν καθένα θεό.

Ἔτσι, οἱ κεραυνοὶ ἀνῆκαν στὸν κυρίαρχο τοῦ οὐρανού, ἡ τρίαινα στὸν κυρίαρχο τῆς θάλασσας καὶ περικεφαλαία στὸν κυρίαρχο τοῦ κάτω κόσμου.

  Ὅλα αὐτὰ τὰ <<ἀντικείμενα >> κατὰ καιροὺς ἐπέδειξαν φοβερὲς καὶ θαυμαστὲς ἰδιότητες.

  Δὲν ἐπρόκειτο σίγουρα γιὰ ἁπλᾶ ἀντικείμενα, ἀλλά γιὰ ἐξαρτήματα ἑνὸς ὁπλισμοῦ ποὺ ἀνήκε καὶ σὲ ὑπερτεχνολογία.

  Ἀπὸ τὰ ὅπλα αὐτά, τὸ μόνο ποὺ πολλὲς φορὲς βλέπουμε νὰ δανείζεται ἀπὸ τοὺς ἀρχικούς κατόχους του καὶ νὰ χρησιμοποιεῖται καὶ ἀπὸ ἄλλους θεοὺς ἢ ἥρωες, ἐπιφέροντας τά ἴδια ὑπερφυσικά καί παράδοξα ἀποτελέσματα , εἶναι  ἡ περικεφαλαία.

Δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο καί μὲ τοὺς κεραυνοὺς καὶ τὴν τρίαινα, ἀνήκουν στὴν ἀποκλειστικὴ δικαιοδοσία καὶ σφαῖρα δράσης τὸ κατόχων τους.

Ὁ κεραυνός

Πολλὲς φορὲς ἐκτότε ὁ Δίας χρησιμοποίησε τὸν κεραυνὸ γιὰ τὸ γιὰ τὸ μεμονωμένο ἀφανισμὸ ἢ ἐκφοβισμὸ προσώπων κρατῶντας τον σὰν μέσο κυριαρχίας σὲ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους

Τὶς ἰδιότητες πάντως μαζικῆς καταστροφῆς, ποὺ  διέθετε τὸ φοβερό του αὐτὸ ὅπλο, τίς εἶχε ἐπιδείξει στην Τιτανομαχία κατὰ τρόπο μοναδικό.

  Εἶναι τὸ ὅπλο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο- σύμφωνα μὲ τὴ <<θεογονία >>του Ἠσίοδου- ἀνὰ πᾶσα ὥρα καὶ στιγμὴ εἶναι πρόθυμος ὁ Πήγασος κουβαλῶντας το μέσα ἀπ΄ τὸ ὁπλοστάσιο νά τοῦ τὸ προσκομίζει;

<<Ζῆνος δ΄εν  δώμασι ναίει

 βροντήν τε  στεροπὴν  φέρων Δίι μητιόεντι>>

<<Στὰ δώματα τοῦ Δία κατοικεῖ, >>

Φέροντας στὸ συνετὸ Δία τὴ βροντὴ καὶ τὴν ἀστραπή.>>

Πρόκειται γιὰ τὸ ἄλογο τοῦ βέλλερεφόντη , ποῦ εἶχε γεννηθεῖ ἀπ΄ τὸ αἷμα τῆς Μέδουσας, ὅταν ὁ Περσέας της εἶχε

ἀποκόψει τὸ κεφάλι.

Μετά τήν τιμωρία τοῦ Βελλερεφόντη ἀπ΄ τό Δία , ὀ Πήγασος περιπλανιόταν στὸν αἰθέρα καὶ τελικά τον περιμάζεψε ὀ Δίας καὶ τὸν ἀνέβασε στὸν Ὄλυμπο, ποὺ ἔγινε τὸ ἀγαπημένο ἄλογο τοῦ θεοῦ καὶ με τα γρήγορα φτερά του ἔφερνε πρῶτο τὸ ἀστροπελέκι στὸν κύριο του.

  Γνωστὴ εἶναι ἡ περίπτωση τῆς καταδίωξης τοῦ Ἡρακλῆ ἀπὸ τὸν Ἀπόλλωνα, ὅταν ὁ ἡμίθεος εἶχε ἁρπάξει ὀργισμένος ἀπὸ τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν τὸ μαντικὸ τρίποδα τοῦ Ἀπόλλωνα.

  Οἱ δύο ἄντρες εἶχαν τότε πιαστεῖ στὰ χέρια, ἀποτέλεσμα νὰ χρειαστεῖ ἡ δυναμικὴ ἐπέμβαση τοῦ πατέρα τους Δία, ὁ ὁποῖος τελικὰ τοὺς χώρισε ἐξαπολύοντας ἀνάμεσά τους ἕναν κεραυνό.

Ὀ Δίας ἐπίσης κατὰκερεύνωσε τῶν ἀσκληπιώ, τό γιό τοῦ Ἀπόλλωνα , ὅταν ἠ φήμη του γιά τίς ἰατρικές καί φαρμακευτικές του γνώσεις εἶχε διαδοθεῖ παντοῦ καί πλήθη κόσμου συνέρεαν γία νά θεραπευτοῦν .

  Ό Δίας φοβήθηκε τότε πῶς Ἀσκληπιὸς μὲ τὶς μεθόδους της θεραπεῖες του θὰ χάριζε τὴν ἀθανασία στοὺς θνητοὺς καὶ θεώρησε πὼς ἀποτελοῦσε ὕβρη ἀπὸ μέρος του ἡ ὄρθωση ἀναστήματος ἀντίθετα πρὸς τοὺς θεϊκοὺς νόμους.

  Τόν κεραυνοβόλησε λοιπόν, ἔχοντας καὶ τῆς σύμφωνοι γνώμη τοῦ Ἄδη, ὁ ὁποῖος ἔβλεπε πῶς ἡ <<πελατεία >>του λιγόστευε λόγῳ τῶν θεραπευτικῶν ἐπεμβάσεων τοῦ Ἀσκληπιοῦ.

Ὁ θάνατος τοῦ ὦμος ἐξόργισε τὸν πατέρα του, Ἀπόλλωνα, ὁ ὁποῖος θέλοντας νὰ ἐκδικηθεῖ σκότωσε μὲ τὸ τόξο του Κύκλωπες, τοὺς ἐφευρέτες τοῦ κεραυνοῦ.

  Ἄλλη περίπτωση, κατὰ τὴν ὁποία Δίας χρησιμοποίησε τὸ φονικὸ κεραυνό του μὲ τὴ χαρακτηριστικὴ μυρωδιὰ τοῦ θειαφιοῦ ἦταν ὅταν τὸν ἐξαπέλυσε ἐναντίον τῶν ἀλόγων τοῦ γενναίου Διομήδη.

 γιὰ νὰ τὸν προειδοποιήσει νὰ μὴν ἐπιτεθεῖ ἐναντίον του Ἕκτορα (Ἰλιάδα θ ):

<< Βροντὴσας δ΄  ἄρα   δεινὸν ἀφὴκ΄ αργήτα κεραυνόν,

κὰδ΄δέ πρὸσθ΄ ἵππων  Διοήδεος ἧκε  χαμάζε 

δεινὴ δὲ φλὸξ  ὤρτ  θειείου  καιομένοιο,

τῷ δ΄ίππο  δείσαντε  καταπτήτην  ὑπ΄ ὀχεσφι>>

καί μὲ  φωνὴ  τρομακτιὴ  λαμπρὸ  ἀστροπελέκι

στὴ γῆ στὴ γῆ ἀπέλησε μπροστὰ στοὺς ἵππους τοῦ Διομήδη.

  Καί ἀπ΄τό θειάφι ποὺ ἄναβε, φοβερή σηκώθη φλόγα

  καὶ τ΄ ἄλογα ἐτρόμαξαν στὴν ἅμαξα δεμένα. >>

  Ἠ κεραυνοβόλα δράση τοῦ Δία δὲν εἶχε τέλος.

Ἠ ὑπερηφάνεια, ἡ ὄρθωση τοῦ ἀναστήματος ἀπέναντι στὸ θεϊκὸ στοιχεῖο, ἀποτελοῦσε ἴβρι καὶ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθεῖ.

  Κεραυνό , λοιπόν, ἐξαπέλυσὲ ὁ Δίας κὶ ἐναντίον τοῦ Ἀργείου ἥρωα Καπανέα, τοῦ γενναιότερου ἀπ΄ τοῦς τοὺς ἑπτὰ ἡγεμονες, ποὺ εἶχαν ἐκστρατεύσει ἐναντίον τῶν Θηβῶν.

  Ό Καπανέας μετὰ τὴ γενναία κατάληψη τοὺς τοίχου κοντά στὶς Ἠλεκτρίδες πύλες στάθηκε περήφανος ἐπάνω στὶς ἐπάλξεις καὶ ζητοῦσε μὲ ἔπαρση πυρσὸ γιὰ νὰ κάψει τὴν πόλη τῶν θηβῶν, ἀκόμα καὶ χωρὶς τὴ συγκατάθεση τῶν θεῶν.

  Κι ἐνῶ στεκόταν ἐπάνω στὸ τεῖχος ἐπαιρόμενος γιὰ τ΄ ἀνδραγαθήματά του καὶ περιμένοντας νὰ τοῦ φέρουν τὸ πυρσὸ, ὁ κεραυνὸς τοῦ Δία των πέτυχε καὶ τὸν ἄφησε στὸν τόπο.

Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο κεραυνὸς κεραυνοβολήθηκε καὶ ὁ Σαλμωνέας μαζὶ μὲ τὴν πόλη ποὺ εἶχε κτίσει στὴν Ἰλιάδα, τή Σαλμώνη.

  Ό ἰσχυρὸς ἡγεμόνας εἶχε ἀποκτήσει τέτοια ἔπαρση, ὥστε ἤθελε νὰ πάρει τὴ θέση τοῦ Δία, ἀπαγορεύοντας μάλιστα στὸ λαό του νὰ θυσιάζει πλέον στὸν πατέρα τῶν θεῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων καὶ διατάζοντάς τον νὰ θυσιάσει πλέον μόνο σὲ αὐτόν.

  Μεθυσμένος ἀπὸ τὸ ἀξίωμά του φανταζόταν πὼς ἦταν ὁ θεὸς Δίας.

  Γιὰ νὰ κάνει πιὸ πιστευτεῖ τὴ θεϊκὴ ὑπόσταση καὶ θέλοντας νὰ μιμηθεῖ τά φοβερὰ ὅπλα τοῦ Δία, τη βροντή καί τήν ἀστραπή, κατασκεύασε ἕνα δρόμο στρωμένο μὲ ὀρείχαλκο.

  Πάνω σὲ αὐτὸν ἄρχισε νὰ σέρνει ἕνα ἅρμα, τοῦ ὁποῖου οἱ ρόδες ἦταν κατασκευασμένες ἀπὸ χαλκὸ ἠ σίδηρο κὶ ἀπὸ πίσω του ἦταν δεμένες μὲ ἁλυσίδες ἢ χάλκινοι λέβητες.

 Καθὼς τὸ ἅρμα ἔτρεχε ἐπάνω στὸ δρόμο δημιουργοῦνταν θόρυβος ὅμοιος με τό θόρυβο τῆς βροντῆς, ἐνῶ ἠ αἴσθηση τῆς ἀστραπῆς δημιουργοῦνταν μὲ ἀναμμένους πυρσοὺς ποὺ ὁ ἁρματηλάτης ἐκσφενδόνιζε ἀπὸ τὸ ἅρμα.

Τὸ θέαμα πράγματι αὐτὸ εἶχε τρομοκρατήση τὸ λαό του, ποῦ ἄρχισε νὰ τὸν λατρεύει σὰν τὸ Δία.

Οἱ ὑπερφίαλες βλέψεις του Σαλμονέα ἔμειναν ὅμως στὴ μέση, καθόσον ὁ θεὸς ἐξοργισμένος μαζί του τον κατὰκεραυνωσε μαζὶ μὲ τὴν πόλη του.

 Ἠ τιμωρία τοῦ μάλιστα συνεχίστηκε καὶ στὸν ἅδη,ς ὅπου ἐξαναγκάστηκε νὰ τρέχει συνεχῶς μὲ τὸ ἅρμα του, χωρίς νὰ μπορεῖ νὰ τὸν σταματήσει.

  Ὑπάρχει καὶ περίπτωση κατὰ τὴν ὁποία τὴν τελευταία στιγμὴ ἀποσοβήθηκε ἡ ρίψη κεραυνοῦ.

Ἔτσι,ἠ θέα Ἀφροδίτη συγκράτησε μὲ βία τὸ χέρι τοῦ Δία τή στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία σκόπευε νὰ ἐξαπολύσει τὸ κεραυνὸ ἐναντίον του Ἀγχίση.

  Μὲ τὸν πανέμορφο Τρῶα Ἀγχίση, ποὺ ἦταν ὅμοιος στὴ μορφὴ μὲ τοὺς θεούς- ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἡσίοδος- εἶχε σμίξει ἡ Ἀφροδίτη κὶ ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους εἶχε γεννηθεῖ ὁ χαρισματικὸς ἥρωας τῆς Τροίας Αἰνείας.

  Ἠ μητέρα του τόν ἀνέθρεψε μέχρι τὰ πέντε του τοῦ χρόνια καὶ μετὰ τὸν παρέδωσε στὸν πατέρα του ζητῶντας του ὤμους νὰ μὴν φανερώσεις σὲ κανέναν τὴ θεϊκὴ προέλευση τοῦ γιοῦ τους.

Ὀ Ἀγχίσης  τήρησε γιὰ ἀρκετὰ χρόνια τὴν ὑπόσχεσή του, ἀλλά σέ κάποια στιγμὴ μέθης δὲν κρατήθηκε καὶ φανέρωσε τὸ μυστικό στους συντρόφους του.

Ἡ θέα ὀργίστηκε τόσο πολὺ μαζί του γιὰ τὴν παράβαση τῶν ὁδηγιῶν της, ὥστε ζήτησε ἀπὸ τὸ ἀπὸ τόν << κεραυνοπλῆκτη >> Δία νὰ ρίξει ἐναντίον του κεραυνὸ καὶ νὰ τὸ συντρίψει.

Μετανιωμένη ὅμως τράβηξε βίαια τὸ χέρια τὸ χέρι τοῦ Δία τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὸς ἐκσφενδόνιζε τὸν κεραυνό.

Ἔτσι, ὁ κεραυνὸς δὲν ἔκαψε μὲ τὸ Τρῶα , Ἀγχίση, ἀλλὰ ἡ ἐκτυφλωτική του λάμψη προκάλεσε τὴν τύφλωσή του.

  Ψάχνοντας, πολλὲς ἀκόμα περιπτώσεις ἐφαρμογῆς τῶν ὅπλων τοῦ Δία μποροῦν νὰ βρεθοῦν.

Ὅλες δείχνουν πὼς κάποιο πανίσχυρο ὅπλο στὰ χέρια τοῦ<< πατέρα τῶν ἀνδρῶν τε θεῶν >> χρησιμοποιοῦνταν κατὰ καιροὺς γιὰ νὰ προκαλέσει τὸ θάνατο καὶ νὰ κατατροπώσει τοὺς ἐχθρούς του.

Σὲ πὸλλὲς παραστάσεις ὁ Δίας ἀπεικονίζεται νὰ κρατᾶ στὸ δεξί του χέρι κεραυνό, νὰ ἔχῃ ριγμένη ἐπάνω του τὴν Αἰγίδα, καὶ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του νὰ στέκεται ἕνας ἀετός.

Ὁ ἀετὸς μάλιστα εἶναι κὶ αὐτός πρόθυμος, ὅπως ὁ Πήγασος, νὰ προσκομίσει τὸν κεραυνὸν στὸν ἀφέντη του, ὅπως περιγράφεται στὴν ἑπόμενη σύρραξη, στὴ Γιγαντομαχία.

Ὁ κεραυνός του πάντως στὶς ἀπεικονιζόμενες παραστάσεις καὶ στὰ ἀγάλματα τοῦ θεοῦ, μοιάζει ὄχι τόσο μὲ κεραυνὸν, ἀλλὰ μὲ μεταλλικὸ σφαιροειδὲς βλῆμα πυροβόλου ἢ μὲ χειροβομβίδα, ἀφοῦ στὰ δύο ἀκραία μέρη τοῦ φέρει κωνικὲς ἄκρες, σὰν κι αὐτές ποῦ φέρουν οἱ πύραυλοι καὶ οἱ ὅλμοι ....

Η περικεφαλαία του άδη

Ἡ περικεφαλαία τοῦ ἅδη ἢ ἄϊδος κι κυνέοι ἢ κυνή, Ήταν ἕνα μαῦρο σκουφί, τὸ ὁποῖο καθιστοῦσε ἀόρατο ὅποιον τὸ φοροῦσε διαχέοντας γῦρο τοῦ ἕνα πυκνὸ σκοτεινὸ στρῶμα ὀμίχλης.

Αὐτὸς βέβαια ἀπὸ τὴ φοροῦσε εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ βλέπει καὶ νὰ διακρίνει μὲ καθαρότητα τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα.

Ἕνα ἀδιαπέραστο πέπλο ἀορασίας, λοιπόν, τό << κουκουλοφόρο >> ὁ ὁποῖος, γιὰ νὰ γίνει καὶ πάλι ὁρατός, δὲν εἶχε πάρει νὰ βγάλει την κυνὴ ἀπ΄ τὸ κεφάλι του.

Ὀ Ἡσίοδος τή περιγράφει σάν φοβερή ζοφερή περικεφαλαία ζωσμένη γύρω απ΄τοῦς κροτάφους τοῦ βασιλιά .

Τὴν Περικεφαλαία τοῦ Ἅδη φορᾶ ὃ Ἑρμῆς κατὰ τὴν Τιτανομαχία κὶ ἀόρατος ὅπως γίνεται καταφέρνει καίριο χτύπημα στὸ Γίγαντα οἱ Ἱππόλυτο.

Ἀόρατη ἔγινε καὶ ἡ Ἀθηνᾶ στὴν Ἰλιάδα φορῶντας τὴν << Αἰδὸς κυνὴ >> Καὶ στέκεται δίπλα στὸ Διομήδη στολίζοντας τὸ χέρι του ἐναντίον τοῦ Ἄρη, τοῦ προστάτη τῶν Τρώων.

ἡ θεὰ τραυματίζει βαριὰ τὸν ἀδελφό της, ὁ ὁποῖος βγάζει φοβερὸ πουκριτὸ πόνου - ὅσο 9000 ἢ 10.000 ἄντρες μαζί :

<<Αὐτὰρ Ἀθήνη

δύν Ἀἰδος κυνέη, μὴ μὶν ἴδοι ὄβριμος Ἄρης >> ( ἰλιάδα Ε΄, 844-845

<< Τότε νὰ γίνει ἀόρατη στὸν ἀνδροφόνο Ἄρη

στοῦ Ἄδη ἐκρύφθη ἡ θεὰ τὴν περικεφαλαία>>

<< Καὶ τὸ γὲ χερὶ λαβοῦσα θεὰ γλαυκώπις Ἀθήνη,

[ ὦσεν ὑπὲρ δίφροιο ἐτώσιον αἴχθήναι >> ( Ἰλιάδα Ε΄, 853-854 )

<< Τό ΄πιασε τὸ χέρι της ἢ γλαυκομάτα Ἀθήνη

Καὶ ἀπὸ τὸ θρόνο τό ‘καμε χαμένο αὐτοῦ νὰ πέσει( τὸ δόρυ) >>

Στὸν Περσέα ἐπίσης, δάνεισαν οἱ Νηρηίδες τὸ φοβερὸ μαγικὸ τὸ αὐτὸ μέσον ἄορασίάς γιὰ νὰ καταφέρει νὰ σκοτώσει τὴ Μέδουσα,

Χωρὶς νὰ γίνει ἀντιληπτὸς ὄπ΄ τὶς ἄλλες Γοργόνες καὶ ἔτσι νὰ φέρει σὲ πέρας τὴν ἀποστολή, ποὺ εἶχε ἀναθέσει ὁ Πολυδέκτης.

Η  ΑΙΓΙΔΑ  ΤΟΥ   ΔΙΑ  

Ἔργο του ἠφαιστου Ἦταν καὶ ἡ περίφημη αἰγίδα τοῦ Δία.

Τί ἦταν αὐτὴ ἡ αἰγίδα, τήν ὁποία ὅποιός κρατοῦσε γινόταν ἀήττητος;

Ἠ αἰγίδα ἦταν ἐκεῖνο τὸ ἐπιθετικὸ καὶ ἀμυντικὸ ὅπλο στὰ χέρια τοῦ Δία, τὸ  ὁποῖο  τοῦ ἔδωσε  καὶ  ἄντίστιχή   προσωνυμία  τοῦ   Αἰγίοχου.

Πρόκειται γιὰ ἐνα  ἔργο γεμᾶτο μυστήριο, Καθότι πουθενά δὲν περιγράφεται με. ἀκρίβεια, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἀπεικονίζεται κατὰ τρόπο ὁμοιόμορφο στὶς διάφορες παραστάσει.

Παραπέμπει πάντος  ὁ τρόπος ποῦ φοριέται στοὺς ἀρχαίους πολεμιστές, οἱ ὁποῖοι έριχναν τή λεοντή στό στὸ σῶμα τους καλύπτοντας συνήθως τοὺς ὤμους καὶ τὸ θώρακα τους,

Ἄλλες φορὲς πέφτει ἐπάνω στούς ὤμους, ἄλλοτε ρίχνεται σάν μπέρτα, ἅλλες  φορὲς  καλύπτει  τὸ  ἕνα στῆθος.

Ὅπως ἀναφέρεται στὴν Ἰλιάδα αὐτὸ τό ἀριστουργηματικό ὅπλο ὁ Ἥφαιστος τὸ ἔδωσε στὸν πατέρα του γιὰ νὰ τὸ φορᾶ καὶ νὰ φοβίζει τοὺς ἀνθρώπους. 

Ἡ χρήση του, ὅπως  φαίνεται, δὲν ἦταν ἀποκλειστικὴ ἀπὸ τὸν κάτοχό της.

  Τ΄ ἀγαπημένα παιδιὰ τοῦ Δία, ὀ Ἀπόλλων κὶ ἡ Ἀθηνᾶ, πολλὲς  φόρες   ἀναφέρονται  νὰ  κατέχουν αὐτοι  τὴν  αἰγίδα  καὶ  νὰ  προβαίνουν  σὲ   διάφορες  ἐνέργειες.

  Ὁ ρόλος της ἄλλοτε ἦταν ἐπιθετικὸς καὶ ἄλλοτε ἀμυντικός.

  Ὡς ὅπλο ἐπιθετικὸ ἢ αἰγίδα παράγεται σὰν λέξη ἀπὸ τὸ αἶγες, που σημαίνει ὁρμητικὰ κύματα καὶ ἀπὸ αὐτὴ προέρχεται ἡ λέξη καταιγίδα.

  Σάν ἐπιθετικὸ ὅπλο πιστεύετε πῶς δὲν εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ τραυματίσει κάποιον, παρά μόνο νὰ ἐκφοβήσει μὲ τὸ ταρακούνημά της.

Εἶναι αὐτὴ εἶναι ποὺ ἐμφανίζεται μὲ τὴ μορφὴ τῶν νεφῶν, αὐτοὶ ποὺ προκαλεῖ τὶς καταιγίδες, τὶς θύελλες τὶς τρικυμίες καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴ ὁ<< νεφεληγερέτης>>  Δίας ἐξαπολύει τοὺς  κεραυνούς του καὶ ἀπειλεῖ μὲ  τὶς  ἀστραπές του.

Κι ὅταν ἐμφανίζεται σὰν νέφος, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μαύρη καὶ σκοτεινὴ (ἐρεμνή )  (Ἰλιάδα Δ 166 )

<< Ζεὺς δὲ  σφὶ Κρονίδης   ὐψίζυγος αἰθέρι ναίων

αὐτὸς ἐπίσσείησίν   ἐρεμνὴν  αἰγίδα πᾶσιν  τὴσδ΄ ἀπάτης κοτέων  >>

<< Ὅταν ὁ αἰθεροκάτοικος Κρονίδης χολωμένος 

γιὰ τούτη τὴν ἀπάτη τους ἀπάνω τοὺς τινάξει 

τὴ σκοτεινὴ αἰγίδα του >>

ἐννοῶ ὅταν κάνει τὸν οὐρανὸ νὰ ἀστράψει ἀπ΄ τὸ φῶς τῶν κεραυνῶν, χαρακτηρίζεται λαμπρὴ (μαρμαρέη)   Ἰλιάδα  Ρ594 ) : 

<< Καὶ  τὸτ΄ ἄρα  Κρονίδης ἔλετ΄ αἰγίδα  θυσσανόεσσαν 

μαρμαρέην,  ἰδην  δὲ  κατὰ  νεφέεσσι  κάλυψεν>>

Καὶ τότε ὁ Ζεὺς τὴν  κροσσώτη αἰγίδα ἀκτινοβόλο

ἐπῆρε καὶ ὅλη  ἐσκέπασε μὲ σύννεφα τὴν ἰδη>>.

Σὰν ὅπλο ἀμυντικὸ ἡ αἰγίδα σημαίνει  τὴν  ἀσπίδα καὶ παράγεται ἐτυμολογικὰ σὰν λέξη ἀπ΄ τὴν αἰγα (κατσίκα) , ἀφοῦ κατασκευάζεται ἀπ τὸ δέρμα τῆς κατσίκας.

Προερχόταν ἀπ΄ τὸ δέρμα τερατόμορφης κι ἀποκρουστικῆς κατσίκας, ἡ ὁποία στὴ ράχη της εἶχε ἀποτυπωμένο τὸ κεφάλι της Γοργοὺς καὶ τὴν ὁποία   ἡ  Γαῖα εἶχε κρύψει σὲ ἕνα σπήλαιο.

Ὅταν ἀνδρώθηκε ὀ Δίας κι ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίσει τοὺς Γίγαντες, ἡ ἴδια Γαῖα τόν συμβούλεψε νὰ κατασκευάσει ἀσπίδα ἀπὸ δέρμα κατσίκας, τὸ ὁποῖο ἦταν τὸ ἄτρωτο καὶ ἀδιαπέραστο ἀκόμα καὶ ἀπὸ κεραυνό .

, Πράγματι ὁ Ζεὺς ἔγδαρε τήν κατσίκα κὶ ἔδωσε τὸ δέρμα της στόν Ἥφαιστο νὰ τοῦ κατασκευάσει τὴν αἰγίδα.

Καὶ ὁ μάστορας θεὸς γύρω  ἀπὸ τὸ κεφάλι της Γοργοὺς ἀπαθανάτισε την, Ἀλκή ,  τὸ  Φόβο, τήν Ἐριδα καὶ  τὸν  Πολεμο Καθιστῶντας τὴν ἀσπίδα τρομερὴ σὲ ὅποιον τὴν ἀντίκρυζε, γύρω δε ἀπ΄ ἀπὸ αὐτὴ κρέμασε ἑκατο χρυσὲς φοῦντες, << ποῦ ἡ καθεμιὰ τοὺς κόστιζε  ὅσο  μία  ἑκατομβη. >>

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν αἰγίδα μὲ τὴν ὁποία πολλὲς φορὲς ἀπεικονίζεται ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ, πιστεύετε πὼς πρόκειται γι΄ ἄλλη αἰγίδα.

Αὐτὸ τὸ φοβερὸ ὅπλο ἀρκετὲς φορὲς βρέθηκες, στά χέρια τοῦ Ἀπόλλωνα, ὅπως περιγράφει ὁ Ὅμηρος στὴν Ἰλιάδα.

Ὅταν ὁ Ἀχιλλέας περιέφέρε σ΄ ὅλη τὴν Τροία τὸ πτῶμα τοῦ Ἕκτορα σέρνοντας το ἀπ΄ τὸ ἅρμα του, ς ὁ προστάτης τῶν Τρώων θεὸς Ἀπόλλων τὸ εἶχε ντύσει μὲ τὴ μαγικὴ αἰγίδα γιὰ νὰ τὸ προστατέψει ἀπὸ ἐκδορὲς καὶ χτυπήματα σεβόμενο στὸ νεκρὸ Ἕκτορα.

Σὲ  ἄλλη πάλι περίπτωση ὁ θεός Ἀπόλλων ἐμφανίζεται κρατῶντας τὴ λαμπρὴ αἰγίδα νὰ γκρεμίζει τὰ τείχη τῶν Ἀχαιῶν καὶ νὰ τοὺς προκαλεῖ μεγάλες ζημιές. 

αιγίδα της αθηνάς

Ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ εἶναι κατ, ἐξοχὴν θεά τῆς σοφίας, ἀλλὰ καὶ θεὰ τοῦ πολέμου,  Τὸν τεχνῶν, τῆς φρόνησης, τῆς προστάτιδας τῶν ἡρώων καὶ τῶν ὀλυμπιονικῶν,  τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, ἀλλὰ καὶ κάθε δημιουργικῆς δραστηριότητας.

Εἶναι μέν φιλοπόλεμη, ἀλλὰ πάνω ἀπὸ ὅλα βάζει τὴ συνέση καὶ τὴ λογική, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Ἄρη ποὺ εἶναι πάντα παρορμητικός. 

 

Ὁ Πλάτων τί νὰ ἀποκαλεῖ <<φιλοπόλεμον τέ καὶ φιλόσοφον>>.

Τὰ ἐπίθετα ποὺ τὶς ἀποδίδονται σὰν θεὰ τοῦ πολέμου εἶναι Ἀγέστρατος, Πρόμαχος.

Δορυθαρσής, Μηχανίτις, Σώτειρα, Νίκη, Νικηφόρος, Παλλάς. 

Ἐκτὸς ἀπ΄ τὸ δεξὶ χέρι τοῦ πατέρα της, τοῦ  Δία , στὸν  ὄποῖό πάντα συμπαρίσταται καὶ στέκεται στὸ πλευρό του, εἶναι καὶ τὸ δεξὶ χέρι του Ἡφαίστου.

  Μαζὶ τοῦ δίδαξε στοὺς ἀνθρώπους τὴ χρήση τῆς φωτιᾶς, τὴν καλλιέργεια τῆς ἐλιᾶς, τὴν ὑφαντικὴ τέχνη, τὸ κτίσιμο  σπιτιῶν, τὴν ναυπηγικὴ  τέχνη,  τί κατασκευὴ ὅπλων καὶ ἐργαλείων.

Ὀ μυστηριώδης τρόπος γέννησης τῆς  ὡς ἤδη ἐνήλικη   πολεμίστρια ἀπ΄ τὸ κεφάλι τοῦ πατέρα της,  ἡ ναυπήγηση τοῦ πλοίου τῆς  Ἀργοῦς μὲ τὶς παράδοξες ἰδιότητες, οἱ κατασκευὴ τοῦ Δούρειου Ἵππου,  ἡ θωράκιση τῆς    μὲ  τὸ  δέρμα τοῦ Γίγαντα  Πάλλαντα  ἢ τῆς Γοργόνας , μὲ  τὸ  κεφάλι τῆς Μέδουσας ποὺ ἀπολιθώνει ἢ μὲ τὴν πλεξούδα ἀπὸ τὰ μαλλιά, της ποῦ λύνει  τὶς πολιορκίες,  ἡ χάλκινη ἀσπίδα  μὲ τὴ στιλπνη ἐπιφάνεια ποὺ χρησιμεύει  σὰν  καθρέφτης πρὸς ἀποφυγὴ τοῦ μοιραίου,  οἱ  συχνὲς ἱπτάμενες ἐμφανίσεις της,  ἢ  παρθενία της,   οἱ πολλαπλές μὲ τὰ μεταμφιές της, ὅλα αὐτὰ γεννοῦν πολλὰ ἐρωτηματικὰ ὡς πρὸς τὴν προσωπικότητα  της, ποῦ παρουσιάζει πολλά <<μαγικὰ >> στοιχεῖα.

Εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς θεοὺς ποὺ ἔχει πρόσβαση στὸ ὁπλοστάσιο τοῦ πατέρα της, ὅπως ἀναφέρει ὁ Αἰσχύλος στίς<, Εὐμενίδες >>   σὲ πολλὲς παραστάσεις   καὶ σὲ νομίσματα τῆς Μακεδονίας,  τῶν  Ἀθηνῶν, τῶν  Λοκρῶν,  τῶν  Συρακουσίων, ἀπεικονίζεται νὰ κρατᾶ  στὸ   ἕνα  χέρι της τὴν  ἀσπίδα καὶ στὸ ἄλλο τὸν κεραυνὸ ἀντὶ γιὰ δόρυ.

  Ἔχει ἐπίσης τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς χρησιμοποίησης  τῆς αἰγίδας του μὲ τὴν τερατώδη ἀποτρεπτικὴ δύναμη της .

Τὸ συνηθέστερο ἐπίθετο ποὺ τὶς ἀποδίδεται ἀπὸ τὸν Ὅμηρο εἶναι<< γλαυκώπης>>, ποὺ σημαίνει πὼς ἔχει βλέμμα  ποὺ ἀστραποβολά.

  Τὸ ἅρμα της πολλὲς φορὲς παρουσιάζεται φλεγόμενο:  << ἐs δ΄ ὄχεα φλόγεα ποσὶ βήσετο >>  (ἀνέβηκε στὸ φλεγόμενο τῆς ἅρμα).

Ἡ ἴδια δὲ ἐμφανίζεται νὰ πετᾶ φορῶντας τὰ ὁλόχρυσα πέδιλά της,  σὰν νὰ καβαλὰ κάποια συσκευὴ καὶ νὰ ἵπταται   πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς.

  Τὴν αἰγίδα της δὲ τὴν τρύποῦσέ οὔτε κεραυνὸς τοῦ Δία.

  Ἔτσι,  σὲ   κάποια φάση τοῦ Τρωικοῦ πολέμου,  ὅταν ὁ Ἄρης ἔριξε καταπάνω της τὸ κοντάρι του, ὄχι μόνο δὲν μπόρεσε νὰ τὴ χτυπήσει,  ἀλλὰ ἐκείνη  ἅρπαξε ἕνα βράχο καὶ τοῦ τὸν πέταξε.

  Προσφορὰ τοῦ ἥρωα Περσέα πρὸς τὴν Ἀθηνᾶ γιατί συμπαράσταση καὶ τὴ βοήθεια τοῦ ποὺ ἔδωσε ἦταν  τὸ κεφάλι τῆς Γοργόνας ποὺ ἀπὸ τότε ἐκείνη τὸ στερέωσε στὴν αἰγίδα της γιὰ ν΄ ἀπολιθώνει  τοὺς ἐχθρούς της.

Ἢ αἰγίδα τῆς Ἀθηνᾶς εἶναι διαφορετικὴ ἀπ΄ τοῦ  πατέρα της.

Ἤ  Ἀθηνᾶ τὴ ρίχνει στοὺς ὤμους της σκεπάζοντας  τὸ ἕνα μέρος τοῦ στήθους της, ἐνῷ τὸ ὑπόλοιπο τὸ τυλίγει στὸ ἀριστερὸ μπράτσο της ἔχοντας γιὰ ἀσπίδα.

 Εἶναι κατασκευασμένη ἀπ΄ τὴν δορὰ  τοῦ Γίγαντα Πάλλαντα, τὸν  ὁποῖο  ἡ θεὰ σκότωσε μὲ τὸ δόρυς της   στὴ Γιγαντομαχία

Σύμφωνα μὲ ἄλλους ἔρχεται ἀπὸ τὸ δέρμα τῆς φοβερῆς Γοργοὺς, ποὺ σκότωσε ὁ Περσέας μὲ τὴ βοήθεια τῆς θεᾶς.

  Σύμφωνα μὲ ἄλλη  πάλι ἐκδοχή - του Διόδωρου τοῦ  Σικελιώτη - προέρχεται ἀπὸ ἕνα τρομερὸ θηρίο της Φρυγίας,  τὴν Αἰγίδα, τὸ ὁποῖο σκότωσε ἡ Ἀθηνᾶ καὶ  τὸ  ἔγδαρε.

Ἐπρόκειτο γιὰ πλάσμα ποὺ προξενοῦσε φοβερὲς καταστροφὲς στὴ Φρυγία κατακαίγοντας τὴ χώρα.

 Γιὰ νὰ προστατέψει δὲ ἡ θεὰ τὸ σῶμα της,  ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ θυμίζει τὴν ἀρετή της καὶ τὴ δίκαια δόξα ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὴν ἐξόντωση τοῦ θηρίου, φόρεσε τὴ δορά του

Ὁ Ὅμηρος περιγράφει τὴ σκηνή,  κατὰ τὴν ὁποῖα ἡ Ἀθηνᾶ ρίχνει στοὺς ὤμους της  τους τὴν αἰγίδα του <<  αἰγίοχου >>  Δία,   χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διευκρινίστει  ἐαν πρόκειται γιὰ ἔνδυμα ἀπὸ δέρμα ἢ γιὰ ἀσπίδα ἀπὸ μέταλλο ὡς ἑξῆς :

<< Ἀμφὶ δ΄ ἀρ ώμοισι    βαλὲτ΄ αἰγίδα θυσσανόεσσαν

δεινήν, ἥν περὶ μὲν  πάντη  Φόβος ἐστεφάνωται,

  ἐν δ΄ Ἐρὶς  ἐν δ΄ Ἀλκή, ἐν  δὲ κρυόεσσα Ἰωκή,

ἐν   δέ τε  Γοργείη κεφαλὴ δεινοῖο   πελώρου

  δεινή τε, σμερδνή τε, Διὸς  τέρας   αἰγιόχοιο>>

<<Στοὺς ὤμους βάζει τὴ φριχτὴ, τὴν  κροσσωτὴ ἀσπίδα

  πού ΄χεῖ ἰ τριγύρω της Φυγὴ κι ἡ Ἔρις εἶναι μέσα

  ἡ Δύναμη καὶ ὁ Διωγμὸς ποὺ τῆς καρδιὲς παγώνει

  καὶ τὶς Γοργοὺς ἡ κεφαλή, τρομακτικὸ καὶ μέγα

  τέρας, ποὺ δείχνει τῶν θνητῶν ὁ  αἰγιδοφόρος Δίας >>  (Ἰλιάδα ε 738 742.)

Οἱ παραστάσεις ὅπως φαίνεται εἶναι παρόμοιες μὲ αὐτὲς τῆς ἀσπίδας τοῦ Ἡρακλῆ, ποὺ σκορποῦν φόβο καὶ πανικό.

  Ἐδῶ ὅμως ἔχει ἐνσωματωθεῖ καὶ τὸ τρομερὸ κεφάλι τῆς Γοργόνας, στὸ ὁποῖο ἀκόμα μετὰ ἀπὸ τὸν ἀποκεφαλισμό του εἶχε παραμείνει ἡ  ἰδιότητα ν΄ ἀπολυθώνει ὅποιον τὸ κοιτάζει.

Ἦταν τὸ τρόπαιο  τῆς θεᾶς ἀπ΄ τὸν ἀποκεφαλισμό,   ποὺ  τῆς    εἶχε κατὰ φέρει ὁ Περσέας.

  Ἐκτὸς ἀπ΄ τὸ κεφάλι τῆς Μέδουσας, ἡ Ἀθηνᾶ εἶχε κόψει καὶ μία πλεξούδα ἀπὸ τὰ μαλλιά της, τὴν ὁποία φυλαγμένη σὲ ἀγγεῖο τὴν παρέδωσε στὸν Ἡρακλῆ.

Ἡ πλεξούδα εἶχε τὴν παράξενη ἰδιότητα νὰ λύνει πολιορκίες ἀπομακρύνοντας τὸν ἐχθρό.

Ὁ Ἡρακλῆς τὴν παρέδωσε στὴ Στερόη καὶ αὐτὴ μὲ τὸ τρόπο αὐτὸ ἔσωσε τὴν πόλη της,  τὴ  Τεγέα ,  ὅταν δέχτηκε ἐπίθεση ἀπὸ ἐχθρούς.

 Ἀκόμα καί το αἷμα ὅμως της Γοργόνας εἶχε μαγικές ί και ἰδιότητες.

Η   Ἀθηνᾶ το συνέλεξε και το παρέδωσε στο Ασκληπιό.

 Και το  μέν  αἷμα από τις φλέβες της αριστερής πλευράς ὀδηγούσε τους ἀνθρώπους στὸ θάνατο καὶ χρησιμοποιοῦνταν απ΄ την Ἀθηνᾶ,  το δε αἷμα ἀπὸ τις φλέβες της δεξιάς πλευράς τους θεράπευε και χρησιμοποιούνταν από τον Ασκληπιό.. 

«Ἀναφέρονται περιπτώσεις, κατὰ μυστηριῶδη τρόπον, ἡ Ἀθηνᾶ θεραπεύει τὸν Μνησικλή, τὸν ἀρχιτέκτονα τῆς Ἀκροπόλεως.».

Σε κάποια φάση τῶν ἐργασιῶν, ὁ Μνησικλῆς ἔπεσε ἀπ’ τὴ σκαλωσιὰ, ποῦ εἶχε στήσει γιὰ τὴν ἀνέργηση τῶν Προπυλαίων, καὶ τραυματίστηκε πολὺ σοβαρά.
Δὲν ὑπῆρχε ἐλπίδα σωτηρίας του.
Καὶ τότε ἡ Ἀθηνᾶ παρουσιάστηκε σε ὄνειρο στὸν Περικλῆ, ἐξηγῶντάς τον τὴν μέθοδο θεραπείας  Μὲ τὴν ὁποία θὰ μπορούσε νὰ γιατρέψει τὸν Μνησικλή .

 Πράγματι , ὁ ἀρχιτέκτονας Μνησικλῆς συνῆλθε καὶ σὲ ἀνάμνιση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος κατασκεύασε στὰ Προπύλαια τὸ ἄγαλμα τῆς Ἀθηνᾶς Ὑγείας εὐχαριστῶντας τὴν γιὰ τὴ σωτήρια ἐπέμβασή της. 

Ποιές ὅμως ἦταν οἱ ἐπιπτώσεις αὐτῆς τῆς αἰνιγματικῆς αἰγίδας , ἐκτὸς ἀπ΄ τὸ νὰ καθιστᾶ ἀήττητο αὐτὸν ποῦ τὴ φοροῦσε ;

Σ΄ ἅλες τὶς περιπτώσεις παρουσιάζεται γύρω ἀπ΄ αὐτὸν ποῦ χρησιμοποιεῖ ἔνα νέφος μία ὁμίχλη, μία ἀκτινοβολία ποῦ τὸν κάνει ἀόρατο ἡ σὲ ἄλλες περιπτώσεις τὸν μεταφέρει σὲ διαφορετικὰ μέρη.

Τί εἶναι αὐτὲς οἱ ἀόρασίές καὶ τὰ θεϊκὰ νέφη, ποὺ κατ΄ ἐπανάληψη ἐμφανίζονται στὸν Τρωικὸ συνήθως πόλεμο;

Σίγουρα ὁ πόλεμος αὐτὸς δὲν ἀποτελοῦσε μόνο μία συνηθισμένη ἐπίθεση ἢ μία ἐπεκτατικὴ τακτική, ἀφοῦ κατὰ τὴ διάρκεια ποὺ συνέβησαν πολλὰ ὑπὲρ φυσικὰ καὶ πῆρα μέρος θεοὶ ἡ μαχόμενοι ἀνάμεσα στοὺς θνητους.

Ἡ ὁμίχλη, ἡ ἀχλύ, ἡ καταχνιά,   ποῦ ἐμφανίζεται νὰ τυλίγει τὰ σώματα τῶν θεῶν καὶ τὸ ἠρωων καὶ νὰ τὰ κάνει ἀόρατα, ἀναφέρεται σὲ πολλὰ  περιστατικὰ τῆς  Ἰλιάδας   καὶ τῆς Ὀδύσσειας:

 1  Μετά τα θάνατο τοῦ Πάτροκλου οἱ Ἀχαῖοι θέλουν νὰ περισυλλέξουν τὸ σωρό του καὶ νὰ τὴν τιμήσουν . 

Τότε ἡ Ἀθηνᾶ νὰ δανείζει τὴν αἰγίδα της στὸ ἥρωα Ἀχιλλέα  γιὰ νὰ τρέψει  σὲ    φυγὴ τοὺς   Τρῶες.

Μία φοβερὴ ἀκτινοβολία ἐμφανίζεται πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλι τοῦ Ἀχιλλέα καὶ κάνει τοὺς τρῶες νὰ σκοτώνονται μεταξύ τους : 

<<Καὶ ὡς ἀναχώρησε ἡ θεὰ πετάχτηκεν ὁ θεῖος 

Πηλείδης.  Τότε ἡ  Ἀθηνᾶ τοὺς ἐξαίσιους  ὤμους  

μὲ  τὴν  φρικτὴν τοῦ ἐσκέπασαν      αἰγίδα κροσσωμένην,

Μὲ   νέφος   ἐστεφάνωσεν χρυσὸν τὴν κεφαλή του ,

Καὶ ἄναβε   φλόγα    ὁλόλαμπρή μέσα ἀπὸ ἐκεῖνο ἡ θεία   Σ 202 206 

Τὴν  αἰγίδα  του δανείζει ὁ Δίας, καὶ στὸ θεὸ Ἀπόλλωνα, ποὺ μάχεται μὲ τὸ μέτωπο τὸν Τρώων.

   Ὁ Ἀπόλλων τυλιγμένος μέσα σ΄ ἕνα νέφος βαδίζει πρῶτος καὶ ἀκολουθεῖ ὁ Ἕκτορας.

 Γιὰ ὅσο διάστημα ὁ θεὸς μαχόταν μὲ ἀκούνητη  τὴν αἰγίδα του, οἱ   ἀπώλειες ἦταν ἰσομερεῖς καὶ ἀπ΄ τὰ δύο μέτωπα.

 Σὰν ὅμως ἔβγαλε κραυγὴ δυνατὴ καὶ ἄρχισε σείει   τὴν αἰγίδα,  τότε προκάλεσε τὸν πανικὸ καὶ τὴν παράλυση στὸ ἀντίθετο στρατόπεδο.

Ἡ  αἰγίδα,  λοιπόν, κι ἔτσι προκαλεῖ πανικό :

    <<Ἀλλὰ στὰ χέρια πᾶρε ἐσὺ τὴν  κροσσωτὴν   αἰγίδα

       καὶ σείοντας τὴν εἰς  φυγὴν  θὰ βάλεις τους Ἀργείους>>  Ὁ  229-230 

Μὲ τὴν αἰγίδα πάλι ἐμφανίζεται ὁ Ἀπόλλων νὰ προσπαθεῖ νὰ προστατέψει τὴ σωρὸ τοῦ Ἕκτορα,  ὅταν ὁ Ἀχιλλέας ἔχοντας τὸν δεμένο στὸ ἅρμα του τὸν περιφέρει  θριαμβευτικά στὸ στρατόπεδο :  

Ἀλλὰ ἀσχήμιες δὲν πάθαινε τὸ σῶμα,

 ὅτι τὸν ἄντρα καὶ νεκρὸν τὸν ἐλυπεῖτο  ὁ Φοῖβος  καὶ  τὸν  ἐσκέπαζεν  μὲ τὴν χρυσῆ αἰγίδα ,

Γιὰ νὰ μὴν  γδαρθεῖ τὸ σῶμα του στὰ χώματα συρμένο Ὤ18-21 

Ὁπλισμένος μὲ τὰ ὅπλα τοῦ Ἀχιλλέα ὁ  Πάτροκλος,  τὰ ὅπλα ποὺ ἀποτελοῦσαν γαμήλιο δῶρο τῶν θεῶν πρὸς  τὸν  πατέρα τοῦ Ἀχιλλέα,   τὸν Πηλέα   μάχεται  ἐναντίον τοῦ Ἀπόλλωνα.

 Ἔχοντας σκοτώσει πολλοὺς προστατευόμενους  τοῦ  θεοῦ   Τρῶες δέχεται τὴν ἐκδίκηση τοῦ Ἀπόλλωνα,   ποὺ περιβάλλεται ἀπὸ ἕνα πυκνὸ σύννεφο ὁμίχλης.

Ὅλα τὰ  περίφημα  ὅπλα τοῦ Ἀχιλλέα λύγισαν μπροστὰ στὴ σκοτεινιασμένη μορφὴ τοῦ θεοῦ, ποῦ προκάλεσε τὸν πανικὸ καὶ τὸ θάνατο στὸν Πάτροκλο.

Τὸ μυστικὸ ἱερὸ ὅπλο,  ἡ αἰγίδα τοῦ Ἀπόλλωνα,   ἦρθε σὲ  ἀντιπαράθεση μὲ τὰ ὅπλα καὶ τὴν πανοπλία τοῦ Ἀχιλλέα καὶ τὰ νίκησε : 

<Ὅτι στὴ μάχην σοῦ ΄λθὲ ἐμπρὸς τρομακτικὸς ὁ Φοῖβος,

καὶ δὲν τὸν εἶδε, ὡς ἐρχόταν, στὴν ταραχὴ τῆς μάχης

μὲσ΄ στὴν καταχνιὰ ὀλόκλειστος τοῦ ἐστήθη ὁ πίσω ὁ Φοῖβος

μὲ τὴν παλάμην πετακτὴν τοῦ ἐπέταξε τοὺς ὤμους

καὶ ὅλην τὴ ράχην.

καὶ ἔστρεψεν τὰ μάτια τοῦ Πατρόκλου.

καὶ ὁ Φοῖβος ἀπ΄ τὴν κεφαλήν του ἐπέταξε τὸ κράνος,

ποὺ ἀντήχησε, ὡς ἐκύλησε τὰ πόδια ἐκεῖ τῶν ἵππων>> Π 788-794

5 Φωτεινὸ νέφος ( πορφυρὴ νεφέλη ) καλύπτει τὴ θεὰ Ἀθηνᾶ ὅταν κατεβαίνει ἀπὸ τὴ θεϊκὴ κατοικία γιὰ νά    ἐμφυσήσει πολεμικὸ μένος στοὺς ἄντρες Ἀχαιούς, ποὺ διεξάγουν μάχη μὲ τοὺς Τρῶες γύρω ἀπὸ τὸ σωρό τουἝκτορα.

Ἕνας ἕνας παραλληλισμὸς γίνεται ἐδῶ ἀνάμεσα στὰ φοβερὰ ὅπλα ποὺ κατέχουν πατέρας καὶ κόρη.

Ὅπως ὁ Δίας χρησιμοποιεῖ τὸ φωτεινὸ τόξο του γιὰ νὰ σημάνει πόλεμο ἢ χειμῶνα, ἔτσι καὶ ἡ Ἀθηνᾶ κατεβαίνει    σκεπασμένη μὲ τὸ νέφος γιὰ νὰ ἐμφυσήσει τὸ πολεμικὸ μένος :

<<Καὶ πάλι μάχη λυσσερὴ στὸν Πάτροκλον ἐπάνω

ἄναψε πολυδάκρυτη , ὄτ΄ ἦλθεν οὐρανόθεν

νὰ τούς νικήσει ἡ Ἀθηνᾶ σταλμένη ἀπὸ τὰ Δία

νὰ βοηθεῖ τοὺς Δαναοὺς ὄτ΄ εἶχε ἀλλάξει γνώμην,

Ὡς ὅταν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τανίζει ὁ μέγας Δίας

τὴν λαμπροφόραν Ἴριδα εἰς τοὺς θνητοὺς σημάδι

πολέμου ἡ κακοχειμωνιᾶς ποὺ τοὺς ἀνθρώπους παύει

ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν ἀγρῶν καὶ βλάπτει τὰ κοπάδια

ὄμια νεφέλη πορφυρὴ ἐνδύθηκαν στὰ πλήθη

ἡ σέβη αὐτὴ τῶν Ἀχαιῶν καὶ ἐγκαρδίωνε καθέναν >> Π543-522.

6Ο Ἀίας ὁ Τελαμώνιος κάνει δέηση στὸ Δία νὰ διαλύσει τὴν ὁμίχλη,

μὲ τὴν ὁποία ἔκανε νὰ σκεπαστοῦν οἱ Ἀχαιοὶ καὶ τ΄ ἄλογα τους κι ἔτσι δὲν ὑπῆρχε ὁρατότητα γιὰ νὰ πολεμήσουν.

Δὲν ὑπῆρχε ὅμως κι ὁρατότητα νὰ βρεῖ τὸν Ἀχιλλέα νὰ τοῦ ἀναγγείλει τὴ θλιβερὴ εἴδηση σχετικὰ μὲ τὸ θάνατο τοῦ φίλου του, Πάτροκλου .

Νὰ ἦταν κανεὶς τὸ μήνυμα νὰ φέρει τον Πηλείδην

γρήγορα,ὅτι δὲν θὰ θαρρῶ νὰ τό ΄χεῖ μάθει ἀκόμα

τὸ θλιβερό, πὼς ἔχασε τὸν ἀκριβόν του φίλον ,

Ἀλλὰ νὰ ἰδῶ δὲν δύναμαι τῶν Ἀχαιῶν κανέναν

ὅτι καὶ αὐτοὺς καὶ τ΄ ἄλογα σκοτάδι περιζώνει.

Πατέρα, ἀπὸ τὰ ἀχαιόπαιδα σὺ διάλυσε τὸ σκότος,

Ξαστεριὰ κάμε, εὐδόκησε νὰ βλέπουν οἱ ὀφθαλμοί μας,

καὶ ἀφοῦ τὸ θέλεις, χάσε μᾶς κἂν εἰς τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.

Αὐτά ΄πὲ καὶ συμπόνεσε τὸ κλάϋμα τοῦ ὁ πατέρας,

καὶ εὐθεῖς τοὺς σκόρπισεν ἐκεῖθεν τὴν μαυρίλα,

ἔλαμψε ὁ ἥλιος κι ἔδειξε γῦρο τὴν μάχη ὅλην     >>Π 640- 650

7 Μὲ ὁμίχλη εἶχε καλύψει ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ τὸν Διομήδη, ὅταν ἀπείλησε νὰ σκοτώσει τὴ θεὰ Ἀφροδίτη  καὶ τὸ γιό της Αἰνεία.

 Μὲ μεγάλη ἀνδρεῖα ὁ Διομήδης μαχόταν ἐναντίον τοῦ Αἰνεία καὶ τὸν ἔριξε στή        γῆ χτυπῶντας τὸν μὲ μία μεγάλη πέτρα.

Ἡ Ἀφροδίτη σπεύδει πρὸς βοήθεια τοῦ γιοῦ της , ἀλλὰ ὁ Διομήδης   δὲν διστάζει νὰ πληγώσει τότε καὶ τὴ θεά.

Ὁ ἥρωας συνεχίζει τὴν ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Αἰνεία ἐπιχειρῶντας τρεῖς φορὲς τὸν ἁρπάξει μέσα ἀπ τὰ χέρια   τοῦ Ἀπόλλωνα.

Τότε ἐπεμβαίνει ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ γιὰ ἕνα ἐκτονώσει τὴν κατάσταση καὶ περιβάλλει τὸν Διομήδη μὲ καταχνιά.

Σὲ ἀνάμνηση αὐτοῦ του γεγονὸς ὅταν ὁ Διομήδης ἐπέστρεψε στὴν πατρίδα του τὸ Ἄργος, ἔστησε πρὸς τιμήν     τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς τὸ ναό της << Ἀθηνᾶς τῆς Ὀξυδερκοῦς>>.

Ἢ Ἀφροδίτη γιὰ ἀντίποινα 'ενέβαλε τὸ σφοδρὸ ἔρωτα στὴν καρδιὰ τῆς συζύγου τοῦ Αἰγιάλης γιὰ ἄλλον ἄντρα.

8 Καὶ ὁ θεὸς Ποσειδῶνας ὅμως σὰν κάτοχος τοῦ ἱεροῦ ὅπλου τῆς τρίαινας πολλὲς φορὲς περιβάλλεται μὲ τὴ θεϊκὴ ὁμίχλη.

Ἔτσι, μαζὶ μὲ τοὺς ὑπόλοιπους θεοὺς κάθεται στὰ Ἡράκλεια τείχη τῆς Τροίας καὶ εἶναι καὶ αὐτὸς περιβεβλημένος στοὺς ὤμους μὲ σύννεφο ἀδιαπέραστο(<< ἄρρηκτον νεφέλην >>)

9 Ὁ Ποσειδῶνας εἶναι αὐτός - σύμφωνα μὲ τὴν ἀφήγηση μοῦ κάνει ὁ Νέστωρ πρὸς τόν - Πάτροκλο - ποῦ ἔσωσε τοὺς δύο ἀδελφοὺς Ἀκτορίωνες κατὰ τὴ μάχη τους μὲ τὸν Νέστορα σκεπάζοντάς τους μὲ πυκνὴ ὁμίχλη.

Οἱ δίδυμοι Ἀκτορίωνες ἦταν παιδιὰ τοῦ Ποσειδῶνα καὶ τῆς Μολιόνης.

Ἀναφέρονται σχεδὸν πάντοτε στὸ δυϊκὸ ἀριθμὸ μὲ τὸ πατρώνυμο τοὺς (Ἀκτορίωνε) ἢ μὲ τὸ μητρώνυμο τους (Μολιόνε ).

Ἦταν πολὺ γενναῖοι καὶ διέθεταν ἐξαιρετικὴ σωματικὴ διάπλαση.

Οἱ ποιητὲς μετὰ τὸν Ὅμηρο τοῦ περιγράφουν σὰν ἑνωμένους σ΄ ἕνα σῶμα μὲ δύο κεφάλια, τέσσερα πόδια καὶ τέσσερις τεράστιους βραχίονες.

Ἀναφέρουν μάλιστα πῶς ἦταν γεννημένοι ἀπὸ ἕνα ἀσημένιο αὐγὸ ἀπ΄ τὸν Ποσειδῶνα καὶ τὴν Μολλιόνη, ὅπως καὶ Διόσκουροι , τὰ παιδιὰ τῆς Λητοῦς .

Ἡ νεανική τους ἡλικία εἶναι γνωστὴ ἀπ΄ τοὺς πολεμικοὺς κι εἰρηνικοὺς ἀγῶνες ποὺ εἶχαν δώσει μὲ τὸν Νέστορα.

Ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Νέστωρ περιγράφει, στὸν πόλεμο ποὺ διεξαγόταν μεταξὺ Ἠλείων καὶ Πυλίων, οἱ δίδυμοι ἦταν ἀκόμα ἄπειροι ἀπ΄ τὴν πολεμικὴ τέχνη κι ἔτσι ἦταν σίγουρο πὼς ὁ Νέστωρ θὰ τοὺς σκότωνε, ἐὰν δὲν ἐπενέβαινε ὁ κοσμοσείστης πατέρας τους καὶ δὲν τοὺς ἔσωζε ἁπλώνοντας γύρω τους τὴ σκοτεινὴ ὁμίχλη :

Ki ἀκόμα τοὺς Μολίονας θὰ ἐφόνευε, ἀλλ΄ ὁ μέγας

ὁ Ποσειδῶν πατέρας τῶν τοὺς ἔσκέπε μὲ ὁμίχλη>> Α 750-753

10 Ὁ Ποσειδῶνας στέκοντας ἀνάμεσα στοὺς δύο Αἴαντες, τὸν Τελαμώνιο καὶ τὸν Ὀϊλέως, παίρνει τὴ μορφή του μάντη Καλχαντα καὶ τοὺς παρακινεῖ νὰ ἔρθουν σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς Τρῶες.

Χτυπῶντας μάλιστα τί τρίαινα του, τους κάνει πανάλαφρος καὶ πετᾶ μπροστὰ ἀπὸ τὰ μάτια τους.

Οἱ δύο ἥρωες ἀντιλαμβάνονται πὼς πρόκειται γιὰ τὸ θεό, ἀφοῦ οἱ μεταμφιέσεις τῶν θεῶν ἦταν κάτι συνηθισμένο

Ἀλλὰ μὲσ΄ ἀπ΄ τὴν θάλασσαν ὡς ἦλθε ὁ κοσμοσειστης  ἐγκάρδιωνε τοὺς Ἀχαιούς. 

 Τοῦ Κάλχαντος ὡμοιώθη  στὸ σῶμα, τὴν ἀκούραστον φωνήν, κι ἐστράφη πρῶτα   στοὺς Αἴαντας ποὺ ὁλόψυχα στὴ μάχη ἤδη ὁρμοῦσαν >> Ν 43-46

1Η ἀπομάκρυνση Ἀπὸ τὸ πεδίο τῆς μάχης τοῦ Τρῶα ἥρωα μὰ Ἀγίνορα, τοῦ γιοῦ του Ἀντήνορα, γεννᾶ πολλὰ ἐρωτηματικά.

Ὁ θεὸς Ἀπόλλων ὁ προστάτης τὸ Τρώων, ὄχι μόνο τὸ σκέπασε μὲ πυκνὸ νέφος γιὰ νὰ τὸν προφυλάξει ἀπὸ τὸ χτύπημα τοῦ Ἀχιλλέα, ἀλλὰ τὸ μετέφερε καὶ ἐκτὸς πεδίου μάχης.

Πρόκειται ἐδῶ στὴν προκειμένη περίπτωση γιὰ ἐφαρμογὴ τῶν θεωριῶν τῆς τεχνητῆς ς τῆς ἀφάνειας καὶ τῆς μεταφορᾶς στὸ χῶρο- χρόνο:

12 Καὶ ἄλλοι ἀπομακρυσμένη    ὀμως   ἀπὸ τὸ πεδίο μάχης καταφέρνει  ἡ θεὰ Ἀφροδίτη μὲ τὴ βοήθεια  καί  πάλι τοῦ σύννεφου, ποὺ καλύπτει τὸν  Πάρη.

Κατά  τήν  μονομαχία  τοῦ  Πάρη  μὲ τὸν Μενέλαο, οἱ δύο ἥρωες μάχονται σθεναρά.

Ὁ Μενέλαος χτυπᾶ μὲ τὸ ξίφος του τὸ κράνος του Πάρη, ἀλλὰ αὐτὸς γλιτώνει.

Τότε ὁ Μενέλαος τὸν πιάνει ἀπὸ τὸ λοφίο τῆς περικεφαλαίας καὶ τὸν σέρνει πρὸς τοὺς Ἀχαιούς.

Ἡ Ἀφροδίτη ὅμως, προστάτιδα τοῦ Πάρη , σπάζει τὸ λουρὶ τῆς περικεφαλαίας καὶ ἔτσι στὰ χέρια τοῦ Μενελάου μένει μόνο τὸ ἄδειο κράνος.

Ὁ Μενέλαος ἐπιτίθεται ξανά, ἀλλὰ τὴ στιγμὴ ποὺ πάει νὰ καταφέρει καίριο πλῆγμα κατὰ τὸ Πάρη , ἡ Ἀφροδίτη τυλίγει τὸν προοστατευόμενό της μὲ ἕνα σύννεφο καὶ τὸν φέρνει τὸ θάλαμο τῆς Ἑλένης:

<<Ἂλλ΄ εὔκολα, ὤσαν θέαινα, τὸν σήκωσ΄ ἢ Ἀφροδίτη

καὶ καταχνιὰ τὸν ἔζωσε καὶ μές, τὸν μυροβόλον

θάλαμον τὸν ἐκάθισεν. Κι ἡ ἴδια τὴν Ἑλένην

ἐβγῆκε νὰ καλέσει εὐθὺς >> Γ381 384

13Πολλές    εἶναι ἡ ἐμφανίσεις τῆς θεϊκῆς αὐτῆς ὁμίχλης καὶ στὴν Ὀδύσσεια.

Ἔτσι, ὅταν ὁ Ὀδυσσέας φτάνει στὸ νησί των Φαιάκων, ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ στέλνει μία ὁμίχλη νὰ τὸν καλύψει:

Κι ὁ Ὀδυσσέας κίνησε νὰ πάει πρὸς τὴν πόλη

καὶ μὲ ἀγάπη ἡ Ἀθηνᾶ σκορποῦσε γύρω ἀντάρα,

κάποιος ἀνδρεῖος Φαιάκας μήπως τὸν συναντήσει

καὶ ποιός εἶναι ρωτῶντας τὸν ἐνόχληση τοῦ δώσει ( Ὀδύσσεια) Η14 -17

14 Ὁ Ὀδυσσέας ἔχοντας ὁδηγῶ του τὴν Ἀθηνᾶ ξεκινᾶ γιὰ νά

φτάσει στὸ ἀνάκτορο τοῦ βασιλιᾶ Ἀλκίνοου, ἐνῷ εἶναι ἀκόμα αόρατός, ἀφοῦ ἡ Ἀθηνᾶ τὸν ἔχει τυλιγμένο μέσα σέ << ἀχλὺν θεσπεσίην >>

<<<κανένας ἀπὸ τοὺς Φαίακες τοὺς θαλασσακουσμένούς

μὲσ΄ ἀπ΄την πόλη νὰ περνᾶ δὲν εἶδε . 

Ἡ Παλλάδα ,  ἡ ὠριοπλέξουδη θεὰ δὲν ἄφηνε. 

Μ΄ ἀντάρα  θαυματουργὴ τὸν σκέπαζε , γιατί τὸν ἀγαποῦσε >> Ὀδύσσεια Η΄ 39- 42 )

5 Ὁ Ὀδυσσέας συνεχίζει καλυμμένος ἀπὸ ἀορασία τὴν πορεία τοῦ πρὸς τὸ ἀνάκτορο θαυμάζοντας τὰ πάντα γῦρο του .

Κι ὅταν ἀγγίζει τὰ γόνατα τῆς βασίλισσας Ἀρήτης , τότε ὡς μαγείας ἡ ἀντάρα λύνεται κι ὁ Ὀδυσσέας ξαναγίνεται ὁρατός.

 Μᾶλλον ἡ ἔξοδος του ἀπ΄την ἀορασία ἦταν πολὺ πιὸ ἀνώδυνη ἀπ΄ τὸ τέλος , ποὺ ἀνέμενε τὸ πλήρωμα κατὰ τὸ πείραμα τῆς Φιλαδέλφειας !

<< Πέρασε ὁ πολύπαθος στὸ σπίτι Ὀδυσσέας

μ΄ ἀντάρα γύρω του πυκνή, ποῦ ἔχυνε ἡ Παλλάδα

ὡσότου στὸν Ἀλκίνοο καὶ στὴν Ἀρήτη φτάσει.

Τὰ χέρια του ἅπλωσε μεμιάς στὰ πόδια τής Άρήτης

καί τότε πιὰ σκορπίστηκε ἡ θεὰ ἀντάρα >> ( Ὀδύσσεια Ἡ 139 – 143 )

Τό πείραμα τῆς Φιλαδέλφειας

Ὅλα αὐτὰ τὰ φαινόμενα περὶ ὁμίχλης, καὶ ἀορασίας, περὶ μεταφορᾶς προσώπων σὲ ἄλλο τόπο οἱ ἐπιστήμονες προσπάθησαν νὰ τ΄ ἀναπαράγουν μὲ πειράματα ἀποδεικνύοντας τελικὰ πόσο γνωρίζουν τὴ μέθοδο, μὲ τὴν ὁποία οἱ θεοὶ καὶ οἵ Ἥρωες στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἐξαφανίζονταν ἀπ΄ τὸ ὀπτικὸ πεδίο΄

Ἐπανάληψη, λοιπόν, ὅλων αὐτῶν ἔχουμε κατὰ τὸν Ἰούλιο ἤ- κατ΄ ἄλλους –τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 43 στὴν Ἀμερικὴ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου.

Ὁ πόλεμος ἤδη βάδιζε πρὸς τὸ τέλος του καὶ κάθε εἴδους πειράματα γιὰ τὴν ἀνακάλυψη νέων τεχνολογιῶν ἔπρεπε νὰ ἐφαρμοστοῦν, ὥστε νὰ τὸ ἐπισπεύσουν.

Οἱ ἀμερικανικὲς συμμαχικὲς δυνάμεις σκέφτηκαν τότε νὰ χρησιμοποιήσουν

κάποιο νέο ὅπλο, ποὺ θὰ τὰ ἔκανε ἀόρατα τὰ πλοῖα τους, ὥστε νὰ μὴν ἀνευρίσκεται ἀπ΄ τὰ ἐχθρικὰ ραντὰρ καὶ ἔτσι νὰ ἕνα ἀπρόσβλητό ἀπ΄ τὶς ἐχθρικὲς νάρκες.

Τὸ ἀμερικανικὸ ναυτικὸ σὲ συνεργασία μὲ σπουδαίους καὶ διακεκριμένους ἐπιστήμονες ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους λέγεται πῶς ἤταν καὶ ὁ Νiκο Tesla καὶ ὁ Albert Einstein, ἐργαζόταν στὴ βάση τοῦ νά καταστήσει τὸ πλοῖο μαζὶ μὲ τὸ πλήρωμα τοῦ ἀόρατο στὴν ἀνθρωπινὴ ὅραση.

Ὅλοι ἐργαζόταν μὲ ἰδιαίτερη μυστικότητα, καθ' ὅσον οὐδεὶς γνώριζε ἐκ τῶν προτέρων τα΄ ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς πειραματικῆς μεθόδου, στὴν ὁποία ἔδωσαν τὴν κωδικὴ ὀνομασία <<Πείραμα τῆς Φιλαδέλφειας>> ἐνῷ ἡ ἐπίσημη ὀνομασία του ἦταν <<Σχεδιὸ οὐράνιου τόξου >> (Raibow project) εἶναι ἐντυπωσιακὸ πῶς ὁ Finstein εἶχε ἐκδώσει τὸ 1925 μία ἐργασίας σχετικὴ μὲ τὴ θεωρία τοῦ ἐνεργοποιημένου πεδίου, ἀλλὰ δύο χρόνια ἀργότερα τὴν ἀπέσυρε γιὰ ἀνθρωπιστικοὺς λόγους καὶ μάλιστα προσπάθησε ν΄ ἀποτρέψει τὸ πρόεδρο τῶν ΗΠΑ στὴ ἐφαρμογὴ τῶν ἀποδεδειγμένων θεωριῶν του, προφανῶς τὰ ἀποτέλεσμα θὰ ἦταν σπουδαῖα κι ἐκπληκτικὰ ἀλλὰ ταυτόχρονα κι΄ ὁ ἐλεύθερια γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.

Τὸ πείραμα λοιπόν, αὐτὸ ἴσως ἀποτελοῦσε μία ἐφαρμογὴ αὐτῆς τῆς θεωρίας.

Κάποιοι λόγο γιὰ πείραμα τηλεμεταφορᾶς, κάποιοι γιὰ πείραμα ὀπτικῆς ἐξαφάνισης, ἄλλοι γιὰ πείραμα χωροχρονικὴς μετακίνησης.

Σήμερα ὑποθέσεις μόνο μποροῦν νὰ γίνουν γιὰ αὐτὸ τὸ θρυλικὸ πείραμα, τὸ ὁποῖο νὰ ἀποσιωπήθηκε ἀπ΄ τὸ ἀμερικανικὸ ναυτικὸ καὶ τὶς μυστικὲς ἀμερικανικὲς ὑπηρεσίες καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο οἱ μάρτυρες καὶ τὰ στοιχεῖα ποὺ ὑπῆρχαν εἴτε ἐξαφανίστηκαν ὅλοι τους κατὰ περίεργο τρόπο εἴτε εἶναι ἀντιφατικὰ μεταξύ τους.

Οἱ ἐπιστήμονες ἐργάστηκαν ἐπάνω στὶς ἀρχὲς τῆς θεωρίας τοῦ ἑνοποιημένου πεδίου τοῦ Einstein, βάσει τῆς ὁποίας ὁ μεγάλος ἐπιστήμονας εἶχε προσπαθήσει νὰ προσδιορίσει τὶς σχέσεις ἀνάμεσα στὶς τρεῖς φυσικὲς δυνάμεις την ἠλεκτρομαγνητική, τὴν πυρηνικὴ  καί  τὴ δύναμη τῆς βαρύτητας.

Σύμφωνα μ , αὐτήν, ἢ κάμψη τοῦ φωτὸς κάμπτει ἀναπόφευκτα στὸ χῶρο, καθὼς καὶ τὸ χρόνο .

Εἶναι ἀκριβῶς ἐνδιαφέροντα τὰ ὅσα συναίνεσαν στὸ λιμάνι τοῦ Delaware καὶ τῆς Φιλαδέλφειας, ἂν καὶ οὔτε οἵ γνώσεις οὔτε ὁ χῶρος εἶναι κατάλληλα γιὰ τέτοιου εἴδους ἀναλύσεις.

Ἡ μαζικὴ εἰσροὴ ἐξάλλου ἀνακριβῶν πληροφοριῶν , ἡ μυστηριώδης ἐξαφάνιση μαρτύρων κι ἐρευνητῶν, καθὼς καὶ ἢ ἐσκεμμένη παραπληροφόρηση, ποὺ ἐπιχειρήθηκε ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴ ὑπηρεσία πληροφοριῶν καὶ ἀπὸ διάφορους ἐπίδοξους ἐπαγγελματίες ρίχνουν ἀκόμα περισσότερη ὁμίχλη στὸ πείραμα, ποὺ ἀφ΄ ἑαυτοῦ τοῦ εἶναι ὀμιχλῶδες. 

Ὁ διαχωρισμὸς πλέον τῆς ἀλήθειας γιὰ τὸ τί ἀκριβῶς συνέβη ἀπὸ τὴ φαντασία εἶναι δύσκολο,    ἐώς   ἀδύνατος  .

Ὡστόσο θὰ ἐπιχειρηθεῖ μία ἁπλῆ προσέγγιση τοῦ ὅλου θέματος, ποὺ ἐπέφερε τρομερὲς διχογνωμίες στὸ ἐπιστημονικό - καὶ ὄχι μόνο – κόσμο, ἀλλὰ καὶ ἐφιαλτικὲς συνέπειες στὸ πλήρωμα ποὺ συμμετεῖχε σὲ αὐτό.

Τὸ ἀμερικανικὸ ἀντιτορπιλικὸ Eldrige , λοιπόν, εἶχε προσαράξεις στὶς ἀποβάθρες τοῦ Delaware γιὰ ἕνα πείραμα τοῦ ἀμερικάνικού ναυτικοῦ ποὺ εἶχες σκοπὸ νὰ κάνει τὸ πλοῖο ἀόρατο.

Κατὰ τὴν πρώτη φάση τοῦ πειράματος τὸ πλοῖο δὲν ἐξαφανίστηκα τελείως, ἀλλὰ τὸ ἀποτύπωμα τοὺς σκελετοῦ του διαγραφόταν καθαρὰ μέσα στὸ νερό.

Κατὰ τὴ δεύτερη φάση ὅμως τὸ πλοῖο ἐξαφανίστηκε ἐντελῶς, ἐνῷ ἐμφανίστηκε 15 λεπτὰ ἀργότερα στὴ Βιρτζίνια.

Πολὺ εἶναι ἐκείνη ποῦ ἰσχυρίζονται πῶς εἶδαν τὸ ἀντιτορπιλικὸ μέσα στὴ βάση τοῦ Norfolk, χωρίς, ὅμως κανένας τους δὲν ἔχει δεῖ νὰ εἰσπλέει ἢ ν΄ ἀποπλέει ἀπὸ τὴν ναυτικὴ βάση.

Πρακτικὰ τὸ πείραμα εἶχε στεφθεῖ μὲ ἐπιτυχία, ἀφοῦ μὲ τὴ χρυσῆ ἠλεκτρομαγνητικῶν παιδιῶν εἶχαν καταφέρει νὰ ἐξαφανίσουν ἕνα ὁλόκληρο ἀντιτορπιλικὸ μὲ τὸ πλήρωμά του ἀπὸ τὴν ναυτικὴ βάση της Φιλαδέλφειας καὶ νὰ τὸ ἐμφανίσουν στὴ ναυτικὴ βάση τοῦ Norfolk καὶ μετὰ τὸ ἐπαναφέρουν στὴ Φιλαδέλφεια.

Καὶ ὅλα αὐτὰ μέσα σὲ λίγα λεπτά.

Ἡ ἐπιτυχία βέβαια αὐτὴ ἐπισκιάστηκε ἀπὸ ἐφιαλτικὰ ἀποτελέσματα ποὺ εἶχε ἐπιφέρει στὸ ἀνθρώπινα δυναμικό του.

Ὅταν ἐπανεμφανίστηκε στὴν Πενσυλβανία, μέλη τοῦ πληρώματος βρέθηκαν ἐνσωματωμένα στὶς λαμαρῖνες τοῦ πλοίου συνθέτοντας ἕνα τὰ πιὸ ἀνατριχιαστικὰ συμπλέγματα, ἄλλοι ἔλειπαν καὶ ἐξαφανίστηκαν γιὰ πάντα, ἄλλοι δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ περιβάλλον τους κι οἱ ὑπόλοιποι εἶχαν χάσει τὰ λογικὰ τούς 

.Κάποιος πέρασε μπροστὰ στὰ μάτια συγγενῶν του μέσα ἀπὸ ἕνα τοῖχο, ἐνῷ μία σερβιτόρα ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν δύο ναῦτες νὰ ἐξαφανίζονται, τὴν ὥρα ποὺ ἔπιναν τὸ ποτό τους.

Οἱ φρικτὲς αὐτὲς συνέπειες ἀποτέλεσαν τὴν αἰτία, γιὰ τὴν ὁποία ἡ τεχνολογία αὐτὴ δὲν χρησιμοποιήθηκε στὸν πόλεμο.

Μετὰ τὸ πέρας τῆς ἐπιχειρήσεις, τὸ ἀμερικανικὸ ναυτικὸ προέβη σὲ ἔκδοση ἐπίσημης ἀνακοίνωσης, ἀλλὰ καὶ πέρα ἀπὸ αὐτὴν δὲν ὑπῆρξε δυνατὴ ἐπικοινωνία μὲ ὁποιοδήποτε μέλος τοῦ πληρώματος γιὰ τὴν παροχὴ ἐπιπλέων πληροφοριῶν , ἀποσαφηνίσεων καὶ διευκρινήσεων.

Ἡ ἐπίσημη ἀνακοίνωση τοῦ ναυτικοῦ- ἀποσιωπῶντας βέβαια τὶς ἐπιπτώσεις στὸ πλήρωμα τοῦ πλοίου - ἀναφέρει πὼς ὅλο τὸ πείραμα ἴ προέβλεπε στὸν ἀπομαγνητισμὸ τοῦ πλοίου, δηλαδὴ στὴν ἀδρανοποίηση τῶν μαγνητικῶν πεδίων ποὺ δημιουργοῦνται ἀπὸ τὸ μέταλλο του

Αὐτὸ θὰ ἐπιτυγχανόταν μὲ τὴν περιτύλιξε τοῦ σκελετοῦ τοῦ σκάφους μὲ σύρμα, ποὺ θὰ τὸ καθιστοῦσε ἀόρατο στὶς ὑποβρύχιας μαγνητικὲς νάρκες, οἱ ὁποῖες γιὰ νὰ πυροδοτηθοῦν στηρίζονται στοὺς αἰσθητῆρες ἐγγύτητας, ποὺ ἀνιχνεύουν μαγνητικὰ παιδεία γύρω ἀπ΄ τὸ πλοῖο.

Ἡ ἀρχικὴ ἑπομένως ἐπιδίωξη _σύμφωνα μὲ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ ναυτικοῦ -ἦταν τὸ ἀντιτορπιλικὸ νὰ διασχίζει ἀκίνδυνα παγιδευμένες ἀπὸ νάρκες περιοχές, οἱ ὁποῖες δὲν εἶχαν τὴ δυνατότητα νὰ ἐντοπίσουν, δὲν θὰ συνέβαινε ὅμως τὸ ἴδιο μὲ τὰ ραντὰρ καὶ τὴν ὅραση, ὅπου δὲν θὰ ἐπερχόταν καμία μεταβολὴ ὡς πρὸς τὴν ὁρατότητα τοῦ πλοίου.

  Ἐκ πρώτης ὄψεος φαινόταν μία εὔλογη ἐξήγηση ἀν  ἀνάβει κανεὶς ὑπόψη του πὼς ὁ ἀπὸμαγνητισμὸς πλοίων ἀποτελοῦσε μία γνωστὴ ἤδη τεχνικὴ.

Πρίν λίγα   χρόνια κάποιος Οὗγγρος ἐπιστήμονας διαβεβαίωνε πώς βάση τῆς θεωρίας τοῦ ἠλεκτρομαγνητικοῦ πεδίου ἦταν σε θέση νὰ καταστήσει ἀθέατο κάποιο ἀντικείμενο, ἀπὸ σχετικὴ μικρὴ ἀπόσταση.

΄Τὰ πειράματα του ἀπὸ ἀπέδειξαν τὴν ἀλήθεια τῶν λεγόμενο του.

Πράγματι, ὅταν τὸ ἀντικείμενο περιβληθεῖ μέ ἠλεκτρομαγνητικὸ στρῶμα δὲν ἀντανάκλα πλέον τὶς φωτεινὲς ἀκτῖνες ποὺ πέφτουν πάνω του κὶ ἔτσι παύει νὰ εἶναι ὁρατὸ , ἀφοῦ ή ὅραση δὲν συλλαμβάνει ἀκτῖνες ποὺ δὲν πέφτουν στὸ πεδίο της.

Τὸ μειονέκτημα βέβαια σὲ αὐτὴ τὴ θεωρία εἶναι πώς τὰ ἀντικείμενο σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα καίγεται καθόσον τὸ φῶς ποὺ συγκεντρώνεται καὶ ἀποθηκεύεται ἐπάνω τοῦ μεταφέρεται σὲ θερμότητα.

Ἠ ἀνακοίνωση πάντως δὲν ἀνέφερε πουθενὰ γιὰ τὶς ἀσυνήθιστες καταστάσεις κατὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα, ποὺ ἐπέφερε στὸ πλήρωμα τοῦ πλοίου ἔτσι λειτούργησε καθησυχαστικά στὴν πλειοψηφία τοῦ κοινού.

Ὡστόσο οί ἐπιστήμονες δὲν συμφωνοῦσαν μὲ αὐτὸ τὸ ἀνακοινωθέν.

Ἠ ἀλήθεια ἦταν πὼς τὸ πλοῖο εἶχε ἐξαφανιστεῖ ἀπὸ τὸ Φιλαδέλφεια καὶ ταξιδεύοντας μ΄ ἐπιτυχία στὸ χωροχρόνο ἐθεάθηκε μετὰ ἀπὸ 15 λεπτὰ στὸ noor floor της βιρτζίνια.

Ἕνα τεράστιο ἐπιστημονικὸ ἅλμα φαίνεται πὼς εἶχε ἐπιτευχθεῖ .

Ἔτσι ἀναπτύχθηκαν οἱ θεωρίες τῆς τεχνικῆς ἀφάνιας τῆς μεταφορᾶς στὸ χῶρο- χρόνο, στηριζόμενες στὴν ἄποψη πῶς οἱ ἐργασίες ἀπέβλεπαν στή δημιουργία γύρω ἀπὸ τὸ ἀντιτορπιλικό ἑνὸς ἰσχυροῦ μαγνητικοῦ πεδίου μὲ σκοπὸ νὰ γίνει ἀόρατο .

Σύμφωνα, λοιπὸν, μὲ τὴ θεωρία τῆς τεχνικῆς ἀφάνειας τό Eldridge ἦταν ἐξοπλισμένο μὲ γεννήτριες ὑψηλῶν  συxνoτήτων, μὲ τὶς ὁποῖες θὰ   ἐπιτυγχανόταν ἡ θέρμανση τοῦ περιβάλλοντα ἀέρα γιὰ νὰ προκληθεῖ ἀντὶ ἀντικατοπτρισμός κάνοντας τὸ σκάφος ἀόρατο.

Ἠ ἀορασίά του πλοίου θὰ ὀφειλόταν στὴν ὀφθαλμαπάτη, ποὺ νὰ προκαλεῖται απ΄ τήν ὑπερθέρμανση τοῦ νεροῦ, ἡ ὁποία ταυτόχρονα προκαλεῖ καὶ μία πρασινωπή ὁμίχλη σὰν αὐτὴ ποὺ δημιουργήθηκε γύρω ἀπὸ τὸ ἀντιτορπιλικό.

Πρόκειται ἄραγε γιὰ τὴν ἴδια γαλαζωπή ὁμίχλη, τὴν νεφέλη ,ἢ τὴν ἀχλύ ποὺ περιέβαλλε τοὺς ἥρωες τοῦ Ὁμήρου;

Ὡστόσο αὐτὸ τὸ φαινόμενο συμβαίνει  καί  μέ  φυσικό τρόπο ,  , ὅταν δημιουργοῦν τὶς κατάλληλες καιρικὲς συνθῆκες .

Ἔχουν ἀναφερθεῖ μάλιστα περιπτώσεις, ὅπου ὁλόκληρα νησιὰ χάθηκαν ἀπὸ τὴν ὅραση.

Η γεννήτρια αὐτὸ τὸ ὑψηλῶν συχνοτήτων ἐκτὸς ἀπ΄ τὴν ὑπερθέρμανση ποὺ περιβάλλοντα ἀέρα προκαλεῖ σοβαρὴ βλάβη στόν ἐγκέφαλο, εἰδικά ὅταν ἄτομα βρίσκονται σὲ ἀπόσταση κοντινή.

Ἑπομένως βάση αὐτῆς τῆς θεωρίας εἶναι δικαιολογημένες σωματικὲς καὶ ψυχικὲς βλάβες, ποὺ ἐκδηλώθηκαν σὲ ὅλα τὰ μέλη του πληρώματος μετά τό    πείραμα.

Αὐτὴ ἡ θεωρία τῆς τεχνικῆς ἀφάνειας δὲν εἶχε σχέση μὲ τὴν ἀναδίπλωση χῶρο χρόνου ή μέ καμία περίπλοκη διαδικασία παρόμοιας φύσης. .

Πρόλο ποὺ εἶναι πιστευτή δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ δώσει ἐξηγήσεις γιὰ τὸ γεγονὸς πρῶς τὸ πλοῖο ἐθεάθη στὴ βιρτζίνια ἀπὸ πλήρωμα ἄλλου ἐπιβατικοῦ πλοίου μετὰ ἀπὸ 15 λεπτὰ ἀπὸ τὴν ἐξαφάνισή του ἀπ΄ τὴ Φίλαδέλφεια ή ἀκόμα τὸ γεγονὸς πῶς μέλη τοῦ πληρώματος βρέθηκαν ἐνσωματωμένα στὸ κέλευφος τού πλοίου ἢ δὲν βρέθηκαν καθόλου.

Η δεύτερη περισσότεροι ἐνδιαφέρουσα καὶ πρωτοποριακὴ θεωρία, ποὺ ἀναπτύχθηκε σχετικὰ, εἶναι αὐτὴ τῆς μεταφορᾶς στὸ χῶρο χρόνο .

Σύμφωνα μὲ αὐτὴν, τὸ ἀντιτορπιλικὸ πραγματικὰ ἐξαφανίστηκε καὶ τηλεμεταφέρθηκε μέσα στὸ χῶρο καὶ χρόνο.

Βασισμένοι στὴ θεωρία του elnsteeia σχετικὰ μὲ τὴν κάμψη τοῦ φωτὸς ὑποστηρίζει πὼς γύρω ἀπὸ τὴν περιφέρεια τοῦ πλοίου περιτυλίχτηκε σύρμα, ὁπ΄ τό ὀποίο διῆλθε ἐναλλασσόμενο ρεῦμα.

ποὺ προκάλεσε τὴ δημιουργία τεράστιου ταλαντευόμενου μαγνήτη .

Ὀ μαγνήτης αυτός προκάλεσε ἰσχυρότατο μαγνητικό πεδίο γύρω ἀπ΄ τὸ πλοῖο,

ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποῖου κάμφθηκε ὄχι μόνο το φῶς, ἀλλὰ καί ὁ ἴδιος ὁ χῶρος χρόνος.

Καὶ τὰ μυστήρια σχετικὰ μὲ τὸ ἀντιτορπιλικό συνεχίστηκα.

Τὸ πλοῖο λίγο λίγα χρόνια ἀργότερα μεταπωλήθηκε στὸ ἑλληνικὸ ναυτικὸ, μετονομαζομένο σὲ <<Λέων >>, ἀλλὰ ἡ ὀνομαστική του χωρητικότητα είχε αὐξηθεῖ κατὰ 300 τόνους .

Αὐτὸ σημαίνει πὼς εἶχε ἀφαιρεθεῖ ἠλεκτρονικὸς ἐξοπλισμὸς ἀπὸ τὸ ἐσωτερικό του , προφανῶς γιὰ νὰ ἀποκρυβοῦν ὁρισμένα μυστικὰ, ποὺ θὰ ἔριχναν φῶς στὴν ὑπόθεση .

Ἀναφέρθηκαν ὅμως διάφορα ἄλλα περίεργα συμπτώματα .

Ἔλειπαν σελίδες ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο τοῦ, ὑπῆρχαν προβλήματα στὸ ἀσύρματο, διάφορες ἀσθένειες σοβαρὲς καὶ μὴ παρουσιάστηκαν στὰ μέλη τοῦ πληρώματος του.

Καὶ η σημερινή του τύχη ὅμως παραμένει μυστήριο.

Ἄλλοι ἰσχυρίζονται πὼς βρίσκεται παροπλισμένο στὴν Ἀμερικὴ , ὅπου ἐκτελεῖ χρέη μουσείου, ἄλλοι πὼς πρίν λίγα χρόνια βρισκόταν παροπλισμένο στὸ λιμάνι της Σούδας καὶ όταν κάποιος ζήτησε τὴν ἄδεια νὰ τό κτηματογραφήσει πουλήθηκε γιὰ παλιοσίδερα .

ὑπόθεση τῆς ἔρευνας εἶχε ξεκινήσει ἀπ΄ τον δόκτορα Τζήσαπ΄ ἐπιστήμονα συγγραφέα, ὁ ὁποῖος εἶχε λάβει κάποιο γράμμα σχετικὸ μὲ τὸ πείραμα ἀπὸ κάποιον ἄγνωστο  ὀνόματι Ἀλλέντε .

Ξεκίνησε τότε τίς ἔρευνες του, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ κάποιο διάστημα βρέθηκε νεκρὸς στὸ αὐτοκίνητό του .

Ὀ θάνατος τοῦ ἀποδόθηκε σὲ αὐτοκτονία ἀπ τὶς ἀναθυμιάσεις μηχανῆς τοῦ αὐτοκινήτου του, ἐνῶ κάποιο σημείωμα μὲ σχετικὲς σημειώσεις του ἐξαφανίστηκε.

Ἠ μετέπειτα νεκροψία τοῦ ἔδειξε πὼς βρίσκονταν σὲ κατάσταση μέθης, πρᾶγμα ποὺ ἀποκλείει νὰ προμελέτησε τόσο καλὰ τὴν αὐτοκτονία του, ἔτσι ὅπως περιγραφόταν στὸ ἀστυνομικὸ δελτίου.

Στὶς περιγραφές του ὁ Ἀλλέντε ἀναφέρει πὼς ἦταν αὐτόπτης μάρτυρας ὅταν τὸ Finstein τὴν μεταφέρθηκε στὸ Norfolk

/

Εἶδε τότε ἕνα πράσινο σύννεφο σαν ομίχη νὰ δημιουργεῖται γύρω ἀπὸ τὸ πλοῖο, στὴ συνέχεια ἐξαφανίζεται καὶ τὸ μόνο ποὺ ἔμεινε ὁρατὸ ἦταν τὸ περίγραμμα τοῦ πλοίου μέσα ἀπ΄ τὸ σύννεφο σὲ μία ἀπόσταση ἑκατό μέτρων ἀπ΄ τὸ σκελετὸ του.

Ὅσοι ἦταν πάνω στὸ πλοῖο ἔνιωθα σὰν νὰ εἶχαν μεταφερθεῖ σὲ ἕνα ἄλλο κόσμο.

Δὲν ἔβλεπαν τίποτε ἀπὸ τὸ πλοῖο τοὺς γύρω καὶ ἔνιωθαν να αἰωροῦνται.

Οι περισσότεροι τρελάθηκα, πολὺ γίνονταν ἀόρατη, μερικοὶ ἐπανεμφανίστηκαν σύντομα, ἄλλοι ἔμειναν σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ἐνῷ μερικοί χάθηκαν γιά πάντα,

Ὀ Αλλένττε συνέχιζε πῶς μποροῦσα ν΄ ἀποκαλυφθοῦν ξανὰ καὶ νὰ ἐργαστοῦμε στὴν κανονικὴ κατάσταση, μόνο ἐὰν ἄγγιζαν κάποιον ἢ κάποιους ἄλλους, ποὺ βρίσκονταν μέσα στὸ ἴδιο πεδίο, σὲ διαφορετικὴ περίπτωση πάγωναν.

Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ ὁ Ὀδυσσέας στὸ νησί των Φαιάκων γιὰ νὰ διαλύσει τίν καταχνιὰ ποὺ εἶχε ἁπλωθεῖ γύρω του ἀπὸ τὴν Ἀθηνᾶ καὶ γιὰ νὰ γίνει ξανὰ όρατος ἄγγιξε τὰ γόνατα τῆς βασίλισσας Ἀρητης !

Ἀν ὅλα αὐτὰ ἀποδεχτοῦν ἀληθινὰ, τότε αὐτὸ σημαίνει πὼς ἡ Ἀμερικάνοι κατέχουν τὶς ἀρχὲς γνώσεις, οἱ ὁποῖες προέρχονταν στά ἐπιστημονικὰ συγγράμματα τοῦ ἀπώτατου παρελθόντος καὶ τὰ ὁποῖα κατὰ τόσο περίεργο τρόπο ἀπολέσθηκαν ,

Κι ἀκόμα πὼς ἐφευρέτης   τής θεωρίας τοῦ ἑνοποιημένου πεδίου δὲν ἦταν ὁ Ἀϊνστάϊν

  Τὰ ὅπλα του Ἡρακλῆ

 περίφημο καὶ σύγχρονος τελείως παράδοξο ὅπλο στὰ χέρια του Ἡρακλῆ εἶναι ἡ ἀσπίδα του, ἔργο ἠφαιστοτευκτό, ἀλλὰ καὶ ἡ θρυλικὴ λεοντή καὶ τὸ ρόπαλό του.

Σάν γιὸς τοῦ <<πατέρα ἀνδρῶν τ΄ καί θεῶν >> ὁ Ἡρακλῆς ἔπρεπε νὰ εἶχε ἁρματωσιὰ ἀνάλογη μὲ τὸν πατέρας του.

Ἠ ἀσπίδα, λοιπὸν, τὸ φοβερὸ καὶ ὑπέροχο αὐτὸ κατασκεύασμα τοῦ Ἠφαίστου , μαγικὴ λαιόντη η καὶ ἡ παράξενη ἰδιότητα, ἀλλὰ καὶ τὰ μυστήρια τόξα κατέστησαν τόν Ἡρακλῆ ἀνίκητο καὶ τοῦ χάρισαν τελικὰ τὴν ἀθανασία.

-ἰδιαίτερη περιγραφὴ γιὰ αὐτὴν τὴν περίφημη ἀσπίδα γίνεται ἐπικὸ ποίημα, ποὺ ἀποδίδεται στὸ Ἡσίοδο, << Ἀσπίς Ἡρακλέους >>, ὁπού περιγράφεται ἡ μάχη τοῦ Ἡρακλῆ μὲ τὸ Κύκνο γιό του Ἄρῃ .

Ἦταν κατασκευασμένη ἀπὸ ἀστραφτερὸ μέταλλο τιτάνιο, από ἐλεφαντόδοντο κὶ ἀπὸ κεχριμπάρι, παρόλα αὐτὰ ὅμως ἦταν ἐλαφριὰ σάν πούπουλο .

Πότε κανένας δὲν εἶχε κατορθώσει  νὰ τὴν   διατρυπήσει, ἀφοῦ καθιστοῦσε το κάτοχὸτης ἀνίκητό.

Τήν κεντρική της παράσταση ἀποτελοῦσε ἕνας δράκος μὲ μάτια ποὺ ἔβγαζαν φλόγες καὶ δόντια κατάλευκα, ποὺ προκαλοῦσε ἀνατριχίλα.

Σὲ αὐτὴν ὁ μεγάλος μάστορας εἶχες σκαλίσει ἀκόμα τὸ Φόβο καὶ τὸ Φθόνο, τους κένταυρος καὶ τοὺς Λαπίθες νὰ πολεμοῦν, ἀγέλες ἀπὸ ἄγρια ζῶα, τὸ φοβερὸ κεφάλι τῆς Μέδουσας, τὴν Ἀθηνᾶ, τὸν Ἄρη τὸν Περσέα . 

 Πάνο στὸ μέτωπο δράκου ἀπεικονιζόταν ἡ φοβερὴ Ἔριδα κὶ ἡ Σφαγὴ, ποὺ ἔσπερναν μῖσος καὶ διχόνοια στοὺς ἄντρες καὶ ἐκνεῖ μανιασμένοι μάχονταν ἐναντίον τοῦ ἥρωα .

Ὁλόγυρα, πάνω στὸ στεφάνι τῆς ἀσπίδας ἦταν σκαλισμένος ὁ Ὠκεανὸς.

Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀσπίδα τοῦ Ἀχιλλέα, ὁπού βρίσκονταν ἀπεικονισμένες ποικίλες σκηνές ἀπ΄ τὴν καθημερινότητα,ή ἀσπίδα τοῦ Ἡρακλῆ ἐντυπωσιάζει μὲ τὶς σκηνὲς βιαιότητας καὶ τὰ φοβερὰ ὄντα .

Σχεδόν ὅλες οἱ μορφὲς ποὺ ἀπεικονίζονται στὴν ἀσπίδα ἔχουνε σχέση μὲ τὸ κάτω κόσμο, καθόσον ὀ Ἡρακλῆς ὑπῆρξε - μὲ τὴν ἀθανασία που κέρδισε - νικητὴς τοῦ θανάτου.

Ὑπῆρξε ἡ ὑπερασπιστής τῶν  ἀνθρώπων ὄχι μόνον ἀπὸ τὰ τέρατα καὶ τά θηρία, ἀλλὰ κι ἀπ΄ τὰ δεινὰ τῆς καθημερινότητας καὶ τίς ἀρρώστιες, καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἐξάλλου εἶχε καὶ ἐπονομαστεῖ 'Αλεξίκακος.

Μὲ τὶς παραστάσεις τῆς ἀπρόσβλητης ἀσπίδα του δηλώνει πῶς εἶναι τιμωρὸς ὅλων ἐκείνων ποὺ ἐπιβουλεύονται καὶ τοὺς χώνει τόσο βαθιὰ στὸν Ἄδη, ὥστε τὰ κόκαλά τους νὰ σαπίζουν μέσα στὴ μαύρη γη- ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἡσίοδος.

Ἴσως ἡ ἀσπίδα ἀποτελῶντας  ἱερὸ ὅπλο νὰ διέθετε μ΄ τὶς ἴδιες ἰδιότητες μ΄ ἐκεῖνες, ποὺ διέθεταν τὰ ἱερὰ ὅπλα στοὺς Δελφούς, ποῦ κατὰτρόπωναν τοὺς ἱεροσύλους στέλνοντας τοὺς πανικὸ καὶ παράκρουση.

Ἴσως καὶ νὰ ἦταν ὄχημα, ποὺ μετέφερε τὸν Ἡρακλῆ στὰ ταξίδια ποὺ πραγματοποιοῦσε μέχρι τὰ πέρατα τοῦ κόσμου.

- Παρόμοιες ἰδιότητες εἶχε καὶ λεοντῆ , ποὺ ἔριχνε πάνω στὸ σῶμα του ὁ Ἡρακλῆς, προερχόμενη ἀπὸ τὸ δέρμα λιονταριοῦ τῆς Νεμέας, τὸ ὁποῖο εἶχε ἐξοντώσει ὁ ἥρωας σ΄ ἕνα ἀπ΄ τοὺς ἄθλους του.

Ἠ μυστική της ἰδιότητα ἔγκειτο στὸ γεγονὸς ποὺ καθιστοῦσε ἄτρωτο ὅποιον τὴ φοροῦσε, ἀφοῦ ἄτρωτος ἦταν καὶ ὁ Ἡρακλῆς, ἀλλὰ καὶ ὁ σπουδαῖος ἥρωας Αἴαντας.

Ὀ Αίας ὁ τελαμώνιος ἦταν γιός του Αίακίδη καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἥρωες τοῦ Τρωικοῦ πολέμου, ἀπέχοντας ἐλάχιστα σέ γενναιότητα ἀπὸ τὸν ξάδερφο τοῦ Ἀχιλλέα.

Πράγματι, οἱ δύο ὁ ἥρωες εἴχανε πολλὰ κοινὰ χαρακτηριστικὰ , ὅπως παρουσιάζει ὁ

Ὅμηρος.

Ἔχουν τὴν ἴδια τόλμη, τὴν ἴδια εὐγένεια, τὴν ἴδια παρορμητικότητα, ἀλλὰ ἐπίσης κὶ ἀπὸ ἕνα ἄτρωτο σημεῖα στο σώματός του.

Τόν καιρὸ τῆς γέννησης τοῦ Αἴαντα στὴ Σαλαμῖνα ἔτυχε νὰ βρίσκεται ἐκεῖ ὁ Ἡρακλῆς, φίλος τοῦ πατέρα του, ὁ ὁποῖος πῆρε στὴν ἀγκαλιά του τὸ νεογέννητο τὸ σκέπασε μὲ λεοντῆ καὶ  εὐχήθηκε στὸ Δία νὰ γίνει ἄτρωτος.

Πράγματι , ὀ Αἴας ἔγινε ἄτρωτος, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα σημεῖο στὰ πλευρὰ του, κοντὰ στὴ μασχάλη, ὅπου δὲν τὸ εἶχε καλύψει ἡ λεοντῆ.

Σ΄ αὐτὸ τὸ τρωτό σημεῖο, ποὺ μόνο ὁ ἴδιος ὁ Αἴας γνώριζε, αὐτὴ τὴν << ἀχίλλειο πτέρνα >> του, ἔμπηξε τὸ ξίφος ποὺ τοῦ εἶχε χαρίσει ὁ Ἐκτορας  κὶ αὐτοκτόνησε.

Αὐτὸ ἦταν τὸ τέλος του <<ἀνδρειότερου μετὰ τὸν Ἀχιλλέα>> ἥρωα τοῦ Τρωικοῦ πολέμου.

Ίδιαίτερο ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἐξαρτήματα του ὁπλισμοῦ του Ἡρακλῆ, τὸ τόξο καὶ τὰ βέλη του.

Τὰ ὅπλα αὐτὰ ὁ ἥρωας τὰ εἶχε χαρίσει λίγο πρὶν τὸ θάνατό του στὸν Ποίαντα, τοῦ πατέρα τοῦ Φιλοκτήτη, ὁ ὁποῖος εἶχε πειστεὶ ν΄ ἀνάψει τή φωτιὰ γιὰ νὰ λυτρώσει τὸν Ἡρακλῆ ἀπ΄ τοὺς πόνους του.

.  Τὰ ὅπλα λοιπὸν, αὐτὰ τά ἔφερε ὁ πλέον ὀ Φιλοκτήτης,  ὀταν   ἐκστράτευσε μέ τούς ὑπόλοιπους Ἀχαιοὺς στήν Τροία.  

Καθ΄ ὁδὸν ὅμως ὁ ἥρωας δαγκώθηκε ἀπὸ φίδι καὶ ἐπειδὴ, λόγῳ τῆς σήψης του τραύματος του ἀπέδιδε τρομερὴ δυσοσμία, ἀποφασίστηκε ή ἐγκατάλειψη τοῦ στὴ Λῆμνο, ὅπου γιὰ δέκα χρόνια ζοῦσε σὲ ἄθλια γιὰ κατάσταση.

Σύμφωνα ὅμως μὲ χρησιμό του μάντη Ἐλενου, ή Τροία δὲν  πρόκειται νὰ κυρίευθει χωρὶς τὰ ὅπλα του Φιλοκτήτης δηλαδὴ τοῦ Ἡρακλῆ.

Ἔτσι, μία ἀντιπροσωπεία ἀπὸ τὸν Ὀδυσσέα καὶ τὸν Νεοπτὸλαιμο - ἴσως καὶ τὸν Διομήδη - ἔφτασα στὴ Λῆμνο καὶ παρέλαβε τὸν Φιλοκτήτη.

Κὶ αὐτὸς μόλις θεραπεύτηκε, κατάφερε μὲ τὸ τόξο του καίριο πλῆγμα στὸν Πάρη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσει ἡ Τροία.

 Ποιά δύναμη, λοιπὸν, ἔκρυβα αὐτὰ τὰ ὅπλα , χωρὶς τὰ ὁποῖα δὲν ἦταν δυνατὸν ἐπὶ δέκα ὁλόκληρα χρόνια νὰ κυριευτεῖ ἡ Τροία ἀπὸ τοὺς Ἀχαιούς:

 τὰ ὅπλα του Ἀχιλλέα

  Άλλο περίφημο ἠφαιστοτευτικό ἀποτελεῖ ἡ ἀσπίδα του Ἀχιλλέα, τὸ ὁποῖο ἀποτελοῦσε - ἐκτὸς ἀπὸ ἀμυντικὸ ὅπλο- καὶ ἔργο τέχνης τῆς ἐποχῆς του καὶ στὸ ὁποῖο ὁ Ἥφαιστος, παρόλο ποὺ γνώριζε πῶς οὔτε ὁ ἴδιος οὔτε θεϊκὴ πανοπλία θὰ τὸν ἔσωζε τὸν ήρωα ἀπ΄ τὸν ἀναπόφευκτο θάνατο, ἔβαλε ὅλη του τὴν τέχνη.

Στὴ ραψωδία Σ τῆς Ἰλιάδας, ποὺ ὀνομάζεται <<ραψωδία της ὀπλοποιίας >> κὶ ἀποτελεῖ ἀνάπαυλα ἀνάμεσα στὶς σκηνὲς θλίψης τοῦ πολέμου, περιγράφεται μὲ γλαφυρότατο τρόπο ἡ ἐπίσκεψη τῆς θεᾶς Θέτιδας στὸ ἐργαστήριο τοῦ ὁλοποιοῦ θεοῦ για τήν παραγγελία τῆς πανοπλίας του γιοῦ της .

Ή καινούργια πανοπλία θὰ ἀντικαθιστοῦσε τ΄ <<ἀθάνατα >> ὅπλα, τὰ ὁποῖα  ὁ Ἀχιλλέας εἶχε κληρονομήσει ἀπ΄ τὸν πατέρα Πηλέα, καθὼς ἤτανε γαμήλιο δῶρο στὸ γάμο του μὲ τὴ Θέτιδα καὶ τὰ ὁποῖα εἶχε δανείσει στοὺς φίλους του τὸ Πάτροκλο.

Ὀ Πάτροκλος ὅμως εἶχε σκοτωθεῖ ἀπ΄ τὸν Ἕκτορα καὶ ἔτσι τώρα τὰ πατρώα ὅπλα βρίσκονταν στὰ χέρια τοῦ Ἕκτορα .

Η πανοπλία θ΄ ἀποτελοῦνταν ἀπὸ ἀσπίδα, θώρακα, κράνος καί   περικνημίδες.

Ὀ Ἥφαιστος βάζει μπρος τὰ εἴκοσι αὐτόματα φυσερά του, αὐξομειώνοντας τήν τὴν ταχύτητα τῆς λειτουργίας τους ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες της δουλειᾶς του καὶ ἐργάζεται ὅλη ἡ νύχτα μὲ τὶς μασιὲς καὶ τὰ σφυριά του γιὰ νὰ κατασκευάσει τὰ ὅπλα φροντίζοντας περισσότερο ἀπ΄ ὅλα τὴν πανοπλία :

 

<< καθὼς ἅρματα ὑπέρλαμπρα ἐγὼ θὰ τοῦ ἑτοιμάσω

νὰ θαμπωθοῦν ὅσοι τά ἰδοῦν τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων >> ( ἰλιάδα Σ: 466 - 467 )

Τὸ ἀποτέλεσμα ἤτανε πράγματι ἐκθαμβωτικὸ, ἦταν ἡ ἀπεικόνιση ἑνὸς μικροῦ σύμπαντος.

Ή ἀσπίδα κατασκευάστηκε ἀπὸ χαλκὸ, ἀσήμι καὶ χρυσὸ, καὶ ὁλόγηρα τῆς ἔβαλε ἕνα στεφάνι λαμπρὸ.

ἡ χρήση τῶν διαφορετικῶν μετάλλων δημιούργησε ἀρκετὲς χρωματικὲς διαβαθμίσεις στὶς ὁποῖες συχνὰ ἀναφέρεται ὁ Ὅμηρος.

  Η διάταξη τῶν παραστάσεων μέσα στὴν ἀσπίδα εἶναι ὀργανωμένη σὲ πεντε μεταλλικὰ φύλλα – ζώνες, πού σχηματίζουν ὁμόκεντρος κύκλους.

 Στὸ κέντρο της ὁ Ἥφαιστος φιλοτεχνεῖ τι γῆ, τὴ θάλασσα καὶ τὰ οὐράνια σώματα.

 Στὴ δεύτερη ζώνη ἀπεικονίζονται σκηνὲς τῆς καθημερινότητας ἀπὸ δύο πόλεις, στὴν τρίτη σκηνές ἀπ΄ τήν ἀγροτικὴ ζωὴ ( ὄργωμα θερισμὸς τρύγος) στήν τέταρτη σκηνές απ΄ τὴ βουκολικὴ ζωὴ (ἕνα κοπάδι βόδια, στὸ ὁποῖο ἐπετίθεντο λιοντάρια κι ἕνα κοπάδι πρόβατα ) καί στήν πέμπτη ζώνη - τὴν ἐξωτερικὴ - ἀπεικονίζονται σκηνὲς χοροῦ.

Ὅλες αὐτὲς οἱ ζῶνες ὁ Ἥφαιστος τίς ἔδωσε - ὅπως καὶ στὴν ἀσπίδα τοῦ Ἡρακλῆ -- μὲ τὸν ὠκεανὸ ποὺ πίστευαν , πὼς περιρεέί τὸν κόσμο.

  Σίγουρα δὲν πρόκειται γιὰ κατασκεύασμα καὶ γιὰ ὅπλο συνηθισμένο, ἂν μάλιστα ληφθοῦν ὑπόψη Καὶ οἱ ἐπιπτώσεις[ τὶς ὁποῖες ἐπέφερε η μὴ ἀπόκτηση της απ΄ τον ὑποψήφιο κτήτορα της Αἴαντα μετά τὸ θάνατο τοῦ Ἀχιλλέα.

Μετά τό   Θάνατο τοῦ Ἀχιλλέα ,λοιπὸν, ἡ μητέρα του θέτις παρέδωσε τὴν πανοπλίας  γιοῦ της γιὰ νὰ δοθεῖ σὰν βραβεῖο σ΄ ἐκεῖνον ἀπ΄ τοὺς Ἀχαιούς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συνεισφέρει περισσότερα στὸν ἀγῶνας κί εἶχαν μεριμνήσει περισσότερο ἀπὸ ὅλους γιὰ τὴ διάσωση της σωρὸ του γῆ της,

Τότε, ἀπὸ συμβολὴ τοῦ σοφοὺς Νέστορα, συνεκλήθη συμβούλιο ἀπὸ σημαίνοντες Τρῶες αἰχμαλώτους οἱ ὁποῖοι θὰ ἦταν περισσότερο ἀντικειμενικὴ νὰ ἀποφασίσουν ποιόν ἀπὸ τοὺς δύο θὰ ἔπρεπε νὰ παραδοθεῖ   ἢ πανοπλία: 

Στὸν Αἴαντα ἢ στὸν Ὀδυσσέα Καὶ αὐτή, ἀφοῦ ἄκουσαν τοὺς δύο ἥρωες, ἀποφάσισα νὰ παραδοθεῖ στὸν Ὀδυσσέα.

 Τὸ χτύπημα ἦταν τρομερὸ γιὰ τὸν Αἴαντα, καθόσον πίστευε αὐτὸς ἦταν ἄξιος νὰ γίνει κληρονόμος τῶν ὅπλων των συγγενοῦς του.  

Κυριεύθηκε κι  αὐτὸς ἀπὸ παράκρουση, ποὺ εἴχαν πάθει ἱερόσυλοι Γαλάτες, ὅταν θέλησὰν νὰ συλήσουν τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν.

 Ἐκεῖνοι σκοτώνονταν μεταξὺ  τους , ὁ Αἴαντας σκότωνε πρόβατα

νομίζοντας πῶς σκότωνε Ἀχαιούς .

Η θεά Ἀθηνᾶ, ἠ προστάτιδα τῶν  Ἀχαιῶν ,     είχε ἐπέμβει ἐπιβάλλοντάς του   τὴν  ἄτη,  γιὰ νὰ ἀποφευχθοῦν τὰ χειρότερα.

Ὅταν ὁ Αἴαντας συνῆλθε. 'ἔδωσε τέλος τῆς ζωή του Πέφτοντας ὁρμητικὰ με τό τρωτὸ σημεῖο τοῦ σώματός του πάνω σου τὸ ξίφος, τὸ ὁποῖο εἶχε δώσει ὁ 'Ἕκτορας καὶ τὸ ὁποῖο εἶχε μπήξει στερεὰ μέσα στὴ γῆ.

Τι ἦταν, λοιπὸν ,αὐτὰ τὰ ὅπλα , Γιὰ τὰ ὁποῖα  ἢ  Θέτις Εἶπε πῶς ἀκόμα καὶ ἕνας θεὸς στὸ φιλοδοξοῦσε νὰ τὰ ἔχει:

:

ι Τί ἰδιότητες μπορεῖ νὰ διέθετε αὐτὴ ἡ Χρυσοποίκιλτη ἀσπίδα, η ὁποία προκάλεσε μανία στὸν Αἴαντα;

Μήπως αὐτές τις πρόκλησης παράκρουσης,;

Ή Ἀσπίδα τοῦ Ἀγαμέμνονα

Στή ραψωδία Λ΄ τῆς Ἰλιάδας ποῦ Ὀνομάζεται <<Ἀγαμέμνονος ἀριστεία >> , γίνεται ἀναφορά στίς ἀνδραγαθίες τοῦ Ἀγαμέμνονα.  

Ὁ Ὅμηρος   ,Μαζὶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα ὅπλα του ἀρχιστράτηγου τῶν Ἀχαιῶν περιγράφει καὶ τὴν ἀσπίδα του:

             Στὸ γῦρο ἦταν ἡ Γοργὸ μὲ τ΄ ἄγριο κοίταγμα της

τρομακτικὸ καὶ ὁλόγυρα μὲ τὴ Φυγὴ Ὁ Φόβος,

Τόν Τελαμώνα. εἶχε ἀργυρό , καί δράκοντες ἐπάνω

ἐστρέφετο ἀπὸ χάλυβα ,καὶ τρεῖς ἀπὸ το μόνο

λαιμὸ φυτρώνουν κεφαλὲς ἀντίστροφα γυρμένες >> ( Ἰλιάδα 36 - 40 )

Ἡ ἀσπίδα αὐτή, του Ἡφαίστου, ἦταν ἀρχικά δῶρο τοῦ κατασκευαστῆ της στὸν Δία, ὁ ὁποῖος τὴ χάρισε στὸν Ἑρμῆ καὶ αὐτὸς στὸ φίλο του Πέλοπα .

Ὁ Πέλοπας  στὴ συνέχεια, τή Χάρησε  στὸν Ἀτρέα ὁ Ἀτρέας στὸν  Θυέστη κι  αὐτὸς  στὸν  Ἀγαμέμνονα.

Ὅλες οἱ παραστάσεις τῆς ἀσπίδας ἔχουνε σκοπὸ νὰ σπείρουν τόν πανικὸς στόν ἐχθρό.

Ἠ Φοβερὴ Γοργῷ, ποῦ πετρώνη ὅποιον τὴν ἀντικρύζει, τὰ τρομερὰ παιδιὰ τοῦ Ἄρη, Φυγὴ καὶ ὁ φόβος, καθὼς καὶ τὰ τρία κεφάλια τοῦ δράκου, ποῦ κοιτοῦν πρός ὁ διαφορετικὲς κατευθύνσεις συμπληρώνουν τὸ σκηνικό του τρόμου

 Ἴσως νά ἔδιωχνε μακριά τόν ἐχθρὸ, πρίν κάν προλάβει ν΄ ἀγωνιστεῖ .

   Ἡ << Ἀβαντεῖα .Ἀσπίδα 

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παράδοξα ὅπλα τῶν θεῶν , θαυματουργικὴ ἀσπίδα διέθετε καὶ ὁ Ἅβαντας απ΄ τό ὁ Ἀργός, ὁ γιὸς τοῦ Λυγκέα, ἐπώνυμος ἥρωας τῶν Ἀβάτων.

Πρόκειται γιὰ τὴν περίφημη << ἀβαντεία ἀσπίδα >> τὴν ὁποία ὁ Λυγκέας εἶχε ξεκρεμάσει ἀπ΄ τὸ Ἠραίο τοῦ Ἄργους, ὀποὺ εἶχε ἀφιερωθεῖ ἀπ΄ τὸ Δαναό.

Δὲν πρόκειται δηλαδὴ ἀσπίδα, καθόσον μέσω τῶν θαυματουργῶν ἰδιοτήτων τῆς κάποιος νέος παλαιότερα εἶχε κατορθώσει νὰ τρέψεις σὲ φυγὴ ὁλόκληρη στρατιᾶ.

Ὀ Λυγκέας , λοιπὸν, χάρισε τὴν ἀσπίδα στὸν Ἅβαντα κὶ αὐτὸς κατάφερε μ΄ αὐτὴν τά ἴδια ἀπίστευτα ἀποτελέσματά.

Ὁλόκληρο στράτευμα πρό τῶν πυλῶν τῆς πόλης του ὀπισθοχώρησε στὴ θέα τῆς <<μαγικῆς>> ἀσπίδας.

Σὲ ἀνάμνηση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος εἶχε θεσπιστεῖ στοὺς θεοὺς ἀγῶνες, ποὺ διεξάγοντας στὸ Ἄργος σὰν βραβεῖο γιὰ τὸν νικητὴ - ἐκτὸς ἀπ΄τόν τὸ κότινο - μία ἀσπίδα. 

  Παλλαδία

  Ἕνα απο τα  συνηθέστερα ἐπίθετα ποὺ ἀποδίδεται στὴν θεὰ Ἀθηνᾶ εἶναι τὸ ἐπίθετο <<Παλλὰς >>.

πιστεύετε πὼς προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα πάλλω καὶ δηλώνει τὴ θεὰ ποὺ πάλλει, Δονεῖ τό δόρυ στὸ χέρι της καὶ ἡ δονησή της κατὰ τὴν ἔξοδο της ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ Δία.

 Ἕνα πέπλο μυστηρίου καλύπτει τὰ ἀγάλματα , ποὺ ἔφερα τὸ ἐπίθετο τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς, τά << παλλάδια.

Ὡς παλλάδιο θεωροῦνταν κάθε ὁμοίωμα τῆς θεᾶς καὶ ἰδίως αὐτὰ, ποὺ βρίσκονταν κρυμμένα ἀπ΄ τήν κοινὴ θέα σὲ κάποια μυστικὴ θέση κὶ ἀποτελοῦσαν ἐγγύηση γιὰ τὴν ἀσφάλεια καὶ - σὲ περίπτωση κινδύνου - γιὰ τὴ σωτηρία τῆς πόλης, ὀπου φυλάσσονταν.

 Πιὸ περίφημο ἀπ΄ ὅλα ἦταν αὐτὸ, ποὺ φιλάσσονταν στὸν Ἰλιον, στὴν πόλη του Πριὰμου.

Σχετικὰ μ΄ αὐτὸ ἐπικρατοῦσε ἡ παράδοση πὼς ἡ Ἀθηνᾶ, ὅταν ἦταν κοπέλα, σὲ κάποιο πολεμικὸ παιχνίδι μὲ τὴ συνομήλική της Παλλάδα, τή θυγατέρα τοῦ Τρίτωνα, λογομάχησε.

Ἕνας ἔντονος καυγᾶς ξέσπασε ἀνάμεσα στὶς δύο κοπέλες, ποὺ φαίνεται πὼς ἐξελίσσονταν σὲ σοβαρὸ ἐπεισόδιο.

. Ἐπιενέβη  τότε ὁ Δίας καὶ ἔκανε χρήση τοῦ φοβεροῦ ὅπλου του, τῆς αἰγίδας.

Τὸ βλέμμα τῆς Παλλάδας στυλώθηκε ἐπάνω στὴν αἰγίδα κὶ ἔτσι ἀδυνατῶντας ν΄ ἀμυνθεῖ τὴν πέτυχε ἡ Ἀθηνᾶ μὲ τὴ δόρυ της καὶ τῆν σκότωσε.

Ἡ θεὰ πικρὰ μετανιωμένη κὶ ἀπαρηγόρητη γιὰ τόν ἀκούσιο φόνο ποῦ εἶχε διαπράξει θέλησε νὰ ἐξιλεωθεῖ γιὰ τὸ θάνατο τῆς φίλης της.

Ἔδωσε λοιπὸν ἐντολὴ καὶ κατασκευάστηκε - ἢ κατὰ τὴν ἐπικρατέστερη ἄποψη τὸ φιλοτέχνησε μόνη της - ἕνα ὁμοίωμα τῆς φίλης, στὸ ὁποῖο κρέμασε τὴ φοβερὴ αἰγίδα.

Το ξόανο αὐτὸ τὸ πῆρε  θέση τιμητικὴ δίπλα στὸ Δία.

Ὅταν ὅμως ἀργότερα ἡ Ἠλέκτρα, ἡ κόρη τοῦ Ἄτλαντα καὶ τῆς πλειιόνης , μετὰ ἀπὸ κάποια ἀποπλάνησή της ἐξόργισε τό Δία ζητῶντας του προστασία , ὀ Δίας ἐκσφενδόνισε τό ξόανο τῆς Παλλάδας ἀπ΄ τόν οὐρανὸ στή γῆ.

Είχε  θωρήσει  πῶς  αὐτό  είχε   μιανθεί  ἀπ΄τά  χέρια  γυναίκας  ,  ποῦ   δέν  δέν   ήταν  ἀξια  κι ἀγνή.

Καὶ αὐτὸ μόνο του - ἢ μαζὶ μὲ τὴν Ἠλέκτρα - ἔτυχε νὰ πέσει στὸ ἴλιον, κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς κτήσης του ἀπ΄ τὸν οἰκιστή της ἴλο.

'Ο Ἰλος ζήτησε χρησμὸ γιὰ νὰ πληροφορηθεῖ σχετικὰ μὲ τὴ σημασία τῆς << οὐράνιας >> αὐτῆς πτώσης τοῦ ἀγάλματος στὴ χώρα του κί χρησμός του ἀπάντηση πὼς ἡ πόλη του θὰ παρέμενε ἀσφαλὴς καὶ ἀπόρθητη, μόνο ἐὰν τὸ παλλάδιο φυλασσόταν σ΄ αὐτήν.

'Ο ἴλος ἀνοικοδόμησε τότε ναό  γιὰ νὰ στεγάσει καὶ νὰ φυλάξει τὸ εἰδώλιο, τὸ τὸ ὁποῖο διέθετε ἰδιότητες πρωτάκουστες.

Ὁ ναὸς μάλιστα ἔμεινε ἀσκεπὴς, διότι πιστευόταν πῶς τὸ ξόανο τῆς θεᾶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει ἄμεση ἐπικοινωνία μὲ τὸν οὐρανό.

Ἀπ΄ τ΄ ἄδυτα τοῦ ναοῦ, ὅπου ἀπαγορευόταν ἡ εἴσοδος, ἀποτελοῦσε τὸ προστάτη καὶ φύλακα τῆς πόλης τοῦ ''Ιλίου.

Γιά νά μήν ὑπάρχει μάλιστα φόβος γιὰ τὴν ἀναγνώριση καὶ κλοπὴ τοῦ ἀγάλματος, ὁ 'Ιλιος προχώρησε στὴν κατασκευὴ καὶ ἄλλων 'ἀγαλμάτων πανομοιότυπων.

Στὸν πρόναό του ἴδιου τοῦ ναού, ὅπου ἡ εἴσοδος γιὰ τοὺς πιστοὺς ἦταν ἐλεύθερη, εἶχε τοποθετεῖ ἕνα δεύτερο παλλάδιο .

'Ἄλλες παραδόσεις ἀναφέρουν πὼς τὸ παλλάδιο τὸ ἀφιέρωσε ἡ Ἠλέκτρα στὸν ἴλιον ἢ ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Δίας τὸ χάρισε στὸ Δάρδανο, τὸ βασιλιᾶ τῆς τροῖας.

Ὁ Δάρδαμος ἀπ΄ τὸν ὁποῖο ὁλόκληρη περιοχή της Δαρδανίας εἶχε πάρει τὸ ὄνομά της, ἔκτισε ναό ὁ πρὸς τιμὴ τῆς Ἀθηνᾶς θεσπίζοντας μάλιστα καί γιορτές.

Μὲ μαντικὴ ἰδιότητα ποὺ διέθετε ἐξέδωσε χρησμὸ, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον ἡ πόλη εἶχε ἐξασφαλισμένη μακροβιότητα, φύλασσε το ξόανο , ἀπέδιδε σὲ αὐτὸ καθημερινὲς τιμὲς καὶ διεξήγαγε σχετικὲς τελετές.

Ὁ Ἀπολλώδωρος ἀναφέρει πὼς τὸ ἄγαλμα εἶχε ὕψος ίσο με τρεῖς πήχεις, πῶς τά πόδια τῆς θεᾶς ἦταν ἑνωμένα καί πῶς στό τὸ δεξί της χέρι κρατοῦσε ἕνα ὄρθιο δορύ, ἐνῷ στὸ ἀριστερό της μία ρόκα καὶ ἕνα ἀδράχτι.

Τὸ ξύλο ἦταν καλυμμένο ἀπὸ τὰ δέρμα ὁ ἀνθρώπινο, ἑνὸ στὸ κεφάλι ἴσως νὰ φοροῦσες σκοῦφο ἡ στεφάνι.

Σίγουρα δὲν εἶναι πρόκειται γιὰ ἄγαλμα συνηθισμένο.

Φιλοτεχνημένο ἀπὸ τὰ χέρια τῆς θεᾶς μὲ μυστικότητα χαρακτηριστικὰ διέθετε κι   αὐτὸ ἰδιότητες παράξενες καὶ ὑπερφυσικὲς .

Πράγματι ἡ <<συμπεριφορὰ >> καὶ οἱ ἀντιδράσεις τοῦ ἀγάλματος σέ διάφορες περιπτώσεις δὲν ὑπῆρξε φυσιολογικὴ, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπερφυσικὴ.

Ὅταν μετὰ τή  δεκαετῆ πολιορκία τῆς Τροῖας.   οἱ Ἀχαιοὶ ἀπευθύνθηκαν στὸ μάντη Ἐλενο  γιὰ νὰ χρησμοδοτήσει μὲ ποιό τρόπο θὰ ἦταν ἐφικτὴ ἢ ἐκπόρθηση τῆς Τροῖας, ἐκεῖνος χρησμοδότησε πὼς αὐτὸ θὰ γινόταν μόνο σὲ περίπτωση ποὺ ἅρπαζαν τὸ ἱερὸ θησαυρὸ τοῦ παλλάδιου,

Οἱ Ἀχαιοί τότε ἔστειλα τὸν Ὀδυσσέα καὶ τὸ Διομήδη κί ἁρπάζοντας τὸ παλλάδιο τό μετέφεραν στό Ἀχαικό στρατόπεδο .

Καί τότε καὶ τότε ἀποδείχτηκαν ἀληθινὰ ὅσα πιστεύονταν γιὰ το πολύτιμο αὐτὸ ὅπλο τῆς πόλης.

Τὸ ξόανο ἄρχισε νὰ παρουσιάζει ἰδιότητες μή συμβατὲς μὲ τὴ φύση του.

Ἄρχισε νὰ ἱδρώνει, νὰ στρέφει τὰ μάτια του πρὸς τὰ πάνω, νά ἀναπηδᾶ νὰ δονεῖ τό δόρυ.

Οἱ Ἀχαιοί – ὅπως ἦταν ἑπόμενο - <<τά ΄παιξαν >> κί ἐπέστρεψαν τὸ ἄγαλμα τὰ στὴ βάση του.

Σὲ ἄλλη περίπτωση τὸ ἄγαλμα, ἐπέδειξε καί πάλι κορυφὲς  του ἰδιότητες.

Ἦταν κατὰ τὴν ἅλωση τῆς Τροῖας, ὅταν ἠ ἰέρια τοῦ ναοῦ Κασσάνδρα ζήτησε προστασία ἀπὸ τὰ ἄδυτα τοῦ ναοῦ, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἀτίμωση της ἀπ΄ τοὺς Ἀχαίους.

 Ὀ ὁρμητικὸς ὅμως Αἴας ὁ Οϊλεος, εἰσῆλθε στὸ βωμὸ καὶ βίασε τὴν Κασσάνδρα μπροστὰ στὰ μάτια της Παλλάδας , ἡ ὁποία τότε ἔστρεψε ἀλλοῦ τὸ βλέμμα της γιὰ νὰ μὴν ἀντικρύσει τὴν ἀνόσια αὐτὴ ἡ πράξη τοῦ ἰερόσυλου.

Τόσο πολὺ ὀργίστηκε ἡ Ἀθηνᾶ ὥστε ἔπεισε τὸν Ποσειδῶνα κὶ ἐκεῖνος μὲ τὴν τρίαινα του προκάλεσε σφοδρή θαλασσοταραχὴ σὲ περιοχή της Εὔβοιας στὸ ἀκρωτήριο Καφηρέας.

Πολλὰ καράβια τῶν Ἀχαιῶν βυθίστηκαν κατὰ τὸ ταξίδι τῆς ἐπιστροφῆς τους στήν Ἑλλάδα καί κεραυνὸς ἀπ τὰ χέρια τοῦ Δία ΄ ἐξαπολύθηκε πάνω στὸ καράβι του ἱερὸσυλου Αἴαντα.

Ὀ Αἴας κολυμπῶντας κατόρθωσε νά φτάσει στή στεριά, ἀλλά ἠ << ὕβρης >> του συνεχίστηκε.

Καθὼς στεκόταν σ΄ ἕνα βράχο θριαμβολογῶντας πὼς εἶχε νικήσει τὸ θεὸ τῆς θάλασσας, ἠ τρίαινα τοῦ Ποσειδῶνα ἔκοψες στὴ μέση τὸ βράχο καὶ ὁ θνητός ποὺ εἶχε τολμήσει νὰ ὑψώσει ἀνάστημα του ἀπέναντι στοὺς θεούς, καταποντίστηκε.

Τὸ κουφάρι τοῦ Αἴαντα ἐκβράστηκε στὴ θάλασσα τῆς Δήλου, ὅπου τὸ περιμάζεψε ἠ Θέτης καὶ τὸ ἔθαψε.

Τὸ τέλος τοῦ Αἴαντα του Οϊλέως περιγράφεται μὲ στόμα του Πρωτέα στόν Ὀδυσσέα ;

<< Ὀ Αἴαντας σκοτώθηκε στὰ μακρόκουπα πλοῖα .

Ὀ Ποσειδῶνας στὴν ἀρχή τόν πέταξε στὰ βράχια

τά τρίψηλα καὶ στής Γυρής καὶ γλίτωσε τὸ κῦμα.

Τὸ θάνατο θὰ ξεφύγει κι ἂς μάνιαζε ἠ Παλλάδα,

ἄν λόγῳ δὲν ξεστόμισε σὲ περήφανα μεγάλο ,

καυχήθηκε πῶς ξέφυγε τῆς θάλασσας τὰ πλάτη

σὲ πείσματα θεὸν.

Αὐτό ἄκουσε ὀ Ποσειδῶνας καὶ ἅρπαξε τὴν τρίαινα στὰ στηβαρά του χέρια.

Τὸ βράχο χτύπησε με μιᾶς, τὸν ἔσχισε στὰ δύο,

τὸ μισὸ μέρος ἔμεινε, τ΄ ἄλλο ὅπου καθόταν

ὁ Αἴαντας μὲ καυχησιὰ, σωριάστηκε στὸ κῦμα>> ( Ὀδύσσεια Δ΄ 499-511)

'Ὑπάρχει καί ἠ ἀποψη πῶς οί Ἀχαῖοι δὲν εἶχαν ἐπιτρέψει τό ξόανο στὴν Τροία ἀπ τὸ στρατόπεδό τους καὶ πὼς ἄγριος καυγᾶς εἶχε ξεσπάσει ἀνάμεσα στοὺς Ἥρωες Αἴαντα τόν Τελαμόνιο καὶ ὀδυσσέα σχετικὰ μὲ τὴ φύλαξή του.

Κατὰ τὸ διάστημα μάλιστα τὴ διαδικασίας γιὰ τὴ λήψη τῆς ἀπόφασης σχετικὰ μὲ τὸ ποὺ θὰ κατέληγαν τὰ ὅπλα τοῦ νεκροῦ Ἀχιλλέα, τὸ ἄγαλμα εἶχε δοθεῖ γιὰ προσωρινὴ φύλαξη στὸ Διομήδη.

Καὶ ὅταν ὀ Αἴας αὐτοκτόνησε, τὸ πῆρε ὁ Διομήδης καὶ τὸ ἔφερε στὴν Ἑλλάδα.

Ἀλλά τελικὰ του τὸ ἅρπαξε ὁ Δημοφὼν καὶ τὸ ἔφερε στὴν Ἀθήνα.

Ὑπῆρχε ἀκόμα ἡ παράδοση πῶς ἡ Τροία εἶχε δύο παλλάδια αὐθεντικὰ, ἕνα ἀπὸ αὐτὸ ποῦ εἶχε ἀπαχθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ ἕνα ἀκόμα, τὸ ὁποῖο εἶχε μεταφέρει ὁ Αίνειας στὴν Ἰταλία

Κάποιοι μάλιστα ἐμφανίζουν τὸ δεύτερο σὰν γνήσιο, ἐνῶ τὸ πρῶτο σὰν ἀπομίμηση.

Παλλάδια πάντως ὑπῆρχαν σὲ πολλὲς πόλεις.

Διάφορες πόλεις τῆς Ἑλλάδας ὅπως ἡ Ἀθήνα καί τὸ Ἄργος, ἀλλά καί τῆς Ἰταλίας ὅπως ἡ ρώμη τὸ Λαβίνιο, διεκδικοῦσαν γιὰ τον ἑαυτό τούς το προνόμιο τῆς κατοχῆς τοῦ γνήσιου τρωικοῦ παλλαδίου.

Τὰ παλλάδια παριστάνονται σὲ πολλὲς ἀπεικονίσεις.

Σὲ πολλὰ μάλιστα παρουσιάζεται ὁ Τρῶας ἥρωας Αἰνείας νὰ ἐγκαταλείψει τὴν πόλη του , ὅταν αὐτὴ ἡ κυριεύτηκε ἀπ΄ τοὺς

Ἀχαιοὺς ἔχοντας τὴν πλάτη του τὸ γέρο πατέρα του Ἀγχίση, ἐνῷ ὁ γιὸς του Ἀσκάνιος κουβαλᾶ τά ἱερὰ του οἴκου τους, ἀνάμεσα στὰ ὁποῖα εἶναι καὶ τὸν παλλάδιο.

Ὅσα παλλάδια πάντως κι ἂν ὑπῆρχαν, τό σίγουρο εἶναι πὼς αὐτὰ τὰ ἐνεργοῦσαν σὲ προστάτες - φύλακες τὸ πόλεων, ποὺ ἦταν ἐγκατεστημένα, ἐξασφαλίζοντας τὸ ἀπόρθητο του καί τὶς διαθέτοντας ἰδιότητες παράξενες κὶ ὑπερφυσικές.